Nowotwory po 40-tce – na jakie nowotwory narażone są kobiety po menopauzie?

Aż jedna trzecia życia kobiety przypada na okres po przekwitaniu. Dolegliwości skorelowane z menopauzą mogą znacząco obniżać jakość życia. Co gorsza, za typowymi dla tego okresu schorzeniami mogą czaić się jeszcze groźniejsze – poważne choroby układu krążenia, nowotwory czy ciężka depresja. Nie zawsze łatwo je zdiagnozować.

Menopauza to stopniowe wygasanie czynności jajników oraz spadek produkcji estrogenów i progesteronu. Płodność powoli, ale nieubłaganie maleje, owulacja występuje coraz rzadziej, aż w końcu miesiączki całkowicie ustają.

Proces ten trwa zazwyczaj przez kilka lat przed ostatnią menstruacją i przebiega indywidualnie w przypadku każdej kobiety. Średni wiek ostatniego krwawienia u polskich kobiet to ok.

50 lat, choć oczywiście zdarzają się przypadki bardzo wczesnego i bardzo późnego przekwitania (niektóre kobiety przechodzą menopauzę nawet krótko po 30-tce).

Objawy menopauzy

Pierwsze typowe objawy menopauzy, które zauważają u siebie kobiety to:

  • występowanie nieregularnych cykli owulacyjnych,
  • nasilone i wydłużone krwawienia,
  • bolesność i zmiany w piersiach,
  • suchość w pochwie utrudniająca współżycie,
  • spadek libido.

Większość kobiet przechodzących menopauzę zmaga się również z uderzeniami gorąca, czyli nagłym odczuciem silnego ciepła na twarzy i ciele (często z widocznym zaczerwienieniem skóry). Typowe są kłopoty ze snem, nocne poty, pogorszenie koncentracji i pamięci, zdarzają się zawroty głowy, a nawet omdlenia.

Bardzo charakterystyczne dla okresu okołomenopauzalnego jest gwałtowne przybieranie na wadze – gdy zaczyna brakować estrogenów, w ich miejsce produkowane są mniej aktywne metabolity, głównie estron oddziałujący w taki sposób, że ośrodek głodu bierze górę nad ośrodkiem sytości.

Zmiany hormonalne w okresie menopauzy

Większość dolegliwości okołomenopauzalnych to reakcja organizmu na zmiany hormonalne.

Są uciążliwe, przykre i często wstydliwe (panie najczęściej skarżą się na uderzenia gorąca w miejscach publicznych gdyż sądzą, że wszyscy wokół zauważają ich stan i mają świadomość ich przekwitania), ale należą do dolegliwości typowych, naturalnych i przemijających.

Zdarzają się jednak choroby znacznie poważniejsze, a blisko skorelowane z kobiecym przekwitaniem. Na co panie w okresie menopauzy są szczególnie narażone i jak dostrzec u siebie niepokojące objawy?

Nowotwory po 40-tce – na jakie nowotwory narażone są kobiety po menopauzie? Test płytkowy ułatwia zdiagnozowanie peri-menopauzy lub klimakterium w warunkach domowych. Jego zastosowanie umożliwia wykrycie w moczu hormonu FSH o stężeniu 25 mlU/ml lub wyższym. Wzrost produkcji tego hormonu pojawia się wraz z wiekiem, gdy zmniejsza się produkcja estrogenu. Jego podwyższony poziom może świadczyć o zbliżającym się klimakterium. Wynik testu można odczytać już po 3 minutach od zastosowania, a jego dokładność wynosi 99,9%. SPRAWDŹ

Menopauza a osteoporoza

Utrata gęstości mineralnej kości to naturalny proces dotyczący każdego człowieka. Gdy jednak demineralizacja masy kostnej znacznie przewyższa proces ich odbudowy, mówimy o osteoporozie.

Największą grupę ryzyka zachorowalności na osteoporozę stanowią kobiety po menopauzie. Powodem jest obniżony poziom estrogenów i progesteronu, które odpowiadają m.in.

za gospodarkę wapniową organizmu i odbudowę masy kostnej.

Zmiany charakterystyczne dla osteoporozy pojawiają się w miejscach, gdzie znajduje się dużo kości beleczkowej: kręgi, dystalny odcinek kości promieniowej, szyjka kości udowej.

Osteoporoza może nie dawać żadnych objawów, dopóki nie przydarzy się pierwsze złamanie (zazwyczaj w wyniku drobnego urazu), dlatego kobiety w okresie przekwitania oraz po nim powinny regularnie wykonywać badanie gęstości kości (densytometrię).

Dzięki temu możliwe będzie wykrycie osteoporozy nawet w bardzo wczesnym stadium (tzw. osteopenii) i wdrożenie odpowiedniego leczenia.

Problemy kardiologiczne po menopauzie

W związku z obniżonym poziomem hormonów płciowych w organizmie, kobiety w okresie menopauzy są szczególnie narażone na choroby układu sercowo-naczyniowego.

Zanik czynności jajników powoduje wzrost stężenia cholesterolu całkowitego i cholesterolu LDL oraz spadek HDL, co jest istotnym czynnikiem ryzyka choroby niedokrwiennej serca.

Co ciekawe, choroba ta może być zupełnie inaczej odczuwana i mieć inny przebieg u kobiet niż u mężczyzn – panie mogą zauważyć u siebie nietypowe bóle pleców, jamy brzusznej, a nawet żuchwy, brakuje im tchu, czują permanentne zmęczenie.

Zdarza się, że objawy nie współgrają z obrazem zmian w tętnicach wieńcowych i wynikami badań – EKG, testów wysiłkowych, koronarografii, trudno je więc zdiagnozować i wystarczająco wcześnie wprowadzić odpowiednie leczenie.

Bardzo ważnym i niebezpiecznym następstwem odkładania się „złego” cholesterolu jest też tworzenie się blaszek miażdżycowych w ścianach tętnic, co grozi zatrzymaniem przepływu krwi i zawałem serca.

 Jak obniżyć ryzyko zachorowania na choroby układu sercowo-naczyniowego? Lekarze radzą przede wszystkim:

  • dbać o odpowiednią dietę (ważne jest utrzymanie prawidłowej wagi),
  • przyzwyczaić organizm do regularnej aktywności fizycznej (spacery, nordic walking, joga i inne),
  • rzucić używki, zwłaszcza alkohol, papierosy i mocną kawę,
  • unikać stresu, zapewniać sobie dużo relaksu,
  • pamiętać o badaniach profilaktycznych.

