Przetaczanie krwi – na czym polega, jakie są zasady, czy występują powikłania?

Transfuzja, czyli przetaczanie krwi i jej preparatówTransfuzja, inaczej przetaczanie krwi, jest procedurą bardzo często wykonywaną na oddziałach operacyjnych, onkologicznych, hematologicznych, intensywnej terapii czy ratunkowych.

Biorcami krwi i jej preparatów są osoby leczone z powodu nowotworów, chorujące na różne rodzaje niedokrwistości, małopłytkowość i inne choroby hematologiczne.

Wskazania do transfuzji krwi i produktu krwiopochodnego są indywidualne, a decyzję o przetoczeniu podejmuje się przede wszystkim na podstawie stanu klinicznego pacjenta.

Obecnie odchodzi się od przetaczania krwi pełnej, coraz częściej przetaczane są specjalnie przygotowane jej wyodrębnione składniki. Dzięki temu chory poddany zabiegowi transfuzji otrzymuje preparat zawierający tylko te składniki krwi, których bezpośrednio potrzebuje.

W transfuzjologii stosuje się następujące preparaty produkowane z krwi pobranej od dawców:

  • krew pełna konserwowana (KPK),
  • koncentrat krwinek czerwonych (KKCz),
  • koncentrat krwinek płytkowych (KKP),
  • koncentrat granulocytarny (KG),
  • osocze świeżo mrożone (ang. fresh frozen plasma – FFP),
  • koncentraty specjalistyczne białek osocza, takie jak albuminy, immunoglobuliny lub czynniki krzepnięcia.

Przetoczenia u pacjentów hematoonkologicznych

To, ile przetoczeń i jakich składników będzie potrzebować dany pacjent – zależy od wielu czynników. Pacjenci hematoonkologiczni to grupa chorych, która często poddawana jest transfuzjom.

Zapotrzebowanie na preparaty krwiopochodne takie jak koncentrat krwinek czerwonych czy koncentrat krwinek płytkowych, wzrasta bowiem wraz z rozwojem choroby upośledzającej prawidłowe funkcjonowanie szpiku.

Pacjenci z niedokrwistością aplastyczną, z zespołami mielodysplastycznymi i ostrymi białaczkami potrzebują więcej przetoczeń w porównaniu do innych chorych.

Wskazaniem do transfuzji mogą być także powikłania w trakcie leczenia, które znacznie zwiększają zapotrzebowanie organizmu na krwinki czerwone czy płytki krwi.

Preparaty przetaczane chorym na MDS

Chorzy z MDS (zespołem mielodysplastycznym) są tą grupą, dla której przetoczenia są bardzo istotnym elementem terapii. Najczęstszymi preparatami przetaczanymi tym chorym są:

  • Koncentrat krwinek czerwonych (KKCz). Powstaje on przez usunięcie większości osocza z krwi pełnej. Zawiera krwinki czerwone, leukocyty, płytki krwi. Istnieje kilka typów preparatów KKCz. U chorych z MDS najczęściej stosuje się KKCz. „napromieniowany”, czyli podany naświetleniu promieniowaniem jonizującym. Ma to na celu „wyłączenie” krwinek białych znajdujących się w preparacie i możliwości wywołania przez nie powikłań. Przetoczenie koncentratu wykonuje się zwykle co kilka tygodni, choć jest to bardzo indywidualne – jedni chorzy wymagają przetoczeń co 10-14 dni, a inni co 6 tygodni.
  • Koncentrat krwinek płytkowych (KKP), czyli zawiesina krwinek płytkowych. Wskazaniem do przetoczenia może być małopłytkowość, zaburzenia czynności płytek. Preparaty płytek wymagają przetaczania co kilka dni.
  • Krioprecypitat to koncentrat czynników krzepnięcia (VIII, XII, von Willebranda, fibrynogenu, fibronektyny) uzyskiwanym z jednej jednostki pobranego osocza. Krioprecypitat podawany jest u chorych z rozmaitymi zaburzeniami krzepnięcia krwi, gdy niedostępne są preparaty brakujących im czynników krzepnięcia.

Inne składniki krwi przetaczane chorym

W zależności od rodzaju choroby i zapotrzebowania na brakujące składniki krwi chory może wymagać przetoczenia innych preparatów krwi jak np.:

  • Osocze świeżo mrożone (FFP – fresh frozen plasma) zawiera samoosocze krwi bez zawieszonych w nim krwinek, które po uzyskaniu jest niezwłocznie zamrażane. Zawiera ono wszystkie niezbędne czynniki krzepnięcia i białka zarówno transportujące, jak i odpowiadające za odporność organizmu.
  • Koncentrat granulocytarny (KG) zawiera jeden rodzaj krwinek białych – granulocytów – otrzymany od dawcy metodą aferezy. Preparat ten podawany jest bardzo rzadko u chorych, którzy nie wytwarzają wystarczająco dużej liczby granulocytów.
  • Albuminy, czyli białka transportujące niezbędne substancje, wodę itd. Uzyskiwane są po przetworzeniu osocza. Podaje się je pacjentom, którzy samodzielnie nie są w stanie ich produkować (np. chorzy z niewydolnością wątroby).
  • Immunoglobuliny to preparaty przeciwciał odpornościowych uzyskiwane z osocza wielu dawców. Zawierają one niezbędne białka odpowiedzialne za ochronę organizmu przed infekcjami (przeciwciała). Podawane są u chorych z niedoborami odporności, którzy nie są w stanie samodzielnie takich przeciwciał wytwarzać, ponadto w rozmaitych stanach chorobowych o podłożu immunologicznym.

Przygotowanie pacjenta do transfuzji – aspekty prawne

Wszystkie przetoczenia muszą się odbywać w szpitalu. Pobyt trwa zwykle od 1 do 2 dni, co spowodowane jest zaleceniem obserwacji pacjenta pod kątem działań niepożądanych przez co najmniej 12 godzin.

Koncentraty krwi, które chory otrzymuje, muszą być dobrane pod względem grupy krwi, gdyż przetoczenie krwi niewłaściwej grupy skutkowałoby bardzo gwałtownymi reakcjami immunologicznymi, które mogłyby się nawet zakończyć śmiertelnie.

