Infekcje dróg moczowych – jak leczyć zapalenie dróg moczowych?

Infekcja dróg moczowych– kogo dotyczy największe ryzyko?

W zdecydowanej większości przypadków zakażenia są wywoływane przez bakterie E.Coli, występujące naturalnie w jelicie grubym i obecne w kale. Czasami bakterie przedostają się z odbytu do ujścia cewki, czego konsekwencją może być infekcja dolnych dróg moczowych. Zdarza się jednak, że bakterie atakują także nerki.

W przypadku braku innych czynników, sprzyjających rozwojowi infekcji, mamy do czynienia niepowikłanym zakażeniem układu moczowego.

Niemal zawsze jest to zakażenie dróg moczowych u kobiet, co wynika z budowy anatomicznej i krótszej cewki moczowej oraz niewielkiej odległości między odbytem a cewką.

Kobiety są narażone na zakażenie także podczas stosunku seksualnego, w którego trakcie bakterie mogą wniknąć do cewki moczowej.

W niewielkim odsetku przypadków za infekcję odpowiadają jednak inne drobnoustroje, a dodatkowo występują czynniki ryzyka rozwoju zakażenia. Wówczas mamy do czynienia z zakażeniem powikłanym.

U kobiet sprzyjać mu mogą kamienie nerkowe lub nieprawidłowości dotyczące narządu rodnego. Zakażenie dróg moczowych u mężczyzn może natomiast rozwinąć się, jeśli w grę wchodzi choroba prostaty.

Zapaleniu sprzyja także obecność cewnika w pęcherzu moczowym lub przewlekła choroba, np. cukrzyca.

Jak objawia sięinfekcja dróg moczowych?

Zakażenie dróg moczowych kobiety, tym bardziej nawracające, powoduje bardzo przykre objawy i utrudnia codzienne funkcjonowanie.

W przypadku ostrego zapalenia pęcherza, czyli częstej postaci zakażenia dróg moczowych, podczas oddawania moczu występuje ból i pieczenie, a ponadto bóle podbrzusza oraz potrzeba częstego lub natychmiastowego oddawania moczu. W niektórych przypadkach w moczu obecna jest krew.

Jeżeli doszło do zakażenia nerki, wówczas typowa jest wysoka gorączka, a ponadto mogą wystąpić bóle nerki lub obu nerek, wymioty i nudności.

Zapalenie dróg moczowych– jak sobie z nim radzić?

Wystąpienie objawów zapalenia powinno skłonić cię do wizyty u lekarza. Zakażenie dróg moczowych u kobiet, które nie są w ciąży, nie gorączkują, nie mają wymiotów i nudności, leczy się antybiotykami.

Terapia niemal we wszystkich przypadkach prowadzi do całkowitego wyleczenia. Jeśli doszło do zakażenia nerek, wskazana jest hospitalizacja. Gdy infekcja jest powikłaniem innej choroby, np.

kamicy nerkowej albo schorzenia prostaty, wówczas trzeba ją leczyć, aby nie dochodziło do zapalenia dróg moczowych w przyszłości.

Ze względu na uciążliwe objawy zakażenia i dolegliwości bólowe, ważny jest także odpoczynek.

Konieczność częstego lub natychmiastowego oddania moczu może wymagać zabezpieczenia przed popuszczaniem, w postaci bielizny chłonnej albo dużych wkładek. Szeroką gamę tego typu produktów oferuje TENA.

Używanie ochrony pomoże zmniejszyć dyskomfort, zapobiec zabrudzeniom odzieży i pościeli oraz zachować suchość, co jest ważne w kontekście profilaktyki podrażnień skóry.

Problemy z drogami moczowymi– jak im zapobiegać?

Codzienna troska o zdrowie dróg moczowych jest bardzo istotna. Dzięki kilku bardzo prostym nawykom możesz ograniczyć ryzyko infekcji. Podstawą jest picie dużej ilości płynów, przez co zwiększysz częstotliwość oddawania moczu.

To sprawi, że nawet jeśli bakterie wnikną do twoich dróg moczowych, możesz je „wypłukać”, zanim spowodują zakażenie. Specjaliści zalecają także kobietom wypicie dodatkowej szklanki wody przed odbyciem stosunku oraz oddanie moczu po jego zakończeniu.

Popularną metodą dbania o układ moczowy jest również picie soku z żurawiny.

Warto wiedzieć, że zakażeniom dróg moczowych mogą sprzyjać niektóre metody antykoncepcji, szczególnie środki plemnikobójcze, stosowane wraz z krążkiem. Jeśli więc stosujesz tę metodę, a wystąpiła u Ciebie infekcja dróg moczowych, porozmawiaj z ginekologiem na temat zmiany metody antykoncepcyjnej.

Nie zapominaj także o prawidłowej technice podcierania miejsc intymnych – zawsze od przodu do tyłu, aby zapobiec przedostawaniu się bakterii E.Coli z okolic odbytu do ujścia cewki moczowej.

Jeżeli problem nawraca i ma związek a aktywnością seksualną, porozmawiaj z lekarzem o możliwości przyjmowania profilaktycznych dawek antybiotyku.

Zakażenie układu moczowego – jak leczyć zapalenie pęcherza?

Zapalenie dróg moczowych jest dolegliwością, która może dotyczyć wielu ludzi, zwłaszcza osób dorosłych. Jej przyczyną jest pojawienie się bakterii w drogach moczowych.

U zdrowego człowieka cewka i pęcherz moczowy są wolne od drobnoustrojów. Kiedy w pewnych warunkach dochodzi do osłabienia mechanizmów obronnych organizmu, bakterie mogą przechodzić przez cewkę moczową do pęcherza.

Tam namnażają się, a ich obecność wywołuje charakterystyczne objawy zakażenia.

