Mykoplazma (mycoplasma pneumoniae) – objawy zakażenia, badania, leczenie

Mykoplazma (mycoplasma pneumoniae) – objawy zakażenia, badania, leczenie W przebiegu infekcji mykoplazmą nie występuje katar. Kateryna Kon/123RF

Mykoplazma to najmniejsza bakteria, która bytuje w ludzkim organizmie, mogąca wywoływać choroby. Najbardziej rozpowszechniony gatunek to Mycoplasma pneumoniae, który przyczynia się do rozwoju zapalenia płuc i innych infekcji układu oddechowego. Istnieją też mykoplazmy genitalne, groźne zwłaszcza w przypadku kobiet. Gdy rozwinie się mykoplazmozą, leczenie polega głównie na łagodzeniu objawów, ponieważ bakterie te są odporne na antybiotyki. Podpowiadamy, jakie są objawy zakażenia, jak do niego dochodzi i na czym polega leczenie.

Mykoplazma (Mycoplasma) to rodzaj bardzo drobnych bakterii, które nie mają ściany komórkowej. Żyją w koloniach, głównie w warunkach beztlenowych, choć większość z nich może przeżyć także w obecności tlenu.

W grupie bakterii Mycoplasma wyróżniono co najmniej 124 gatunki, z których pierwsze opisano jeszcze w XIX wieku.

Bakterie z rodzaju Mycoplasma wykształciły specjalny płaski kształt, ułatwiający przyleganie do komórek gospodarza.

W organizmie człowieka żyje ok. 17 gatunków tych najmniejszych bakterii, choć nie wszystkie z nich są chorobotwórcze. Niektóre wywołują choroby tylko w warunkach znacznie obniżonej odporności organizmu. Możliwe jest jednak nie tylko samoistne wywołanie infekcji przez bakterię, ale też skomplikowanie innych procesów chorobowych toczących się już w ustroju.

Mykoplazmoza, czyli choroba wywołana przez mykoplazmę

Mykoplazma u ludzi wywołuje zazwyczaj choroby ograniczone do jednego narządu. Rzadko, w warunkach immunosupresji, rozwija się zakażenie ogólnoustrojowe w wyniku uruchomienia procesów autoimmunologicznych. Mykoplazmoza może przyjąć postać płucną lub pozapłucną, a także dotyczącą narządów płciowych.

Za rozwój płucnej i pozapłucnej mykoplazmozy odpowiada bakteria Mycoplasma pneumoniae. U starszych dzieci oraz dorosłych najczęściej rozwija się zapalenie płuc lub oskrzeli.

U dzieci poniżej 5. roku życia bakteria ta wywołuje zwykle zapalenie górnych dróg oddechowych. Mykoplazmowe zapalnie płuc stanowi od 20 do aż 40 proc.

wszystkich przypadków zapalenia płuc.

Genitalna postać mykoplazmozy powodowana jest przez Mycoplasma genitalium i Mycoplasma urealyticum. Oba gatunki bakterii powodują nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej zarówno u kobiet, jak i mężczyzn. Istnieje jeszcze inny gatunek mykoplazmy wywołujący objawy w obrębie układu moczowo-płciowego. To bakteria Mycoplasma hominis, która bytuje głównie w żeńskim układzie moczowo-płciowym.

Mykoplazmozna płucna i pozapłucna to choroba, którą charakteryzuje długi okres wylęgania, wynoszący nawet do 3 tygodni od momentu zarażenia bakterią M. pneumoniae.

Występujące wtedy objawy to m.in.:

  • gorączka,
  • ogólne osłabienie i zmęczenie,
  • uciążliwe bóle głowy,
  • chrypka,
  • intensywny kaszel, powodujący bóle mięśni międzyżebrowych,
  • rzadko – bóle mięśni,
  • biegunka.

Zakażeniu Mycoplasma pneumoniae mogą towarzyszyć objawy ogólnoustrojowe o nieznanym mechanizmie powstawania, prawdopodobnie na tle immunologicznym. Czasem bakteria wywołuje pęcherzowe zapalenie błony bębenkowej ucha, powodujące silny ból, a także zapalenie opon mózgowych.

U około 14 proc. chorych bakteria ta wywołuje bóle stawów i artropatie wielostawowe z zaczerwienieniem, obrzękiem, zmianami skórnymi w postaci rumienia i pęcherzyków. Stawowa postać mykoplazmozy może utrzymywać się o wiele dłużej niż zapalenie płuc, które mija zwykle najpóźniej po upływie miesiąca.

Objawy charakterystyczne dla mykoplazmozy genitalnej to m.in:

  • ból podczas oddawania moczu,
  • uczucie częstego lub ciągłego parcia na pęcherz,
  • pieczenie lub swędzenie podczas oddawania moczu,
  • u kobiet – upławy z pochwy.

