Menopauza a choroby serca

Fot. Fotolia

Wcześniejsze badania wykazały związek między wczesną menopauzą a śmiertelnymi zdarzeniami sercowo-naczyniowymi. Nie był natomiast jasny związek przekwitania ze zdarzeniami sercowo-naczyniowymi, które nie doprowadziły do zgonu.

Jak wykazała prof. Gita Mishra i jej współpracownicy z University of Queensland, u kobiet, które wcześnie weszły w okres menopauzy, większe jest ryzyko wystąpienia zawału serca, dławicy piersiowej lub udaru mózgu. Analizą objęto 300 tys. kobiet w 15 badaniach na całym świecie, korzystając z banku danych InterLACE.

Jak wyjaśniła prof.

Mishra, kobiety, które doświadczają przedwczesnej menopauzy w wieku poniżej 40 lat, były prawie dwukrotnie bardziej narażone na nieprowadzące do zgonu choroby sercowo-naczyniowe przed ukończeniem 60 roku życia – niż kobiety, u których klimakterium występuje w „standardowym” wieku 50-51 lat. W przypadku menopauzy następującej w wieku 40-41 lat ryzyko chorób sercowo-naczyniowych było wyższe o 40 proc.

  • Palenie tytoniu, nadwaga lub otyłość oraz niższy poziom wykształcenia również mogą wzmocnić związek pomiędzy wczesną menopauzą a ryzykiem wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych.
  • Jak podkreślają autorzy badania, identyfikacja kobiet z wczesną menopauzą daje lekarzom szansę na współpracę z nimi w celu monitorowania i aktywnego zarządzania czynnikami ryzyka. (PAP)
  • Autor: Paweł Wernicki
  • pmw/ zan/

Menopauza a choroby serca

  • Menopauza a choroby serca
  • Menopauza a choroby serca
  • Menopauza a choroby serca
  • Menopauza a choroby serca
  • Menopauza a choroby serca
  • Menopauza a choroby serca

Szanowny Czytelniku,
Zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia  27 kwietnia 2016  r.

w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) informujemy Cię o przetwarzaniu Twoich danych.

Administratorem danych jest Fundacja PAP,z siedzibą w Warszawie przy ulicy Bracka 6/8, 00-502 Warszawa.

Chodzi o dane, które są zbierane w ramach korzystania przez Ciebie z naszych usług, w tym stron internetowych, serwisów i innych funkcjonalności udostępnianych przez Fundację PAP, głównie zapisanych w plikach cookies i innych identyfikatorach internetowych, które są instalowane na naszych stronach przez nas oraz naszych zaufanych partnerów Fundacji PAP.
Gromadzone dane są wykorzystywane wyłącznie w celach:
• świadczenia usług drogą elektroniczną
• wykrywania nadużyć w usługach

• pomiarów statystycznych i udoskonalenia usług

Podstawą prawną przetwarzania danych jest świadczenie usługi i jej doskonalenie, a także zapewnienie bezpieczeństwa co stanowi prawnie uzasadniony interes administratora Dane mogą być udostępniane na zlecenie administratora danych podmiotom uprawnionym do uzyskania danych na podstawie obowiązującego prawa.
Osoba, której dane dotyczą, ma prawo dostępu do danych, sprostowania i usunięcia danych, ograniczenia ich przetwarzania. Osoba może też wycofać zgodę na przetwarzanie danych osobowych.

Wszelkie zgłoszenia dotyczące ochrony danych osobowych prosimy kierować na adres [email protected] lub pisemnie na adres Fundacja PAP, ul. Bracka 6/8, 00-502 Warszawa z dopiskiem “ochrona danych osobowych”

Więcej o zasadach przetwarzania danych osobowych i przysługujących Użytkownikowi prawach znajduje się w Polityce prywatności. Dowiedz się więcej. Wyrażam zgodę

Copyright © Fundacja PAP 2021

  • O Fundacji
  • Polityka prywatności
  • Regulamin

Menopauza (klimakterium) – objawy, etapy przekwitania. Leki i dieta przy menopauzie

Menopauza dosłownie oznacza zatrzymanie miesiączki. W sensie klinicznym jest to natomiast dzień następujący po zakończeniu ostatniej menstruacji w życiu kobiety.

Stwierdza się ją wtedy, gdy ponowne krwawienie nie wystąpiło przez 12 miesięcy. U Polek ma to zwykle miejsce w okolicach pięćdziesiątki (najczęściej między 50. a 52. rokiem życia).

Jakie są najbardziej typowe objawy menopauzy? Czy istnieją leki na menopauzę?

Słowa takie jak „menopauza”, „przekwitanie” czy „klimakterium” u zdecydowanej większości kobiet wywołują lęk i same negatywne skojarzenia. Takie nastawienie sprawia, że ten często burzliwy, ale całkiem naturalny etap w życiu jest jeszcze trudniej przejść.

W jakim wieku pojawia się menopauza?

Wbrew obiegowej opinii to, kiedy kobieta przestanie miesiączkować, nie zależy od tego, czy posiada dzieci (o ile bezdzietność nie jest związana z zaburzeniami w funkcjonowaniu jajników), ani ile razy i w jakim wieku rodziła. Menopauzy nie opóźnia również karmienie piersią. Termin jej nadejścia nie do końca zapisany jest też w genach. Duży wpływ ma na niego natomiast styl życia. Zanik menstruacji przyspieszają takie czynniki, jak:

  • przewlekły stres,
  • wysokokaloryczna, bogata w tłuszcze zwierzęce dieta,
  • palenie papierosów.

