Choroba Duhringa – objawy, badania i leki stosowane w leczeniu

Od czasu wprowadzenia zbóż do diety ludzkość boryka się z chorobami związanymi z nietolerancją glutenu. Należą do nich, oprócz dobrze znanej celiakii (choroby trzewnej), alergia na pszenicę i nadwrażliwość na gluten. Mimo odmiennego patomechanizmu i markerów serologicznych łączą je nieprzyjemne objawy ze strony układu pokarmowego. 

Glutenopatie autoimmunologiczne

Celiakia

Celiakia (choroba trzewna) jest autoimmunologiczną chorobą dotykającą osoby predysponowane genetycznie, które prezentują antygeny HLA-DQ2 i -DQ8. Często towarzyszy innym chorobom autoimmunologicznym, takim jak choroba Hashimoto czy cukrzyca typu I. 

Choroba związana jest z odpowiedzią układu immunologicznego na gluten zawarty w pszenicy, życie, pszenżycie i jęczmieniu, co prowadzi do powstania przeciwciał przeciwko transglutaminazie tkankowej (TG2), przeciwendomyzjalnych (EMA) i przeciw deamidowanym peptydom gliadyny (DPG). U większości osób chorych na celiakię można stwierdzić obecność tych przeciwciał w badaniu serologicznym. 

Objawy celiakii wynikają z obecności autoimmunologicznego procesu zapalnego prowadzącego do zaniku kosmków jelitowych. Najczęściej pacjenci skarżą się na przewlekłe biegunki i bóle brzucha.

Do rozpoznania celiakii konieczne jest ocena histologiczna wycinków jelita cienkiego pobranych podczas endoskopii oraz badanie serologiczne.

Wątpliwe przypadki rozstrzyga badanie genetyczne na obecność antygenów HLA-DQ2/DQ8.

Leczenie opiera się na ścisłej diecie bezglutenowej. W przypadkach, gdy choroba utrzymuje się mimo stosowania diety, stosuje się leki immunosupresyjne.

Przeczytaj więcej:Co to jest celiakia?

Choroba Duhringa

Choroba Duhringa, inaczej rzekomoopryszczkowate zapalenie skóry, to zespół jelitowo-skórny zależny od glutenu, który w  większości przypadków towarzyszy celiakii. Pomimo nazwy choroba nie ma nic wspólnego z zakażeniem wirusem opryszczki HSV.

U około 20% pacjentów z chorobą Duhringa biopsja jelita cienkiego nie uwidoczni zmian charakterystycznych dla celiakii. Mimo to ci pacjenci dobrze zareagują na dietę eliminującą gluten.

Choroba Duhringa charakteryzuje się występowaniem pęcherzykowo-grudkowych symetrycznych zmian skórnych. Najczęściej są one zlokalizowane na:

  • łokciach,
  • kolanach,
  • łopatkach,
  • owłosionej skórze głowy,
  • twarzy.

Wykwitom towarzyszy świąd i pieczenie oraz silny ból niewspółmierny do rozległości zmian. Z tego powodu zmiany często są rozdrapywane, czemu towarzyszy powstanie przeczosów (uszkodzeń skóry w postaci linii i pęknięć). To z kolei może utrudnić lekarzowi postawienie diagnozy.

Charakterystyczne objawy oraz badanie histologiczne i immunologiczne wycinka skóry przesądzają o diagnozie. U chorych, u których stwierdzono chorobę Duhringa, powinno się wykonać endoskopię w celu wykrycia celiakii.

W leczeniu stosuje się sulfony, które uśmierzają ból i świąd. Kluczowa jest także dieta bezglutenowa, która po kilku miesiącach pozwala na obniżenie dawki sulfonów lub nawet całkowite ich odstawienie.

Choroba ma charakter nawrotowy, może przebiegać z okresami remisji i zaostrzeń. Może towarzyszyć też innym chorobom autoimmunologicznym, takim jak:

  • choroba Hashimoto,
  • cukrzyca typu 1,
  • toczeń rumieniowaty.