Mogą to być np. ból lub pieczenie podczas oddawania moczu częste uczucie parcia na mocz ból w dolnej części podbrzusza nieprzyjemny zapach moczu lub jego zmętnienie

Objawy te mogą być obecne wszystkie razem, częściej jednak pojawiają się tylko niektóre z nich. Wystąpienie nawet tylko jednego z powyższych może wskazywać na obecność zakażenia dróg moczowych. Leczenie warto jest podjąć od razu po zaobserwowaniu pierwszych symptomów choroby, ponieważ zwłoka może tylko doprowadzić do ich zaostrzenia.

Leki na zapalenie pęcherza są dostępne bez recepty, a siła ich działania pozwala na przeprowadzenie skutecznej kuracji.

Nie powinno się lekceważyć objawów zakażenia, ponieważ konsekwencją niewyleczonej infekcji może być bakteryjne zapalenie nerek. Objawy tej choroby to m.in.

wysoka temperatura ciała, sięgająca 40°C, ból po obu stronach pleców oraz nudności i wymioty. Stan ten jest groźny dla zdrowia i wymaga natychmiastowej interwencji lekarskiej.

Kto jest narażony najbardziej na zapalenie dróg moczowych?

Kobiety

Największe ryzyko bakteryjnej infekcji układu moczowego dotyczy kobiet. Dzieje się tak, ponieważ żeńskie drogi moczowe są zbudowane inaczej, niż męskie.

Przede wszystkim u kobiet cewka moczowa jest krótsza, a to oznacza, że drobnoustroje mogą szybciej przedostawać się do pęcherza moczowego, by tam znaleźć korzystne warunki do bytowania. Dodatkowym czynnikiem ryzyka jest trwająca lub przebyta menopauza.

W jej trakcie obniża się poziom estrogenów, które wpływają ochronnie na układ moczowy. Z tego względu panie po 50 roku życia mogą częściej skarżyć się na zapalenie pęcherza moczowego. Duże narażenie dotyczy także kobiet w ciąży.

Powiększona macica wywołuje ucisk na pęcherz moczowy. To prowadzi do trudności z oddawaniem moczu. Długie zaleganie moczu w pęcherzu może sprzyjać rozwojowi bakterii.

Cukrzycy

Niezależnie od płci, bardzo podatne na zakażenie mogą być osoby z cukrzycą, zwłaszcza z niewyregulowanym poziomem cukru.

Nadmiar cukru jest wydalany wraz moczem, więc może stanowić pożywkę dla chorobotwórczych bakterii. Wysokie ryzyko zakażenia może też dotyczyć osób z cewnikiem założonym do pęcherza moczowego.

W ich przypadku środkiem zapobiegawczym jest częsta zmiana cewników oraz zachowanie odpowiedniej higieny osobistej.

Osoby młode

Do infekcji układu moczowego bardzo często dochodzi też u osób młodych. Zakażeniom może sprzyjać częsta aktywność seksualna, ponieważ podczas stosunku może dojść do przeniesienia bakterii z zewnątrz ciała do dróg rodnych, a stamtąd do cewki moczowej.

W zapobieganiu bardzo istotny jest wysoki poziom higieny u obojga partnerów. Aby nie doszło do zakażenia, przed zbliżeniem powinno się oddać mocz, a następnie umyć delikatnym preparatem do higieny intymnej, najlepiej o działaniu odkażającym.

Także po zbliżeniu warto udać się do toalety, aby w ten sposób usunąć z pęcherza drobnoustroje, które potencjalnie mogły się tam znaleźć.

Jakie wybierać leki na zapalenie pęcherza moczowego?

Skutecznym sposobem na infekcje dróg moczowych jest dosłowne „wypłukanie” drobnoustrojów z pęcherza moczowego. W tym celu powinno zażywać się lek o działaniu moczopędnym.

Dobrym wyborem będzie preparat ziołowy np. Urosept.

W jego składzie znalazły się wyciągi z korzenia pietruszki, liści brzozy, naowocni fasoli, ziela rumianku i liści borówki brusznicy, a ponadto cytrynian sodu i cytrynian potasu.

Lek o tak dobranym składzie działa na kilka sposobów. Przede wszystkim znacznie zwiększa ilość wydalanego moczu. Aby uzyskać jak najlepszy efekt leczenia konieczne jest picie dużej ilości wody.

Jeżeli u osoby zdrowej wystarczy 1,5 litra dziennie, tak w przypadku zakażenia należy wypijać ok. 2- 2,5 litra.

Bardzo ważne jest też częste odwiedzanie toalety, aby nie dochodziło do zastoju moczu w pęcherzu.

Zalecane dawkowanie Uroseptu to 3 razy dziennie po 2 tabletki. Lek ten nadaje się dla młodzieży powyżej 12 roku życia oraz dla dorosłych.

Częste oddawanie moczu nie zawsze musi oznaczać infekcję

Inną dolegliwością, której leczenie wymaga podania leku moczopędnego, jest kamica nerkowa. Jednym z jej objawów jest bolesne i częste oddawanie moczu. Ból spowodowany kamicą z reguły jest silniejszy, niż ból związany z infekcją.

Obejmuje też większy obszar ciała – najczęściej dotyczy okolicy brzucha lub pleców, może też promieniować do pachwiny lub jądra. Charakterystyczna dla kamicy może być sytuacja, w której zmiana pozycji ciała nie przynosi ulgi w bólu. Inne objawy pojawienia się kamieni nerkowych to m.in.

Leia também:  Niedobór leukocytów – niedobór białych krwinek – leukopenia

obecność krwi w moczu oraz nudności i wymioty.

Przyczyną kamicy nerkowej jest wytrącanie się w nerkach minerałów, obecnych w moczu.