U kobiet M. genitalium wywołuje także zaburzenia przebiegu ciąży, poronienia, niepłodność, zapalenie szyjki macicy. Również Mycoplasma hominis jest odpowiedzialna za zapalenia dróg moczowych, poważne zaburzenia ciąży i powikłania okołoporodowe, takie jak problemy z zajściem w ciążę, poronienia, martwe urodzenia czy gorączkę połogową.

W nielicznych przypadkach ten gatunek mykoplazmy żyje też w gardle, wywołując stany zapalne. U noworodków może też powodować septyczne zapalenie stawów lub zapalanie opon mózgowych.

Mycoplasma pneumoniae to gatunek mykoplazmy wywołujący największą liczbę infekcji, i jest to głównie zapalenie płuc. U dzieci dochodzi do zakażeń częściej niż u dorosłych.

Największą grupą pacjentów chorujących za sprawą tego drobnoustroju są osoby w wieku od 5 do 20 lat, przy czym dzieci do 5 roku życia zwykle przechodzą zakażenie w łagodniejszy sposób.

Dość często w ludzkim organizmie żyją też mykoplazmy genitalne (np. Mycoplasma hominis), wywołujące zapalenia dróg moczowych.

Bakterie mykoplazma przenoszą się drogą kropelkową, choć możliwe jest też zarażenie się podczas bezpośredniego kontaktu z chorą osobą. Giną w wilgotnych warunkach, dlatego rzadko zdarza się zakażenie bakteriami unoszącymi się w powietrzu.

Mykoplazmy genitalne przenoszą się podczas stosunków seksualnych lub z matki na dziecko przy porodzie. W nielicznych przypadkach mykoplazmozy zalicza się do zoonoz, czyli chorób odzwierzęcych.

Odmiana Mycoplasma mycoides wywołuje zarazę płucną bydła. Mykoplazma powoduje też problemy zdrowotne u świń, alpak, kóz, owiec i drobiu.

Zazwyczaj jednak gatunki bytujące w organizmach zwierząt nie są tożsame z tymi, które wywołują choroby u ludzi.

Mykoplazma (mycoplasma pneumoniae) – objawy zakażenia, badania, leczenie

Choroby odzwierzęce: czym można się zarazić od domowego pupi…

Mykoplazma to niezwykle drobne bakterie, które można wykryć za pomocą badań laboratoryjnych. Podstawą diagnozy jest zawsze wywiad lekarski, obejmujący nie tylko rozpoznanie obecnych objawów, ale też ewentualną styczność z osobami zarażonymi.

Bez badań laboratoryjnych próbek z zajętych narządów nie można jednoznacznie stwierdzić, że za daną jednostkę chorobową odpowiada mykoplazma, dlatego proces diagnostyczny jest zazwyczaj kilkuetapowy.

W większości przypadków infekcji bakterie Mycoplasmą nie zostają jednak wykryte. Zakażenie nimi podejrzewa się dopiero wtedy, gdy standardowe leczenie zapalenia płuc, oskrzeli czy dróg moczowych przez dłuższy czas nie przynosi rezultatu.

Zleca się wówczas wykonanie badań dodatkowych.

Zapalenie płuc, także to spowodowane mykoplazmą, można zdiagnozować wykonując prześwietlenie klatki piersiowej. Zmiany zapalne w płucach będą na nim widoczne w postaci wysięku w jamie opłucnej lub śródmiąższowych zmian w tkance tego narządu. Samo RTG nie pozwala jednak rozpoznać, czy za chorobę odpowiada bakteria mykoplazma.

Bakteria mykoplazma może zostać wykryta, a jej obecność ostatecznie potwierdzona podczas badań laboratoryjnych, najczęściej krwi i moczu.

Polegają one na hodowaniu na pożywce bakterii z pobranego materiału (wymaz, plwocina, mocz) lub na oznaczaniu specyficznych przeciwciał przeciwko bakteriom Mycoplasma, pojawiających się we krwi. Obie te metody zajmują dużo czasu.

Przeciwciała powstają najczęściej dopiero po tym, jak infekcja ustanie.

W interpretowaniu wyników badań serologicznych (wykrywanie przeciwciał) oraz bakteriologicznych przeszkodę stanowi fakt powszechności występowania mykoplazm w ludzkim organizmie. W ustroju jest ich obecnych tak wiele, że trudno jest zinterpretować jasno wynik badania.

Mykoplazma opiera się działaniu większości rodzajów antybiotyków, ponieważ nie ma ściany komórkowej. W procesie leczenia stosuje się więc antybiotyki makrolidowe oraz tetracykliny, które pozwalają wyeliminować inne bakterie mogące zaostrzać przebieg choroby i utrudniać powrót do zdrowia.

Leczenie infekcji ma także charakter objawowy: dąży się do tego, by obniżyć gorączkę oraz zmniejszyć intensywność kaszlu i bólu głowy. Dzięki przyjmowaniu leków choroba trwa krócej, a ryzyko zarażenia innych osób zostaje zredukowane.

