Jak łagodzić i leczyć ból, swędzenie i pieczenie przy hemoroidach?

Hemoroidy to temat wstydliwy. Nie mówi się o nich rodzinie i przyjaciołom, nawet lekarzowi. Pacjenci zwykle szukają pomocy specjalisty, gdy choroba jest już zaawansowana, a ból nie do zniesienia. Tymczasem leczenie hemoroidów może być szybkie i skuteczne. Jak najlepiej je leczyć?

Hemoroidy to inaczej guzki krwawnicze. Zamiennie używa się także pojęcia: żylaki odbytu. Specjaliści zastrzegają jednak, że oznacza ono nieco inną, choć dość podobną w objawach dolegliwość.

Żylaki tworzą się bowiem w splotach żylnych wokół odbytu, ale już poza jego ujściem, na zewnątrz, a hemoroidy są strukturami wewnętrznymi, budowanymi także przez tętnice.

Hemoroidy, najprościej mówiąc, to sploty naczyń krwionośnych. Występują wewnątrz końcowego odcinka układu pokarmowego, tuż pod śluzówką dolnej części odbytnicy.

Małe, praktycznie niewyczuwalne guzki są ułożone dookoła odbytu. Pomagają mięśniom zwieracza uszczelnić ujście jelita grubego i skutecznie kontrolować wypróżnianie.

Ma je każdy i ich obecność nie jest objawem choroby.

Leczenie hemoroidów – znajdź klinikę Porównaj oferty, sprawdź ceny i przeczytaj opinie o 77 placówkach wykonujących leczenie hemoroidów: Pokaż placówki najbliżej mnie Pokaż placówki we wszystkich miastach

Hemoroidy – przyczyny

Jak łagodzić i leczyć ból, swędzenie i pieczenie przy hemoroidach?

W pewnych sytuacjach guzki mogą jednak zacząć sprawiać kłopoty. Przyczyną jest utrudniony odpływ krwi z okolicy odbytu. Wtedy wypełnione zastałą krwią hemoroidy stopniowo się powiększają, obrzmiewają, zaczynają krwawić, boleć, wysuwają się z odbytu i wreszcie nie chcą już do niego wrócić.

Ten stan mogą spowodować różne czynniki. Najczęściej wymieniane przyczyny hemoroidów to:

  • częste zaparcia, ale i biegunki,
  • siedzący tryb życia (nie tyle chodzi o brak ruchu, co też ma wpływ, ale o pozycję, w której spędza się wiele godzin – za biurkiem, w fotelu kierowcy, na rowerze, w końskim siodle),
  • ciężka praca fizyczna, noszenie ciężarów,
  • ćwiczenia siłowe,
  • ciąże i porody,
  • dieta uboga w błonnik,
  • przewlekła niewydolność krążenia,
  • wrodzona wiotkość ścian naczyń żylnych (jej efektem mogą być np. żylaki kończyn dolnych).

Przyczyn jest dużo, co oznacza, że choroba hemoroidalna może dotknąć każdego. Nie tylko, jak się potocznie uważa, kobiety w ciąży i seniorów, ale też np. młodych mężczyzn, którzy pracują np. jako zawodowi kierowcy. 

Ważne: Według szacunków problemy z guzkami krwawniczymi dotykają blisko połowę dorosłych. A także dzieci.

Objawy hemoroidów

Początki choroby trudno zauważyć. Nawet gdy powiększone hemoroidy zaczynają się już wysuwać na zewnątrz odbytu podczas wypróżniania, to szybko cofają się. Dopiero dochodzące z czasem kolejne objawy zwracają uwagę na chorobę. 

To przede wszystkim krwawienie. Początkowo delikatne, zwłaszcza podczas oddawania stolca, który wygląda jakby pomalowany świeżą krwią. Także świąd i pieczenie, bo przez guzki w odbycie często powstaje stan zapalny. Niektórzy pacjenci odczuwają również trudność w wypróżnianiu, mają wrażenie, jakby potrzebowali do tego większej siły.

Te objawy hemoroidów jednak często mijają, więc łatwo wtedy uznać, że można zapomnieć o problemie. Niestety, nie można. 

Ważne: Guzki powiększają się coraz bardziej, zaczynają wystawać z odbytnicy i już się nie cofają. Stają się twarde i bolesne. Ból jest czasem nie do wytrzymania.

Na podstawie objawów specjaliści wyznaczyli cztery fazy rozwoju choroby hemoroidalnej:

  1. guzki krwawnicze są powiększone, ale nie wypadają na zewnątrz. Dyskomfort w okolicy odbytu jest niewielki, może pojawić się śluzowa wydzielina i lekkie krwawienie.
  2. podczas oddawania stolca guzki mogą wychodzić na zewnątrz, ale same cofają się. Dolegliwości są już nasilone, pojawiają się świąd i pieczenie, większe krwawienie.
  3. guzki wypadają, ale już nie chcą same się cofnąć, wymagają wprowadzenia ich do odbytu palcem. Dzieje się tak nie tylko podczas wypróżniania, ale i np. wysiłku fizycznego czy kaszlu. Pacjenci skarżą się na ból, krwawienie, uporczywy świąd.
  4. guzki krwawnicze są już na stałe poza organizmem i nie da się ich wprowadzić do środka. Są przekrwione, bolesne, może dochodzić do ich uszkodzenia, zagrożeniem jest zakrzepica. Czasem pojawia się nietrzymanie stolca.

Jak leczyć hemoroidy

Pacjenci do gabinetu lekarskiego zwykle trafiają późno. Powiększone hemoroidy, podobnie jak inne dolegliwości związane z odbytem, są jednymi z najbardziej wstydliwych chorób. To temat tabu, o którym nie mówi się rodzinie, przyjaciołom, nawet lekarzowi. Dlatego pacjenci zwracają się o pomoc dopiero, gdy guzki krwawnicze już bardzo dokuczają.