Dochodzi do tego, jeżeli mocz zawiera małą ilość wody, dlatego najbardziej narażone są osoby pijące zbyt małą ilość płynów lub długotrwale przebywające w klimacie suchym i gorącym bez odpowiedniego nawodnienia organizmu.

Dodatkowe czynniki ryzyka to m.in. dieta bogata w białko, sód i szczawiany, wiek powyżej 40 (mężczyźni) lub 50 (kobiety) roku życia oraz równoczesne występowanie dny moczanowej.

Powstające na początku kryształy są bardzo drobne, dlatego określa się je mianem piasku nerkowego. Najczęściej ich obecność nie daje żadnych objawów. Z czasem złogi piasku mogą stawać się większe. Nazywamy je wówczas kamieniami nerkowymi. Niektóre kamienie mogą być na tyle duże, że blokują odpływ moczu z nerek.

Wówczas dochodzi do trudności z oddaniem moczu oraz do wystąpienia silnego bólu. Piasek nerkowy i drobne kamienie mogą być wydalone na zewnątrz razem z moczem. Jeżeli kamień ma średnicę mniejszą, niż 5 mm, istnieje 90% szans na jego usunięcie bez interwencji lekarza.

Jeżeli ma średnicę pomiędzy 5 a 10 mm, prawdopodobieństwo wynosi już tylko 50%.

Aby wspomóc układ moczowy w usuwaniu kamieni warto zastosować preparat o działaniu moczopędnym. Urosept jak najbardziej nadaje się do tego, ponieważ zwiększa ilość oddawanego moczu.

Zawarte w jego składzie cytrynian sodu i cytrynian potasu zmieniają odczyn moczu na zasadowy, ułatwiający rozpuszczanie złogów nerkowych.

Oczywiście, w trakcie leczenia niezbędne jest picie dużej ilości wody, najlepiej 2-2,5 litra dziennie.

Kamienie w pęcherzu moczowym mogą stać się przyczyną zakażenia układu moczowego. Może też dojść do sytuacji odwrotnej: często nawracające zapalenie dróg moczowych może mieć konsekwencje w postaci zwiększonej skłonności do kamicy nerkowej.

Zapalenie pęcherza moczowego – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie pęcherza moczowego to przykra, ale powszechna dolegliwość. Schorzenie może pojawić się zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn w każdym wieku. Niepokojącymi symptomami, mogącymi świadczyć o zapaleniu pęcherza, są pieczenie podczas oddawania moczu, parcie na pęcherz, podwyższona temperatura lub gorączka oraz ból podbrzusza.

Zakażenie dróg moczowych wymaga odpowiedniego leczenia, gdyż zaniedbanie infekcji może doprowadzić do powikłań w postaci nawracających stanów zapalnych nerek lub narządów rodnych.

Do jakiego lekarza i kiedy się zatem udać? Jakie badania wykonać? Jak i czym leczyć chory pęcherz domowymi sposobami? Jak zwalczyć bakterie w moczu? Ile trwa zapalenie pęcherza? Czy dolegliwości mogą nawracać?

Zapalenie pęcherza moczowego a rodzaje infekcji

Układ moczowy składa się z dolnego odcinka dróg moczowych – cewki moczowej i pęcherza moczowego oraz górnego odcinka, który obejmuje moczowody i nerki. Zapalenie pęcherza moczowego to zakażenie dolnego odcinka układu moczowego, które wywołuje ból pęcherza.

W sytuacji infekcji górnego odcinka dróg moczowych, określanego jako ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek, stan zapalny dotyczy miedniczki i kielichów nerkowych.

Ten rodzaj infekcji ma cięższy przebieg, gdyż pozbycie się bakterii z moczu z górnej części układu moczowego, jest trudniejsze oraz wiąże się z większą liczbą powikłań przewlekłych.

Warto podkreślić, że mechanizmy obronne, które polegają na ruchach perystaltycznych mięśniówki moczowodów, zapobiegają zasiedleniu drobnoustrojów i infekcji górnych dróg moczowych. Dlatego też, pojawiają się one znacznie rzadziej niż infekcje dolnych dróg moczowych.

Ryzyko zachorowania na zapalenie pęcherza moczowego 

Zapalenie pęcherza jest jednym z częstszych schorzeń infekcji bakteryjnych dróg moczowych. Dolegliwość ta może wystąpić u kobiet, jak i u mężczyzn w każdym wieku. Najczęściej jednak infekcje pojawiają się u kobiet między drugim a pięćdziesiątym rokiem życia, co związane jest bezpośrednio z ich budową anatomiczną.

Wpływ na zwiększone ryzyko infekcji pęcherza wśród kobiet ma krótka cewka moczowa oraz bliskie sąsiedztwo cewki, pochwy i odbytu, który jest naturalnym siedliskiem drobnoustrojów, m.in. pałeczki okrężnicy (E. coli). Budowa taka, ułatwia dostęp i kolonizację (osadzenie i namnożenie) w układzie moczowym bakterii, rzadziej wirusów i grzybów, które mogą wywoływać infekcje.

Warto nadmienić, iż stan zapalny dotyczy błony śluzowej pęcherza moczowego.

Ryzyko zachorowania na zapalenie pęcherza wzrasta u osób aktywnych seksualnie. Ma to związek z tym, że męski członek jest doskonałym transmiterem patogenów (czynników chorobotwórczych), gdyż pod napletkiem znajdują się drobnoustroje, które mogą zakażać cewkę moczową i powodować infekcje intymne.

Ryzyko wzrasta w sytuacji, gdy dochodzi do przerwania śluzówki sromu. Z tego względu jednym z głównych czynników ryzyka zachorowania na zapalenie pęcherza, jest uprawianie stosunków seksualnych. Celem uniknięcia zapalenia pęcherza moczowego, przed stosunkiem płciowym należy wypić szklankę wody, zaś po stosunku opróżnić pęcherz.