Zapalenie dróg oddechowych wywołane przez mykoplazmy ma charakter samoograniczający się – raczej nie powoduje groźnych powikłań, a objawy z czasem mijają.

Pacjenci, u których wystąpiły dolegliwości pozapłucne, powinni pozostać przez jakiś czas pod kontrolą lekarza.

Nie istnieją żadne metody profilaktyki zakażeń mykoplazmozami. Nie można się też przeciwko nim zaszczepić. Jedyną formą zapobiegania jest unikanie bezpośredniego kontaktu z osobami chorującymi i dbałość o nawyki, które zapobiegają spadkom odporności organizmu.

Leia também:  Como capturar formigas para a criação de um formigário

ZOBACZ: Czy domowe sposoby na odporność są skuteczne?

Mykoplazma – czy jest groźna dla naszych dzieci?

Mykoplazma (mycoplasma pneumoniae) – objawy zakażenia, badania, leczenie Autor: Getty images

Mykoplazma jest atypową bakterią powodującą głównie zakażenia dróg oddechowych (Mycoplasma pneumoniae). Szczyt zachorowań mykoplazmą dotyczy dzieci w przedziale wieku 3-16 lat. Może być groźna, dlatego warto nauczyć się rozpoznawać objawy jej zakażenia.

Mykoplazma to niewielka ale groźna bakteria wywołująca infekcje dróg oddechowych, moczowych. Zachorowania w wieku niemowlęcym są wyjątkowo rzadkie. Grupą szczególnie narażoną są dzieci i młodzież, przebywająca w szkołach, na koloniach czy obozach. Zachorowania występują najczęściej w okresie jesienno-zimowym.

Spis treści:

Jak dochodzi do zakażenia bakterią?

Choroba przenosi się droga kropelkową, co oznacza, że zarazić można się po prostu przebywając niedaleko chorej osoby np. w autobusie lub szkole. Niestety, zakażenie mykoplazmą ma dość długi okres inkubacji i można zarażać innych, mimo że samemu nie ma się jeszcze żadnych objawów.

Epidemie często występują w zamkniętych grupach, takich jak grupy przedszkolne, klasy czy miejsca, do których dzieci uczęszczają na zajęcia pozalekcyjne. Dorośli zaś zwykle zarażają się właśnie od swoich dzieci.

Czytaj: Pneumokoki – szczepionka na pneumokoki ma sens

Jak długo żyją zarazki? Dezynfekcja mieszkania po chorobie dziecka

Jak objawia się zakażenie mykoplazmą?

Wśród tak częstych przeziębień i zapaleń górnych dróg oddechowych wśród naszych dzieci często możemy nie pomyśleć o zakażeniu mykoplazmą. Objawy są łudząco podobne do zakażeń wirusowych oraz tych wywoływanych przez inne bakterie niż Mycoplasma pneumoniae.

W grupie młodszych dzieci zakażenie to objawia się zazwyczaj zapaleniem górnych dróg oddechowych, czyli jamy nosowej i gardła, zaś po 5. roku życia znacznie częstsze jest występowanie zapalenia oskrzeli oraz zapalenia płuc. Wśród dorosłych dominują mykoplazmatyczne zapalenia płuc.

W większości przypadków choroba zaczyna się około 10-dniowym okresem łagodnych objawów ogólnych podobnych do przeziębienia m.in. uciążliwym katarem. Najczęściej jednym z pierwszych symptomów jest ból gardła, a w 1/3 przypadków występuje także ból ucha, który dla dzieci jest bardzo nieprzyjemny.

Następnie pojawiają się gorączka, chrypka, ból głowy i bardzo nasilony suchy kaszel, który często przypomina krztusiec. Powinien on zwrócić naszą uwagę, dzieci często zgłaszają wtedy ból mięśni w klatce piersiowej.

Czasami odkrztuszana jest też ropna plwocina, która jednak zazwyczaj nie jest podbarwiona krwią. Poza objawami z układu oddechowego w niektórych przypadkach mogą pojawić się również zmiany na skórze w postaci wysypki, czasami objawiającej się też pęcherzykami oraz wymioty i biegunka.

  • W wyjątkowych przypadkach może dojść do gwałtownego rozwoju choroby, któremu towarzyszą dreszcze, wysoka gorączka, bóle mięśni oraz silna duszność.
  • Czytaj: Zapalenie gardła: domowe sposoby na ból gardła
  • Dlaczego gorączka nasila się wieczorem?

Diagnostyka choroby

Aby stwierdzić mykoplazmatyczny charakter zakażenia dróg oddechowych, należy przeprowadzić hodowlę bakterii, testy molekularne lub testy serologiczne. Materiał do badań pobiera się w postaci plwociny, wymazu z gardła lub bada się krew pacjenta (metoda PCR).

Można także wykonać zdjęcie RTG, na którym uwidocznione będą charakterystyczne zmiany w płucach. Zwykle jednak z powodu długiego oczekiwania na wyniki badań leczy się pacjenta na podstawie jego objawów.