Na początku – w fazach I i II choroby – pacjenci najczęściej działają na własną rękę, stosując domowe sposoby na hemoroidy. Robią kąpiele nasiadowe z naparu z kory dębu, przemywają odbyt wywarem z rumianku, krwawnika czy kasztanowca, okładają obolałe miejsce lodem i używają preparatów z apteki dostępnych bez recepty o działaniu miejscowym (kremy, maści, czopki).

Wszystkie te środki mogą likwidować objawy, ale nie przyczyny. W efekcie pozwalają się rozwijać chorobie hemoroidalnej, która będzie nawracać. Już wtedy powinien interweniować lekarz.

To może być internista, chirurg, albo gastroenterolog, zajmujący się całym przewodem pokarmowym.

Jest też lekarz od hemoroidów – proktolog, specjalizujący się w rozpoznawaniu i leczeniu chorób odbytu i jelita grubego.

Specjalista obejrzy odbyt z zewnątrz, zbada go palcem (badanie per rectum), prawdopodobnie skorzysta ze specjalnego krótkiego wziernika – anoskopu, a w razie potrzeby użyje dłuższego rektoskopu, by obejrzeć wnętrze całej odbytnicy. 

Jak łagodzić i leczyć ból, swędzenie i pieczenie przy hemoroidach?

Na tej podstawie:

  • potwierdzi, czy rzeczywiście chodzi o hemoroidy (krwawienie z odbytu może być objawem wielu innych chorób), 
  • zlokalizuje zmiany (czy powiększone guzki krwawnicze są wewnątrz czy już na zewnątrz odbytu), 
  • ustali przyczynę,
  • zaplanuje leczenie.

W fazach I i II choroby hemoroidalnej zwykle wystarczy leczenie zachowawcze. Najlepsze sposoby na hemoroidy to zmiana codziennych nawyków (np. nie odwlekanie wizyt w toalecie) i trybu życia (mniej siedzenia) oraz wprowadzenie diety bogatej w błonnik.

Lekarz zapisze także odpowiednie dla konkretnego przypadku leki. Preparatów jest dużo, także doustne, ale mają ściśle określone wskazania.

Tylko jeśli te wskazania stosujemy, są skuteczne: przeciwzapalne, odkażające, znieczulające, łagodzące podrażnienia śluzówki, ograniczające krwawienia, obkurczające i uszczelniające naczynia.

Część z dostępnych na rynku leków może zawierać sterydy, które np. stosowane zbyt długo mogą być niebezpieczne. Tym bardziej leczenie farmakologiczne powinno się odbywać pod nadzorem lekarza.

Dieta na hemoroidy

Leczenie hemoroidów nie uda się jednak bez konsekwentnego wprowadzenia diety. To ona sprawi, że w jelitach nie będzie dochodziło do zaparć, a stolec stanie się regularny i luźniejszy. Kluczowy jest w niej błonnik pochodzenia roślinnego. Odgrywa on znaczącą rolę w prawidłowym funkcjonowaniu przewodu pokarmowego.

Błonnik dostarczą:

  • surowe warzywa i owoce,
  • razowe i pełnoziarniste pieczywo,
  • kasze, płatki zbożowe, otręby, musli,
  • nasiona roślin strączkowych.

Dieta na hemoroidy wyklucza alkohol i ostre przyprawy. Koniecznie trzeba też dużo pić – wody, soków, ziołowych herbat – bo to podstawa właściwego wypróżniania.

Leczenie hemoroidów – dlaczego trzeba?

Proces leczenia zwykle trwa około dwóch miesięcy. Tylko w przypadku silnego stanu zapalnego powinno się leżeć w łóżku. Wskazana jest wizyta kontrolna, podczas której lekarz oceni skuteczność działania.

Co się stanie, jeśli powiększonych hemoroidów nie będziemy leczyć? Według obiegowej opinii zaniedbane guzki krwawnicze grożą rozwojem nowotworu. To jednak odległa perspektywa, Bardziej chodzi o to, że każde krwawienie z odbytu należy zdiagnozować, bo może być objawem poważnej choroby, także raka.

Leczenie hemoroidów jest konieczne przede wszystkim dlatego, że guzki są uciążliwe i bolesne, a nie muszą. Także dlatego, że obecność powiększonych guzków w odbycie utrudnia jego pracę i samooczyszczanie, co z kolei może wywoływać w nim stan zapalny. A infekcja w organizmie zawsze jest dużym zagrożeniem.

Hemoroidy, gdy krwawienie z guzków jest obfite, mogą także doprowadzić do niedokrwistości.

Usunięcie hemoroidów

Jak łagodzić i leczyć ból, swędzenie i pieczenie przy hemoroidach?

O ile zachowawcze leczenie hemoroidów w fazach I i II choroby zwykle jest skuteczne, to stadia III i IV z reguły wymagają usunięcia hemoroidów. Metod jest dużo – bardziej i mniej inwazyjne, wymagające hospitalizacji i przeprowadzane w trybie tzw. chirurgii jednego dnia, jednorazowe lub planowo powtarzane. Mogą polegać na bezpośrednim usunięciu kłopotliwych hemoroidów, albo na ograniczaniu dopływu krwi do nich.

Klasyczna metoda operacyjna polega na wycięciu guzków krwawniczych (hemoroidektomia). To sposób obarczony największym ryzykiem powikłań (np. ból, krwawienie, zwężenie odbytu, problemy z wypróżnianiem). Ale też przez swą radykalność najskuteczniejszy.