Dolegliwości intymne po menopauzie

Gdy kobieta wchodzi w okres menopauzy, hormon folikulotropowy, który odpowiada za stymulowanie pęcherzyków jajowych do wzrostu oraz wydzielanie estrogenów, traci stopniowo swoje właściwości, a co za tym idzie – obniża się produkcja estrogenu i progesteronu. Mocno przekłada się to na zmiany w obrębie kobiecych narządów intymnych – pojawiają się suchość i pieczenie w pochwie, a także swędzenie sromu, co odbija się na życiu seksualnym.

To jednak nie wszystko – spowodowany zmianami hormonalnymi zanik śluzówki wyścielającej pochwę może powodować takie objawy, jak silne parcie na pęcherz, ból w czasie oddawania moczu oraz wysiłkowe nietrzymanie moczu. Zaburzeniom może ulec także statyka narządów płciowych, częściej występują też infekcje intymne (m.in. zapalenie gruczołów Bartholina, chlamydioza, grzybica, rzęsistkowica).

Dbanie o higienę intymną w okresie menopauzalnym polega na stosowaniu hormonalnej terapii zastępczej, suplementacji witaminami i minerałami (zgodnie z zaleceniem lekarza), oraz używaniu do mycia specjalnych preparatów mających korzystny wpływ na florę bakteryjną pochwy. Oczywiście konieczne są regularne wizyty kontrolne u ginekologa, również po całkowitym ustaniu miesiączkowania.

Nowotwory po 40-tce – na jakie nowotwory narażone są kobiety po menopauzie? Menopauzin Forte zawiera kompozycję składników roślinnych – izoflawonów sojowych, ekstraktu szyszek chmielu oraz ekstraktu Ashwagandhy KSM-66 (Withania somnifera L.). Dodatkowo uzupełniony o wapń, witaminę D, E, B6 oraz kwas foliowy. Suplement diety Menopauzin Forte uzupełnia dietę dojrzałych kobiet w czasie menopauzy. ZAMÓW I ODBIERZ

Depresja okołomenopauzalna

Uczucie zmęczenia i apatii, obniżenie nastroju, drażliwość czy nerwowość to całkowicie naturalne i bardzo często występujące objawy towarzyszące menopauzie. Badania kliniczne wskazują jednak, że u części kobiet w okresie menopauzy rozwija się również depresja.

Występowanie depresji na tym etapie życia wiąże się z wahaniami stężeń estrogenów, ale nie tylko – ogromne znacznie mają zmiany w obszarach życia rodzinnego, zawodowego i społecznego, a także sposób, w jaki przekwitająca kobieta postrzega swoje ciało i poczucie kobiecości.

Warto zaznaczyć, że jeśli kobieta w młodszych latach miewała epizody depresyjne, to okres menopauzy sprzyja nawrotowi i zaostrzeniu tych objawów.

Generalnie ocenia się, że ryzyko zachorowania na depresję u kobiety w okresie menopauzy jest 2-5 razy wyższe niż w innych grupach wiekowych, a im kobieta szybciej wchodzi w okres przekwitania (przed 45.

rokiem życia), tym większe ryzyko wystąpienia choroby i możliwie cięższy jej przebieg.

Objawy depresji okołomenopauzalnej to głównie:

  • niepokój,
  • rozdrażnienie,
  • gorszy nastrój (smutek, zniechęcenie, pesymizm),
  • objawy lękowe,
  • pogorszenie jakości snu,
  • zaburzenia apetytu.

Warto wiedzieć, że leczenie depresji okołomenopauzalnej może wyraźnie różnić się od leczenia depresji u mężczyzn oraz u kobiet w innych grupach wiekowych, na ogół wymaga połączenia sił przez ginekologa i psychiatrę współpracujących ze sobą – wówczas leczenie może obejmować hormonalną terapię zastępczą oraz zażywanie preparatów przeciwdepresyjnych.

Choroby nowotworowe po menopauzie

Czas menopauzy sprzyja niestety pojawianiu się zmian nowotworowych, a co gorsza łatwo przeoczyć ich objawy skupiając się na uciążliwych dolegliwościach typowych dla okresu przekwitania.

Rak gruczołu piersiowego to najczęściej występujący u kobiet na całym świecie i będący najczęstszą przyczyną ich zgonów nowotwór złośliwy.

Przyczyny jego pojawiania się w organizmie są różne, naukowcy wskazują zwłaszcza na mutacje w zakresie genów BRCA-1 i BRCA-2. Rak piersi jest bardzo groźny i co roku zbiera śmiertelne żniwo, jednak w przeciwieństwie do części innych nowotworów można go wykryć we wczesnej fazie rozwoju i w wielu przypadkach całkowicie wyleczyć.

Tutaj bardzo wiele zależy od samych kobiet, gdyż najwięcej dotkniętych tym rodzajem raka kobiet uratowało regularne samobadanie piersi.

Warto przyłożyć do tego dużą wagę, zwłaszcza w okresie menopauzy! Innymi nowotworami złośliwymi, które dotykają kobiety w wieku około menopauzalnym, są m.in. rak błony śluzowej trzonu macicy (czyli rak endometrium – szacuje się, że nawet 90 proc.

przypadków zachorowań dotyczy kobiet powyżej 40. roku życia) oraz rak jajnika (tzw. cichy zabójca, gdyż przez długi czas rozwija się bezobjawowo).

W przypadku nowotworu endometrium, pierwszym objawem klinicznym może być nieprawidłowe krwawienie z macicy (dlatego każde plamienie po menopauzie powinno być sygnałem do wizyty u ginekologa).

Jeśli zaś chodzi o raka jajnika, niepokój powinny wzbudzić:

  • wzdęcia,
  • uczucie ucisku w obrębie jamy brzusznej,
  • niestrawność,
  • utrata apetytu,
  • powiększenie obwodu brzucha,
  • nagłe parcia na mocz.

Oprócz tej niechlubnej trójki, którą lekarze nazywają TOP 3 nowotworów u kobiet w okresie menopauzy, groźne są także inne, m.in. rak macicy czy jelita grubego. Niestety, im człowiek jest starszy, tym większe ryzyko chorób nowotworowych.

Czynnikami wzmagającymi zagrożenie są m.in. siedzący tryb życia, palenie papierosów, nadużywanie alkoholu, zła dieta prowadząca do otyłości, przewlekły stres.

Pomóc może regularne poddawanie się badaniom profilaktycznym oraz prowadzenie zdrowego trybu życia.