Leczenie mykoplazmy i jej możliwe powikłania

W leczeniu zapalenia płuc, które wywołuje Mycoplasma pneumoniae, z racji tego, że jest ona bakterią, stosuje się zazwyczaj antybiotyki makrolidowe, czyli azytromycynę, klarytromycynę lub erytryomycynę. Antybiotykoterapia trwa około 10-14 dni.

Jeżeli skróci się czas przyjmowania antybiotyku lub nie weźmie pełnej dawki przepisanej przez lekarza może dojść do nawrotu choroby. Poprawa samopoczucia następuje w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia, jednak kaszel oraz zmiany w rentgenie mogą utrzymywać się jeszcze przez kilka tygodni i nie należy się tym zazwyczaj martwić.

Należy stosować się do zaleceń lekarza, ponieważ zakażenie w niektórych przypadkach może wywołać zapalenie mięśnia sercowego, a także wątroby i trzustki, które są groźnymi chorobami.

Jak uchronić się przed zakażeniem?

Nie ma na razie dostępnych szczepionek, które chronią przed zakażeniem Mycoplasma pneumoniae. Aby uniknąć zakażenia mykoplazmą, a także innych zakażeń dróg oddechowych należy przypominać dzieciom o częstym myciu rąk wodą z mydłem oraz unikać przebywania w otoczeniu chorych osób.

Ważne też jest, aby ubierać je adekwatnie do pogody, stosować zbilansowaną dietę oraz zapewnić sobie i dzieciom odpowiednią ilość snu.

Pediatria i Medycyna Rodzinna

Agnieszka Fabisiewicz, Bolesław Kalicki, Anna Grad, Ludmiła Bartoszewicz, Anna Jung, Janusz Żuber

Affiliacja i adres do korespondencji

Klinika Pediatrii, Nefrologii i Alergologii Dziecięcej, Wojskowy Instytut Medyczny, Warszawa. Kierownik Kliniki: prof. dr hab. n. med. Anna Jung Correspondence to: Klinika Pediatrii, Nefrologii i Alergologii Dziecięcej CSK MON WIM, ul. Szaserów 128, 00-909 Warszawa, tel.: 022 681 72 36 Source of financing: Department own sources

Pediatr Med rodz Vol 5 Numer 1, p. 50-55

Streszczenie

Mycoplasma pneumoniae (MP) jest patogenem po raz pierwszy wyizolowanym pod koniec XIX wieku. Od ponad 50 lat trwają intensywne badania nad tym drobnoustrojem jako atypową bakterią powodującą schorzenia u ludzi.

Rozwój diagnostyki serologicznej, podnoszącej czułość i swoistość badań, wpływa na szereg wyników badań epidemiologicznych, umożliwia rozpoznanie zakażeń MP u chorych, u których dolegliwości nie wiązano wcześniej z atypowymi bakteriami, jak również pozwala wykazać wpływ zakażeń MP na klasyczne choroby dróg oddechowych.

Zakażenia Mycoplasma pneumoniae występują zarówno u dzieci, jak i dorosłych. Typowe leczenie przeciwbakteryjne nie jest skuteczne w zakażeniu mykoplazmatycznym, efekt leczniczy przynoszą działające wewnątrzkomórkowo makrolidy. Kontakt z bakteriami MP jest stosunkowo częsty, jednak nie w każdym przypadku dochodzi do rozwoju objawów.

Naturalny przebieg choroby w klasycznej postaci wywoływanej przez MP dotyczy dróg oddechowych i nie sprawia kłopotów w ustaleniu rozpoznania, niemniej należy pamiętać o możliwości występowania pozaoddechowych objawów zakażeń Mycoplasma pneumoniae.

W większości są to infekcje o łagodnym przebiegu, które mogą manifestować się pod postacią objawów skórnych, z układu kostno-ruchowego – zapalenie stawów, oraz innych, takich jak rumień wielopostaciowy, rumień guzowaty – przykłady tych powikłań przedstawiono w zaprezentowanych poniżej przypadkach klinicznych.

Do rzadszych można zaliczyć powikłania dotyczące układu nerwowego czy układu krwiotwórczego. W przebiegu zakażenia MP rozpoznawano również: ostre zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie osierdzia, zapalenia otrzewnej; te ostatnie mogą być wywoływane przez Mycoplasma pneumoniae u pacjentów z niedoborami odporności.

Słowa kluczowe

atypowe zapalenie płuc, infekcyjne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, rumień guzowaty, zakażenie mykoplazmatyczne

Mykoplazma (mycoplasma pneumoniae) – objawy zakażenia, badania, leczenie

MYKOPLAZMA – czy jest groźna? – Klinika Vitalea Katowice

Mycoplasma pneumoniae jest najmniejszą znaną obecnie bakterią, wielkością przypominająca wirusa paragrypy. Ma ona bardzo ograniczony genom, składający się tylko z 687 genów. W odróżnieniu od większości bakterii, Mycoplasma nie posiada ściany komórkowej, co czyni ją odporną na niektóre antybiotyki.