Pacjenci jednak chętniej korzystają z innych, mniej inwazyjnych zabiegów. To m.in.:

  • skleroterapia – wstrzyknięcie do guzków substancji, która wywołuje w nich stan zapalny, powstanie skrzepu, z czasem obkurczenie i zwłóknienie hemoroidów,
  • koagulacja – zamykanie naczyń doprowadzających krew do hemoroidów. Można to zrobić przy pomocy podczerwieni (fotokoagulacja), impulsami elektrycznymi (elektrokoagulacja), falami elektromagnetycznymi, laserem,
  • krioterapia – wymrożenie hemoroidów ciekłym azotem,
  • metoda Barrona – uciśnięcie nasady guzka gumowym pierścieniem (podwiązką), przez co hemoroid zostaje pozbawiony dopływu krwi, ulega martwicy i odpada,
  • metoda Longo – podciągnięcie hemoroidów do kanału odbytu,
  • metoda DGHAL (nazywana też metodą Morinagi) – podwiązanie wybranych naczyń doprowadzających krew do hemoroidów pod kontrolą sondy USG Dopplera wprowadzanej do odbytu w specjalnym wzierniku. 
Leia também:  Como amamentar um coelho bebê: 15 passos (com imagens)

Nowością jest metoda Hall Rar Trilogy, w której wykorzystanie znalazła…

technologia Bluetooth! Sprzęt HAL-RAR to bezprzewodowy, zminiaturyzowany aparat dopplerowski z ulepszona akustyką, który pozwala na celowaną i bardziej precyzyjną lokalizację tętnicy hemoroidu.

Oznacza to małoinwazyjną i bezpieczną operację. Zabieg nie jest długi i nie powoduje otwartych ran.

W każdym przypadku wybór wymaga konsultacji lekarza.

Weźmie on pod uwagę: stopień zaawansowania choroby hemoroidalnej (nie we wszystkich fazach można zastosować wszystkie metody), ogólny stan pacjenta, jego oczekiwania wobec leczenia.

Czasem propozycja zabiegu może pojawić się już w fazie II. Dzieje się tak, gdy zachowawcze leczenie hemoroidów nie przynosi wystarczającej poprawy lub gdy istnieje ryzyko szybkiego powiększania się guzków.

Hemoroidy u dziecka

Choroba hemoroidalna dotyka przede wszystkim dorosłych, ale może się pojawić – chociaż bardzo rzadko – także u dzieci. Tu objawy hemoroidów są podobne: powiększone i obrzęknięte guzki krwawnicze, swędzenie i pieczenie okolic odbytu, krwawienie przy wypróżnianiu, ból. Wśród przyczyn mniejszą rolę odgrywa tryb życia, trudno też mówić np. o ciężkiej fizycznej pracy.

Ważne: U dziecka decydujący wpływ zwykle ma dieta. Pozbawiona błonnika może doprowadzić do kłopotów z wypróżnianiem się i przewlekłych zaparć. Złą pracę jelit mogą też spowodować alergie pokarmowe.

  • Wśród innych możliwych czynników, wywołujących hemoroidy u dziecka, wymienia się także predyspozycje rodzinne.
  • Leczenie, które prowadzi pediatra, zwykle jest zachowawcze.

Hemoroidy w ciąży

To mit, że na hemoroidy cierpią głównie kobiety w ciąży, ale problem rzeczywiście istnieje. Ciąża w tym przypadku jest uznawana za czynnik ryzyka.

Dlaczego? U kobiet oczekujących dziecka wzrastają poziomy hormonów i to one sprawiają, że jelita pracują mniej wydajnie, rozluźniają się zwieracze odbytu, śluzówka się robi rozpulchniona, powiększają się guzki hemoroidalne.

Dodatkowo coraz większa macica zaczyna uciskać naczynia dolnej części miednicy, utrudniając krążenie krwi. Wzrasta zagrożenie tworzenia się zakrzepów.

Ważne: Poród jest momentem krytycznym. Gdy kobieta rodzi naturalnie, w trakcie intensywnego parcia może dojść do uwięźnięcia powiększonych hemoroidów poza odbytem. Wymaga to pilnej operacji.

Można się przed tym uchronić, wprowadzając wcześniej dietę bogatą w błonnik. Trzeba także dużo pić i w miarę możliwości nie unikać aktywności fizycznej. Gdy jednak pojawią się żylaki odbytu w ciąży, w porozumieniu z lekarzem należy zastosować środki łagodzące objawy.

Hemoroidy po porodzie trzeba wyleczyć. Chyba że ustąpią samoistnie w ciągu kilku miesięcy, co się zdarza. Szczególnie, gdy kobieta po pierwszej ciąży planuje drugą. Wtedy guzki krwawnicze prawdopodobnie znowu dadzą o sobie znać.

FAQ, czyli najczęstsze pytania o leczenie hemoroidów

  • Na początku choroby pacjenci zwykle działają na własną rękę, stosując domowe sposoby na hemoroidy. Robią kąpiele nasiadowe z naparu z kory dębu, przemywają odbyt wywarem z rumianku, krwawnika czy kasztanowca, albo okładają lodem, używają kupionych w aptece preparatów bez recepty (kremy, maści, czopki). Wszystkie te środki łagodzą czy nawet likwidują objawy. Nie likwidują jednak przyczyny. W efekcie pozwalają się rozwijać chorobie hemoroidalnej, która będzie nawracać. Dlatego leczenie hemoroidów najlepiej powierzyć lekarzowi.
  • Lekarz od hemoroidów to proktolog – specjalista w rozpoznawaniu i leczeniu chorób odbytu i jelita grubego. Z problemem można się także zwrócić do lekarza chorób wewnętrznych, gastroenterologa, zajmującego się całym przewodem pokarmowym, chirurga, pediatry, gdy problem dotyczy dzieci, czy ginekologa położnika w przypadku kobiet w ciąży.
  • Hemoroidy to sploty naczyń krwionośnych. Występują wewnątrz końcowego odcinka jelita grubego, tuż pod śluzówką dolnej części odbytnicy. Małe, prawie niewyczuwalne guzki są ułożone dookoła odbytu. Pomagają mięśniom zwieracza uszczelnić ujście jelita grubego i skutecznie kontrolować wypróżnianie. Hemoroidy ma każdy i ich obecność nie jest objawem choroby, w pewnych sytuacjach guzki mogą jednak zacząć sprawiać kłopoty. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest utrudniony odpływ krwi z okolicy odbytu.
  • W początkowej fazie choroby skuteczne w łagodzeniu jej objawów mogą być domowe sposoby na hemoroidy. To kąpiele nasiadowe z naparu z kory dębu, przemywanie odbytu wywarem z rumianku, krwawnika czy kasztanowca, okładanie lodem. Pacjenci mają także do dyspozycji liczne kremy, maści czy czopki dostępne w aptekach bez recepty. Warto jednak wziąć pod uwagę, że te działania łagodzą lub likwidują objawy, ale nie przyczyny. W efekcie pozwalają się rozwijać chorobie hemoroidalnej. Dlatego skuteczne leczenie hemoroidów wymaga wizyty u lekarza.