Menopauzy wcześniej powinny się również spodziewać panie, które mają krótsze cykle (poniżej 28 dni) oraz zaczęły miesiączkować w młodszym wieku.

Ustanie menstruacji między 40. a 60. rokiem życia uznaje się za fizjologię. Menopauza przed czterdziestką (nazywana przedwczesną) normą już nie jest.

>> Preparaty na menopauzę

Przedwczesne menopauza może być wywołana:

  • chorobami tarczycy
  • chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak reumatoidalne zapalenie stawów czy cukrzyca typu 1.),
  • nowotworami i stosowaną w ich leczeniu radio- oraz chemioterapią.

Przedwczesny zanik menstruacji następuje też w wyniku operacyjnego usunięcia jajników i macicy.

Menopauza a choroby serca Test płytkowy ułatwia zdiagnozowanie peri-menopauzy lub klimakterium w warunkach domowych. Jego zastosowanie umożliwia wykrycie w moczu hormonu FSH o stężeniu 25 mlU/ml lub wyższym. Wzrost produkcji tego hormonu pojawia się wraz z wiekiem, gdy zmniejsza się produkcja estrogenu. Jego podwyższony poziom może świadczyć o zbliżającym się klimakterium. SPRAWDŹ

Klimakterium – od perimenopauzy po postmenopauzę

Pomijając przypadki opisane wcześniej, menopauza to efekt naturalnych zmian, związanych z przechodzeniem z okresu prokreacyjnego (z dojrzałości płciowej) w starość. U jej podłoża leży ustanie funkcji jajników, które przestają wytwarzać żeńskie hormony płciowe, przede wszystkim estrogeny. I

ch produkcja nie zatrzymuje się dnia na dzień, ale zmniejsza przez lata. Pełny proces wygasania czynności jajników to klimakterium albo przekwitanie. W początkowej jego fazie (nazywanej premenopauzą), w którą kobiety wchodzą już między 35. a 40. rokiem życia, objawy zmian hormonalnych są praktycznie nieodczuwalne. Potem nie można już ich nie zauważyć.

Pojawiają się bowiem zaburzenia cyklu menstruacyjnego (miesiączki mogą występować częściej lub rzadziej, trwać dłużej albo krócej, być bardziej bolesne, obfite lub skąpe), a u dużej części kobiet także liczne dolegliwości natury fizycznej i psychicznej.

Ta faza klimakterium (nazywana perimenopauzą lub też okresem okołomenopauzalnym) zaczyna się zazwyczaj na kilka lat przed ostatnią miesiączką i trwa do roku po niej. Następująca później postmenopauza to czas, kiedy jajniki ostatecznie przestają funkcjonować, a organizm przyzwyczaja się do zmian hormonalnych.

Ma to zwykle miejsce około 65. roku życia, wtedy mija też większość objawów przekwitania.

Objawy menopauzy

Zanim jednak ten czas nadejdzie, trzeba przejść okres okołomenopauzalny. Charakteryzuje go wiele uciążliwych objawów nazywanych wypadowymi. Należą do nich:

  • uderzenia gorąca (tzw. wary) polegające na pojawiąjącym się nagle uczuciu ciepła w górnej części ciała (klatka piersiowa i wyżej), któremu mogą towarzyszyć plamy na dekolcie, plecach, ramionach, szyi oraz twarzy, a także palpitacje/kołatanie serca;
  • intensywne pocenie się (zwłaszcza w nocy);
  • bóle i zawroty głowy; 
  • mrowienie i drętwienie kończyn (parestezja);
  • bóle stawów i mięśni;
  • zmęczenie i osłabienie;
  • zaburzenia snu;
  • problemy z koncentracją oraz pamięcią;
  • wahania nastroju;
  • niepokój, płaczliwość, nerwowość;
  • stany depresyjne;
  • osłabienie popędu seksualnego.

Wymienione objawy to niestety nie wszystko. Do tego dochodzą jeszcze zmiany zanikowe w obrębie układu moczowo-płciowego (tzw. atrofia pochwy, atrofia urogenitalna). Ich efektem jest m.in.

suchość pochwy, która utrudnia współżycie seksualne, a czasem zupełnie do niego zniechęca, ponieważ wiąże się z bólem podczas stosunku (tzw.

dyspareunią), często nawracające infekcje intymne oraz nietrzymanie moczu (przede wszystkim podczas wysiłku, ale także kaszlu czy kichania).

Przebieg klimakterium – od czego zależy

Objawy wypadowe nie są regułą, nie u wszystkich kobiet mają takie samo spektrum oraz intensywność. Szacuje się, że cierpi na nie około 2/3 pań, przy czym u połowy ich nasilenie jest umiarkowane, a u połowy ciężkie.

Czas ich trwania także bywa różny (mogą utrzymywać się przez kilka lub kilkanaście lat), ale w końcu jednak ustają. Inaczej jest z objawami zanikowymi, które z czasem się nasilają.

To, na ile burzliwie kobieta przechodzi zmiany hormonalne związane z wygasaniem czynności jajników, jest kwestią indywidualną.