W Polsce zabieg przetaczania krwi mogą wykonać osoby do niego uprawnione: lekarz, pielęgniarka, położna lub ratownik medyczny, które są obowiązane do ukończenia określonego w przepisach szkolenia (szkolenie to trzeba aktualizować raz na 4 lata). Szczegółowy sposób i organizację leczenia krwią w podmiotach leczniczych wykonujących działalność leczniczą reguluje Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 16.10.2017 r. w sprawie leczenia krwią w podmiotach leczniczych (znowelizowane w 2019 r.).

Zgodnie z tym rozporządzeniem o przetoczeniu krwi lub jego składników decyduje lekarz prowadzący leczenie pacjenta. Jest on także odpowiedzialny za wypełnienie i złożenie zamówienia oraz całość zabiegu przetoczenia.

Należy również wspomnieć, że aby dokonać przetoczenia krwi trzeba uzyskać na to zgodę od biorcy.

Zanim pacjent podpisze takową zgodę lekarz musi udzielić zrozumiałych informacji na temat transfuzji, stopnia jej ryzyka, przewidywanych korzyści oraz istniejących alternatywnych metod zastępujących krew nawet wtedy, gdy nie są dostępne w danym ośrodku leczniczym.

W zależności od wieku pacjenta zgodę na zabieg wyraża on sam (powyżej 18 roku życia), jego przedstawiciel ustawowy (do 16. roku życia) lub obaj łącznie (wiek: 16-18 lat).

Przed zam

ówieniem krwi należy sprawdzić, czy w dokumentacji medycznej pacjenta znajduje się wynik badania grupy krwi, przy czym za wiarygodny można uznać wyłącznie wynik badania grupy krwi wpisany w karcie identyfikacyjnej grupy krwi lub wynik z pracowni serologii lub immunologii transfuzjologicznej. Na podstawie wyniku badania grupy krwi lekarz wypełnia zamówienie indywidualne na krew i jej składniki.

  • Przygotowanie do przetaczania składników krwi – próba krzyżowa

Przetaczanie krwi jest zabiegiem odbywającym się w placówce leczniczej. Proces przetaczania krwi przebiega z zachowaniem ściśle określonej kolejności poszczególnych czynności zabiegu. Pozwala to na wyeliminowanie jakichkolwiek błędów w czasie procesu i zapewnieniu biorcy całkowitego bezpieczeństwa.

Pacjent, który ma zaplanowaną transfuzję zgłasza się do szpitala w ustalonym terminie. Procedurę rozpoczyna założenie wkłucia do żyły (jeśli pacjent nie ma stałego dostępu, np. cewnika centralnego czy portu naczyniowego).

Następnie pielęgniarka pobiera próbkę krwi na próbę krzyżową, co najmniej 8 ml (dorosły) lub 2–5 ml (dzieci).

Bezpośrednio po pobraniu krwi, w obecności chorego i na podstawie danych uzyskanych od niego, opisuje probówki kodem kreskowym lub wpisuje na etykiecie probówek: nazwisko i imię (drukowanymi literami) oraz datę urodzenia chorego lub PESEL. Próbki krwi odsyłane są do laboratorium, gdzie wykonywana jest próba krzyżowa na zgodność krwi dawcy i biorcy.

Próba krzyżowa polega na łączeniu małych próbek krwi dawcy i biorcy w celu ustalenia czy przetoczenie krwi będzie bezpieczne.

Jeżeli nie dojdzie do zlepiania (aglutynacja) lub rozpadu (hemoliza) krwinek w połączonej próbce, próba krzyżowa jest zgodna i preparat krwi można przetoczyć pacjentowi.

Ważność tej próby wynosi 48 godzin, jeśli w tym czasie przetoczenie nie odbyło się, należy wykonać nową próbę.

Czas oczekiwania na wynik próby krzyżowej na zgodność zależy od specyfiki placówki i trwa od 1,5 do 3 godzin. Po otrzymaniu wyniku zgodnej próby krzyżowej można rozpocząć przetoczenie.

Zabieg przetoczenia

Krew i poszczególne jej składniki są przetaczane przez wenflon (kaniula dożylna) w formie wlewu dożylnego.

Przed rozpoczęciem zawsze konieczne jest sprawdzenie danych na preparacie: daty ważności, daty ważności próby krzyżowej i jej zgodności z posiadanym preparatem krwi.

Preparat jest oceniany wizualnie pod kątem zmian koloru, konsystencji, obecności skrzepów. Wszystkie dane są wprowadzane do książki transfuzyjnej.

Krew podłączana jest przez pielęgniarkę w obecności lekarza.

Chory powinien przyjąć dogodną pozycję, kończyna z wkłuciem, do którego podłączany jest wlew, powinna być wygodnie ułożona, a wkłucie zabezpieczone.

Przed podłączeniem dokonuje się identyfikacji chorego (potwierdza się dane personalne) i sprawdza ich zgodność z danymi na wyniku próby krzyżowej i preparacie. Lekarz lub uprawniona do tego pielęgniarka/położna, którzy dokonali oceny zgodności krwi lub jej składnika z biorcą, składają swój podpis na formularzu zawierającym wynik próby zgodności lub na karcie zgodności.

Przetoczenie poprzedzone jest krótkim badaniem pacjenta z oceną akcji serca, wartości ciśnienia tętniczego oraz temperatury ciała.

Równocześnie pacjent informowany jest o bezwzględnej konieczności samoobserwacji i zgłaszania niezwłocznie takich objawów niepokojących jak: dreszcze, wysypka, zaczerwienienia skóry, nagły wzrost temperatury ciała, zawroty głowy, duszność, ból w klatce piersiowej, ból kończyn lub okolicy lędźwiowej czy ból w miejscu wkłucia.

Po podłączeniu wlewu obserwuje się, jak się czuje biorca i czy nie występują reakcje niepożądane. Po 15 minutach od podłączenia krwi ponownie sprawdzane są parametry, czyli RR oraz tętno, kontroluje się również szybkość wlewu, drożność aparatu oraz wkłucie. Przez cały czas transfuzji pacjent jest monitorowany pod kątem wystąpienia objawów niepożądanych.

Obserwacja po transfuzji

Po zakończeniu przetoczenia ponownie należy zmierzyć temperaturę, tętno i ciśnienie tętnicze krwi pacjenta.

Leia também:  Como ajudar alguém a superar o vício da heroína

Czas przetaczania krwi i jej składników jest rożny w zależności od przetaczanego preparatu i tak: koncentrat krwinek czerwonych przetaczany jest do 4 godzin, koncentrat płytkowy do 20-30 minut, krioprecypitat do 30 minut, osocze do 45 minut. Każde przetoczenie preparatu krwi wpisywane jest do historii choroby pacjenta, karty gorączkowej i specjalnej książki transfuzyjnej.