Leia também:  Como ajudar alguém que ingeriu veneno: 9 passos

Do zarażenia się bakterią Mycoplasma pneumoniae dochodzi poprzez kontakt z osobą zakażoną, głównie na drodze kropelkowej. Szacuje się, że pełnoobjawowa choroba pojawia się tylko u około 3-10% osób zarażonych, a jej okres wylęgania trwa 2-3 tygodnie.

Do zachorowania dochodzi najczęściej w okresie wiosennym i jesiennym i dotyczy zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Zakażenia mogą przebiegać bezobjawowo lub z łagodnym nasileniem objawów, lecz zawsze istnieje ryzyko przerodzenia się pozornie niegroźnej infekcji w ciężką postać choroby, czemu najczęściej sprzyjają niedobory odporności i choroby współistniejące.

Główne objawy wywołane bakteriąMycoplasma pneumoniae

Symptomy choroby pojawiają się i nasilają stopniowo. Najczęściej dotyczą one układu oddechowego, ponieważ bakteria przede wszystkim kolonizuje komórki nabłonka migawkowego wyściełającego drogi oddechowe. Zakażenie obejmuje gardło, krtań, tchawicę, a także oskrzela i płuca.

Objawy mogą utrzymywać się nawet tygodniami, jeśli nie zostało wdrożone odpowiednie leczenie. U chorych pojawia się suchy kaszel nasilający się nocą, a także duszności, ból gardła, chrypka i katar. Towarzyszy temu często gorączka, osłabienie, bóle głowy i mięśni.

Bakteria jest przyczyną powstawania tzw. atypowego zapalenia płuc objawiającego się głównie suchym i uporczywym kaszlem, który z upływem czasu staje się produktywny, a chory zaczyna odkrztuszać wydzielinę.

Często pojawia się również zapalenie ucha środkowego u dzieci i zapalenie zatok przynosowych u dorosłych.

Istnieją również doniesienia o silnym związku zakażenia Mycoplasma pneumoniae a zaostrzeniami astmy.

Bakteria ta może także wywołać reakcje autoimmunologiczne organizmu, jak również wykazuje działanie prozakrzepowe.

Prowadzi to do rozwoju symptomów spoza układu oddechowego, dotyczących przede wszystkim skóry i błon śluzowych, narządu ruchu oraz układu nerwowego, sercowo-naczyniowego i pokarmowego.

Objawy pozaoddechowe

Glikolipidy, które posiada Mycoplasma pneumoniae, jak również kilka innych gatunków tej bakterii, wykazują wzmożoną tendencję do tworzenia zakrzepów, co w połączeniu z innymi istniejącymi czynnikami predysponującymi, może prowadzić do tworzenia się zakrzepicy. Ponadto, bakteria ta może wywołać inne schorzenia w obrębie układu sercowo-naczyniowego, takie jak zapalenie mięśnia sercowego, stany zapalne wsierdzia lub osierdzia, jak również drobnych naczyń.

Poważne powikłania mogą wystąpić także w obrębie układu nerwowego. Przede wszystkim jest to zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych oraz zapalenie mózgu.

Prawdopodobne jest również wystąpienie obwodowej polineuropatii, zapalenia nerwu czaszkowego i wzrokowego, korzeniowego zapalenia nerwu, poprzecznego zapalenia rdzenia kręgowego oraz porażenie nerwu twarzowego.

Zakażenie Mycoplasmą może być również przyczyną pojawiania się ostrej psychozy, depresji, problemów z koncentracją lub nawet zaburzeń pamięci.

Mycoplasma pneumoniae w układzie pokarmowym powoduje wystąpienie wymiotów, biegunki, nudności, jak również stanów zapalnych trzustki i wątroby. Na skórze natomiast może pojawić się rumień guzowaty lub wielopostaciowy, wysypka, pokrzywka i ropnie.

W jamie ustnej może rozwinąć się zapalenie wrzodziejące. Pojawia się także zapalenie spojówek. Natomiast zajęcie narządu ruchu najczęściej przejawia się zapaleniem dużych stawów, głównie kolan, barków oraz stawów skokowych.

Towarzyszyć temu może również zapalenie mięśni.

Mycoplasma pneumoniaea borelioza

Obecność bakterii z rodzaju Mycplasma może wywołać lub nasilić objawy wielu innych chorób, a także spowodować powstawanie symptomów niespecyficznych. Jednym z takich schorzeń jest borelioza. Mycoplasma nie należy do chorób odkleszczowych, ponieważ nie jest przenoszona przez kleszcze.

Jest natomiast bakterią współistniejącą, która może zaostrzyć objawy boreliozy oraz wywoływać inne, utrudniające jednoznaczne rozpoznanie choroby. Innymi koinfekcjami niezależnymi od ugryzienia kleszcza są m.in. Chlamydia pneumoniae i Chlamydia trachomatis, Yersinia enterocolitica, Parvovirus B19 i Campylobacter jejuni.