Warto również podkreślić, że drogi moczowe u kobiet w ciąży są bardziej narażone na infekcje. Na skutek zmian fizjologicznych, które związane są ze wzrostem dziecka, rozszerza się nie tylko narząd rodny, ale również moczowody, pęcherz oraz cewka moczowa, co ułatwia bakteriom przemieszanie się w układzie moczowym.

Co więcej, powiększona macica uciska na przewody moczowe, powodując zaleganie moczu w pęcherzu i sprzyjając tym samym rozmnażaniu się bakterii.

U mężczyzn ryzyko zachorowania na zapalenie pęcherza wzrasta po 50-60 roku życia. Sytuacja ta ma związek z przerostem prostaty. Dodatkowo, niewyrównana cukrzyca, kamica nerkowa, która upośledza odpływ moczu, wady układu moczowego, a także cewnik założony do pęcherza mogą wpływać na częstsze pojawianie się schorzenia.

Przyczyny zapalenie pęcherza

Główną przyczyną zapalenia pęcherza moczowego są bakterie, zagnieżdżające i kolonizujące się na ścianie pęcherza. Zazwyczaj drobnoustroje, które doprowadzają do zakażenia, pochodzą z cewki moczowej. Mogą jednak rozwijać się także w wyniku innego, współistniejącego schorzenia, a do dróg moczowych przedostają się wówczas z limfą.

Najczęściej zapalenie pęcherza moczowego wywołuje pałeczka okrężnicy (Escherichia coli) – drobnoustrój będący składnikiem prawidłowej flory bakteryjnej jelita grubego, gronkowiec saprofityczny (S.

saprophyticus), rzadziej inne bakterie jelitowe oraz niektóre wirusy i grzyby. Warto podkreślić, że schorzenie często współwystępuje z infekcjami pochwy i sromu.

Przyczyną tego jest osłabienie naturalnej bariery ochronnej, zwiększające ryzyko infekcji kobiecego narządu rozrodczego.

  • Czynnikami ryzyka zachorowania na zapalenia pęcherza moczowego może być również:
  • • otyłość,
  • • cukrzyca,
  • • kamica nerkowa lub moczowodowa,
  • • wady anatomiczne układu moczowego,
  • • uszkodzenie rdzenia kręgowego,
  • • przewlekłe stosowanie cewników,
  • • niewłaściwa higiena miejsc intymnych,
  • • stosowanie antykoncepcji dopochwowej,
  • • długotrwałe przyjmowanie antybiotyków (sprzyjają występowaniu grzybicy),
  • • przeziębienie lub przemarznięcie, które wpływają na osłabienie układu odpornościowego, co przyczynia się do zwiększonej podatności na infekcje.

Objawy zapalenia pęcherza moczowego

Objawy towarzyszące zapaleniu pęcherza są dosyć charakterystyczne. Infekcji układu moczowego towarzyszy ból w podbrzuszu, zwiększona częstotliwość i konieczność oddawania moczu, parcie na pęcherz oraz uczucie lekkiego pieczenia, szczypania przy i tuż po oddawaniu moczu.

U niektórych osób pojawia się również kłucie w pęcherzu. Są to typowe symptomy, tak zwane dyzuryczne, związane z dolegliwościami zaburzenia oddawania moczu.

Miejscowymi objawami zapalenia pęcherza moczowego są również nykturia (oddawanie moczu w nocy), mimowolne oddawanie moczu oraz ból pęcherza w okolicy nadłonowej.

Niepokojącymi objawami mogącymi świadczyć o zapaleniu pęcherza jest także zmiana zabarwienia moczu lub krew w moczu, która jest wynikiem zapalenia błony śluzowej pęcherza oraz specyficzny, nieprzyjemny zapach moczu. Nieleczone zapalenie pęcherza skutkuje nasileniem się objawów.

Infekcji, poza objawami miejscowymi, towarzyszą również objawy ogólnoustrojowe. Dlatego też chorzy, zapalenie pęcherza, utożsamiają zazwyczaj z przeziębieniem, gdyż pojawiają się typowe symptomy w postaci stanów podgorączkowych lub gorączkowych z dreszczami, a także bóle głowy i mięśni, złe samopoczucie, nudności i wymioty oraz ogólne osłabienie organizmu.

Diagnoza zapalenia pęcherza moczowego

Celem rozpoznania zapalenia pęcherza moczowego konieczna jest wizyta u lekarza specjalisty – urologa.

W sytuacji, kiedy pacjent sam nie zgłosi niepokojących objawów, które zauważył, lekarz zobowiązany jest do przeprowadzenia wywiadu lekarskiego, obejmującego pytania dotyczące tego, czy mocz nie ma nieprzyjemnego zapachu lub zmienionej barwy.

Zmiana zabarwienia moczu na herbacianą związana jest z krwinkomoczem, zaś krwisty mocz świadczy o krwiomoczu. Warto również zwrócić uwagę na „pienienie się” moczu, które jest objawem nieprawidłowego przesączania białka do moczu.

Podstawowym elementem diagnozy zapalenia pęcherza moczowego jest wykonanie badania ogólnego moczu. Wygląd moczu, zazwyczaj jego zmętnienie, zasadowy odczyn czy obecność białka, stanowi niepokojący symptom stanu zapalnego i obecności bakterii w układzie moczowym.

Najważniejsze, dla trafnej diagnozy, jest jednak badanie mikroskopowe osadu moczu, które umożliwia stwierdzenie leukocyturii bądź erytrocyturii. Dodatkowo wykonywane jest badanie posiewu moczu, które umożliwia wykazanie obecności bakterii. Posiew umożliwia również wykonanie antybiogramu określającego wrażliwość lub oporność bakterii na antybiotyki i dobranie odpowiedniej antybiotykoterapii.