Powikłania wczesne po przetoczeniu preparatów krwi

Najczęściej objawy powikłań po przetaczaniu preparatów krwi są skutkiem uczulenia biorcy na pewne składniki podawanej krwi. Powikłania wczesne mogą wystąpić od momentu rozpoczęcia procedury do 24 godzin po jej zakończeniu.

Mogą się one objawiać: nagłym wzrostem temperatury ciała, dreszczami, bólem w miejscu wkłucia, w klatce piersiowej, bólem brzucha, zmianami ciśnienia tętniczego krwi, zaburzeniami oddychania, zmianami skórnymi, takimi jak pokrzywka, nudnościami, wymiotami, ciemnym zabarwieniem moczu.

Najbardziej niebezpiecznym powikłaniem wczesnym jest ostry odczyn hemolityczny wywołany przez niezgodność krwi dawcy i biorcy w układzie AB0. Jednakże jego wystąpienie jest mało prawdopodobne pod warunkiem prawidłowego przeprowadzenia próby krzyżowej i przestrzegania procedury identyfikacji biorcy.

Powikłania późne transfuzji

Powikłania późne przetoczeń mogą być bardzo liczne, jednak dzięki zdobyczom nauki ostatnich dekad zostały one bardzo ograniczone.

W dalszym ciągu istnieje ryzyko przeniesienia chorób zakaźnych (szczególnie wirusów), choć jest to bardzo mało prawdopodobne.

U niektórych biorców może wystąpić opóźniony odczyn hemolityczny przebiegający z gorączką, wzrostem poziomu bilirubiny i spadkiem hemoglobiny – zwykle nie wymagający leczenia.

W odniesieniu do pacjentów hematoonkologicznych, którzy są częstymi biorcami preparatów krwi typowymi powikłaniami są:

  • Nadmierne nagromadzenie żelaza w organizmie u wielokrotnych biorców koncentratów krwinek czerwonych z uwagi na brak możliwości samoistnego wydalania jego nadmiaru. Powoduje to uszkodzenie ważnych narządów takich jak serce i trzustka i wymaga podawania dodatkowych leków (tzw. chelatujących), które usuwają jego nadmiar.
  • W zespole mielodysplastycznym przy wielokrotnych toczeniach może także dojść do wytworzenia przeciwciał, które powodują „uczulenie” chorego na grupy krwi, które nie są rutynowo oznaczane i prawdopodobieństwo takich reakcji jest większe. Dlatego z czasem dobieranie krwi u chorych, którzy mają częste przetoczenia staje się coraz trudniejsze.

Inne choroby poprzetoczeniowe

  • Plamica poprzetoczeniowa (małopłytkowość poprzetoczeniowa) powstaje z powodu niszczenia trombocytów (płytek krwi) przez alloprzeciwciała przeciwpłytkowe. Charakteryzuje się spadkiem poziomu płytek krwi i uogólnioną plamicą.
  • Potransfuzyjna choroba przeszczep przeciwko biorcy to reakcja organizmu biorcy rozwijająca się w wyniku kontaktu z obcymi antygenowo limfocytami. Rozwija się zwykle 10 dni po przetoczeniu, objawia się gorączką, wysypką, rumieniem, niewydolnością nerek i wątroby. U starszych biorców ryzyko zachorowania jest dużo większe niż u ludzi młodych. W ostrym przebiegu może powodować zagrożenie życia.
  • Powikłania bakteryjne i wirusowe szczególnie wirusowe zapalenie wątroby typu B i C oraz wirus HIV. Obecnie, z uwagi na dokładne badanie dawców krwi, powikłania tego typu wyeliminowano niemal całkowicie.

Źródło: pkopo.pl

Przetaczanie krwi – na czym polega, jakie są zasady, czy występują powikłania?

Transfuzja krwi – Wikipedia, wolna encyklopedia

Ten artykuł od 2010-01 zawiera treści, przy których brakuje odnośników do źródeł.Należy dodać przypisy do treści niemających odnośników do wiarygodnych źródeł.(Dodanie listy źródeł bibliograficznych lub linków zewnętrznych nie jest wystarczające). Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Transfuzja krwi (przetoczenie krwi) – zabieg polegający na przetaczaniu pewnej ilości krwi lub składników krwi. Ma na celu substytucję utraconych składników.

Zgodność grup krwi

W przypadku transfuzji niezbędne jest stosowanie krwi zgodnej grupowo. Oprócz zgodności głównej (układ AB0) należy także wziąć pod uwagę zgodność czynnika Rh.

  • Osoba z grupą krwi 0 RhD ujemny jest uniwersalnym dawcą (brak antygenów A i B).
  • Osoba z grupą krwi AB jest uniwersalnym biorcą (brak przeciwciał anty-A i anty-B).
  • Grupa A ma antygeny A i przeciwciała anty-B
  • Grupa B ma antygeny B i przeciwciała anty-A
Tabela zgodności grup krwi

Biorca

Dawca KKCz

0-
0+
B-
B+
A-
A+
AB-
AB+
AB+

AB-

A+

A-

B+

B-

0+

0-

X X X X X X X X
X X X X
X X X X
X X
X X X X
X X
X X
X

Legenda:
X – prawidłowe krzyżowanie grup krwi.

Jeśli w krwi biorcy znajdują się przeciwciała przeciwko antygenom dawcy to następują powikłania potransfuzyjne. Krwinki dawcy zostają zniszczone w organizmie biorcy.

Powikłania poprzetoczeniowe

Ze względu na czas, w jakim pojawią się powikłania poprzetoczeniowe, mówimy o powikłaniach:

  • Wczesnych – występujących od czasu rozpoczęcia transfuzji do 24 godzin po jej zakończeniu;
  • Późnych – występuje najczęściej między 3 a 21 dniem po transfuzji.

Powikłania poprzetoczeniowe możemy również podzielić ze względu na rodzaj ich przebiegu:

  • Powikłania łagodne (najczęściej występują po zakończeniu przetoczenia lub w kilka dni po przetoczeniu);
  • Powikłania średnie;
  • Powikłania ciężkie (przeważnie są to powikłania wczesne, występujące już podczas przetoczenia krwi).