Nowotwory ginekologiczne – objawy i profilaktyka

Nowotwory kobiecych narządów płciowych (uwzględniając raka piersi) są najczęstszymi nowotworami u kobiet. Blisko połowa wszystkich nowotworów złośliwych u pań dotyczy właśnie tej lokalizacji. Nowotwory narządu rodnego mogą występować w jajnikach, jajowodach, w trzonie i szyjce macicy, w pochwie oraz w sromie.

Leia também:  Nerwica Jakie Sa Objawy?

Znaczny odsetek nowotworów ginekologicznych stanowią nowotwory złośliwe, w których rokowanie i wyniki leczenia zależą od stopnia zaawansowania raka i wczesnego rozpoznania. Niektóre nowotwory ginekologiczne lekarz może rozpoznać podczas rutynowego badania ginekologicznego (np. rak sromu), inne wymagają wykonania cytologii, badania USG, prześwietlenia lub kolposkopii.

Badanie te pozwalają określić typ danego nowotworu oraz stopień jego zaawansowania.

Artykuł poświęcony nowotworom oraz badaniom ginekologicznym został napisany we współpracy ze specjalistami z przychodni ginekologicznej Blumedica Poznań.  Jeśli interesuje Ciebie dobry ginekolog poznań – zajrzyj na stronę placówki ginekologicznej.

Czym objawiają się kobiece nowotwory?

Wystąpienie nieprawidłowych objawów takich jak niepokojące bóle czy krwawienie poza miesiączką lub po menopauzie, powinno powodować szybkie zgłoszenie się do ginekologa w celu wyjaśnienia przyczyny tych dolegliwości.

Warunkiem wczesnego wykrycia wielu nowotworów ginekologicznych są regularne badania okresowe (badanie kliniczne, cytologia szyjki macicy, USG, markery nowotworowe), na które kobiety z grup ryzyka powinny zgłaszać się przynajmniej raz w roku.

Dotyczy to szczególnie kobiet młodych, po 30 roku życia (rak szyjki macicy) lub starszych poza okresem rozrodczym, u których często występują nowotwory narządu rodnego.

Nowotwory ginekologiczne

Duże znaczenie w zwalczaniu złośliwych nowotworów żeńskiego układu rozrodczego ma rozpoznanie stanów predysponujących do zachorowania na nowotwory ginekologiczne, czyli stanów przedrakowych, w których nowotwór rozwija się częściej niż w narządzie zdrowym (np.

rogowacenie białe czy niektóre postacie nadżerki). W profilaktyce nowotworów ginekologicznych zwraca się szczególną uwagę na edukację kobiet w zakresie higieny życia, sposobów odżywiania i uwarunkowań genetycznych.

Warto podkreślić, że przeciwieństwie do mężczyzn, kobiety bardziej uważnie i umiejętnie obserwują własny organizm, są bardziej wyczulone na niepokojące objawy raka i wcześniej zgłaszają się do lekarza.

Niestety lekarz nie zawsze dysponuje wystarczająca ilością czasu i niezbędną cierpliwością w celu wysłuchania ich skarg i wyników obserwacji.

Czynniki ryzyka nowotworów ginekologicznych

Znanych jest wiele czynników zwiększających ryzyko zachorowania na nowotwory złośliwe, w tym nowotwory ginekologiczne. Narażenia na wiele czynników można uniknąć stosując zalecenia profilaktyczne zawarte w Europejskim Kodeksie Waki z Rakiem.

Dotyczą one zaprzestania palenia tytoniu, wystrzegania się otyłości, uprawiania ćwiczeń fizycznych i aktywności ruchowej, spożywania dużej ilości warzyw i owoców, ograniczenia spożywania alkoholu i produktów bogatych w tłuszcze zwierzęce.

Inne czynniki, jak antykoncepcja doustna czy hormonalna terapia zastępcza zwiększają ryzyko zachorowania na jedne nowotwory ginekologiczne, a zmniejszają ryzyko wystąpienia innych.

Należy pamiętać, że niektóre działania profilaktyczne w kontekście nowotworów ginekologicznych jak chemoprewencja czy profilaktyczne zabiegi chirurgiczne obarczone są ryzykiem skutków ubocznych.

Poniżej przedstawione zostały najważniejsze nowotwory ginekologiczne, z których trzy najczęściej występujące to rak szyjki macicy, rak jajnika oraz rak trzonu macicy (rak endometrium).

Nowotwory po 40-tce – na jakie nowotwory narażone są kobiety po menopauzie?

NOWOTWORY GINEKOLOGICZNE

Nowotwór szyjki macicy

1.    Nowotwory ginekologiczne szyjki macicy – występowanie

Rak szyjki macicy to jej pierwotny nowotwór złośliwy stanowiący blisko 60% wszystkich nowotworów ginekologicznych. W 2007 roku prawie połowa kobiet z nowo rozpoznanym rakiem szyjki macicy była w wieku 47-59 lat. Choroba ta może rozwinąć się w każdym wieku, ale ryzyko znacząco wzrasta po przekroczeniu przez kobietę 30 roku życia.

W Polsce zgony na raka szyjki macicy nadal stanowią jeden z głównych problemów onkologicznych, tymczasem w innych krajach europejskich nastąpił znaczny spadek liczby zgonów spowodowany tą chorobą, głównie dzięki badaniom przesiewowym.

W Polsce od 2005 roku istnieje Populacyjny Program Wczesnego Wykrywania Raka Szyjki Macicy, w ramach którego wykonuje się bezpłatne badanie cytologiczne.

Czynniki ryzyka raka szyjki macicy

Do najczęstszych czynników ryzyka zachorowania na raka szyjki macicy należy zarażenie wirusami brodawczaka ludzkiego HPV, głównie typami 16, 18, 31, 33, 45 oraz zapalenie pochwy w wyniku zakażenia innymi wirusami i bakteriami.

Wymienia się także palenie papierosów, czynniki genetyczne (rak szyjki w rodzinie), immunosupresję, wczesne rozpoczęcie współżycia seksualnego, częste zmiany partnerów oraz niski status socjoekonomiczny.

Profilaktyka pierwotna raka szyjki macicy obejmuje oprócz unikania czynników ryzyka i edukacji prozdrowotnej szczepienia przeciwko wirusowi HPV. Aktualnie dostępna jest na rynku szczepionka czterowalentna i dwuwalentna.

Szczepienie jest zalecane do stosowania u dziewczynek w wieku 11-12 lat oraz w wieku 13-18 jeśli nie zostały zaszczepione wcześniej. Starsze kobiety również mogą być szczepione.  Przyjmuje się, że wprowadzenie szczepień populacyjnych może zredukować umieralność na raka szyjki macicy o około 70% w ciągu 15-20 lat.