Filmy

Przedstawiamy poniżej filmy, na których dr n. med. Norbert Zapotoczny (chirurg naczyniowy) – eksperci tematyki leczenie hemoroidów, żylaków odbytu, dzielą się swoim doświadczeniem i wiedzą na ten temat.

Umów wizytę!

Jeśli Ty także borykasz się z problemem żylaków odbytu, nie wahaj się dłużej – skontaktuj się z nami. Nasz doradca bezpłatnie przedstawi Ci pełną ofertę leczenia spośród 77 klinik w Polsce wraz ze szczegółowymi cenami. Pomoże również w umówieniu wizyty konsultacyjnej u wybranego specjalisty na dogodny termin.

Zadzwoń do nas: 22 417 40 58 (telefon czynny pon – pt, w godz. 8:00 – 18:00)

  • P. Otto, R. Winkler, T. Schiedeck, “Proktologia praktyczna”, Wydawnictwo Edra Urban & Partner, Wrocław, 2013, ISBN: 978-83-7609-891-3
  • F.H. Wullink, “Hemoroidy. Poradnik dla pacjentów”, Wydawnictwo MedPharm, Wrocław, 2008, ISBN: 978-83-60466-46-9
  • dr hab. med. Piotr Wałęga, “Guzki krwawnicze i żylaki odbytu” (www.mp.pl)

Swędzenie odbytu u dziecka – dlaczego swędzi? Jak leczyć?

Uporczywy świąd odbytu u dzieci oraz u dorosłych jest schorzeniem często występującym, które potrafi znacznie upośledzać jakość życia. Najczęściej występuje tzw. samoistny świąd odbytu, o którym mówimy wówczas, gdy nie możemy ustalić przyczyny dolegliwości. W wielu przypadkach najlepszym sposobem na radzenie sobie z problemem jest właściwa higiena osobista.

Świąd w okolicy odbytu to wstydliwa przypadłość, której nie należy lekceważyć. Może wystąpić praktycznie u każdego, jednak bardzo często dotyka ona dzieci oraz mężczyzn, niekiedy również kobiet w ciąży.

Swędzenie odbytu poza silnym świądem objawia się:

  • pieczeniem odbytu,
  • czasami uczuciem palenia miejsc intymnych,
  • zaczerwienieniem tego miejsca,
  • łaskotaniem – szczególnie w przypadku owsicy,
  • bezsennością,
  • wyczuwaniem zgrubienia odbytu.

W wielu przypadkach konieczne może okazać się wykonanie badań diagnostycznych i profilaktycznych, dlatego, gdy dolegliwość jest uporczywa należy zgłosić się do specjalisty.

  • Czytaj: Swędzenie krocza – domowe sposoby

Świąd w odbycie to bardzo częsta przypadłość dzieci. Najczęstszą przyczyną takiego stanu są owsiki, czyli robaki pasożytnicze.

Do zakażenia dochodzi zwykle poprzez jedzenie nieumytych owoców oraz warzyw, na których obecne są jaja owsików. W jelitrach wylęgają się z nich pasożyty, które po kilki tygodniach osiągają dorosłość.

W czasie nocy wychodzą one na zewnątrz, składając swoje jaja na skórze malucha, właśnie w miejscach intymnych – odbycie.

Głównym objawem ich obecności jest uporczywy świąd odbytu w nocy. W czasie drapania, jaja transportowane są np. na ręce, trafiając przypadkowo do buzi, tym samym zapętlając cykl.

Poza świądem objawami owsicy są:

  • podkrążone oczy,
  • problemy z łaknieniem,
  • bladość,
  • wiercenie się,
  • ból brzucha.

Jeśli dziecko ma w organizmie pasożyty, niezbędna jest wizyta lekarska, gdyż leczenie polega na stosowaniu medykamentów przepisywanych jedynie na receptę. Domowe sposoby na swędzenie odbytu u dziecka nie są wskazane, ponieważ mogą doprowadzić do niechcianych komplikacji. 

Przyczyny świądu odbytu

Świąd okolic odbytu może wystąpić z co najmniej kilku przyczyn. Zdecydowanie najczęstszą jest nieodpowiednia higiena osobista.

Inne przyczyny swędzenia odbytu zaliczyć należy:

  • zakażenie bakteryjne, wirusowe, grzybicze lub pasożytnicze,
  • hemoroidy,
  • szczelinę odbytu,
  • wypadanie odbytu,
  • pierwotne choroby skóry: łuszczyca, liszaj,
  • otyłość,
  • owsiki,
  • biegunka lub zatwardzenie,
  • cukrzyca,
  • alergie.

Czynniki dietetyczne mogą mieć wpływ na częstsze występowanie schorzenia. Dolegliwość nasila również spożywanie:

  • ostrych potraw,
  • alkoholu,
  • kawy,
  • czekolady,
  • napojów gazowanych,
  • owoców cytrusowych.