Leia também:  Nadciśnienie wrotne – co to jest, jakie są objawy, powikłania i jak leczyć?

Leczenie zapalenia pęcherza moczowego

Zapalenie pęcherza moczowego to przykra dolegliwość, jednak właściwa diagnoza i odpowiednie leczenie umożliwia skuteczne pozbycie się problemu. W większości przypadków infekcje układu moczowego są niegroźne i stosunkowo łatwe do wyleczenia.

Z uwagi na fakt, że znaczna część infekcji układu moczowego i zapalenia pęcherza wywoływana jest przez pałeczkę okrężnicy i gronkowca saprofitycznego, leczenie oparte jest zazwyczaj na lekach pierwszego wyboru, zazwyczaj antybiotykach, które przepisywane są na receptę.

Dodatkowo, korzystne jest przyjmowanie witaminy C (100 mg dziennie).

  1. Zapalenie pęcherza moczowego, w zależności od przebiegu, można podzielić na:
  2. • niepowikłane – najczęściej występuje u młodych kobiet, u których nie stwierdzono nieprawidłowości anatomicznych i czynnościowych. 
  3. • powikłane zapalenie układu moczowego – nawracające, ostre bądź przewlekłe bóle pęcherza.
  4. Znacznie rzadziej odnotowuje się krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, za wystąpienie którego odpowiadają przede wszystkim leki stosowane w terapii nowotworów, zaś u dzieci – wirusy.

W przypadku infekcji układu moczowego zazwyczaj stosowane są leki z furaginą lub antybiotyki. Ostre, niepowikłane zapalenie pęcherza leczone antybiotykiem nie powinno trwać dłużej niż trzy dni.

Leczenie nawracających zapaleń natomiast jest tożsame z kuracją zapaleń ostrych, jednak lek stosowany jest przez okres siedmiu dni lub dłużej.

Istotne jest to, ze dyskomfort związany z infekcją układu moczowego może ustąpić już po pierwszej dawce leków, nie należy jednak przerywać antybiotykoterapii, ponieważ może to skutkować uodpornieniem się bakterii na antybiotyk, co wpływa na skuteczność leczenia.

Ponadto, należy wskazać, że niewyleczona do końca choroba może nawracać, doprowadzając w konsekwencji do przewlekłego schorzenia.

Nawracające infekcje układu moczowego zawsze wymagają konsultacji z lekarzem – urologiem oraz przeprowadzenie odpowiednich badań, których celem jest wykluczenie innych, poważniejszych chorób. Powikłaniem nawracającego zapalenia pęcherza moczowego może być m.n. zapalenie nerek i układu rozrodczego (np.

jajników). Dlatego też, jeżeli objawy, nawet o niewielkim nasileniu, nie ustępują, konieczna jest wizyta u lekarza, który zleci badanie moczu oraz przepisze odpowiednie leki.

Domowe sposoby na zapalenie pęcherza

Zapaleniu pęcherza towarzyszą nieprzyjemne, dolegliwe objawy. Dlatego też, już przed wizytą u lekarza warto rozpocząć domową kurację. Istotne jest wypijanie odpowiedniej ilości wody celem zwiększenia diurezy, czyli utrzymania właściwego przepływu moczu. Przyspiesza to mechaniczną eliminację, wypłukiwanie bakterii i patogenów z dróg moczowych.

Najlepiej pić niegazowaną wodę mineralną z dodatkiem cytryny, a także sok żurawinowy, z czarnej porzeczki czy aronii, gdyż zakwaszają mocz, hamując rozmnażanie się bakterii. Warto również pić mieszanki ziół, które mają działanie moczopędne i przeciwzapalne.

Dodatkowo, pomocna może być suplementacja witaminą C, preparatami zawierającymi skoncentrowany wyciąg z żurawiny lub innymi tabletkami, które dostępne są bez recepty (np. urofuraginum). Uczucie dyskomfortu i bólu może być niwelowane ogrzewaniem podbrzusza za pomocą termoforu. Warto również zażyć kąpieli, która przyniesie ulgę, rozluźni i złagodzi ból.

Należy jednak podkreślić, że powinna być ona krótka (wystarczy 10-15 min) i niezbyt gorąca. W niwelowaniu bólu pomocne są nasiadówki z naparami z antyseptycznych ziół (np. rumianku, skrzypu polnego, szałwii czy sosny zwyczajnej). Warto również zadbać o ciepłą, zabudowaną bieliznę i, o ile to możliwe, wygrzewanie się pod kołdrą.

Ciepło wpływa na poprawę ukrwienia śluzówki, dzięki czemu proces leczenia jest szybszy. W czasie kuracji należy ograniczyć również stosunki seksualne, gdyż zbliżenia w trakcie infekcji wydłużają czas leczenia.

Celem uniknięcia wtórnego nadkażenia w okresie infekcji należy szczególnie dbać o higienę miejsc intymnych. Wiąże się to z koniecznością mycia ich po każdym skorzystaniu z toalety, używaniu jednorazowych ręczników papierowych.

Do mycia najlepiej wybierać płyny do higieny intymnej, które zawierają żywe kultury bakterii. Mają one silne właściwości bakteriobójcze, wirusobójcze i grzybobójcze, zachowują naturalne pH skóry i błon śluzowych, dzięki czemu nie wywołują podrażnień.

Istotne jest także przyjmowanie probiotyków i zażywanie leków objawowych (przeciwbólowych i rozkurczowych).

Warto również zwrócić uwagę na rodzaj noszonej bielizny, wskazana jest ta, wykonana z naturalnych włókien, należy zaś zrezygnować ze stringów i obcisłych spodni.