Generalnie jednak gorzej znoszą je kobiety otyłe oraz te, które cierpią na zespół napięcia przedmiesiączkowego (PMS). Fakt, że otyłość nasila dokuczliwe objawy przekwitania, został odkryty stosunkowo niedawno. Wcześniej sądzono, że jest odwrotnie, ponieważ tkanka tłuszczowa wspomaga wytwarzanie estrogenów.

W badaniach wykazane zostało także, że uderzenia gorąca są tym silniejsze, im wyższy jest wskaźnik masy ciała (BMI). W tym miejscu warto nadmienić, że uderzenia gorąca praktycznie nie występują u przekwitających Azjatek.

Leia também:  Como calcular densidade populacional: 10 passos

Jest to tłumaczone dietą obfitą w produkty na bazie soi, która jest bogata w fitoestrogeny, czyli związki organiczne zawarte w roślinach, działające podobnie do ludzkich estrogenów.

Jak łagodzić objawy menopauzy?

Współczesna medycyna dysponuje narzędziami, które pozwalają uczynić przekwitanie mniej uciążliwym. Za najskuteczniejszą spośród nich uznawana jest hormonalna terapia zastępcza (w skrócie HTZ), nazywana także menopauzalną terapią hormonalną (MTH).

Ta metoda leczenia polega na przyjmowaniu hormonów, których jajniki przestają produkować.

Mogą one mieć postać:

  • doustną (tabletki),
  • przezskórną (plastry, żele),
  • domięśniową (zastrzyki),
  • podskórną (implanty).

Kombinację hormonów, ich dawki, formę oraz schemat przyjmowania ustala ginekolog. Według rekomendacji Światowego Towarzystwa Menopauzy z 2016 r. wskazaniem do stosowania HTZ są objawy wypadowe o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, a także zmiany zanikowe w obrębie sromu, pochwy i pęcherza moczowego. Ta metoda terapii ma też jednak swoje ograniczenia.

Otóż największą efektywność wykazuje, kiedy zostanie rozpoczęta w okresie okołomenopauzalnym i prowadzona jest maksymalnie przez kilka lat. Przedłużone przyjmowanie hormonów, a także wdrożenie tego typu terapii po 60.

roku życia, może przynieść więcej strat niż korzyści (m.in. wiąże się z ryzykiem rozwoju nowotworów hormonozależnych, takich jak rak piersi i rak endometrium, nazywany też rakiem trzonu macicy), dlatego się go nie zaleca.

Przeciwskazanie do stosowania HTZ stanowią też:

  • choroba zakrzepowo-zatorowa
  • zagrożenie udarem mózgu,
  • choroba niedokrwienna serca,
  • choroby wątroby,
  • nowotwory hormonozależne (stwierdzone lub podejrzewane w przyszłości).

Korzystanie z tej metody mogą uniemożliwić także niewyjaśnione krwawienia z dróg rodnych, mięśniaki macicy czy też nasilające się w trakcie stosowania HTZ migreny.

Co zamiast hormonalnej terapii zastępczej

Dla kobiet w takich sytuacjach alternatywnym sposobem na złagodzenie wypadowych i zanikowych objawów klimakterium są preparaty roślinne, dostępne w postaci leków bez recepty bądź suplementów diety.

Mogą one zawierać wspomniane już fitoestrogeny (np. z soi, kończyny czerwonej lub nasion siemienia lnianego) albo wyciąg z pluskwicy groniastej.

Menopauza a choroby serca Climea forte zawiera izoflawony sojowe wzbogacone o len i wyciąg z szyszek chmielu. Składniki te pomagają łagodzić objawy menopauzy oraz ułatwiają kontrolować wagę ciała. ZAMÓW I ODBIERZ

Warto też pamiętać, że preparaty z fitoestrogenami nie powinny być przyjmowane bez konsultacji z lekarzem, a kobiety, które je stosują (podobnie jak te korzystające z HTZ), powinny poddawać się regularnym badaniom kontrolnym.

Poza środkami działającymi ogólnoustrojowo objawy menopauzy można łagodzić preparatami o działaniu miejscowym. Należą do nich globulki dopochwowe oraz kremy z estrogenami pomocne w przypadku zmian zanikowych w obrębie układu moczowo-płciowego.

Z suchością pochwy i wynikającymi z niej problemami we współżyciu seksualnym można natomiast skutecznie poradzić sobie, stosując powszechnie dostępne środki do jej nawilżania, czyli tzw. lubrykanty.

Menopauza a stan zdrowia kobiety

Każda kobieta w okresie klimakterium bez względu na to, jak bardzo zmiany hormonalne dają się jej we znaki, powinna szczególnie o siebie dbać. Ten czas wiąże się bowiem ze zwiększonym ryzykiem wielu chorób m.in.:

  • nadciśnienia tętniczego,
  • miażdżycy,
  • osteoporozy,
  • cukrzycy typu 2.,
  • nowotworów.

Wiele pań w okresie przekwitania ma też tendencję do przybierania na wadze, często pojawia się u nich również tzw. otyłość brzuszna, polegająca na gromadzeniu się tkanki tłuszczowej wokół talii.

Wszystko dlatego, że estrogeny wpływają nie tylko na pracę wielu układów od moczowo-płciowego począwszy, przez sercowo-naczyniowy na centralnym układzie nerwowym skończywszy.