Powikłania wczesne – występujące od czasu rozpoczęcia transfuzji, do 24 godzin po jej zakończeniu:

  • O łagodnym przebiegu:
    • Odczyny alergiczne – najczęściej są spowodowane przez przeciwciała dla białek osocza lub składnikami dodawanymi do preparatów: substancje zapobiegające krzepnięciu oraz stabilizatory zawarte w preparatach krwi;
    • pokrzywka
  • O średnio ciężkim przebiegu:
    • zakażenie bakteryjne (spowodowane przeważnie zainfekowaniem preparatu krwi w czasie przechowywania lub zakażenie dawcy bakteriami znajdującymi się na skórze pacjenta, bądź na niesterylnym zestawie do przetoczeń) objawia się dreszczami, gorączką;
    • odczyn gorączkowy niehemolityczny – występują u około 2% biorców; może być spowodowany obecnością przeciwciał dla antygenów krwinek białych lub płytek krwi;
  • o ciężkim przebiegu
    • hiperkaliemia – spowodowana jest wydostaniem się potasu z krwinek czerwonych, krew przechowywana dłużej zawiera więcej jonów potasu, gdyż większa ilość erytrocytów uległa rozpadowi;
    • hipokalcemia – występuje przy masywnych toczeniach, podczas których dochodzi do wiązania się cytrynianu (środka konserwującego) z wapniem, który znajduje się w osoczu, w ten sposób cytrynian usuwa wapń z układu krążenia. Przy transfuzjach masywnych magazyny wapnia znajdujące się w kościach nie zdążą być uruchomione, wskutek czego dochodzi do zaburzeń czynności serca, układu krzepnięcia.
    • przeciążenie krążenia – spowodowane zbyt dużą ilością przetoczonych preparatów krwiopochodnych przy zachowanej normowolemii, co objawia się zaburzeniem czynności serca, zaburzeniami oddychania oraz wzrostem ciśnienia tętniczego krwi
    • ostry odczyn hemolityczny
    • wstrząs septyczny
    • wstrząs anafilaktyczny
    • ostra niewydolność oddechowa poprzetoczeniowa (w 1:2000 przypadków[1])
    • zakrzepy i zatory w naczyniach serca i płuc (szczególnie gdy przetaczane są preparaty wspierające układ krzepnięcia krwi).

Powikłania późne występuje najczęściej między 3 a 21 dniem po transfuzji:

  • przeniesienie zakażenia kiłą (jeśli preparat był przechowywany w temp. 4 °C krócej niż 96 godz)
  • przeniesienie zakażenia HIV; 1:2–3 miliony przetoczeń; zakażenie wirusem doprowadza do nieuleczalnej choroby atakującej system immunologiczny – AIDS.
  • zakażenie malarią
  • plamica poprzetoczeniowa
  • Wirusowe zapalenie wątroby typu B i C; 1:40 000–200 000 przetoczeń
  • zakażenie CMV
  • choroba Chagasa
  • opóźniony odczyn hemolityczny
  • plamica poprzetoczeniowa małopłytkowa
  • przeciążenie żelazem (szczególnie u wielokrotnych biorców)
  • GvHD – choroba “przeszczep przeciwko biorcy”.

Transfuzja krwi a religia

Ze względów religijnych przyjęcia transfuzji krwi pełnej jak również jej 4 głównych składników odmawiają Świadkowie Jehowy. Powołują się oni na tekst Pisma Świętego z księgi Dziejów Apostolskich 15:20, 28–29[2][3][4][5].

Nie zgadzają się również na autotransfuzje. Dopuszczają stosowanie dostępnych metod alternatywnych wobec transfuzji jak hemodylucja i śródoperacyjne odzyskiwanie krwi.

Przyjmowanie drobnych frakcji uzyskiwanych z krwi jest pozostawione osobistej decyzji[6][7].

Zobacz też

  • autotransfuzja
  • Cell Saver
  • hemodylucja

Przypisy

  1. ↑ CC. Silliman, AJ. Paterson, WO. Dickey, DF. Stroneck i inni. The association of biologically active lipids with the development of transfusion-related acute lung injury: a retrospective study.. „Transfusion”. 37 (7), s. 719-26, Jul 1997. PMID: 9225936.

     

  2. ↑ „Bo duch święty i my sami uznaliśmy za słuszne nie nakładać na was dodatkowego ciężaru, z wyjątkiem następujących rzeczy koniecznych: Macie powstrzymywać się od tego, co ofiarowano bożkom, od krwi, od mięsa uduszonych zwierząt i od niemoralnych kontaktów seksualnych.

    Jeśli będziecie się tego starannie wystrzegać, dobrze się wam powiedzie. Bądźcie zdrowi!”.” (NW)

  3. Dlaczego Świadkowie Jehowy nie przyjmują transfuzji krwi?, jw.org .
  4. ↑ M. Rajtar, Krew jako ciało “obce” i “indywidualne”.

    Krew i biotożsamość na przykładzie Świadków Jehowy w Niemczech, “Etnografia Polska”, 58, 2014, z. 1-2, s. 104-105.

  5. ↑ K. Krzysztofek, Stanowisko Świadków Jehowy wobec wybranych współczesnych procedur medycznych w świetle prawa polskiego, “Studia z Prawa Wyznaniowego”, 18, 2015, s. 291-292.

  6. Frakcje krwi i zabiegi medyczne, [w:] Zawsze bądź blisko Jehowy [online], jw.org, s. 215–218 .
  7. ↑ Watchtower, Strategie alternatywne wobec transfuzji — proste, skuteczne, bezpieczne, jw.org [dostęp 2015-12-29] .

Linki zewnętrzne

  • Postanowienie polskiego Sądu Najwyższego dotyczące prawa do odmowy transfuzji krwi
  • Co Biblia mówi o przetaczaniu krwi – Stanowisko Świadków Jehowy w sprawie transfuzji krwi (Oficjalna strona internetowa Świadków Jehowy)]

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Kontrola autorytatywna (leczenie):

  • LCCN: sh85014949
  • GND: 4007293-9
  • NDL: 00574459
  • BNCF: 45049

Encyklopedia internetowa:

  • БРЭ: 2712619
  • Britannica: topic/blood-transfusion
  • Universalis: transfusion-sanguine

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Transfuzja_krwi&oldid=64256780”

Transfuzja krwi – na czym polega, zasady dotyczące przetaczania krwi oraz możliwe powikłania

Na początek przypomnijmy, że krew pełni w naszych organizmie kilka istotnych funkcji. Po pierwsze: funkcję transportowania tlenu, składników odżywczych i innych substancji koniecznych do życia. Po drugie: komunikacyjną – przenosi bowiem wiadomości (poprzez transportowanie np. hormonów) pomiędzy różnymi częściami ciała.