Zapalenie pęcherza moczowego to częste, ale zazwyczaj niegroźne schorzenie, które może pojawić się zarówno u dzieci, jak i dorosłych.

Istotnym elementem walki ze schorzeniem jest wczesne wykrycie problemu i postawienie trafnej diagnozy, gdyż umożliwia to szybkie rozpoczęcie leczenia, zmniejszając tym samym ryzyko powikłań przewlekłych.

Wystąpienie stanu zapalnego wiąże się z przykrymi dolegliwościami, dlatego też istotne jest zapobieganie nawrotom choroby. W tym celu należy dbać o higienę intymną, wypijać zalecane ilości wody (ok. 2,5 litra dziennie) oraz unikać wstrzymywania moczu.

Bibliografia:

Starownik R., Bar K., Urban M., Etiologia, patogeneza i leczenie zakażeń układu moczowego u dorosłych, https://www.czytelniamedyczna.pl/1338,etiologia-patogeneza-i-leczenie-zakazen-ukladu-moczowego-u-doroslych.html 4.04.2019

Górnicka J., Choroby układu moczowego, Wyd., Agencja Wydawnicza Jerzy Mostowski, Warszawa 2012

Zakażenia układu moczowego

Zakażenia układu moczowego (ZUM) mogą dotyczyć jednego lub kilku narządów należących do tego układu. Układ moczowy składa się z dwóch nerek, dwóch moczowodów, pęcherza i cewki moczowej. Nerki to narządy o kształcie fasoli, położone w okolicy lędźwiowej poniżej klatki piersiowej.

Oczyszczają krew ze zbędnych substancji i wytwarzają mocz, aby wydalić te substancje z organizmu wraz z nadmiarem wody. Mocz przepływa moczowodami z nerek do pęcherza – zbudowanego z mięśni zbiornika, który przez krótki czas magazynuje mocz.

Rozciąga się on w miarę zbierania się moczu do momentu, kiedy narastające ciśnienie wywołuje potrzebę oddania moczu. Zwieracz pęcherza (mięśniowy “zawór” położony w ujściu pęcherza) rozluźnia się, a pęcherz kurczy się i mocz zostaje wydalony przez cewkę moczową poza organizm.

Zakażenia układu moczowego to określenie ogólne, niezależne od części układu, której dotyczy. Wyróżniamy zapalenie cewki moczowej (zwykle spowodowane zakażeniem, czasem podrażnieniem), zapalenie pęcherza moczowego i odmiedniczkowe zapalenie nerek.

Często jednak lekarze używają ogólnego określenia”zakażenie układu moczowego”, ponieważ nie istnieje proste badanie, które pozwoliłoby dokładnie ocenić, które narządy układu moczowego są objęte zakażeniem.

W prawidłowych warunkach mocz nie zawiera drobnoustrojów, jednak jeśli zbyt długo pozostaje w pęcherzu, staje się dobrą pożywką dla bakterii. Zakażenia układu moczowego w większości spowodowane są wprowadzeniem bakterii do ujścia cewki moczowej. Bakterie przylegają do ścianek cewki, namnażają się i przemieszczają w górę cewki moczowej do pęcherza.

Najczęściej zakażenia układu moczowego ograniczają się do dolnych dróg moczowych (cewka i pęcherz moczowy). Zakażenie tych narządów wywołuje nieprzyjemne objawy, jak pieczenie w czasie oddawania moczu, ale łatwo poddaje się leczeniu. Jeżeli jednak nie leczy się go prawidłowo, zakażenie może szerzyć się w górę moczowodów, do nerek.

Zakażenie nerek jest bardziej niebezpieczne i może powodować trwałe uszkodzenie nerek, szczególnie u małych dzieci, osób starszych oraz pacjentów chorych na cukrzycę i przewlekłe choroby nerek. Czasem zakażenie układu moczowego może prowadzić do zakażenia krwi (posocznicy, sepsy), które może zagrażać życiu pacjenta.

    Zakażenia układu moczowego mogą być wywołane przez różne bakterie, ale większość (80-90%) zakażeń wywołuje pałeczka okrężnicy (Escherichia coli), bakteria powszechnie występująca w przewodzie pokarmowym i zwykle obecna w kale. Inne bakterie wywołujące zakażenia układu moczowego należą do rodzajów Proteus, Klebsiella, Enterococcus (enterokoki) i Staphylococcus (gronkowce).

Rzadko zakażenie mogą wywołać drożdżaki, takie jak Candida albicans. Zakażenie cewki moczowej często bywa spowodowane chorobami przenoszonymi drogą płciową, np. opryszczką, chlamydiozą lub rzeżączką.

ZUM może wystąpić u osoby w każdym wieku, jednak kobiety chorują znacznie częściej niż mężczyźni. Jest to związane z budową anatomiczną dróg moczowych; u kobiet cewka moczowa jest krótsza (bakterie mają mniejszy dystans do pokonania) i ujście cewki moczowej leży stosunkowo blisko odbytu i pochwy. Każdy czynnik, który zwalnia lub blokuje przepływ moczu albo ułatwia wprowadzenie bakterii do dróg moczowych, zwiększa ryzyko wystąpienia zakażenia. Zwiększone ryzyko ZUM występuje m.in. w następujących stanach:

  • nieprawidłowości anatomiczne (np. zwężenie cewki moczowej lub moczowodów)      
  • zatrzymanie moczu, niepełne opróżnianie pęcherza      
  • refluks pęcherzowo-moczowodowy (nieprawidłowy, wsteczny przepływ moczu z pęcherza do moczowodów)      
  • kamica nerkowa      
  • cewnikowanie pęcherza (zwłaszcza długotrwałe)      
  • urazy rdzenia kręgowego      
  • cukrzyca (powoduje zmiany w układzie immunologicznym, uszkodzenie nerek i często obecność glukozy  w moczu, co ułatwia namnażanie bakterii)      
  • choroby nerek      
  • zaburzenia układu immunologicznego      
  • u mężczyzn powiększenie gruczołu krokowego, utrudniające odpływ moczu.
Leia também:  Como ajudar um pássaro com a asa quebrada: 13 passos

Objawy mogą być różne, ale często występują:

  • silne, nieprzemijające parcie na mocz
  • pieczenie w czasie oddawania moczu
  • mętny, cuchnący mocz
  • bóle krzyża.