Ich brak odbija się też negatywnie na gospodarce lipidowej, kondycji kości, skóry i błon śluzowych (nie tylko pochwy, ale też np. jamy ustnej oraz oczu).

Z tego względu kobiety w fazie około i postmenopauzalnej powinny zwracać szczególną uwagę na tryb życia:

  • stosować zdrową dietę,
  • utrzymywać aktywność fizyczną,
  • zrezygnować z używek,
  • regularnie się badać.

Dieta w okresie menopauzy

W jadłospisie kobiet nie może zabraknąć produktów bogatych w:

  •  kwasy omega-3 i omega-6 (występujące przede wszystkim w rybach i nasionach roślin strączkowych),
  • błonnik (a więc warzywa i owoce oraz produkty pełnoziarniste),
  • wapń (mleko i przetwory mleczne o obniżonej zawartości tłuszczu)
  • witaminę D3, którą dodatkowo należy suplementować.

Na tym etapie życia warto też zredukować ilość spożywanej soli, kawy i alkoholu (te ostatnie mają też ten minus, że, podobnie jak ostre przyprawy, sprzyjają występowaniu napadów gorąca) i bezwzględnie rzucić palenie.

Ogólną kaloryczność diety także należy obniżyć, co wynika nie tylko z ryzyka nadwagi, ale również zmniejszającego się wraz z wiekiem zapotrzebowania na energię.

Jednocześnie trzeba zafundować sobie regularną dawkę wysiłku fizycznego, który nie tylko powstrzyma przybieranie na wadze, zwiększy wydolność układów oddechowego i krążenia, ale też zabezpieczy przed utratą masy kostnej i osteoporozą, zapewni zdrowszy sen, lepszy nastrój i większą ochotę na seks.

Dodatkowo wszystkie kobiety w wieku 45+ powinny pamiętać o regularnych badaniach, do których zaliczają się:

  • kontrola ciśnienia tętniczego,
  • oznaczanie poziomu glukozy oraz stężenia cholesterolu i trójglicerydów we krwi,
  • cytologia,
  • USG piersi lub mammografia (pierwsze badanie zalecane jest do 50., drugie po 50. roku życia),
  • badanie ginekologiczne oraz USG narządu rodnego,
  • badanie gęstości kości (densytometria).

Test na menopauzę

Sprawdź, czy masz objawy wypadowe klimakterium na skali Kuppermana

Z każdej linijki wybierz jedną możliwość i zsumuj wynik. Przykładowo, jeśli nie stwierdzasz u siebie danego objawu, wpisz „0”, a jeżeli odczuwasz objaw  – określ nasilenie i wpisz odpowiednią liczbę.

OBJAWY BRAK   LEKKIE ŚREDNIE CIĘŻKIE  SUMA
uderzenia gorąca 4 6 12
nadmierne poty 1 2 3
zaburzenia snu 2 4 6
nadmierna nerwowość 2 4 6
nastrój depresyjny 1 2 3
zawroty głowy 1 2 3
brak energii 1 2 3
bóle stawów 1 2 3
bóle głowy 1 2 3
zaburzenia rytmu serca 1 2 3
parestezje 2 4 6

Interpretacja wyniku testu

LICZBA PUNKTÓW NASILENIE OBJAWÓW INTERPRETACJA
1-14 minimalne Nie ma objawów wskazujących na przekwitanie
15-20 średnie Odczuwasz zespół objawów wypadowych o średnim nasileniu
21-35 poważne Odczuwasz zespół objawów wypadowych o średnio-ciężkim nasileniu
36-51 ciężki Masz zespół objawów wypadowych o ciężkim nasileniu

Choroby serca u kobiet po menopauzie

Dlaczego u kobiet wzrost zachorowań na serce wzrasta właśnie po menopauzie? Jak przygotować się na wizytę u kardiologa? Odpowiadamy dziś na blogu!

Menopauza a choroby serca

Zawały serca rzadko występują wśród kobiet przed menopauzą. Jednak po menopauzie, kobiety szybko doganiają mężczyzn w tym zakresie. O kobiecych problemach z sercem rozmawiamy z krakowskim kardiologiem lek. Andrzejem Gębalą.

Panie doktorze, z czym związany jest tak nagły wzrost zachorowań na serce, wśród kobiet po menopauzie?

Lek. Andrzej Gębala: Wzrost zachorowań wiąże się w dużym uproszczeniu ze spadkiem poziomu hormonów żeńskich, które działają ochronnie na układ sercowo-naczyniowy.

Po stopniowym wyczerpywaniu się tych hormonów, u kobiet wzrasta ryzyko miażdżycy i swoim poziomem dorównuje temu wśród mężczyzn.

Do tego dochodzi naturalny dla tego wieku wzrost wagi ciała, mniej ruchu, złe nawyki żywieniowe czy nadmierne obciążenie stresem. Wszystko to działa niekorzystnie na serce. 

Niektóre Pacjentki, po otrzymaniu informacji, że ich problemy z sercem związane są z menopauzą, oczekują od kardiologa włączenia terapii hormonalno-zastępczej (HTZ). Nie jest to takie proste. Mimo ogromnych postępów medycyny istnieje różnica między hormonami naturalnymi a terapią hormonalno-zastępczą.