Unia Europejska postuluje, aby u wszystkich kobiet od 25 roku życia wykonywane były badania ginekologiczne z badaniem cytologicznym przynajmniej raz w roku. Daje to dużą szansę na wczesne wykrycie choroby i skuteczne leczenie nowotworu ginekologicznego tej lokalizacji.

Objawy raka szyjki macicy

Większość kobiet ze zmianami przedrakowymi nie ma charakterystycznych objawów, a występujące symptomy mogą być związane z zapaleniem szyjki macicy.

Rak szyjki na podłożu zmian przedrakowych rozwija się przeciętnie od 3 do 10 lat. Nowotwory ginekologiczne tej lokalizacji dają raczej późne objawy.

Należą do nich krwiste upławy o nieprzyjemnym zapachu, krwawienia, bóle podbrzusza i okolicy krzyżowo-lędźwiowej, obrzęki kończyn, wodonercze, objawy dyzuryczne.

Diagnostyka raka szyjki macicy

Inwazyjnego raka szyjki macicy poprzedza stan zwany wewnątrznabłonkową neoplazją szyjki macicy (dysplazja szyjki macicy). Może on ulegać progresji do raka inwazyjnego, sam nie stanowiąc zagrożenia dla życia kobiety.

Stąd tak istotne jest wczesne wykrycie tych zmian w badaniu cytologicznym rozmazu z pochwowej części szyjki macicy.

Podstawą diagnostyki w przypadku podejrzenia nowotworu ginekologicznego macicy jest pełne badanie lekarskie oraz badanie ginekologiczne, badanie cytologiczne i kolposkopowe, a także pobranie wycinka o badania histopatologicznego.

Rokowania raka szyjki macicy

Wybór leczenia zależy od klinicznego stopnia zaawansowania raka.

Spośród możliwości terapii należy wymienić leczenie chirurgiczne (oszczędzające bądź zabieg radykalny), radioterapię (brachyterapia lub teleterapia), chemioterapię oraz skojarzone leczenie chirurgiczne z radioterapią, chemioradioterapią lub leczenie chirurgiczne z chemioterapią. Rokowanie w raku szyjki macicy zależy przede wszystkim od stopnia zaawansowania nowotworu i etapu choroby na którym rozpoczęte zostało leczenie.

Rak jajnika

Co to jest rak jajnika?

Rak jajnika zajmuje drugie miejsce, co do częstości występowania wśród nowotworów ginekologicznych. Jajnik jest miejscem występowania wielu zróżnicowanych nowotworów – zarówno łagodnych jak i złośliwych. Najczęstszy rak jajnika pochodzi z nabłonka powierzchniowego i podścieliska.

Nowotwory ginekologiczne jajnika mogą występować od wczesnej młodości aż do wieku podeszłego. Szczególnie narażone są kobiet w wieku pomenopauzalnym. W 2007 roku w Krajowym Rejestrze Nowotworów zgłoszono 3214 nowych przypadków nowotworów złośliwych jajnika, a 2483 kobiety zmarły z powodu nowotworów ginekologicznych tej lokalizacji.

W ostatnich latach stwierdza się na świecie powolny wzrost zachorowalności na raka jajnika.

Czynniki ryzyka raka jajnika

Ryzyko wystąpienia raka jajnika zależy od ilości i częstości owulacji w życiu kobiety. Związane z owulacją przerwanie ciągłości nabłonka jajnika oraz drażniący wpływ zawierającego estrogeny płynu pęcherzykowego zwiększają ryzyko wystąpienia raka jajnika.

Do czynników ryzyka zachorowania na raka jajnika zalicza się otyłość, czynniki genetyczne (mutacje BRCA1 i BRCA2, zespół Lynch, rodzinne występowanie niepolipowatego raka okrężnicy), czynniki hormonalne i związane z prokreacją.

Względne ryzyko zachorowania jest większe u kobiet z BMI >30kg/m2 w porównaniu do kobiet o BMI

15-kilogramowy guz jajnika: przestroga, że warto robić regularne badania

Lekarze z krakowskiego Szpitala św. Rafała usunęli 50-letniej pacjentce guz o wadze 15 kg. Jak nie dopuścić do takiego rozrostu i złośliwych zmian oraz w jakich sytuacjach koniecznie się badać? – wyjaśnia dr Paweł Gruszecki, specjalista położnictwa, ginekologii i ginekologii onkologicznej, który przeprowadził operację.

Usunął pan pacjentce guz jajnika ważący prawie 15 kg. Jak to możliwe, że nie poczuła się wcześniej zaniepokojona i pozwoliła, żeby urósł do takich rozmiarów?

Zmiany nowotworowe najczęściej nie są bolesne, czasami powodują wzdęcia, nudności czy też dyskomfort w jamie brzusznej, a dolegliwości te łatwo można zignorować winiąc za to stresujący tryb życia czy posiłek zjedzony w biegu. Podobnie było też w tym przypadku.

Moja Pacjentka zauważyła przyrost wagi, ale zignorowała go uważając, że jest to spowodowane typowym dla dojrzałego organizmu zachowaniem. Niejednokrotnie przecież można usłyszeć, że po 50-tce zmienia się sylwetka, waga, przyzwyczajenia.

Ten stereotyp plus brak regularnych kontroli u ginekologa były ostatecznymi punktami, które spowodowały tak późną diagnozę i w konsekwencji rozległą operację.

Szczęśliwie guz u tej Pacjentki okazał się zmianą łagodną, ale i tak ważna jest czujność, jeśli chodzi o wszelkie niepokojące objawy oraz coroczna wizyta u ginekologa wraz z badaniem USG.

Jak długo trwała operacja przy takim rozroście guza i czy była skomplikowana?

Sama operacja była krótka, trwała ok. 40 minut. Niestety przy tak dużym guzie, musieliśmy wykonać rozległe cięcie brzuszne, co kwalifikuje zabieg jako znacznie bardziej inwazyjny.

Równocześnie jest to większe obciążenie dla Pacjentki i dłuższa rekonwalescencja trwająca od 4 do 6 tygodni. W porównaniu do zabiegów laparoskopowych czas ten jest 2-3 razy dłuższy.

Uważam, że powinno to być dobrą motywacją dla kobiet, które mają obawy przed wizytą, bądź z jakiegoś powodu ją odwlekają.

Jakie jeszcze symptomy powinny skłonić kobiety do wizyty u ginekologa?