Pacjenci z ZUM skarżą się też na ucisk w dole brzucha i obecność niewielkich ilości krwi w moczu.

Jeśli zakażenie ma ostry przebieg i/lub zostały zajęte nerki, mogą wystąpić bóle w okolicy lędźwiowej, wysoka gorączka, dreszcze, nudności i wymioty. Gorączka pojawia się też, jeśli dojdzie do zakażenia krwi (sepsy).

U niektórych pacjentów mogą wystąpić zaburzenia psychiczne i splątanie. Niektórzy pacjenci z ZUM mogą nie mieć żadnych objawów.

Powikłania

W większości przypadków zakażenia układu moczowego przebiegają ostro i bez powikłań. Leczenie prowadzi do ustąpienia objawów w ciągu 1-2 dni. Jednak zakażenie nerek może powodować trwałe uszkodzenie nerek, szczególnie u osób starszych i bardzo młodych.

Choroby, które prowadzą do przewlekłych lub nawracających zakażeń układu moczowego, mogą również uszkadzać nerki i w niektórych przypadkach powodują niewydolność nerek. Niewydolność nerek i sepsa (zakażenie krwi) mogą zagrażać życiu pacjenta. Wymagają natychmiastowego leczenia, najczęściej w szpitalu.

U kobiet ciężarnych ZUM może prowadzić do porodu przedwczesnego i powodować nadciśnienie tętnicze. U mężczyzn może powodować trudne do leczenia zakażenia i zapalenia gruczołu krokowego.

Większość zakażeń układu moczowego wykrywa się za pomocą badania ogólnego moczu i potwierdza badaniem posiewu moczu.

Po wykryciu bakterii, które powodują zakażenie, wykonuje się testy wrażliwości na antybiotyki, aby ocenić, czy lek wybrany przez lekarza zadziała w danym przypadku. Jeśli lekarz podejrzewa zakażenie krwi, może zlecić posiew krwi.

Przy podejrzeniu choroby przenoszonej drogą płciową, np. chlamydiozy lub rzeżączki (które mogą powodować objawy podobne jak w bakteryjnym ZUM), może zlecić dodatkowe badania specjalistyczne.

W przypadku nawracających lub przewlekłych zakażeń mogą być wskazane dodatkowe badania, np. stężenie glukozy (w celu wykrycia cukrzycy) lub mocznika i kreatyniny (w celu oceny czynności nerek). Można też wykonać badania obrazowe lub specjalistyczne badania rentgenowskie, wykrywające nieprawidłowości anatomiczne i objawy chorób, które sprzyjają zakażeniom układu moczowego.

  • BADANIA LABORATORYJNE
  • Badanie ogólne moczu

Mocz należy pobierać ze środkowego strumienia, aby zminimalizować zanieczyszczenie próbki bakteriami i komórkami skóry (u kobiet także bakteriami prawidłowo występującymi w pochwie).

Pacjent powinien dokładnie umyć okolice narządów płciowych mydłem i wodą przed oddaniem moczu. Obecność białych i czerwonych krwinek, azotynów i bakterii w badaniu ogólnym moczu może świadczyć o zakażeniu.

Posiew moczu

Posiew wykonuje się na cienką warstwę pożywki (płytkę agarową) i inkubuje przez 24-48 godzin. Następnie liczy się i identyfikuje wszystkie bakterie wyhodowane na agarze. Zwykle w przypadku ZUM hodowla ujawnia wiele kolonii bakteryjnych jednego typu.

Obecność trzech lub więcej różnych bakterii (lub obecność bakterii pochodzących z pochwy, np. pałeczek kwasu mlekowego u kobiet) świadczy o zanieczyszczeniu, w takim przypadku nie wykonuje się więcej badań z użyciem tej próbki.

Jeśli pacjent wciąż ma objawy ZUM, wskazane jest pobranie kolejnej próbki moczu. Jeśli wyhodowano dużą liczbę kolonii i w większości są to bakterie jednego szczepu, wykonuje się badanie wrażliwości na antybiotyki.

Ocenia się zdolność różnych antybiotyków do hamowania wzrostu wyhodowanych bakterii, co pozwala przewidzieć, jaki antybiotyk będzie najlepiej działał u danego pacjenta

Posiew krwi

Pobiera się dwie próbki krwi. Wykrycie jakichkolwiek bakterii we krwi, która prawidłowo jest jałowa, świadczy o zakażeniu. Próbki krwi inkubuje się na pożywce w temperaturze 37'C i regularnie ocenia pod kątem wzrostu bakterii.

Większość zakażeń można wykryć w ciągu 24-48 godzin, ale jeśli bakterii jest niewiele lub należą do wolno rosnących, badanie może trwać dłużej. Posiewy krwi są inkubowane i oceniane przez 5 dni. Jeśli sepsa u pacjenta jest wynikiem zakażenia układu moczowego, wykrywa się takie same drobnoustroje w posiewie krwi i moczu.

Badanie wrażliwości na antybiotyki pozwala ocenić, jaki antybiotyk usunie bakterie z moczu i krwi.