Dlatego z uwagi na potencjalne objawy uboczne, Pacjentki powinny udać się przede wszystkim do ginekologa, który zleci i oceni wyniki badań: hormonalnych (estrogen, progesteron, FSH – badanych w określonych dniach cyklu), mammografię, cytologię, USG jamy brzusznej i wówczas to ginekolog podejmie decyzję o terapii.

Po wizycie u ginekologa należy wrócić do kardiologa, który dobierze odpowiednie leki na serce – jeżeli będzie taka potrzeba.

A jakie nawyki lub cechy sprawiają, że jesteśmy bardziej podatne na chorobę?

AG: Największymi czynnikami ryzyka są: palenie papierosów, nadwaga (BMI powyżej 25), cukrzyca, siedzący tryb życia i nadciśnienie tętnicze. Ponadto, długoletnie przyjmowanie środków antykoncepcyjnych w połączeniu z paleniem papierosów.

Leia também:  Suche plamy na skórze – co oznaczają takie zmiany skórne?

Stany depresyjne oraz nadmierny stres. Obie te sytuacje powodują stałe podniesienie poziomu kortyzolu, który powoduje wzrost ciśnienia tętniczego.

Osłabione nadciśnieniem naczynia krwionośne, stają się mniej elastyczne i tym bardziej podatne na odkładanie blaszek miażdżycowych.

Jeżeli mamy na sumieniu, któreś z powyższych zachowań, to jakie badania powinnyśmy wykonać przed wizytą u kardiologa i dlaczego są potrzebne?

AG: Aby wizyta spełniała oczekiwania Pacjentki i lekarza trzeba przyjść z następującymi wynikami badań: morfologia, lipidogram, cukier, kreatynina, potas, transaminazy.

Aby lekarz mógł ocenić ogólne funkcjonowanie całego organizmu, warto do tych badań dołączyć jeszcze: OB, CRP, TSH, kwas moczowy, GGTP  oraz mocz.

Wyniki tych badań są ważne, ponieważ bardzo często inne schorzenia mogą wpływać na nasze pogorszone samopoczucie, które odbieramy jako chorobę serca.

Oczywiście jeżeli Pacjentka dysponuje wynikami badań, które były wykonane do roku wstecz i wyniki były dobre, to może przynieść te archiwalne, a powtórzyć wyłącznie te, które odbiegały od normy i uzupełnić te, które nie były wykonywane, lub są już mocno nieaktualne.

Przypominam, że badania z grupy cholesterol i cukier, należy wykonywać nie tylko na czczo, ale również w dniu poprzedzającym badanie – nie spożywać posiłku po godzinie 18. Dzień lub dwa wcześniej, wystrzegać się tłustych potraw, owoców morza, tortów, gdyż może to odbić się na wynikach, które nas niemile zaskoczą. 

Na część badań można uzyskać skierowanie od lekarza Podstawowej Opieki Zdrowotnej lub wykonać je w ramach programów profilaktyki zdrowotnej, lecz wszyscy wiemy, jaka jest ogólna sytuacja w służbie zdrowia.

Lekarz rodzinny może bronić się przed wystawianiem takich skierowań i dopóki nie zostaną ustalone kryteria, jakie badania są w pakiecie ubezpieczenia ZUS, a za jakie trzeba dopłacić, sytuacja z uzyskaniem skierowań może być trudna.

Dlatego staramy się akceptować wyniki badań do roku wstecz, prosząc o uzupełnienie tylko tych nieprawidłowych lub parametrów niebadanych w ciągu kilku lat.

Oprócz wymienionych badań warto przynieść kilkudniowe pomiary ciśnienia tętniczego krwi i tętna, po 15 minutach wypoczynku z godzin rannych i wieczornych. Godzina pomiaru nie ma szczególnego znaczenia, ważne, aby mierzyć ciśnienie, jak jest chwila czasu na odpoczynek.

Na wizytę przynosimy również listę zażywanych leków, karty informacyjne leczenia szpitalnego, oraz informacje na temat innych schorzeń. Jeżeli lekarz nie jest zainteresowany naszymi innymi dolegliwościami, to proszę bez wahania zmienić go na innego specjalistę. Człowiek to całość i jeden problem może wynikać z innych dolegliwości.

A czego możemy spodziewać się w trakcie wizyty? Jak powinna wyglądać wizyta u dobrego specjalisty kardiologa?

AG: Wizyta powinna zacząć się od szczegółowego wywiadu. Lekarz nie może od razu skupiać się na bieżących dolegliwościach Pacjentki, ponieważ może przeoczyć coś ważnego, zajmując się od razu tym, co w danej chwili jej dolega.

Dlatego, proszę się nie dziwić pytaniom dotyczącymi genetyki, okresu rozrodczego, ilości i przebiegu porodów, warunków pracy, stylu życia – wszystko to wpływa na nasz stan zdrowia i zwiększa szanse postawienia prawidłowego rozpoznania. Następnie, dobry kardiolog powinien ocenić dotychczasowe badania, karty informacyjne, ewentualne wypisy ze szpitala, spytać o przyjmowane leki oraz wyniki pomiarów ciśnienia.