Dzięki krążeniu krwi nasz organizm się oczyszcza, ponieważ krew zabiera z komórek szkodliwe substancje chemiczne. Krew, a właściwie znajdujące się w niej białe ciałka krwi bronią organizm przez infekcjami. W tej walce wspierają je enzymy oraz przeciwciała, obecne w krwi. Krążąca krew reguluje ponadto temperaturę organizmu.

 

W skład krwi wchodzą wyspecjalizowane komórki (krwinki) zawieszone w płynie noszącym nazwę osocza. Owe komórki są trojakiego rodzaju:

  • krwinki czerwone – RBC – zwane także erytrocytami lub czerwonymi ciałkami krwi, zajmujące się transportem tlenu
  • krwinki białe – WBC – leukocyty lub białe ciałka krwi, wyspecjalizowane w walce z infekcjami
  • płytki krwi – PLT – czyli trombocyty, odpowiadające za krzepnięcie krwi

W organizmie dorosłego człowieka znajduje się około 5-6 litrów krwi, przy czym kobiety mają jej około litra mniej.

Jakie są wskazania do wykonania zabiegu transfuzji krwi? Wbrew pozorom nie każdy większy krwotok wiąże się z koniecznością przetaczania krwi. Nie jest to nawet wskazane, ponieważ zabieg transfuzji może nieść ze sobą skutki uboczne.

Transfuzję krwi stosuje się w sytuacji zagrożenia życia z powodu znacznego upływu krwi (obfitego krwotoku), na przykład po wypadku, w wyniku ciężkich urazów, w czasie zabiegu chirurgicznego, czy w przypadku wystąpienia wewnętrznego krwotoku.

Kiedy jeszcze wykonuje się transfuzję krwi? Wskazaniem do wykonania zabiegu jest przewlekła utrata lub niedobór składników krwi. Do takich sytuacji dochodzi, między innymi, gdy chorujemy na zaburzenia układu krzepnięcia, guzy żołądkowo-jelitowe, uszkodzenia szpiku kostnego, choroby nowotworowe krwi.

Przetoczenie krwi może być także konieczne przy wrodzonych wadach i niedoborach składników.

Przetoczenie krwi polega na wtłaczaniu krwi do żyły pacjenta, służy do tego kroplówka. To, ile krwi zostanie przetoczone choremu, zależy przede wszystkim od tego, ile jej stracił wcześniej. Brany jest także pod uwagę stan zdrowia pacjenta, jego wiek oraz  przyczyny utraty krwi.

W niektórych przypadkach składniki krwi podawane są w formie zastrzyku dożylnego.

Przed przetoczeniem bada się krew pacjenta, w celu oznaczenia grupy oraz zgodności krwi. Co to znaczy? Próba zgodności krwi, nazywana próbą krzyżową, konieczna jest, aby ustalić, czy krew dawcy i krew biorcy są zgodne.

Sprawdza się, czy między krwią, która ma być przetaczana, a krwią biorcy nie ma konfliktu. Powodem jest istnienie różnych grup krwi (A, B, 0, AB) oraz czynnika Rh dodatniego (Rh+) i ujemnego (Rh-).

Przetaczana krew musi być zgodna, czyli mieć tę samą grupę oraz taki sam czynnik Rh. Podanie biorcy niezgodnej krwi może skończyć się dla niego groźnymi dla życia powikłaniami.

Przetoczenie krwi bez próby krzyżowej zdarza się tylko w sytuacji, gdy życie człowieka jest bezpośrednio zagrożone.

Jeżeli próba krzyżowa wypadnie pozytywnie (czyli stwierdzono, że w krwi biorcy nie ma przeciwciał przeciwko krwi dawcy), przystępuje się do transfuzji. Wykonanie takiej próby trwa około godziny, a wynik jest ważny 48 godzin.

Przetoczenie krwi trwa, w zależności od rodzaju przetaczanego preparatu, od 30 minut do czterech godzin.

Preparaty stosowane do transfuzji:

  • Koncentrat krwinek czerwonych (KKCz), inna nazwa – masa erytrocytarna (ME)
  • koncentrat krwinek płytkowych (KKP)
  • osocze świeżo mrożone (FFP)
  • krew pełna
  • inne preparaty: albuminy, krioprecypitat

W przypadku, gdy jest to możliwe i medycznie dozwolone przetacza się także własną krew pacjenta (krew autogeniczna).

Przetaczając krew mówi się często o tzw. jednostkach krwi. Ile to jest? Jednostka krwi ma objętość około 500 ml i zawiera 450 ml krwi i 60 ml antykoagulantu, czyli płynu zapobiegającego krzepnięciu.

Zobacz wideo Urządzenia, które warto mieć w domowej apteczce

  • Powikłania po transfuzji krwi zdarzają się, mimo że starannie bada się krew zarówno dawcy, jak i biorcy oraz stosuje szereg procedur medycznych, w celu zminimalizowania skutków ubocznych transfuzji.
  • Generalnie wyróżnia się dwa rodzaje powikłań: powikłania wczesne oraz powikłania późne.
  • Wśród powikłań wczesnych mogą się zdarzyć:
  • ostra reakcja hemolityczna (gorączka, dreszcze, nudności, duszność lub ból w klatce piersiowej, ból w okolicach lędźwiowych, skąpomocz, wstrząs)
  • pokrzywka (reakcja alergiczna skóry – rumień, swędzenie, wysypka, zaczerwienienie skóry)
  • wstrząs anafilaktyczny (kaszel, skurcz oskrzeli, zaburzenia układu oddechowego i krążenia, gorączka)
  • sepsa (wzrost temperatury do ponad 40 st. C, dreszcze, zaburzenia krążenia)
  • przeciążenie krążenia (zaburzenia układu krążenia, zaburzenia oddychania, nieprawidłowe ciśnienie tętnicze)
  • ostre poprzetoczeniowe uszkodzenie płuc (silna duszność, sinica, kaszel)
  • reakcje hipotensyjne (spadek ciśnienia skurczowego i rozkurczowego)
  • hipotermia poprzetoczeniowa

Powikłania późne (mogą pojawić się od miesiąca do kilku lat):

  • opóźniona reakcja hemolityczna (gorączka, dreszcze, żółtaczka, duszność)
  • plamica poprzetoczeniowa (spadek płytek i uogólniona plamica)
  • przeszczep przeciwko gospodarzowi (występuje rzadko, objawia się gorączką, powstaniem rumienia, wysypką, niewydolnością nerek i wątroby)
  • powikłania bakteryjne i wirusowe (wirusowe zapalenie wątroby typu B i C), wirus HIV

Przetoczenie krwi jest procedurą medyczną ratującą życie pacjenta, wykonywane jest z zastosowaniem bardzo rygorystycznych zasad dotyczących badań i warunków przeprowadzania zabiegu.