Nie należy lekceważyć uczucia dyskomfortu w jamie brzusznej, problemów z apetytem czy też dolegliwości bólowych podbrzusza. Sygnałem ostrzegawczym powinny być również bolesne miesiączki, które mogą wskazywać na endometriozę. Zdarza się też, że guz rośnie i wcale nie daje o sobie znać. Dlatego dobrze jest też około raz w roku przeprowadzać profilaktycznie badanie USG przezpochwowe.

Leia também:  Objawy Ciazy Kiedy I Jakie?

Guz jajnika brzmi złowrogo i może budzić obawy u wielu kobiet. Uspokójmy jednak nasze pacjentki, że nie zawsze oznacza to nowotwór.

Oczywiście! Nowotwór o jakim większość z nas myśli jest dużym uproszczeniem słownym. Każda nowo tworząca się zmiana jest nowotworem, ale tylko nieliczne są rakiem. To kwestia definicji.

Wracając do pytania, jest wiele zmian w obrębie układu rozrodczego, które umiemy z powodzeniem wyleczyć, chociażby torbiele o łagodnym przebiegu.

Są też zmiany o granicznej złośliwości, a na końcu te, których boimy się najbardziej – nowotwory złośliwe, wymagające operacji i chemioterapii, nie wspominając o wpływie tak ciężkiej choroby na psychikę Pacjentek.

Czy guz jajnika może się odnawiać?

Przy wczesnym wykryciu zmiany i jej radykalnym usunięciu, ryzyko wznowy jest niewielkie. W stadiach bardziej zaawansowanych, pomimo stosowania różnych rodzajów terapii, trzeba liczyć się z częstszymi nawrotami.

Czy są znane przyczyny występowania guzów jajników?

Na pewno jest grupa Pacjentek obciążonych genetycznie – to nosicielki genów BRCA1 i BRCA2, które to mutacje zwiększają ryzyko zachorowania na nowotwory piersi oraz jajników.

Na występowanie nowotworów jajnika mogą mieć też wpływ inne czynniki, jak stymulacja owulacji w rozrodzie wspomaganym, bezdzietność, otyłość, ale również okoliczności niezależne od kobiet, jak np.: endometrioza czy zespół policystycznych jajników.

Na zachorowanie bardziej są narażone panie, które nie rodziły, bo w tym przypadku częściej w ciągu ich życia przebiega tzw. cykl jajnikowy związany z dojrzewaniem komórek jajowych, co może powodować kumulowanie się nieprawidłowych zmian w komórkach, mogące skutkować wystąpieniem nowotworu złośliwego.

Czy Polki odwiedzają ginekologów wystarczająco często, czy robią to tylko jak już nie mają wyjścia, bo dręczy je jakiś dokuczliwy intymny problem?

Świadomość u kobiet młodych, do 50-tego roku życia jest duża, korzystają one z wizyt u lekarza i badają się regularnie. Największy problem dostrzegam u Pacjentek powyżej wspomnianego wieku – wtedy też przypada szczyt zachorowań na wiele nowotworów złośliwych, w tym raka jajnika.

Panie przestają przychodzić, ponieważ wydaje im się, że w tym wieku nie jest to już konieczne. Tymczasem ryzyko występowania nieprawidłowych zmian nie kończy się wraz z zakończeniem miesiączkowania czyli menopauzą, lecz jest nawet odwrotnie, gdyż wtedy ryzyko to wzrasta.

I dlatego konsekwentnie przypominam o wizytach kontrolnych i badaniach USG.

Lek. med. Paweł Gruszecki studiował na Wydziale Lekarskim Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz na Uniwersytecie Medycznym w Wiedniu. Specjalizację w dziedzinie ginekologii i położnictwa oraz ginekologii onkologicznej uzyskał w Niemczech. Pracował w Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu w Halle w Bernburgu.

W Szpitalu Klinicznym Charité w Cottbus pełnił funkcję zastępcy ordynatora oraz koordynatora Centrum Ginekologii Onkologicznej. Obecnie pracuje w Szpitalu Św. Rafała w Krakowie. Jego zainteresowania to chirurgia mało inwazyjna w ginekologii oraz leczenie nowotworów ginekologicznych zarówno z wykorzystaniem laparoskopii, jak i rozległe operacje brzuszne.

Stale podnosi swoje kwalifikacje uczestnicząc w kursach i konferencjach.

Otyłość w okresie menopauzy

U kobiet w okresie menopauzy występuje także upośledzona utrata ciepła z organizmu, co wiąże się ze zmianą w wydzielaniu hormonów wytwarzanych przez tarczycę i jajniki. Sytuację pogarsza z roku na rok mniejsza aktywność fizyczna.

Ponadto w tym okresie życia, nierzadko pojawia się depresja, która wiąże się z niechęcią do aktywności ruchowej i dość często z nadmiernym apetytem, co oczywiście pogłębia istniejącą otyłość.

Cechą charakterystyczną otyłości rozwijającej się w okresie menopauzy jest gromadzenie się tłuszczu wewnątrz jamy brzusznej. U tych kobiet stwierdza się o 7% mniej tłuszczu w okolicy pośladkowo-udowej i o 10% więcej tłuszczu wewnątrz jamy brzusznej w porównaniu z kobietami przed menopauzą.

Dla wielu kobiet jest to problem natury kosmetycznej, bowiem „duży brzuch” i brak talii deformują sylwetkę. Jednak warto podkreślić, że otyłość brzuszna to przede wszystkim problem zdrowotny. Jak wiadomo kojarzy się ona z tzw.

hiperinsulinemią, czyli nadmiernym wydzielaniem insuliny przez trzustkę, co następuje w wyniku istniejącej oporności tkanek na działanie tego hormonu.

W rezultacie w przyspieszonym tempie rozwija się szereg chorób, z których przede wszystkim trzeba wymienić cukrzycę typu 2, hiperlipemię (podwyższony we krwi poziom cholesterolu i triglicerydów), nadciśnienie i szereg innych zaburzeń metabolicznych, które prowadzą do rozwoju miażdżycy, a to prędzej czy później jest przyczyną zawału serca lub wylewu krwi do mózgu.

Otyłość w okresie okołomenopauzalnym stwarza zagrożenie wystąpienia tzw. hormonalnie zależnych nowotworów, tj. raka błony śluzowej macicy i raka piersi. Jak wykazano, otyłość brzuszna zwiększa ryzyko wystąpienia raka błony śluzowej macicy 15 razy.

Wzrost masy ciała o 10-20 kg zwiększa ryzyko zachorowania na raka piersi 3 razy i aż 10 razy, gdy nadwaga przekroczy 20 kg.

Za główną przyczynę zwiększonej zachorowalności na raka błony śluzowej macicy, wymienia się nadprodukcję estrogenów w tkance tłuszczowej u kobiet po menopauzie.