Po tym wstępie przychodzi czas na opis bieżącego samopoczucia i badanie. Kolejnym etapem jest podsumowanie sytuacji, zlecenie dodatkowych badań – jeśli są konieczne i propozycje dalszego leczenia. Każdy lekarz powinien uzasadnić swoje propozycje. 

A co w sytuacji, gdy wcześniej byliśmy już u lekarza i jego zalecenia są zupełnie inne?

AG: Czasem zdarza się tak, że przychodzą Pacjenci z postawioną już wcześniej diagnozą i chcą uzyskać drugą opinię. Zgłaszają wtedy wątpliwości i chcą porozmawiać. Zdarza się, że wątpliwości Pacjenta wynikają z niezrozumienia problemu medycznego i po rozmowie takie wątpliwości znikają.

Medycyna jest nauką, która nie posługuje się tylko algorytmami, jak niektóre z nauk, więc czasem rozbieżności co do kierunku leczenia czy terminu operacji pozostają. Proszę pamiętać, że w medycynie nie ma „jedynej słusznej” drogi leczenia, są różne metody i leki, stąd należy uzasadnić swój tok rozumowania, aby wytłumaczyć istotę rozbieżności.

Różne propozycje związane są z doświadczeniem lekarza, oceną stanu Pacjenta w danej chwili i wieloma czynnikami, takimi jak jego stan psychiczny i oczekiwania jego oraz rodziny.

Dlatego porady można zasięgać u kilku specjalistów, ale po ocenie faktów i otrzymanych informacji, trzeba samodzielnie lub wspólnie z rodziną podjąć decyzję i potem się jej trzymać oraz chodzić do lekarza, któremu się zaufało.

Przestrzegam też przed stosowaniem kilku terapii jednocześnie, zapisanych przez różnych specjalistów lub jej nagłej zmiany bez informowania lekarza prowadzącego.

Podsumowując, wizyta kardiologiczna może się czasem przedłużyć się do kilkudziesięciu minut. Jeżeli stan jest skomplikowany to najlepiej przyjść z zaufaną osobą, która pomoże w podjęciu decyzji i potrzyma nas na duchu.

To ostatnie pytanie, jakie suplementy są najlepsze dla serca?

AG: Jako lekarz z wieloletnim doświadczeniem, obserwuję, że na świecie, a szczególnie w Polsce przyjmujemy za dużo suplementów.

Najważniejszy jest higieniczny tryb życia, zerwanie z nałogami, ograniczenie do minimum alkoholu, spacery, czy inna aktywność fizyczna na miarę możliwości i uwarunkowań związanych z poszczególnymi schorzeniami (wagą, dolegliwościami ortopedycznymi).

Trzeba sobie jasno powiedzieć, że żadne suplementy nam nie pomogą, jeśli będziemy się źle odżywiać i prowadzić siedzący tryb życia! Każda terapia, nawet w formie suplementów, powinna być indywidualna poprzedzona rozmową i badaniem Pacjenta, a nie „poradą” doktora z reklamy …

Dziękuję za rozmowę. Zapraszamy na konsultację do naszych przychodni!

Rozmawiała: Eunika Bogucka

Zdjęcie: pexels.com

Artykuły powiązane:

Choroby układu krążenia a menopauza

Układ krążenia zaopatruje organizm w niezbędne składniki odżywcze (glukozę, tłuszcze i aminokwasy), tlen który jest konieczny do spalania niektórych z tych związków. Krew służy także do transportu hormonów.

Najistotniejszymi częściami układu krwionośnego są: serce, tłoczące krew do całego układu i naczynia krwionośne, właśnie dzięki tętnicom krew wydostaje się z serca, a żyłami transportuje krew do serca.

Menopauza i choroby krążenia

Kobiety, które nie ukończyły 45 roku życia nie są narażone na choroby układu krążenia tak jak te, które weszły w okres menopauzy. Przekwitanie charakteryzuje się spadkiem żeńskiego hormonu płciowego – estrogenu, który pełni funkcje obronne.

Zmniejszona ilość estrogenów powoduje wzrost ryzyka zachorowań na serce i choroby naczyń krwionośnych. W tym czasie kobiety narażone są szczególnie na chorobę wieńcową – niedokrwienie serca oraz na zawał serca.

Choroby układu krążenia – przyczyny

Miażdżyca tętnic to proces zapalny, który toczy się w błonie wewnętrznej naczyń. Zaburzeniom tym sprzyja obniżenie się ilości estrogenów, a zwiększenie poziomu „złego” cholesterolu (LDL). Złogi cholesterolu odkładają się w ściankach tętnic wieńcowych, powodując zwężenie ich przepustowości ograniczając tym samym dostarczenie odpowiedniej ilości tlenu do serca.

Kanka

Układ krążenia zaopatruje organizm w niezbędne składniki odżywcze (glukozę, tłuszcze i aminokwasy), tlen który jest konieczny do spalania niektórych z tych związków. Krew służy także do transportu hormonów.

Podczas tego procesu budują się tzw. blaszki miażdżycowe, grożą one zablokowaniem tętnicy wieńcowej przez tworzenie zakrzepów krwi, a gwałtowne zablokowanie tętnicy może doprowadzić do zawału serca.

Niedobór estrogenów przyczynia się także do nadciśnienia tętniczego, a te nieleczone może powodować niewydolności serca, zawał oraz udar mózgu, jak i rozwój choroby niedokrwiennej. Na rozwój miażdżycy, prócz zaburzonej gospodarki lipidowej mają wpływ: nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, palenie papierosów, bark aktywności fizycznej i otyłość.