Transfuzja krwi – Honorowe krwiodawstwo i krwiolecznictwo

   Przetaczanie krwi i jej składników jest dość często wykonywanym zabiegiem. Wskazania do transfuzji krwi czy też jej poszczególnych części są ściśle określone w przepisach a samo przetaczanie może być przeprowadzane tylko i wyłącznie w podmiotach leczniczych.

Restrykcje te wynikają ze względu na niebezpieczeństwo wynikające z równoczesnego wprowadzenia podczas transfuzji do organizmu pacjenta licznych antygenów. W ostatnim czasie odchodzi się więc od podawania krwi pełnej, natomiast coraz częściej są przetaczane tylko wyodrębnione składniki krwi.

Zostaje przez to zmniejszona liczba obcych „substancji” jakie dostają się do ciała osoby, która zostanie poddana zabiegowi transfuzji. Takie preparaty zawierają tylko składniki bezpośrednio potrzebne biorcy.

Przetaczanie krwi stwarza wiele zagrożeń, w związku z tym należy je ograniczać do potrzebnego minimum, czyli wykonywać osobom tylko wtedy gdy mamy pewność, że mogą one poprawić ich stan zdrowia. Właściwe stosowanie krwi i jej składników oznacza przetaczanie tylko bezpiecznych preparatów krwi i tylko wtedy, gdy objawy wywołane ich niedoborem nie mogą być leczone w inny sposób.

Dlatego każda decyzja o przetaczaniu musi być podjęta na podstawie indywidualnej oceny stanu chorego i ze szczególną rozwagą. Przy podejmowaniu takiej decyzji lekarz powinien uwzględnić zarówno korzyści jak i szkody wynikające z przetoczenia oraz rozważyć możliwość zastosowania innych środków zastępczych czy innych metod leczenia. Jaki preparat i kiedy jest przetaczany możecie zobaczyć na podstronie Produkty krwiopochodne.

Osoby uprawnione i ich obowiązki w czasie transfuzji krwi

   O przetoczeniu krwi decyduje lekarz prowadzący leczenie pacjenta po uprzednim uzyskaniu jego zgody na transfuzję.

Zabieg mogą wykonać osoby do niego uprawnione: pielęgniarka, położna lub ratownik medyczny, jednak za całość interwencji odpowiedzialny jest lekarz.

W czasie całego procesu przetaczania krwi każda z osób personelu medycznego jest odpowiedzialna za konkretne czynności w czasie tego zabiegu.

§3. 1. Lekarz jest odpowiedzialny za:
1) ustalenie wskazań do przetoczenia;
2) identyfikację biorcy krwi na podstawie danych, o których mowa w § 11 ust.

 1 pkt 1 i 2, i kontrolę dokumentacji medycznej przed przetoczeniem;
3) zabieg przetoczenia;
4) prawidłowe udokumentowanie zabiegu przetoczenia;
5) sporządzanie raportów o niepożądanych zdarzeniach i niepożądanych reakcjach, w tym poważnych niepożądanych zdarzeniach i reakcjach.

2. Pielęgniarka lub położna jest odpowiedzialna za:

1) czynności związane z pobieraniem próbek krwi od pacjentów;
2) identyfikację biorcy krwi, na podstawie danych, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, i kontrolę dokumentacji medycznej przed przetoczeniem;
3) obserwację biorcy krwi w trakcie przetoczenia i po przetoczeniu, niezwłoczne informowanie lekarza o objawach występujących w trakcie przetoczenia i po przetoczeniu mogących świadczyć o niepożądanych reakcjach, w tym poważnych niepożądanych reakcjach;
4) przekazywanie wypełnionego i podpisanego przez lekarza zlecenia na badania immunohematologiczne oraz badania kwalifikujące do podania immunoglobuliny anty-RhD oraz zamówienia na krew lub jej składniki do banku krwi lub właściwego centrum, o którym mowa w art. 23 ust. 3a, 4a i 5a ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi, zwanej dalej „ustawą”;
5) prawidłowe udokumentowanie zabiegu przetoczenia;
6) niezwłoczne informowanie lekarza o niepożądanych zdarzeniach, w tym poważnych niepożądanych zdarzeniach.

3.

Naczelna pielęgniarka lub położna lub osoba nadzorująca pracę pielęgniarek lub położnych, w porozumieniu z ordynatorem lub inną osobą kierującą jednostką lub komórką organizacyjną zakładu leczniczego, ustala imienną listę pielęgniarek lub położnych uprawnionych do dokonywania przetoczeń i czynności związanych z tym zabiegiem, posiadających zaświadczenie o odbyciu szkolenia określone w przepisach wydanych na podstawie art. 21 ust. 7 ustawy i przedstawia do zatwierdzenia kierownikowi podmiotu leczniczego.

§ 4. 1. Do zadań lekarzy i pielęgniarek lub położnych wykonujących czynności związane z przetoczeniem należy:
1) wypełnienie zlecenia na badania immunohematologiczne oraz zamówienia na krew i jej składniki ? dotyczy wyłącznie lekarza;
2) złożenie zamówienia na krew i jej składniki;
3) pobranie od pacjenta próbek krwi w celu wykonania badania grupy krwi i próby zgodności;
4) poinformowanie pacjenta o ryzyku i korzyściach wynikających z przetoczenia ? dotyczy wyłącznie lekarza;
5) identyfikacja biorcy krwi na podstawie danych, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, i kontrola dokumentacji medycznej przed zabiegiem przetoczenia;
6) zabieg przetoczenia;

7) obserwacja pacjenta w trakcie przetoczenia i po przetoczeniu oraz podjęcie odpowiednich czynności, jeżeli wystąpi niepożądana reakcja.