Choroba Duhringa – objawy, badania i leki stosowane w leczeniu

Glutenopatie alergiczne

Alergia na pszenicę

Pszenica należy do najbardziej uczulających pokarmów, zawierając w swoim pyłku i ziarnach wiele alergenów, które mogą wywoływać reakcje alergiczne w różnych postaciach:

  • atopowe zapalenie skóry – najczęściej dotyka niemowląt i małych dzieci; pszenica jest trzecim, po jajach i mleku, najczęstszym alergenem pokarmowym w tej grupie wiekowej,
  • pokrzywka – skórna reakcja na spożycie produktów z mąki pszennej,
  • pokrzywka kontaktowa – w odpowiedzi na kontakt produktów mącznych ze skórą,
  • astma piekarzy – dotyka osób zawodowo narażonych na kontakt z mąką i pyłem ziaren zbóż; często towarzyszy jej także alergiczny nieżyt nosa,
  • anafilaksja zależna od pszenicy indukowana wysiłkiem – wysiłek fizyczny poprzedzony spożyciem pszenicy prowadzący do reakcji anafilaktycznej; reakcja anafilaktyczna jest stanem zagrażającym życiu i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej,
  • objawy z przewodu pokarmowego: kurczowy ból brzucha, wymioty, nudności – ze względu na podobne objawy alergia na pszenicę może być mylona z nietolerancją glutenu.

Alergia na pszenicę, czasami błędnie nazywana uczuleniem na gluten, nie jest częstym schorzeniem. Szacuje się, że dotyka około 1% populacji.

Częściej występuje u dzieci (szczególnie gdy żywność mączna wprowadzona jest do ich diety po ukończeniu 6. miesiąca życia), jednak zwykle ustępuje przed osiągnięciem przez dziecko wieku szkolnego.

Reakcja alergiczna może się nasilać wraz ze wzrostem częstotliwości kontaktu z alergenem.

Mechanizm powstawania reakcji alergicznej można podzielić na IgE-zależne i IgE-niezależne.

Reakcja alergiczna na białka pszenicy IgE-zależna:

  • Występuje od kilku minut do 2 godzin po spożyciu lub inhalacji białek pszenicy.
  • Należy do nich alergia pokarmowa (objawy z przewodu pokarmowego, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, anafilaksja zależna od pszenicy indukowana wysiłkiem) oraz alergia wziewna (astma i nieżyt nosa piekarzy).
  • Diagnoza opiera się o wywiad, punktowe testy skórne oraz poziom przeciwciał IgE specyficznych dla mąki w surowicy.
  • Leczenie polega na eliminacji pszenicy z diety. Należy zwrócić uwagę, że ten alergen może występować również w żywności przetworzonej oraz produktach leczniczych.

Reakcja alergiczna na białka pszenicy IgE-niezależna:

  • Występuje od 2 godzin do kilku dni po narażeniu na alergen.
  • Może dotyczyć przewodu pokarmowego (bóle brzucha, biegunki), skóry (rumień, wyprysk) i układu oddechowego (nieżyt nosa, kaszel).
  • Nieprawidłowa odpowiedź układu immunologicznego na alergen może prowadzić do powstania nacieków z eozynofilów w ścianach przewodu pokarmowego. Prowadzi to do stanu zapalnego, może dotyczyć przełyku, żołądka i jelita cienkiego, rzadziej jelita grubego. 
  • Eozynofilowe zapalenie przewodu pokarmowego potwierdzane jest badaniem histologicznym wycinka pobranego podczas endoskopii. Testy skórne i oznaczanie IgE są mało skutecznymi metodami diagnostyki. 
  • Leczenie polega na eliminacji pszenicy z diety. Eozynofilowe zapalenie przewodu pokarmowego może wymagać dodatkowo leczenia glukokortykosteroidami.