Świąd odbytu po wypróżnieniu również może być silniejszy niż w ciągu dnia, a także na skutek noszenia stringów. Rozpoznanie zwykle odbywa się na podstawie podstawowego badania proktologicznego/oglądania okolicy odbytu. Jest to tzw. per rectum, czyli badanie palcem przez odbyt.

Leia também:  Pokrzywka cholinergiczna – przyczyny, objawy i leczenie

Co na świąd odbytu? Leczenie każdorazowo należy rozpocząć od zmiany nawyków higieny, a jeśli istnieje taka potrzeba – ograniczenia przyjmowanych leków, które mogą odpowiadać za reakcje uczuleniowe. Dodatkowo warto zwrócić uwagę na materiał, z którego wykonana jest bielizna. Należy unikać sztucznych tkanin, a wybierać najlepiej przepuszczające powietrze, np. bawełniane czy bambusowe.

Leczenie to sprawa indywidualna, dlatego warto skonsultować się z lekarzem, który dobierze odpowiednią kurację, adekwatną do przyczyny.

Stosowanie maści, leku przeciwgrzybiczego oraz sterydu pod ścisłą kontrolą lekarza daje z reguły dobre wyniki.

Jak leczyć świąd odbytu? W przypadkach bardziej złożonych należy zastosować celowaną chemioterapię po wcześniejszym ustaleniu czynnika sprawczego, np. po pobraniu zeskrobin z okolicy odbytu czy kału na badanie w kierunku obecności grzybów.

Niekiedy świąd obecny jest również u kobiet w czasie menopauzy, wtedy najczęściej zalecane jest wprowadzenie zastępczej terapii hormonalnej, której celem jest przywrócenie stanu równowagi w organizmie.

Leczenie domowe świądu odbytu

Istnieją również domowe sposoby na świąd odbytu, w których podstawą jest odpowiednia higiena osobista.

Jak powinna wyglądać higiena u osób ze świądem odbytu i o czym warto pamiętać?

  • Częste zmienianie bielizny.
  • Używanie środków do higieny intymnej o neutralnym pH.
  • Po wypróżnieniu ważne jest, by podcierać się w kierunku od narządu płciowego do odbytu.
  • W czasie miesiączki należy częściej myć okolice intymne.
  • Nie należy używać ostrych gąbek, by dodatkowo nie podrażniać odbytu.

Świąd odbytu – domowe sposoby

Domowe sposoby na swędzenie odbytu to:

  • stosowanie tzw. nasiadówek – do ciepłej wody należy dodać rumianku czy kory dębu, po ugotowaniu i odcedzeniu trzeba dodać je do wody, która jest przeznaczona do mycia;
  • napary z ziół – warto sięgnąć np. po tymianek, który ma właściwości przeciwgrzybicze, tym samym pomagając redukować podrażnienia, pomocny jest także imbir lekarski, lukrecja oraz olejek z drzewa sandałowego;
  • okłady z lodu – należy wykonywać je miejscowo, tylko w przypadkach bardzo nasilonego świądu, np. u osób z hemoroidami;
  • kąpiel z dodatkiem sody oczyszczonej – ma ona działanie łagodzące podrażnienia, jednorazowa kąpiel powinna trwać nie dłużej niż ok. 15 minut.

Świąd odbytu w ciąży

Świąd sromu i odbytu to również przypadłość ciężarnych. Głównym powodem swędzenia odbytu są hemoroidy, które często pojawiają się u ciężarnych ze względu na nieregularne oddawanie kału, a także ucisk macicy na jelita.

Bardzo często jednym z objawów są zaparcia. Hemoroidy to guzki krwawnicze, które utrudniają wydostawanie się gazów na zewnątrz. Z czasem się powiększają, powodując ból i swędzenie, niekiedy nawet krwawienie.

Na szczęście u wielu kobiet po urodzeniu dziecka, problem znacznie się zmniejsza, bez konieczności wprowadzania leczenia. Należy pamiętać o lekkostrawnej diecie i piciu dużej ilości płynów, jednak nie stosując żadnych nasiadówek, gdyż są one niezalecane u ciężarnych. Warto również skonsultować się z lekarzem i w przypadku silnych dolegliwości wprowadzić leczenie farmakologiczne.

Czytaj również:

Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?

Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!

Czujesz swędzenie odbytu? Sprawdź, co może być tego przyczyną

Świąd odbytu występuje często u osób w każdym wieku. Długotrwały świąd może być powodowany przez hemoroidy lub szczelinę odbytu. Przyczyną świądu mogą być także zakażenia okolic odbytu: grzybicze lub bakteryjne. Świądowi może towarzyszyć ból, pieczenie, a nawet krwawienie z odbytu. Dowiedz się, jakie mogą być przyczyny świądu odbytu.

Świąd odbytu to częsta, ale wyjątkowo nieprzyjemna dolegliwość. Uporczywy, częsty świąd odbytu o różnym nasileniu dotyczy bardzo wielu osób. Świąd utrzymuje się zwykle przez cały dzień, ale nasila się po wypróżnieniu, a także wieczorem.

Swędzenie zmusza do ciągłego drapania i drażnienia okolic odbytu, co pogarsza sytuację. Może być tak silny, że uniemożliwia funkcjonowanie. Ciągłe drażnienie skóry doprowadza do jej uszkodzenia, powstawania krwiaków, zwiększa też ryzyko zakażenia.

Świąd odbytu: przyczyny

W wielu przypadkach nie udaje się znaleźć przyczyny swędzenia, zwłaszcza gdy świąd ustępuje samoczynnie po krótkim czasie. Natomiast świąd przedłużający się, którego przyczyny nie można ustalić nazywa się idiopatycznym.