BADANIA POZALABORATORYJNEU osób z nawracającymi lub przewlekłymi zakażeniami układu moczowego lekarz może zlecić jedno lub kilka poniższych badań. Każde z nich dostarcza innych informacji, dlatego może być wskazane wykonanie kilku badań jednocześnie.

Badanie ultrasonograficzne (USG) nerek i pęcherza moczowego pozwala ocenić budowę tych narządów za pomocą ultradźwięków. Narządy widoczne są jako jasne i zacienione obszary.

Cystoureterografia mikcyjna jest badaniem rentgenowskim, pozwalającym ocenić cewkę i pęcherz moczowy w czasie napełniania i opróżniania pęcherza.

Kilka rodzajów badań z dziedziny medycyny nuklearnej może służyć do oceny czynności i kształtu pęcherza moczowego i nerek. W każdym przypadku podaje się dożylnie substancję zawierającą izotop radioaktywny. Substancja ta przedostaje się do nerek i pęcherza, umożliwiając wykrycie nieprawidłowości budowy tych narządów.

Cystoskopia polega na wprowadzeniu giętkiej rurki o średnicy słomki do cewki moczowej i pęcherza. Pozwala to lekarzowi obejrzeć wewnętrzną powierzchnię cewki i pęcherza.

Badanie pozwala wykryć przeszkody w odpływie moczu i inne nieprawidłowości. W razie wykrycia kamieni moczowych można wprowadzić przez cystoskop narzędzia, które umożliwią rozkruszenie kamienia za pomocą lasera.

Cystoskopia pozwala też pobrać próbki moczu i tkanek do dalszych badań.

Urografia pozwala ocenić cały układ moczowy. Środek cieniujący wydalany przez nerki do pęcherza wstrzykuje się dożylnie. Kolejne zdjęcia rentgenowskie umożliwiają wykrycie przeszkód w odpływie moczu i nieprawidłowości anatomicznych.

Zakażenia układu moczowego leczy się zwykle antybiotykiem. Rodzaj antybiotyku, dawka i długość leczenia zależą od:

  • rodzaju bakterii wywołującej zakażenie
  • wrażliwości bakterii na antybiotyki
  • zajętych narządów
  • stanu zdrowia, alergii u pacjenta
  • występowania nawracających zakażeń układu moczowego
  • rodzaju zakażenia: czy jest ostre czy przewlekłe
  • rodzaju leczenia: zapobiegawcze czy w celu wyleczenia obecnego zakażenia
  • obecności zakażenia krwi.

W przypadku powikłanego zakażenia czynnikiem wywołującym może być więcej niż jeden szczep bakterii i konieczne może być leczenie kilkoma antybiotykami, które działają na wszystkie bakterie wywołujące zakażenie. Jeśli zakażenie objęło nerki, pacjent może wymagać kilkumiesięcznej terapii.

Może się tak zdarzyć również w przypadku, gdy u mężczyzny doszło do zajęcia gruczołu krokowego.U pacjentów wyjątkowo predysponowanych do nawracających zakażeń i/lub do uszkodzenia nerek, lekarz może zlecić zażywanie antybiotyku zapobiegawczo, stale lub w okresach zwiększonego ryzyka.

Jeśli zakażenie układu moczowego jest spowodowane chorobą przenoszoną drogą płciową, np. chlamydiozą lub rzeżączką, lekarz zleca przyjmowanie antybiotyku, który jest skuteczny w tych chorobach.

U osób aktywnych seksualnie nawracające zakażenia układu moczowego mogą być związane z bezobjawowym zakażeniem występującym u partnera. W niektórych przypadkach trzeba leczyć oboje partnerów.

(Kobiety przyjmujące doustne środki antykoncepcyjne powinny poinformować o tym lekarza, gdyż niektóre antybiotyki zmniejszają skuteczność antykoncepcji.)

Po kilku dniach leczenia antybiotykiem może dojść do biegunki lub zakażenia pochwy drożdżakami, ponieważ antybiotyk działa też na prawidłowo występujące bakterie i zmienia równowagę bakteryjną organizmu. W takich przypadkach pacjent powinien skontaktować się z lekarzem, ponieważ może wymagać dodatkowego leczenia.Czasem nawracające lub przewlekłe zakażenia układu moczowego ustępują dopiero po wyleczeniu ich przyczyn, jak na przykład nieprawidłowości anatomiczne, kamica czy przeszkoda w odpływie moczu. W niektórych przypadkach konieczne może być leczenie chirurgiczne.

Jak można zapobiegać zakażeniom układu moczowego?

Zapobieganie ZUM polega na utrzymaniu przepływu moczu przez drogi moczowe i unikaniu zanieczyszczenia cewki moczowej bakteriami. Zalecenia obejmują:

  • picie codziennie dużej ilości wody w celu utrzymania przepływu moczu
  • oddawanie moczu w razie potrzeby, nie wstrzymywanie się od oddawania moczu przez dłuższy czas
  • podcieranie się po oddaniu stolca w kierunku od siebie ku górze, aby nie dopuścić do przedostania się bakterii kałowych do cewki moczowej
  • unikanie środków podrażniających cewkę moczową, szczególnie u osób podatnych na nawracające zakażenia układu moczowego (unikanie pieniących płynów do kąpieli, prysznic zamiast kąpieli, dokładne spłukiwanie mydła)
  • oddawanie moczu po stosunku płciowym, aby usunąć bakterie, które mogły dostać się do cewki moczowej
  • unikanie obcisłych spodni i noszenie bielizny bawełnianej, która jest przewiewna i nie zatrzymuje wilgoci
  • picie soku z żurawiny, zalecane przez niektórych lekarzy – może zapobiegać przyleganiu bakterii do ścian cewki moczowej.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*