Zgoda pacjenta na transfuzję krwi

   Należy również wspomnieć, że aby dokonać przetoczenia krwi trzeba uzyskać na to zgodę od pacjenta. Wynika to bezpośrednio z ustawy zasadniczej. To właśnie w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej a dokładnie w art. 47 zagwarantowano każdemu obywatelowi prawo do decydowania o swoim życiu osobistym. Jest to prawo do decydowania o sobie samym, w tym także do wyboru metody leczenia.

Ponieważ przetaczanie krwi zalicza się do zabiegów o podwyższonym ryzyku warunkiem legalności takiego zabiegu jest uzyskanie pisemnej zgody.

Zanim pacjent podpisze takową zgodę lekarz musi udzielić zrozumiałych informacji na temat transfuzji, stopnia jej ryzyka, przewidywanych korzyści oraz istniejących alternatywnych metod zastępujących krew, nawet wtedy gdy nie są dostępne w danym ośrodku leczniczym.

W zależności od wieku pacjenta zgodę na zabieg wyraża on sam (powyżej 18 roku życia), jego przedstawiciel ustawowy (do 16 roku życia) lub obaj łącznie (wiek: 16-18 lat). Jeżeli opiekun ustawowy nie zgadza się na przetoczenie a lekarze widzą ją jako jedyną możliwość leczenia taki zabieg może zostać przeprowadzony po uzyskaniu zgody sądu opiekuńczego.

Również podstawą działania personelu szpitala będzie zgoda sądu opiekuńczego jeżeli dojdzie do konfliktu między przedstawicielem ustawowym a pacjentem. Oczywiście mogą zaistnieć sytuacje kiedy to kontakt z pacjentem jest ograniczony np. podczas wypadku a szybkie ustalenie jego bliskich jest niemożliwe. W takich sytuacjach jeżeli jest potrzebna natychmiastowa transfuzja krwi lekarze mają prawo podjąć taką decyzję bez kogokolwiek zgody.

Proces przetaczania krwi

   Proces przetaczania krwi przebiega z zachowaniem ściśle określonej kolejności poszczególnych czynności zabiegu. Pozwala to na wyeliminowanie jakichkolwiek błędów w czasie procesu i zapewnieniu biorcy całkowitego bezpieczeństwa.

  • Przed przetoczeniem należy sprawdzić, czy w dokumentacji medycznej pacjenta znajduje się wynik badania grupy krwi lub innych badań
  • Za wiarygodny można uznać wyłącznie wynik badania grupy krwi wpisany w karcie identyfikacyjnej grupy krwi lub wynik z pracowni serologii lub immunologii transfuzjologicznej),
  • Jeżeli badanie grupy krwi nie zostało przeprowadzone lub istnieją wątpliwości co do wiarygodności wyniku badania grupy krwi, przed wykonaniem przetoczenia należy pobrać próbkę krwi od pacjenta w celu ponownego przeprowadzenia badania.
  • Próbkę krwi pobiera się na podstawie wypełnionego i podpisanego przez lekarza zlecenia na badanie grupy krwi
  • Na podstawie wyniku badania grupy krwi lekarz wypełnia zamówienie indywidualne na krew i jej składniki
  • Jeżeli w podmiocie leczniczym nie ma banku krwi, zamówienie indywidualne na krew i jej składniki przekazuje się bezpośrednio do centrum.
  • W przypadku planowanego przetoczenia koncentratu krwinek czerwonych, zwanego dalej „KKCz”, krwi pełnej konserwowanej, zwanej dalej „KPK”, lub koncentratu granulocytarnego, zwanego dalej „KG”, do banku krwi przekazuje się zamówienie indywidualne na krew i jej składniki oraz zlecenie wykonania próby zgodności wraz z odrębnie w tym celu pobraną próbką krwi od pacjenta.
  • Pracownik banku krwi sprawdza zgodność grupy krwi i numeru donacji na segmencie drenu z grupą krwi i numerem na etykiecie pojemnika i przekazuje segmenty drenów wraz ze zleceniem i próbką krwi do pracowni serologii lub immunologii transfuzjologicznej.
  • W przypadkach bezpośredniego zagrożenia życia lekarz może podjąć decyzję o przetoczeniu KKCz albo KPK zgodnych w układzie ABO i RhD, przed wykonaniem próby zgodności. Dopuszcza się również przetoczenie KKCz lub KPK grupy O RhD minus.
  • W przypadku, o którym mowa w pkt. 9, do banku krwi przekazuje się zlecenie na krew do pilnej transfuzji. Następnie lekarz wypełnia zlecenie na badanie grupy krwi ABO i RhD, jeżeli brak wyniku, oraz zlecenie wykonania próby zgodności.

Przetaczanie krwi – jakie są zasady i wskazania medyczne

Przetaczanie krwi, zwane również transfuzją krwi jest zabiegiem polegającym na wpompowaniu określonej ilości krwi lub jej składników pacjentowi w celu uzupełnienia niedoborów krwi, przy spełnieniu określonych warunkach i zgodnie z ustalonymi procedurami. Jest to bardzo skuteczna forma ratowania nie tylko zdrowia pacjenta, ale również jego życia.

Źródło: 123RF

Organizm każdego zdrowego człowieka utrzymuje prawidłową równowagę wszystkich składników krwi. Gdy tylko równowaga ta zostanie zachwiana, zaczynają rozwijać się choroby. Zatrzymanie przepływu krwi oznacza śmierć.

Przetaczanie krwi, która transportuje tlen, witaminy, substancje odżywcze, odprowadza z tkanek dwutlenek węgla, pełni funkcje obronne i reguluje temperaturę organizmu, stanowi ogromne osiągnięcie medycyny i często daje „drugie życie” pacjentowi.

Dlatego tak istotnym jest, aby przetaczanie krwi wykonywać zgodnie z zasadami i wskazaniami medycznymi. Nie każda bowiem utrata krwi stwarza konieczność  uzupełnienia jej niedoborów.

Przetaczanie krwi  dzielimy na 2 podstawowe rodzaje:

  • transfuzja homologiczna – gdy dawca i biorca krwi to dwie różne osoby,
  • transfuzja autologiczna – gdy dawca i biorca to ta sama osoba.