Z kolei za główne przyczyny powstawania raka piersi uważa się zarówno czynniki genetyczne, jak i hormonalne w postaci nadprodukcji estrogenów.

Wykazano, że u kobiet przed menopauzą zarówno szczupłych, jak i otyłych częstość występowania raka piersi jest podobna. Natomiast u otyłych kobiet po menopauzie rak piersi występuje znacznie częściej w porównaniu z kobietami szczupłymi. Również wskazuje się na związek spożycia tłuszczu z powstawaniem tego nowotworu.

Okres menopauzy kojarzy się z przyspieszonym rozwojem osteoporozy. Choroba ta atakuje przede wszystkim kobiety szczupłe, o małej aktywności fizycznej, palące papierosy i pijące duże ilości kawy. U kobiet otyłych osteoporoza występuje znacznie rzadziej.

Nadmierne obciążenie tkanki kostnej, związane z nadmierną ilością tłuszczu w ciele sprzyja zachowaniu dotychczasowej struktury kości. Również znaczenie mają produkowane w tkance tłuszczowej estrogeny, bowiem chronią kości przed utratą wapnia. Nie oznacza to, że osteoporoza nie grozi kobietom otyłym.

Narażone na jej wystąpienie są kobiety, które w przeszłości często stosowały różne „cudaczne” diety odchudzające, a także osoby o małej aktywności fizycznej i nałogowe palaczki.

Szczególnie otyłość w okresie okołomenopauzalnym stanowi zagrożenie dla zdrowia i wymaga zdecydowanych poczynań profilaktycznych, jak i terapeutycznych. Podstawę leczenia stanowi racjonalna dieta niskoenergetyczna skojarzona ze wzmożoną aktywnością fizyczną. U tych kobiet oba elementy terapii powinny być ustalone indywidualnie.

Najczęściej zaleca się dietę 1200 kcal opracowana w Instytucie Żywności i Żywienia. Z punktu widzenia profilaktyki miażdżycy jest to dieta z wyboru, bowiem ma obniżoną zawartość tłuszczu przede wszystkim zwierzęcego, cholesterolu, cukru i soli.

Natomiast nie zawiera odpowiedniej ilości wapnia. Realizuje normę zalecanego spożycia na wapń w 85%. Tak więc w wielu przypadkach istnieje potrzeba suplementacji diety w ten pierwiastek, najczęściej w połączeniu z witaminą D. Dawki przyjmowanego wapnia jak i witaminy D powinien ustalić lekarz.

Kobiety otyłe w okresie menopauzy, z racji licznych potencjalnych zagrożeń zdrowotnych powinny pozostawać pod opieką lekarza rodzinnego, co zapewni prawidłowe prowadzenie działań profilaktycznych, wczesne wykrycie powikłań otyłości i właściwe ich leczenie.

Praktyczne wskazówki dla otyłych kobiet w okresie menopauzy

  • codzienne raporty spożycia, okresowo omawiane z dietetykiem
  • żywienie wg przygotowanych na piśmie jadłospisów
  • zakupy według listy, nigdy z pustym żołądkiem
  • pij wodę niegazowaną w ilości 1,5 – 2 litry dziennie
  • wybieraj produkty o małej zawartości tłuszczu
  • wybieraj produkty o dużej zawartości wapnia i obniżonej zawartości tłuszczu (mleko, jogurt, kefir)
  • kupuj warzywa i owoce nie rzadziej niż 2 razy w tygodniu
  • zaczynaj posiłek od wody, sałaty lub innych warzyw
  • jedz powoli
  • produkty wysokotłuszczowe wyłącz z jadłospisu, okazjonalnie dozwolone w ilości nie większej niż pudełko od zapałek
  • nie smaruj pieczywa
  • przekąski: warzywa, woda
  • czytaj etykiety, szczególnie zwracaj uwagę na kalorie, tłuszcze i sól.

Kobiety w okresie menopauzy zagrożone są wystąpieniem zarówno otyłości, jak i jej powikłań i dlatego nie powinny dopuszczać, aby powiększanie masy ciała rujnowało ich zdrowie, a także urodę.

Rak endometrium – objawy na co zwrócić uwagę, metody leczenia

Rak endometrium, inaczej zwany rakiem trzonu macicy to, najczęściej występujący nowotwór ginekologiczny.

Na ten typ nowotworu najbardziej narażone są kobiety w wieku 50-70 lat, a kluczowym czynnikiem sprzyjającym rozwojowi tej choroby jest otyłość, czyli współczesny problem cywilizacyjny.

Tym samym w Polsce co roku na raka trzonu macicy choruje 6 tys. kobiet, a 1,7 tys. z nich umiera. Czy zatem rakowi endometrium można zapobiec?

Co to jest nowotwór trzonu macicy?

Nowotwór trzonu macicy, nazywany też nowotworem endometrium, to nieprawidłowy i ciągły rozrost komórek rakowych, które pochodzą ze śluzówki macicy i wyścielają jamę macicy.

Liczba zachorowań na raka trzonu macicy systematycznie rośnie, wystarczy prześledzić ostatnie 20 lat, w czasie których liczba kobiet, u których wykryto ten typ nowotworu, wzrosła aż dwukrotnie. Oczywiście o sukcesie wyleczenia decyduje wczesne wykrycie i rozpoznanie choroby. Co powinno zatem zaniepokoić kobiety i czym jest rak endometrium?

To jeden z najczęściej diagnozowanych nowotworów ginekologicznych i jak wskazują dane z Krajowego Rejestru Nowotworów, u kobiet nowotwory złośliwe trzonu macicy stanowią 7,3% wszystkich zachorowań onkologicznych. Najczęściej zachorowania dotyczą kobiet po 50.

roku życia, a ryzyko rośnie wraz z wiekiem. A to nie wszystkie czynniki ryzyka. Bo przyczyną raka endometrium może być również cukrzyca, jak i wzmożona aktywność estrogenów, których poziom dodatkowo podnosi nadmierna ilość tkanki tłuszczowej, a zatem otyłość.

Wyróżnia się dwa typy nowotworu raka trzonu macicy. Nowotwór typu I – gruczolakorak endometrioidalny, który stanowi 80–90% wszystkich rozpoznań, występuje najczęściej i dotyczy kobiet w okresie menopauzy.

Przyczyną tego typu nowotworu jest rozrost endometrium, który jest stymulowany przez estrogeny. Ma on więc związek z gospodarką hormonalną.