Najczęstsze przyczyny świądu odbytu:

  • hemoroidy,
  • wypadanie odbytnicy,
  • szczelina odbytu,
  • nadmierna potliwość,
  • infekcje okolicy odbytu: bakteryjne lub grzybicze,
  • choroby alergiczne, mocznica, cukrzyca, nadczynność tarczycy,
  • depresja, stres,
  • zapalenie narządów płciowych u kobiet,
  • nowotwór okolicy odbytu.

Zawsze należy zwracać uwagę na objawy towarzyszące świądowi odbytu. Sam świąd nie jest objawem groźnym , ale jeśli towarzyszy mu ból odbytu, krwawienie, specyficzna wydzielina z odbytu, zmiana konsystencji i koloru stolca, to niezbędna jest konsultacja z lekarzem. Utrzymywanie się świądu przez dłuższy czas także jest wskazaniem do wizyty u lekarza.

Świąd odbytu: diagnozowanie

Lekarz może często rozpoznać przyczynę świądu odbytu już na podstawie wywiadu z pacjentem, ale zwykle konieczne jest przeprowadzenie badania odbytu per rectum.  

Zdarza się, że do ustalenia przyczyny świądu konieczne są opinie dermatologa, internisty czy ginekologa. 

W przypadku wątpliwości konieczne jest wykonanie biopsji zmienionej okolicy i zdrowej skóry z sąsiedztwa. Podejrzenie zakażenia bakteryjnego lub grzybiczego wymaga natomiast przeprowadzenia badania bakteriologicznego i mykologicznego.

Świąd odbytu: leczenie/łagodzenie

Leczenie świądu odbytu uzależnione jest od przyczyny, która wywołuje tę dolegliwość. Należy zatem leczyć chorobę podstawową: proktologiczną, zakażenia, alergie.

Świąd można łagodzić poprzez odpowiednią higienę okolic odbytu (po defekacji toaleta wodą) i dbając o to, by nie było w tym miejscu wilgotno. Gdy występuje świąd, warto unikać kawy, ostrych przypraw, czekolady, coli, piwa, które mogą nasilać to odczucie.

Lekarz może również przepisać środki doustne przeciwświądowe, regulujące pracę przewodu pokarmowego.

Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem.

Hemoroidy – czym są, jakie wywołują objawy i jak je leczyć?

Hemoroidy to dla wielu osób bardzo wstydliwy temat, a jednocześnie jedna z częściej występujących chorób cywilizacyjnych – cierpi na nie średnio co druga osoba w społeczeństwie. Jeśli odczuwasz pieczenie, swędzenie i ból w okolicy odbytu to sygnał, że mogło dojść do zapalenia hemoroidów. Krępujące i krwawiące guzki utrudniają życie, można je jednak leczyć. 

Hemoroidy to popularna nazwa guzków krwawniczych – struktur naczyniowych położonych w błonie śluzowej odbytu, które występują u każdego człowieka.

Są to jamiste sploty naczyń krwionośnych, które napełniają się krwią i w ten sposób uszczelniają kanał odbytu. Dzięki nim nie dochodzi do niekontrolowanego oddawania gazów.

Gdy czujemy parcie, hemoroidy opróżniają się z krwi i umożliwiają wypróżnienie. 

Do choroby hemoroidalnej, czyli zapalenia hemoroidów dochodzi w wyniku nadmiernego przekrwienia guzków, ich rozciągnięcia i niewystarczającego opróżnienia.

Utrudniony odpływ krwi z naczyń żylnych może powodować zapalenie innych tkanek odbytu i doprowadzić do powstaniażylaków odbytu.

 Hemoroidy najczęściej pojawiają się u osób po 30 roku życia, jednak największe ryzyko zachorowania dotyczy osób starszych (ze względu na zmniejszone napięcie mięśni w tych okolicach), kobiet w ciąży, pacjentów otyłych oraz osób, które przeszły operację w okolicach krocza. 

Do tej pory naukowcom nie udało się ustalić konkretnej przyczyny występowania hemoroidów.

Choroba hemoroidalna prawdopodobnie może wynikać z przerostu lub zwiększonego napięcia zwieracza wewnętrznego odbytu, nadmiernego poszerzenia połączeń tętniczo-żylnych w tkance hemoroidalnej, postępującego z wiekiem pogorszenia jakości tkanki łącznej mocującej hemoroidy do podłoża oraz obniżonego stosunek kolagenów typu I/ III, co powoduje zmniejszenie sprężystości tkanki splotów hemoroidalnych.

Wystąpieniu hemoroidów sprzyjają: 

  • Siedzący tryb życia i brak aktywności fizycznej – taki styl życia prowadzi do zalegania krwi w splotach żylnych.  Szczególnie narażeni na występowanie hemoroidów są m.in zawodowi kierowcy i pracownicy biurowi. 
  • Dieta uboga w błonnik i przyjmowanie zbyt małej ilości płynów – prowadzi do wystąpienia problemów z wypróżnianiem (zaparć), przeciążenia odbytnicy i osłabienia śluzówki kanału odbytu. 
  • Ciąża i zmiany hormonalne – płód stopniowo uciska układ żylny i okolicę miednicy. Powstawaniu hemoroidów w ciąży sprzyja również fizjologiczny wzrost objętości krążącej krwi z jednoczesnym osłabieniem ściany naczyń. Po porodzie powiększone guzki krwawnicze najczęściej ustępują samoistnie. Długo utrzymujące się hemoroidy po porodzie wymagają konsultacji specjalistycznej. Ryzyko wystąpienia uporczywych żylaków odbytu wzrasta wraz z każdym urodzonym dzieckiem. 
  • Otyłość – wiąże się z większym naciskiem na układ żylny i częstszymi problemami z krążeniem w tej grupie osób.
  • Czynniki genetyczne – obciążenie dziedziczne obserwuje się w postaci osłabienia tkanki łącznej i zmniejszenia w niej elementów sprężystych.
Leia também:  Como aprender sozinho a tocar violão (com imagens)

Objawy choroby hemoroidalnej wywołują uczucie dyskomfortu i są bardzo uciążliwe. Często pierwszym zwiastunem pojawienia się hemoroidów jest narastającyświąd i pieczenie odbytu. W wyniku drapania zwykle dochodzi do uszkodzenia śluzówki i skóry.