Zdrowie kobiet po menopauzie jest uzależnione od tego w jakim stanie był organizm przed menopauzą. Hormonalna terapia zastępcza mimo podawania brakujących estrogenów, nie chroni kobiet przed chorobami serca.

Leczenie menopauzy kluczem do zdrowia

W zapobieganiu chorób układu krążenia ważną rolę pełni profilaktyka. Kobieta w wieku pomenopauzalnym powinna kontrolować podstawowe wskaźniki: poziom cholesterolu czy ciśnienie krwi. Jeśli przed menopauzą zostaną wykryte nieprawidłowości to wczesne rozpoczęcie leczenia o wiele bardziej zwiększa skuteczność terapii.

Leia também:  Como aplicar um bronzeador gradual: 5 passos

Dla kobiet w tym wieku istotna jest dieta, która powinna obfitować w dużą ilość warzyw i owoców, tłuszcze, które pochodzą od zwierząt powinny być zastąpione roślinnymi. Należy utrzymywać właściwą wagę oraz być aktywnym fizycznie, należy również unikać picia alkoholu w nadmiarze oraz palenia papierosów, co skutecznie zmniejsza ryzyko układu krążenia i poprawia stan zdrowia.

Kanka

Poprzedni artykuł « Na ratunek komórkom Następny artykuł Węglowodany »

Powiązane artykuły

Jak wczesna menopauza wpływa na serce

Menopauza to naturalny proces wygaszania płodności u kobiet, wiążący się ze spadkiem produkcji hormonów płciowych, czyli estrogenów i progesteronu oraz ustawania czynności jajników. Na naszym kontynencie średni wiek wchodzenia w menopauzę wynosi 51 lat.

Jest to jednak sprawa bardzo indywidualna i bywają kobiety, u których menopauza zaczyna się znacznie wcześniej lub takie, które przechodzą ją dopiero pod koniec 50-tego roku życia.

Chociaż nie ma w tej dziedzinie wyraźnych reguł, to jednak do pewnego stopnia jest to sprawa dziedziczna i córka na ogół wchodzi w okres menopauzy w podobnym wieku co matka i babcia.

Wygasanie pracy jajników może też trwać latami i zaczyna się dużo wcześniej niż ustanie miesiączkowania. Niektóre kobiety długo zmagają się tzw. perimenopauzą, czyli okresem przejściowym, w którym występują, między innymi, duże wahania w produkcji hormonów. Menopauzę definiuje się jako czas, gdy krwawienia miesięczne ustały na rok.

O wczesnej menopauzie mówimy, gdy pojawia się przed 40-tym rokiem życia. Nie wiadomo, co dokładnie powoduje że niektóre kobiety tak wcześnie wchodzą w okres pokwitania.

Wśród przyczyn pojawienia się wczesnej menopauzy znajdują się choroby onkologiczne narządów rodnych i przebyte terapie oraz operacje. Także kobiety palące papierosy wcześniej wchodzą w wiek menopauzalny.

U pozostałych kobiet przyczyny przedwczesnej menopauzy pozostają na ogół nieznane.

Jak wygląda zawał serca u kobiet?

Jest to związane z zanikiem ochrony estrogenowej. Żeńskie hormony płciowe mają zdolność rozszerzania i uelastyczniania naczyń krwionośnych, co do pewnego stopnia zapobiega miażdżycy, czyli w konsekwencji zawałom serca oraz udarom niedokrwiennym mózgu.

Estrogeny pomagają w zwalczaniu “złego” cholesterolu i w utrzymaniu “dobrego” na odpowiednim poziomie.

Stymulują uwalnianie tlenku azotu w ściankach naczyń krwionośnych, co zapobiega pojawianiu się stanów zapalnych tętnic i przyleganiu blaszki miażdżycowej do ścianek, a także przeciwdziała zakrzepom.

Zatem wczesna menopauza sprzyja zawałom u kobiet, przy czym ryzyko to wzrasta wraz z obniżaniem się wieku, w których kobieta weszła w menopauzę. Potwierdzają to badania naukowe przeprowadzone na Uniwersytecie w Queensland na grupie ponad 300 tysięcy kobiet, w 15-tu badaniach, prowadzonych na całym świecie (pozyskanych z banku danych InterLace).

Wśród badanych kobiet wyróżniono te, które przeszły przedwczesną menopauzę, czyli przed 40-tym rokiem życia, wczesną menopauzę, między 40 a 44 rokiem życia, a następnie grupę kobiet, które weszły w menopauzę stosunkowo wcześnie, w wieku 45-49 lat. Tzw.

naturalna menopauza przychodzi w wieku 50–51 lat, stosunkowo późna dotyczy kobiet liczących 52–54 lata, a późna – kobiet powyżej 55 roku życia.

Naukowcy stwierdzili, że ryzyko wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych nieprowadzących do zgonu było ponad 1,5 raza wyższe u kobiet, które przeszły przedwczesną menopauzę, czyli przed 40-tym rokiem życia i 1,3 raza wyższe u kobiet po wczesnej menopauzie (między 40 a 44 rokiem życia) w porównaniu do kobiet, u których menopauza nadeszła w wieku 50-51 lat.