Rokowania w przypadku jego leczenia są zwykle pomyślne, bo jest to nowotwór zazwyczaj mniej agresywny i rzadziej rozprzestrzenia się na inne tkanki.

Natomiast nowotwór typu II – gruczolakorak nieendometrioidalny, do którego zalicza się raka surowiczego, jasnokomórkowego, mięsakoraka oraz nowotwór stopnia 3., pojawia się u kobiet po 60. i 70.

roku życia i jego wystąpienie nie jest związane ze stymulacją hormonalną. Ten rodzaj raka jest rzadszy, ale też niestety rokuje gorzej niż typ I, ponieważ częściej rozprzestrzenia się poza macicę w formie przerzutów.

W przypadku rozpoznania tego typu nowotworu lekarze zwykle stosują bardziej agresywne formy ich leczenia.

Leia também:  Chłoniak skóry – objawy, leczenie i rokowanie w chłoniakach skóry

Czynniki ryzyka rozwoju raka endometrium

Choroba dotyka głównie kobiety po przejściu menopauzy, głównie z uwagi na zmiany hormonalne – szczególny wpływ ma tu działanie estrogenów, ale również styl życia.

Chociażby otyłość, w której zwiększony poziom tkanki tłuszczowej podnosi poziom estrogenów w organizmie, a które powodują  nadmierny rozrost śluzówki macicy, co w efekcie może przyczyniać się do powstania choroby  nowotworowej. Ale otyłość to nie wszystko.

Chorobami z nią współistniejącymi są również insulinooporność, cukrzyca oraz nadciśnienie tętnicze, które również zwiększają ryzyko zachorowania na raka trzonu macicy.

W grupie ryzyka są także panie, które nie rodziły dzieci, lub u których dość wcześnie pojawiły się krwawienia miesiączkowe. Rozwojowi raka endometrium sprzyja również późny wiek wystąpienia menopauzy. Zarówno termin pierwszej miesiączka, jak i czas menopauzy wiążą się z aktywnością jajników, a co za tym idzie, z wydłużeniem czasu, kiedy najintensywniej produkowany jest estrogen.

Ponadto, wśród czynników ryzyka wystąpienia raka endometrium wskazywane są cykle bezowulacyjne, predyspozycje genetyczne, np. dziedziczny rak jelita grubego niezwiązany z polipowatością: zespół Lyncha oraz zespół Cowdena – jedna na 2 kobiety z zespołem Lyncha zachoruje na raka trzonu macicy, 5% przypadków raka endometrium stanowią pacjentki z tym zespołem.

Do czynników ryzyka zaliczane jest również przerost endometrium tzw.

hiperplazaja – zwiększony wzrost komórek błony śluzowej który może stanowić podłoże rozwoju nowotworu, szczególnie wysokie jest w przypadku rozrostu atypowego, ale również nowotwory endometrium w rodzinie – zachorowanie krewnej pierwszego stopnia (matki, siostry lub córki) zwiększa ryzyko rozwoju raka endometrium.

Zespół policystycznych jajników (PCOS), czynne hormonalnie guzy jajnika, niedoczynność tarczycy, nadmierne spożywanie alkoholu oraz strefa geograficzna – rasa biała- kobiety mieszkające w Ameryce Północnej i w Europie, czyli krajach wysoko rozwiniętych  – mają zwiększone ryzyko wystąpienia raka endometrium.

Co nas powinno zaniepokoić?

W przeciwieństwie np. do raka szyjki macicy, który dość długo może nie dawać żadnych objawów, rak endometrium stosunkowo szybko daje o sobie znać.

Po pierwsze, pojawiają się nieprawidłowe krwawienia z dróg rodnych. W przypadku kobiet po okresie menopauzy, które przestały już miesiączkować, krwawienia nie powinny występować.

Natomiast u kobiet, które nadal miesiączkują, niepokojące powinny być krwawienia międzymiesiączkowe.

Warto tu podkreślić, że nieprawidłowe krwawienie nie zawsze oznacza rozwijający się nowotwór, ale jednocześnie może być sygnałem innych niepokojących schorzeń ginekologicznych, które należy skonsultować z lekarzem.

90% kobiet przed menopauzą zgłasza nieprawidłową wydzielinę z pochwy, a 80% pacjentek – niepokojące krwawienie. Natomiast statystyki pokazują, że ok. 5% przypadków raka trzonu macicy przebiega bezobjawowo. Stąd też kluczowe są regularne wizyty u ginekologa i badania profilaktyczne takie, jak USG przezpochwowe.

Bardziej zaawansowane stadium raka trzonu macicy może się objawiać bólem w podbrzuszu oraz w odcinku krzyżowym kręgosłupa. To, co powinno niepokoić, to nawracające stany zapalne, upławy, a czasami krwawienia. Ponadto, panie powinny zwracać uwagę na uczucie pełności w miednicy, co jest charakterystyczne już dla zaawansowanego stadium rozwoju choroby.

Lepiej zapobiegać. Ale czy rakowi endometrium można zapobiec?

Głównym czynnikiem ryzyka jest otyłość. A zatem, to co można zawczasu zrobić, to zadbać o zdrowy styl życia, utrzymanie prawidłowej masy ciała lub jej obniżenie, jeżeli zmagamy się z nadwagą lub otyłością.

Ale oczywiście to tylko teoria, bo utrzymanie przez dłuższy czas szczuplejszej sylwetki okazuje się zbyt trudne dla ponad 90% osób. Wówczas rozwiązaniem może być leczenie bariatryczne.

Bo samą dietą i aktywnością sportową udaje się zrzucić najwyżej 10% masy ciała, podczas gdy resekcja jelita i żołądka pozwala schudnąć nawet o 30%. Dlatego też w przypadku nadmiernej otyłości, gdy liczy się czas i skuteczność zabiegu, tak dużą rolę odgrywa bariatria.

Badacze z Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego i z Moores Cancer Center wykazali, że dzięki zabiegowi można zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka endometrium o nawet do 81%, jeśli waga pacjentki utrzymuje się po zabiegu w normie.

To co również ogranicza ryzyko zachorowania na raka trzonu macicy, to doustna antykoncepcja w postaci dwuskładnikowych tabletek, czyli estrogenowo-gestagenowych. Wykazują one działanie ochronne przed rozwojem tego nowotworu.

I jak w przypadku większości nowotworów, skuteczność leczenia również raka endometrium jest największa i najefektywniejsza we wczesnym stadium zaawansowania nowotworu.

Dlatego każdorazowo ważne jest jego wczesne rozpoznanie i szybka decyzja o leczeniu. To daje szanse tysiącom kobiet na pełne wyleczenie i dalsze życie.