Glutenopatie nieimmunologiczne niealergiczne

Nieceliakalna nadwrażliwość na gluten (NCGS)

Ze względu na brak swoistych wykładników tej choroby diagnoza stawiana jest po wykluczeniu celiakii, alergii na pszenicę oraz zespołu jelita drażliwego.

U pacjentów badania serologiczne na przeciwciała swoiste w celiakii są negatywne, a biopsja jelita jest prawidłowa. NCGS jest relatywnie nową jednostką chorobową wyodrębnioną dopiero w 2011 roku.

Cały czas trwają badania mające na celu zidentyfikowanie patomechanizmu choroby oraz ulepszenie procesu diagnostycznego i leczniczego.

Szacuje się, że choroba dotyka około 6% populacji. Ze względu na niecharakterystyczne objawy może być niedodiagnozowana. Są one podobne do tych występujących w przypadku celiakii i alergii na pszenicę. Dodatkowo pacjenci skarżą się na:

  • przewlekłe zmęczenie,
  • bóle mięśni i stawów,
  • drętwienia kończyn dolnych.

Najlepszym sposobem na diagnostykę i jednocześnie leczenie jest wprowadzenie diety bezglutenowej, co ma miejsce pod okiem lekarza i dietetyka. Istotna jest obserwacja, czy wprowadzenie diety złagodzi objawy choroby. 

Eliminacja glutenu przez osoby zdrowe nie jest formą profilaktyki celiakii i innych glutenopatii. Dieta bezglutenowa zalecana jest po postawieniu diagnozy występowania danej choroby – samo podejrzenie nie jest wskazaniem.

Osoby cierpiące z powodu podobnych objawów bez postawionej diagnozy nie powinny samodzielnie stosować diety bezglutenowej. Taka decyzja powinna być podjęta przez lekarza.

Dodatkowo unikanie glutenu przez kilka tygodni przed badaniami serologicznymi może zafałszować wyniki.

Przeczytaj więcej: Jakie badania wykonać przy podejrzeniu celiakii?Dieta bezglutenowa – dla kogo jest wskazana?

Źródła:

  • Cianferoni A., Wheat allergy: diagnosis and management, J Asthma Allergy, 2016; 9:13–25; opublikowano 29 stycznia 2016,
  • Tabela 4.13-3, Różnicowanie celiakii, alergii na pszenicę i nieceliakalnej nadwrażliwości na gluten, mp.pl/interna, [dostęp: 22 listopada 2019] https://www.mp.pl/interna/table/B16.4.13-3,
  • Buczyłko K., Nie tylko alergeny: ziarno pszenicy, Alergia, 2016, 2: 31-35,
  • Elli, Luca et al, Diagnosis of gluten related disorders: Celiac disease, wheat allergy and non-celiac gluten sensitivity, World Journal of Gastroenterology vol. 21,23 (2015): 7110-9. 

Odpowiedzi na pytania naszych czytelników

Choroba Duhringa – przyczyny, objawy, powikłania i leczenie

Choroba Duhringa – objawy, badania i leki stosowane w leczeniu

Fot: Drobot Dean / fotolia.com

Choroba Duhringa to zespół skórnych objawów powiązanych z nietolerancją zawartego w zbożach glutenu. Odpowiedź organizmu na jego obecność może przybrać postać klasycznej, pełnej jelitowych objawów celiakii albo charakterystycznego zapalenia skóry. 

Leia também:  Jajniki drobnopęcherzykowe – czym są pęcherzyki na jajnikach?

Choroba Duhringa, czyli opryszczkowe zapalenie skóry, zostało opisane po raz pierwszy pod koniec XIX w. przez amerykańskiego dermatologa Louisa Adolphusa Duhringa. Schorzenie to jest jedną z postaci, w jakich manifestuje się klinicznie nietolerancja glutenu. Najważniejszym elementem leczenia choroby jest całkowita lub częściowa eliminacja tego elementu z diety.