Świąd, który przybiera na sile, prowadzi do pęknięcia struktur skóry i stanów zapalnych z wydzieliną ropną. Często obserwuje się również wysięk z odbytnicy. Następnie dochodzi do uczucia niepełnego wypróżnienia.

Zwiększając parcie na stolec, chorzy doprowadzają do jeszcze większego zalegania krwi w żyłach, co prowadzi do powiększenia guzków. 

Najczęstszym objawem choroby jest krwawienie z okolicy odbytu i występowanie świeżej krwi w stolcu.

Krwawienie może być niewielkie – obserwuje się wtedy krew na bieliźnie, ale bywa też obfite, co w konsekwencji może wywołać niedokrwistość.

 U osób po 50 roku życia, u których występuje krwawienie z odbytu konieczne jest wykonanie kolonoskopii ze względu na podejrzenie choroby nowotworowej.  

Symptomem świadczącym o zaawansowanym stopniu choroby jest ból podczas wypróżniania. Jego przyczyną są zakrzepy, które rozciągają błonę śluzową odbytnicy i wywołują stan zapalny. Bólowi zwykle towarzyszy obrzęk chorego miejsca. Chory może mieć problem ze swobodnym siedzeniem.

W początkowym stadium hemoroidy są bagatelizowane przez to, że są ukryte wewnątrz i rzadko dają o sobie znać.

Jeśli obserwujemy u siebie któryś z charakterystycznych objawów, powinniśmy skonsultować swoje przypuszczenia zlekarzem – proktologiem, by mieć pewność diagnozy, bowiem podobne objawy występują też w  chorobach takich jak choroba Leśniowskiego-Crohna czy rak odbytu. 

Istnieją dwa rodzaje hemoroidów – wewnętrzne i zewnętrzne, a podział ten odnosi się do umiejscowienia powiększonych guzków krwawniczych w kanale odbytu. Hemoroidy wewnętrzne zlokalizowane są powyżej zwieracza odbytu, natomiast zewnętrzne poniżej.

Często ze względu na połączenie obu splotów żylnych tworzą postać mieszaną żylaków wewnętrznych i zewnętrznych. To, jak wyglądają hemoroidy, zależy od stopnia zaawansowania choroby.

Hemoroidy zewnętrzne mają postać zaczerwienionych, twardych w dotyku guzków

W chorobie hemoroidalnej wyróżnia się cztery stopnie kliniczne: 

  • I – guzki są powiększone, ale nie wypadają na zewnątrz, 
  • II – guzki przemieszczają się na zewnątrz podczas wypróżniania i cofają się po zaprzestaniu parcia, 
  • III – guzki przemieszczają się na zewnątrz podczas wypróżniania i wymagają odprowadzenia ręcznego, 
  • IV – guzki pozostają na zewnątrz i nie dają się odprowadzić ręcznie. 

Choroba hemoroidalna ma różne obrazy kliniczne, rozwija się etapami, występują w niej okresy remisji i nawrotów. W stopniu pierwszym objawy są niezauważalne dla chorego. Delikatny świąd nie jest jeszcze uciążliwy.

Dyskomfort zaczyna się, gdy pojawiają się hemoroidy zewnętrzne – można wtedy zaobserwować delikatne krwawienie zaraz po wypróżnieniu.

Ostatni stopień choroby hemoroidalnej wymaga pilnej interwencji lekarza, ponieważ może dojść do zakrzepicy żył

Diagnostyka hemoroidów opiera się na przeprowadzeniu wywiadu z pacjentem oraz badaniu fizykalnym – prokotologicznym, w którym ocenia się jamę brzuszną, ogląda okolicę odbytu oraz wykonuje badanie palpacyjne odbytu i anoskopię (oglądanie końcowego odcinka odbytnicy przy użyciu wziernika).

Metody leczenia hemoroidów zależą od stopnia zaawansowania choroby, występujących objawów, wieku pacjenta, stylu życia i wpływu choroby na komfort życia pacjenta.

Im wcześniej zostaną podjęte działania, im wcześniej nastąpi rozpoznanie hemoroidów, tym szybciej i skuteczniej można pozbyć się uprzykrzających życie objawów choroby. Leczenie zachowawcze w większości przypadków stanowi pierwszy krok w terapii choroby hemoroidalnej.

Jeśli przyniesie poprawę, chory może uniknąć leczenia operacyjnego, które obciążone jest ryzykiem powikłań.

Odpowiednia dieta i regularna aktywność fizyczna są kluczowe w walce z hemoroidami.  Dieta powinna być bogata w produkty o wysokiej zawartości błonnika, które zapobiegają wystąpieniu zaparć – pieczywo pełnoziarniste, grube kasze i makarony, warzywa oraz owoce.

  Zgodnie z przeprowadzonymi badaniami, spożycie błonnika w ilości 20-30 g/dobę wpływa na zmniejszenie intensywności krwawień i świądu.

Jak zapobiegać hemoroidom? W aptekach dostępne są preparaty błonnikowe oraz parafina o działaniu przeciwzaparciowym, którą można przyjmować w ilości 1-2 łyżki dziennie.

Nie należy zapominać o odpowiednim nawodnieniu organizmu – zaleca się wypijanie 1,5- 2 litrów niegazowanej wody dziennie. Przeciwwskazane jest spożywanie obfitych, tłustych potraw, pikantnych przypraw i alkoholu.  

Leki na hemoroidy znajdziemy pod postacią tabletek, maści, kremów, żeli i czopków, które działają przeciwzapalnie, wysuszająco, ściągająco,przeciwbólowo i uszczelniająco na naczynia krwionośne. Preparaty te łagodzą świąd, ból i pieczenie. Wiele z nich jest dostępnych bez recepty. 