Obecnie faktycznie około 2/3 nowotworów trzonu macicy wykrywane we wczesnych stadiach, pozwalających na przeprowadzenie skutecznego leczenia.

Jak diagnozować raka trzonu macicy?

Raka trzonu macicy można diagnozować poprzez różne badania, między innymi poprzez regularne badanie ginekologiczne, poprzez badanie USG – o nowotworze lub stanie przednowotworowym świadczyć może przekroczona o 12 cm grubość endometrium. Taki stan kwalifikuje pacjentkę do zabiegu łyżeczkowania.

Można również wykonać histeroskopię, czyli inaczej endoskopię macicy.

To jedna z małoinwazyjnych metod obrazowania wnętrza jamy macicy, którą cechuje wysoka czułość w rozpoznawaniu wszelkich zmian i precyzja w określaniu liczby, wielkości i miejsca występowania zmian patologicznych endometrium.

Histeroskopia umożliwia również zlokalizowanie niewielkich mięśniaków, polipów i guzów nowotworowych. Podczas badania pobiera się też wycinki do badania histopatologicznego.

Ponadto, diagnostykę nowotworu trzonu macicy są stanowią również podstawowe badania krwi i moczu, badanie rentgenowskie klatki piersiowej oraz rezonans magnetyczny lub badanie tomograficzne miednicy małej i jamy brzusznej.

Jeśli, któreś z tych badań wykaże nieprawidłowości w budowie śluzówki macicy lub potwierdzi, że jest ona nieprawidłowo pogrubiona konieczna jest dalsza diagnostyka histopatologiczna, która ma na celu wykluczenie lub potwierdzenie występowania nowotworu. Zazwyczaj biopsję wykonuje się w połączeniu z histereskopią, co pozwala na zobrazowanie miejsca pobrania wycinka dzięki możliwości zobrazowania macicy przy użyciu kamery.

Metody leczenia raka endometrium

Każdorazowo metoda leczenia jest dobierana przez lekarza w zależności od stopnia zaawansowania nowotworu i jego biologii, czyli cech charakterystycznych komórek nowotworowych.

W przypadku stwierdzenia wczesnych stadiów zaawansowania choroby przeprowadzany jest zabieg operacyjny i usuwana jest w sposób możliwie radykalny macica z przydatkami oraz dodatkowo węzły chłonne: biodrowe oraz  paraaortalne, czyli te biegnące wzdłuż aorty i żyły głównej dolnej. W leczeniu stosuje się również adjuwantową radioterapię.

W przypadku III oraz IV stopnia nowotworu endometrium, leczenie uzależnione jest od stadium zaawansowania choroby. W większości przypadków stosuje się leczenie skojarzone, które polega na połączeniu kilku metod, najczęściej chemio- i radioterapii.

W takiej sytuacji najczęściej stosuje się także terapię hormonalną, w której wykorzystywane są progestageny. Tę formę terapii stosuje się również u pacjentek, które planują mieć dzieci i w ich przypadku leczenie polega na wielomiesięcznym stosowaniu preparatów z progesteronem.

W przypadku pacjentek w wieku rozrodczym, po 6 miesiącach od rozpoznania i wdrożenia leczenia farmakologicznego hormonalnego dodatkowo wykonywane są diagnostyczne łyżeczkowania macicy, mające na celu ocenę histopatologiczną pobranego materiału. Powtarza się je w odstępach co pół roku, aż do uzyskania trzech kolejnych prawidłowych wyników badań.

Raka endometrium może też leczyć małoinwazyjnymi metodami operacyjnymi

W większości przypadków u kobiet ze zdiagnozowanym rakiem endometrium, konieczny jest zabieg operacyjny. Dzisiaj jednak pacjentki mają do wyboru wiele możliwości leczenia zabiegowego, wśród nich są również małoinwazyjne zabiegi laparoskopowe, czy też jeszcze bardziej zaawansowane zabiegi wykonywane z użyciem robota da Vinci.

Zabiegi małoinwazyjne niosą ze sobą wiele korzyści dla pacjentek, w tym między innymi minimalne nacięcie chirurgiczne, ograniczające się do 4 (laparoskopia) lub 5 (metoda robotyczna) nacięć w powłokach brzusznych o średnicy 1 cm.

Zabiegi te cechuje również wyjątkową precyzja operacji, co pozwala na zdecydowanie większą dokładność i tym samym radykalność zabiegu przy jednoczesnym zachowaniu nerwów, co zmniejsza powikłania operacyjne, a rekonwalescencja po zabiegach małoinwazyjnych jest znacznie szybsza.

Operacje takie cechuje mniejszy ból pooperacyjny i minimalne ryzyko infekcji. Nie bez znaczenia są również względy estetyczne w postaci niewielkich blizn.

Co ważne!

Zastosowanie robota da Vinci w operacyjnym leczeniu raka trzonu macicy jest szczególnie istotne dla pacjentek z dużym stopniem otyłości. Niestety kobiety otyłe najczęściej nie są kwalifikowane do procedur małoinwazyjnych, a zatem w grę wchodzą jedynie techniki tradycyjne, otwarte.

Natomiast w krakowskim Szpitalu na Klinach pacjentki nawet bardzo otyłe są kwalifikowane do zabiegów minimalnie inwazyjnych, właśnie z wykorzystaniem systemu robotycznego da Vinci.

Konstrukcja robota, jego ramiona oraz sposób ich wprowadzania do ciała pacjentki pozwalają wykonać skutecznie operację małoinwazyjną jednocześnie unikając typowych i częstych, w przypadku pacjentek dotkniętych otyłością, powikłań, w tym między innymi problemów z gojeniem się ran, rozchodzeniem się brzegów rany, czy powstaniem nieprawidłowej tkanki bliznowatej. Operacja z udziałem robota minimalizuje również ryzyko groźnych infekcji ran, zdecydowanie szybciej przebiega także rekonwalescencja oraz powrót do codziennej aktywności życiowej i zawodowej.

Życie po operacji raka trzonu macicy

Dzięki temu, że rak trzonu macicy dość szybko daje objawy, szybko jest diagnozowany i operowany.

  To sprawia, że pacjentki zyskują większe szanse – nawet 73-90% pacjentek przeżywa 5 lat po wykonaniu operacji, co uznane zostaje za wyleczenie.

Natomiast choroba rozpoznana już w zaawansowanym stadium rokuje znacznie gorzej – udaje się wyleczyć tylko 30-50% pacjentek, a dodatkowo muszą się liczyć z bardziej agresywnymi formami leczenia.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*