Ponadto ryzyko wystąpienia choroby sercowo-naczyniowej przed 60-tym rokiem życia było około dwa razy wyższe u kobiet z przedwczesną menopauzą i 1,4 razy wyższe u kobiet z wczesną menopauzą, w porównaniu do grupy kobiet, które przeszły menopauzę w wieku 51-52 lat.

Na zwiększenie ryzyka wystąpienia zawału u kobiet miały też wpływ takie czynniki jak palenie papierosów, otyłość, nadwaga, a także niższy poziom wykształcenia.

Wczesna menopauza zdarza się średnio u co dziesiątej kobiety. Objawia się tak samo, jak naturalna, czyli zaburzeniami cyklu miesiączkowania, obniżeniem libido, suchością pochwy, a także nadmierną potliwością, uderzeniami gorąca oraz kołataniem serca.

Jak udowodniły badania wiąże się także ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia chorób serca oraz osteoporozy.

Oznacza to, że w przypadku wejścia we wczesną menopauzę warto uważniej śledzić swój organizm, dbać o utrzymanie odpowiedniej masy ciała, zmienić dietę na zdrowszą oraz zażywać jak najwięcej ruchu.

Źródło: The Lancet Public Health

Menopauza nie zwiększa ryzyka choroby serca!

Wbrew obiegowej opinii, to nie zmiany hormonalne zachodzące w okresie menopauzy, ale procesy starzenia są odpowiedzialne za rosnącą liczbę zgonów kobiet w średnim wieku.

Do niedawna panował pogląd, że ryzyko śmierci na skutek zawału serca jest wyraźnie wyższe tuż po przejściu menopauzy. Jednak najnowsze badania sugerują, że odsetek śmierci u kobiet systematycznie rośnie w miarę, jak się starzeją.

Wyniki badań mogą mieć praktyczne zastosowanie w badaniu stanu serca u kobiet przed menopauzą, które dotychczas uważano za znacznie mniej narażone na ryzyko zawału.

Autorzy badań podkreślają, że po menopauzie nie dochodzi do wyraźnego wzrostu liczby zawałów serca kończących się śmiercią. Co prawda, z każdym rokiem systematycznie wzrasta liczba zawałów, ale naukowcy przypuszczają, że wiąże się ona ze starzeniem się komórek serca i tętnic.

Za zwiększoną częstotliwością poważnych problemów z sercem stoi naturalny proces starzenia się organizmu, a pojawienie się menopauzy i jej zmian hormonalnych najprawdopodobniej nie odgrywa tu żadnej roli. Nie oznacza to bynajmniej, że menopauza jest obojętna dla zdrowia.

Wręcz przeciwnie, ma duży wpływ na występowanie wielu chorób, na przykład raka piersi.

Zespół naukowców przeanalizował statystyki śmiertelności osób urodzonych w Anglii, Walii i Stanach Zjednoczonych w latach 1916-45. Badacze śledzili losy podobnych grup ludzi w miarę, jak ci starzeli się. Okazało się, że w okresie menopauzy kobiet ze wszystkich grup nie zaobserwowano większej częstotliwości śmierci ponad tę oczekiwaną, w związku ze starzeniem się organizmu.

Naukowcy zauważyli także, że liczba kobiet umierających z powodu choroby serca rosła z każdym rokiem o około 8%. Dużym zaskoczeniem był również fakt, że krzywa śmierci dla mężczyzn poniżej 45. roku życia rośnie z każdym rokiem o 30%, ale po osiągnięciu tego wieku spada do około 5% rocznie.

Dane wskazują na istnienie mechanizmów biologicznych u młodszych mężczyzn, które szkodzą ich sercom.

Zdrowie serca a płeć

Niektóre różnice w kwestii zdrowia serca między kobietami i mężczyznami można wyjaśnić za pomocą długości telomerów. Telomery znajdują się na końcu każdego chromosomu i mają za zadanie chronić ważne geny przed uszkodzeniem. Co ciekawe, telomery skracają się za każdym razem, gdy dochodzi do ich powielenia w trakcie podziału komórkowego.

W miarę jak stają się coraz krótsze, istnieje ryzyko, że geny na zakończeniu chromosomu zostaną uszkodzone. Wówczas nie są w stanie zregenerować się, co prowadzi do negatywnych skutków starzenia się. Ten sam mechanizm może odnosić się również do śmiertelności spowodowanej chorobą serca.

Wcześniejsze badania wykazały, że długość telomerów jest podobna u niemowląt obu płci, ale u młodych mężczyzn telomery są wyraźnie krótsze niż u młodych kobiet. Fakt ten może mieć związek z podwyższonym ryzykiem śmierci w wyniku zawału u mężczyzn w młodym wieku.

W późniejszym okresie życia telomery stają się krótsze w podobnym tempie u mężczyzn i kobiet, co może tłumaczyć zbliżoną śmiertelność obu płci na starość.

W jaki sposób można zastosować w praktyce wyniki powyższych badań? Vaidya, główny autor badań, jest zdania, że systematyczne badania serca powinny być wykonywane już w młodym wieku. Niezbędne są również dobre nawyki żywieniowe i aktywny tryb życia. O serce należy dbać całe życie, a nie tylko tuż po menopauzie.

Joanna Brodziak

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*