Mnogość objawów i różnorodny przebieg boreliozy stanowi istotny problem diagnostyczny.

Więcej o metodach leczenia boreliozy w Klinice Vitalea można przeczytać tutaj: Leczenie Boreliozy

U pacjentów chorujących na boreliozę często dochodzi do pominięcia Mycoplasmyjako istotnego czynnika wpływającego na jej przebieg. Jest ona znacznie mniej znana, a wiedza o niej w środowiskach pozamedycznych – bardzo ograniczona.

Jednak koinfekcje uważane są za główneźródłoniepowodzeń w leczeniu objawowym i przyczynowym boreliozy i są często obecne u osób, u których doszło do rozwoju choroby.Szacuje się, że nawet 75% osób cierpiących na boreliozę jest również zarażonych bakteriami z rodzaju Mycoplasma, co czyni ją najpowszechniejszą wśród koinfekcji.

Odróżnienie objawówpozaoddechowych wywołanych przeztą bakterięod objawów boreliozy jest problematyczne, ponieważ obydwa schorzenia przebiegają podobnie – atakują układ nerwowy, mięśniowo-szkieletowy, serce, a nawet oczy.

Bakterie z gatunku Mycoplasma są również bardzo często diagnozowane w przebiegu wielu innych przewlekłych schorzeń, takich jak stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, choroba Parkinsona, zespół przewlekłego zmęczenia, reumatoidalne zapalenie stawów oraz zaburzenia ze spektrum autyzmu.

Mykoplazma – Leczenie

Mycoplasma pneumoniae to bakteria żyjąca wewnątrzkomórkowo. Po wniknięciu do komórki, jest bardzo trudna do namierzenia przez układ odpornościowy, co w efekcie nie daje prawidłowej reakcji obronnej organizmu.

Mimo to silny układ immunologiczny zapewnia mniejsze ryzyko zarażenia się bakterią, a w przypadku, kiedy już doszło do infekcji – gwarantuje jej łagodny przebieg.

Osoby z niedoborami odporności, nowotworami lub chorobami degeneracyjnymi są w grupie ryzyka zakażenia bakterią i rozwoju ciężkich powikłań. Co więcej, bakterie Mycoplasma mają zdolność do przechodzenia w fazę uśpienia, co sprawia, że objawy ulegają remisji.

 Pojawiają się ponownie w przeciągu kilku tygodni lub miesięcy, gdy odporność ulegnie osłabieniu, w stanach dużego napięcia emocjonalnego lub po przebyciu traumy.

Wykazano, że osoby chorujące na schorzenia przewlekłe są obciążone metalami ciężkimi, takimi jak kadm, aluminium czy ołów.

Tu z pomocą przychodzi biorezonans komórkowy na aparacie MORA, który umożliwia wykrycie 44 różnych metali ciężkich oraz usunięcie ich z organizmu.

Co więcej, wykrywa także obecność wielu bakterii, w tym Mycoplasma pneumoniae, Chlamydia trachomatis i Borrelia burgdorferi. Na aparatach MORA możliwa jest nie tylko diagnoza, ale również leczenie wykrytych patogenów i obciążeń organizmu.

Więcej na temat biorezonansu komórkowego przeczytaj tutaj: Biorezonans Komórkowy

Chorzy posiadają także znaczne niedobory odporności. W budowaniu prawidłowej odpowiedzi immunologicznej ogromne znaczenie ma prawidłowa dieta oraz porzucenie nałogów. Należy zaprzestać spożywania tłuszczów trans, cukrów oraz pokarmów alergizujących.

Niezbędna jest także suplementacja witamin z grupy B, witaminy E, jak również koenzymu Q10 oraz witaminy C.

Warto wówczas rozważyć przyjmowanie ich w postaci kroplówek witaminowych, które gwarantują znacznie lepszą przyswajalność i wchłanialność niż podanie doustne.

Więcej o wlewach kroplowych przeczytaj tutaj: Kroplówki Witaminowe

Wykazano również skuteczność leczenia ozonem w zakażeniach bakteriami Mycoplasma. Posiada on właściwości bakterio-, wiruso-, grzybo- i pasożytniczobójcze. Podany bezpośrednio do krwi działa ogólnoustrojowo i dociera do wszystkich układów i narządów. Ozon jest jednym z najsilniej działających znanych środków odkażających.

Więcej o ozonoterapii przeczytaj tutaj: Ozonoterapia

Mykoplazma – jakie wywołuje infekcje?

Mykoplazmy to bakterie chorobotwórcze, które swoimi rozmiarami przypominają wirusy. Są to najmniejsze znane bakterie zasiedlające błony śluzowe układu oddechowego i moczowego ludzi. Nie posiadają ściany komórkowej, co sprawia, że są odporne na wiele antybiotyków.