  • Czopki na hemoroidy to jeden z popularniejszych sposobów leczenia: łagodzą świąd odbytu, działają przeciwbakteryjnie, poprawiają przepływ krwi. Zawarta w nich benzokaina ma właściwości znieczulające. Badania potwierdzają skuteczność czopków ze streptokiną, których stosowanie przez 5 dni zmniejszało ból i krwawienie towarzyszące wypadnięciu hemoroidów. 
  • Maści i żele zawierają składniki miejscowo znieczulające (anastezyna, lidokaina), sterydy, antybiotyki, leki ściągające (tanina, tlenek bizmutu), wyciągi roślinne (saponina, olejek rumiankowy, eskulina). Ponadto wykorzystuje siętribenozyd, który działa przeciwzapalnie i przeciwobrzękowo oraz poprawia napięcie naczyń krwionośnych.  Zastosowanie znajduje także 0,3 proc. maść z nifedypiny, diltiazem, maści z kortykosteroidami o działaniu przeciwzapalnym i przeciwświądowym oraz maści z tlenkiem cynku o działaniu wysuszającym. 
  • Leki przyjmowane doustnie zawierają flawonoidy, saponiny, rutynę i wyciągi z kasztanowca. Wykazują skuteczność w zmniejszaniu krwawień i wypadania hemoroidów. Jednym ze składników leków jest diosmina zmikronizowana, której skuteczność potwierdzono w ostrej i przewlekłej fazie choroby hemoroidalnej. 

Nie zaleca się stosowania leków przeczyszczających, ponieważ działają jedynie doraźnie, a przy regularnym przyjmowaniu konieczne jest stałe zwiększanie dawki. Ponadto leki te mogą doprowadzić do przekrwienia zapalnego kanału odbytu. 

Leczenie hemoroidów metodami innymi niż zachowawcze (zmiana stylu życia i wprowadzenie farmakoterapii) dotyczy mniej niż 10 procent wszystkich chorych, a konieczność przeprowadzenia operacji odnosi się do jeszcze mniejszego odsetka osób.

Bardzo popularną i stosowaną od lat metodą jest założenie gumowych podwiązek, potocznie nazywane gumkowaniem.

Zabieg jest stosunkowo prosty i skuteczny, ale obarczony komplikacjami i powikłaniami takimi jak: ból, krwawienie po zabiegu czy powikłania infekcyjne (ropień odbytu, posocznica). 

W I i II stadium choroby hemoroidalnej można zastosować skleroterapię. W żylaki odbytu wstrzykiwany jest odpowiednio spieniony lek, który w połączeniu z dwutlenkiem węgla lub innym gazem obojętnym likwiduje je. Wśród innych metod leczenia hemoroidów wymienia się koagulację podczerwienią, laseroterapię i krioterapię (wymrażanie). 

U chorych z zaawansowanym stadium choroby konieczne może okazać się leczenie operacyjne, polegające na usunięciu żylaków odbytu i przywróceniu naczyniom prawidłowej, pierwotnej struktury.  Zabiegi chirurgiczne dzielą się na: hemoroidektomię, hemoroidopeksję staplerową oraz podwiązanie tętnic hemoroidalnych pod kontrolą sondy doplerowskiej.

Krwawiące hemoroidy i ich dokuczliwe objawy można minimalizować, stosując domowe sposoby. Dobre efekty dają: 

  • Okłady: kostkę lodu zawiniętą w chusteczkę należy przyłożyć do chorego miejsca i przytrzymać przez kilka minut. Dodatkowo można ją wcześniej nasączyć niewielką ilością oliwy – dzięki temu zatamujemy krwawienie. 
  • Przemywanie ziołowymi preparatami zawierającymi wyciąg z kory dębu, nagietka, aloesu czy rumianku – substancje te przyspieszają gojenie, mają właściwości łagodzące, ściągające i przeciwzapalne. Wacik, chusteczkę lub tampon nasączony preparatem należy przyłożyć w odpowiednie miejsce – wpłynie to korzystnie na stan błony śluzowej i zlikwiduje pieczenie. 
  • Tzw. ciepłe nasiadówki. Polegają na moczeniu odbytu w ciepłej wodzie z wyciągiem z kory dębu przez 5-15 minut minut. Ciepło zmniejsza napięcie zwieracza wewnętrznego, powodując zmniejszenie dolegliwości bólowych. Nasiadówki można powtarzać 2 razy dziennie.
  • Noszenie bawełnianej bielizny, która ułatwia skórze oddychanie i nie parzy wrażliwych miejsc. 
  • Dbanie o higienę: podmywanie się z użyciem delikatnego płynu do higieny intymnej – nie może on zawierać substancji drażniących takich jak SLS (Sodium Lauryl Sulfate). Łagodząco działają preparaty z aloesem i pantenolem. Po umyciu okolice odbytu powinny zostać dokładnie osuszone – nie trzemy ich mocno ręcznikiem, ale delikatnie go przykładamy. Specjalne żele do pielęgnacji krocza przy hemoroidach można zakupić w aptece. 
  • Picie naparów z babki lancetowatej, czarnego bzu lub pokrzywy.

Bibliografia: 

  1. A. Obcowska and M. Kołodziejczak, “Choroba hemoroidalna – współczesne poglądy na temat etiopatogenezy oraz metod leczenia. Przegląd piśmiennictwa”, Nowa Med, vol. 2, no. 2, pp. 61–76, 2016, doi: 10.5604/17312485.1209445.  
  2. Kołodziejczak M, “Zachowawcze leczenie choroby hemoroidalnej”, Med. Rodz., vol. 1, pp. 7–11, 2011.  
  3. Z. Sun and J. Migaly, “Review of Hemorrhoid Disease: Presentation and Management”, Clin. Colon RectalSurg.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*