Wskazania do przetoczenia krwi 

Przetaczanie krwi powinno być wykonywane tylko wtedy, gdy istnieją uzasadnione wskazania do przeprowadzenia tego typu zabiegu. Decyzję o jej przetoczeniu podejmuje lekarz najczęściej w następujących przypadkach:

  • utraty dużej ilości krwi po wypadku bądź operacji, 
  • utraty krwi w następstwie chorób takich jak krwawiące wrzody, guzy żołądkowe, zaburzenia układu krzepnięcia,
  • rozległego krwawienia wewnętrznego,
  • niedokrwistości czyli poważnej anemii (nie tylko u dorosłych, dzieci, a także u noworodków i wcześniaków), 
  • białaczki (leukemii),
  • wrodzonych niedoborów poszczególnych składników krwi, tzw. niedoborów immunologicznych,
  • po porodzie, jeśli u kobiety wystąpiła duża anemia.

Wszelkie wskazania są szczegółowo określane przez przepisy i mogą być wykonywane tylko w placówkach medycznych, pod nadzorem lekarza. Sam proces może pociągać za sobą wiele zagrożeń, dlatego też niezbędna jest pewność, że zabieg ten poprawi zdrowie pacjenta.

Jeżeli niedobory krwi mogą być leczone i uzupełniane w inny sposób to z pewnością przetaczanie krwi nie jest konieczne. Istotnym wskazaniem do jej przeprowadzenia jest również pewność, iż spodziewane korzyści przewyższają ryzyko nad ewentualnymi powikłaniami.

Wskazania muszą być rozpatrywane bardzo indywidualnie, na podstawie szczegółowej oceny stanu zdrowia  pacjenta.

Aby zabiegi był całkowicie bezpieczny, należy wykonywać go według ściśle określonych zasad, zachowując kolejność  poszczególnych czynności, eliminując tym samym błędy w trakcie całego procesu. Zawsze nadrzędną wartością musi być bezpieczeństwo pacjenta. 

Jak wygląda procedura przetaczania krwi?

Oto podstawowe zasady przetaczania krwi:

  • pobranie próbki krwi od pacjenta (na podstawie podpisanego przez  lekarza zlecenia)w celu ustalenia grupy krwi; jeżeli istnieje możliwość zapoznania się z dokumentacją medyczną pacjenta to można wtedy uznać jego wiarygodny wynik,
  • po ustaleniu grupy krwi składane jest indywidualne zamówienie do banku krwi na grupę krwi bądź jej składniki,
  • w przypadku planowanego przetaczania krwi, wraz z indywidualnym zamówieniem do banku krwi zleca się również przeprowadzenie prób zgodności z pobraną próbką krwi od pacjenta,
  • w sytuacjach bezpośredniego zagrożenia życia pacjenta, lekarz przeprowadza przetaczanie krwi bez prób zgodności,
  • sprawdzenie danych, wskazanych na preparacie, chodzi tu głównie o datę ważności, datę ważności próby krzyżowej i jej zgodności z otrzymanym rodzajem krwi,
  • uzyskanie zgody pacjenta, ale w sytuacjach nagłej potrzeby lekarz podejmuje decyzję samodzielnie.

Chory powinien być ułożony w wygodnej pozycji, krew podawana jest przez wkłucie w postaci wenflonu. Wymagane jest ciągłe monitorowanie pacjenta. Maksymalny czas przetaczania krwi wynosi do 4 godzin, a preparatów krwiopochodnych ( takich jak koncentrat krwinek czerwonych czy osocze świeżo mrożone) do 30 minut. 

Próba zgodności krwi ( tzw. próba krzyżowa) to jedna z naczelnych zasad przeprowadzania przetaczania krwi. Polega ona na sprawdzeniu, czy krew dawcy zareaguje prawidłowo z krwią własną pacjenta. Jest to wskazane z uwagi na konieczność  stosowania krwi, zgodnej grupowo. Oprócz zgodności grupowej (A,B,0), należy brać pod uwagę również zgodność czynnika Rh.

W zależności od grupy krwi wyróżniamy następujące zasady prób zgodności:

  • osoba z grupą krwi 0 to uniwersalny dawca,
  • osoba z grupa krwi AB to uniwersalny biorca,
  • osoba z grupą krwi A posiada antygeny A i przeciwciała anty-B,
  • osoba z grupą krwi B posiada antygeny B i przeciwciała anty-A.

Próba zgodności krwi zapewnia bezpieczne przeprowadzenie przetaczania krwi. Podanie krwi, niezgodnej grupowo może spowodować poważne powikłania.

Możliwe powikłania po przetoczeniu krwi

Powikłania, które mogą wystąpić po przetoczeniu krwi może podzielić na wczesne późne. Powikłania wczesne pojawiają się do 24 godzin po zakończeniu transfuzji krwi. 

Do najgroźniejszych powikłań wczesnych przetaczania krwi zaliczamy:

  • reakcje alergiczne takie jak pokrzywka, rumień czy wysypka,
  • reakcje hemolityczne, których objawami są duszność, dreszcze, gorączka, nudności czy ból w klatce piersiowej,
  • wstrząs anafilaktyczny, jako skutek wytworzenia przez pacjenta przeciwciał; objawami są wówczas kaszel lub skurcz oskrzeli (jest to zagrożenie życia),
  • sepsa, jako skutek przetoczenia krwi zanieczyszczonej biologicznie; pojawiające się tu objawy to gorączka, dreszcze i zachwiania krążenia,
  • reakcja hipotensyjna czyli spadek ciśnienia,
  • zakażenie wirusowym zapaleniem wątroby typu B i C,
  • zakażenie wirusem HIV.

Wczesne powikłania przetaczania krwi wymagają natychmiastowej reakcji.

Powikłania późne mogą pojawić się po miesiącu, a nawet po kilku latach. Do najgroźniejszych powikłań późnych przetaczania krwi zaliczamy:

  • plamicę poprzetoczeniową, która powoduje spadek płytek krwi,
  • opóźnioną reakcję hemolityczną, która objawia się gorączką i dusznościami.

Rzadko występującym powikłaniem przetoczenia krwi jest tak zwany „przeszczep przeciwko gospodarzowi”, prowadzący do niewydolności nerek i wątroby, a często w konsekwencji do zgonu pacjenta. 

Przetaczanie krwi to zabieg stosunkowo bezpieczny. Jedynie błędy człowieka mogą stworzyć zagrożenie i ryzyko. Do takich błędów zalicza się nieprzestrzeganie zasad przetaczania krwi czy podłączenie krwi niezgodnej z krwią pacjenta. Krew jest niezbędnym składnikiem organizmu człowieka. Dlatego też przetaczanie krwi jest zabiegiem często ratującym życie chorego. 

Czytaj też:

Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?

Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*