Kaszel u dziecka – czy zawsze oznacza coś poważnego?

Mykoplazmą można się zarazić poprzez kontakt z chorym człowiekiem. Bakterie po wtargnięciu do organizmu przylegają do błoń śluzowych człowieka, co wywołuje zakażenie. Bywa, że choroba wywołana tym drobnoustrojem przybiera postać epidemiczną. Obserwuje się ją w większych skupiskach ludzkich, np. w przedszkolach czy szkołach.

Leia também:  Zabiegowe leczenie trądziku pospolitego

Mykoplazmy, w zależności od gatunku mogą powodować infekcje układu oddechowego i moczowego. Główne chorobotwórcze mykoplazmy u człowieka to:

  • Mycoplasma pneumoniae, która powoduje infekcję układu oddechowego,
  • Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum i Ureaplasma parvum, które wywołują infekcję układu moczowo-płciowego.

Mycoplasma pneumoniae wywołuje infekcje  układu oddechowego. Jest patogenem po raz pierwszy wyizolowanym pod koniec XIX wieku. Do zakażenia dochodzi drogą kropelkową, a objawy choroby pojawiają się po mniej więcej 2-3 tygodniach od kontaktu z chorą osobą.

Zakażenia Mycoplasma pneumoniae występują zarówno u dzieci, jak i dorosłych. U najmłodszych dzieci (do 5. roku życia) infekcja najczęściej obejmuje górne drogi oddechowe. U starszaków i dorosłych częściej wywołuje zapalenie oskrzeli i mykoplazmatyczne zapalenie płuc. Zakażenia Mycoplasma pneumoniae są rozpowszechnione na całym świecie.

Mykoplazmy genitalne, czyli Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum i Ureaplasma parvum u dorosłych są przenoszone drogą płciową. Drobnoustroje częściej kolonizują kobiecy układ moczowy. Do infekcji bakteryjnej może dojść u noworodka, który zaraża się, przechodząc przez przez drogi rodne.

Objawy mykoplazmozy zależą od tego, jaki gatunek bakterii wywołał chorobę.

Mycoplasma pneumoniae, która zasiedla drogi oddechowe, wywołuje takie objawy jak:

  • ogólne osłabienie organizmu,
  • bóle mięśniowe,
  • gorączka,
  • kaszel (odkrztuszana plwocina ma biały kolor),
  • ból głowy, silny ból ucha, jeśli dojdzie do rozwoju pęcherzowego zapalenia błony bębenkowej.

Mykoplazmoza może stać się przyczyną innych zaburzeń: kardiologicznych, neurologicznych oraz hematologicznych.

Mykoplazmy genitalne, które wywołują infekcję układu moczowo-płciowego, mogą prowadzić do nierzeżączkowego zapalenia cewki moczowej. Infekcjom towarzyszą takie objawy jak

  • ból i pieczenie podczas oddawania moczu,
  • wyciekająca wydzielina z cewki.

Mykoplazmy genitalne mogą również powodować zakażenie wód płodowych oraz zbyt wczesny poród. Zdarza się, że choroba przebiega bezobjawowo.

Diagnostyka mykoplazmozy jest trudna. Zakażenie nią układu oddechowego jest wręcz niemożliwe do odróżnienia od infekcji wywołanych przez wirusy. Na jej obecność może wskazywać przedłużający się przebieg choroby oraz pojawienie się objawów pozapłucnych.

Obecności mykoplazmy w płucach nie towarzyszą zmiany osłuchowe podczas badania stetoskopem. Z kolei diagnostyka zakażeń mykoplazmami genitalnymi jest trudna z uwagi na powszechne występowanie patogenu w dolnym odcinku układu moczowo-płciowego (co nie wywołuje żadnych dolegliwości i objawów).

Jakie wykonać badanie na mykoplazmę? Pomocne są badania laboratoryjne oraz obrazowe, takie jak badanie RTG, które wskazuje, jak przebiega zajęcie płuc.

Z kolei oznaczenie we krwi miana przeciwciał skierowanych przeciwko bakteriom Mycoplasma pneumoniae nie jest miarodajne, ponieważ bakteria cechuje się powolnym wzrostem, a co za tym idzie, jej hodowla trwa bardzo długo.

Poza tym specyficzne dla choroby przeciwciała pojawiają się bardzo późno.

Leczenie zależy od rodzaju choroby i dolegliwości. W jaki sposób i jak długo leczyć mykoplazmę? Infekcje górnych dróg oddechowych nie wymagają leczenia, wystarczy odpoczynek, leżenie w łóżku oraz leczenie naturalne.

Chociaż infekcje wywołane przez mikoplazmy mogą przypominać wirusowe, czasem niezbędne jest włączenie antybiotyków z grupy tetracyklin lub makrolidów. Wdraża się je w przypadku zapalenia płuc i infekcji genitalnej.

Leczenie trwa zazwyczaj 14-21 dni, ale nie usuwa całkowite bakterii z organizmu. Stosuje się także leki łagodzące objawy choroby.

Mykoplazma: objawy infekcji, leczenie

Mykoplazmy to najmniejsze odkryte dotychczas bakterie, które nie mają ściany komórkowej, czym przypominają wirusy. Mimo specyficznej budowy są zaliczane do bakterii. Bakterią, która jest najczęściej odpowiada za procesy chorobotwórcze u ludzi jest Mycoplasma pneumoniae, inne rodzaje nie są szkodliwe dla człowieka.

Zakażenie mykoplazmą następuje drogą kropelkową lub bezpośrednio, a najwięcej zakażeń obserwuje się w okresie jesiennym na obszarach o klimacie umiarkowanym.

Osoby zarażone tym drobnoustrojem to zwykle dzieci i osoby młode w wieku od 5 do 20 lat, jednak przypadki zarażenia zdarzają się również u osób starszych. Do epidemii dochodzi zwykle w zamkniętych środowiskach, takich jak szkoła czy miejsce pracy.

Epidemie związane z tymi drobnoustrojami występują mniej więcej co 5 lat i trwają do kilku miesięcy.

Objawy infekcji występują mniej więcej po 7 – 14 dniach od zarażenia (jest to tak zwany okres inkubacji). W zależności od wieku pacjenta zakażonego drobnoustrojami z grupy Mycoplasma pneumoniae pojawiają się różne objawy. U dzieci poniżej 5.

roku życia zarażenie przejawia się zwykle infekcjami górnych dróg oddechowych, objawem których jest silny kaszel. W przypadku osób starszych, a także młodzieży zakażenie może skutkować atypowym zapaleniem płuc.

Zazwyczaj typowe objawy zakażenia drobnoustrojami tego typu to:

Zwykle pierwszymi objawami są objawy zapalenia gardła, czyli ból, zaczerwienienie oraz rozpulchnienie śluzówek gardła oraz pieczenie. Z obszaru górnych dróg oddechowych zarażenie rozprzestrzenia się w kierunku krtani, oskrzeli, a następnie tkanki opłucnej.

W tym okresie pacjenci często skarżą się na uporczywy kaszel oraz odksztuszanie wydzieliny. U niektórych pacjentów obserwuje się zapalenie zatok albo zapalenie ucha środkowego.

Co istotne, u pacjentów zakażonych mykoplazmą nie występuje katar, który jest charakterystyczny dla infekcji wirusowych.

Rzadziej występuje inna postać zakażenia, dla której charakterystyczne jest ostre zapalenie stawów.

Na skutek infekcji na skórze mogą pojawiać się zmiany w postaci rumienia lub pęcherzyków, a stawy objęte stanem chorobowym są obrzęknięte, zaczerwienione i nadwrażliwe na ból. W większości przypadków objawy dotyczą tylko jednego stawu.

U niektórych pacjentów cierpiących na stawową postać choroby występują także objawy ogólnoustrojowe, takie jak osłabienie oraz gorączka.

Zarażenie mykoplazmą trudno zdiagnozować jedynie na podstawie wywiadu lekarskiego oraz podstawowych badań. Postawienie diagnozy jest dość trudne, ponieważ objawy można łatwo pomylić z objawami grypy, a zmiany zapalne w układzie oddechowym mają obraz taki, jak w przypadku zmian, które są wywoływane przez wirusy.

Czasami, zwłaszcza w przypadkach, gdy pacjent nie reaguje na leczenie i infekcja przedłuża się, wykonuje się dodatkowe badania, przede wszystkim badanie rentgenowskie klatki piersiowej. Na zdjęciu widoczne są zmiany w postaci wysięków w jamie opłucnej oraz zmiany śródmiąższowe.

U niektórych pacjentów, zwłaszcza takich, u których stwierdza się zaburzenia funkcjonowania układu odpornościowego, przeprowadza się testy PCR.

Niestety, w przypadku zarażenia drobnoustrojami Mycoplasma pneumoniae leczenie antybiotykami nie zawsze przynosi efekty, ponieważ patogeny umiejscowione są wewnątrz komórek, w związku z czym antybiotyki mają do nich ograniczony dostęp.

Najskuteczniejsze i najczęściej stosowane są antybiotyki z grupy tetracyklin oraz antybiotyki makrolidowe. Antybiotykoterapia jest dość długa, ponieważ trwa zwykle około 10 dni. Ma to na celu zmniejszenie ryzyka nawrotu choroby.

Jeżeli zajdzie taka potrzeba pacjentowi zaleca się stosowanie leków przeciwgorączkowych.

Leczenia infekcji spowodowanej przez mykoplazmę nie należy bagatelizować, ponieważ zakażenie może skutkować zapaleniem mięśnia sercowego, neuropatiami nerwów czaszkowych, zapaleniem rdzenia kręgowego, a nawet zapaleniem opon mózgowych. Poza tym, bakteria może powodować niedokrwistość.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*