Choroba Duhringa – przyczyny

Choroba Duhringa to zespół objawów, które powstają na skórze niektórych osób w związku z nietolerancją glutenu. Schorzenie to nazywane jest skórną postacią celiakii, ponieważ w przypadku obu dolegliwości mechanizm powstawania zmian patologicznych w organizmie jest dokładnie taki sam.

Gluten to mieszanina białek pochodzących ze zbóż. Za elementy chorobotwórcze uznaje się frakcje tzw. prolamin, czyli znajdującą się w pszenicy gliadynę, sekalinę z żyta oraz występującą w jęczmieniu hordeinę. Uważa się, że owies nie zawiera białek, które mogłyby powodować powstawanie zmian o typie celiakii.

Przyczyną nietolerancji glutenu są konfiguracje genotypu, za sprawą których obecność glutenu stymuluje powstawanie dużej ilości przeciwciał atakujących własne tkanki organizmu, głównie jelito cienkie (celiakia) i skórę (choroba Duhringa). Choroba często występuje rodzinnie.

Opryszczkowe zapalenie skóry jest efektem odkładania się nadmiaru immunoglobulin typu IgA (będących przeciwciałami przeciw glutenowi) w warstwie brodawkowatej skóry właściwej.

Zjawisko to stanowi przyczynę reakcji zapalnej – napełzania w te okolice fagocytów, które pochłaniając immunoglobuliny, powodują powstawanie mikroropni.

Ich obecność wywołuje rozprzestrzenianie się zmian na większych obszarach skóry.

Choroba Duhringa – objawy

Podstawowym objawem choroby Duhringa jest tworzenie się miejscowych, zwykle symetrycznych, zmian zapalnych skóry. Najczęściej zajętymi okolicami są miejsca, w których jest ona często uciskana: łokcie, kolana, pośladki, okolice kości krzyżowej, plecy w okolicach łopatek. Zmiany chorobowe pojawiają się też w obrębie twarzy i owłosionej skóry głowy.

Zmiany mają charakter zapalny: skóra jest zaczerwieniona, nadmiernie ucieplona, obrzęknięta, chory odczuwa bardzo intensywny świąd.

Charakterystycznym elementem są liczne, niewielkie grudki i pęcherzyki wypełnione treścią przejrzystą lub ropną.

Z wyglądu są one podobne do zmian widywanych w przebiegu półpaśca, ale rozmieszczone są symetrycznie po obu stronach ciała i występują w większych, nieregularnych skupiskach.

Opryszczkowe zapalenie skóry pojawia się najczęściej u osób w okresie pokwitania (15–40 lat). Zmiany nasilają się nie tylko po dużej ekspozycji na gluten, ale również w sytuacji, gdy chory wchłania większą ilość jodu (np. wskutek stosowania soli jodowanej albo po pobycie nad morzem).

Mniej więcej 10% osób z chorobą Duhringa ma nieswoiste objawy zespołu złego wchłaniania, takie jak ogólne zmęczenie, niedokrwistość, awitaminozy, zaburzenia nastroju i motywacji. U części chorych obserwuje się charakterystyczne defekty szkliwa na zębach.

Choroba Duhringa – rozpoznanie

Diagnostyka choroby Duhringa opiera się na badaniach immunologicznych, głównie oznaczaniu poziomu globulin IgA EmA oraz przeciwciał przeciw transglutaminazie tkankowej (tTGA). Wykonuje się też badania histologiczne wycinka zdrowej skóry, a dla potwierdzenia rozpoznania – ocenę pobranych endoskopowo próbek ściany jelita. Badanie to wykazuje zwykle zanik kosmków jelitowych.

Choroba Duhringa – leczenie

Leczenie choroby Duhringa opiera się na eliminacji glutenu. W niektórych przypadkach musi to być całkowite wyłączenie go z jadłospisu, inni chorzy mogą spożywać niewielkie jego ilości. Wdrożenie diety powoduje stopniową poprawę, choć na pierwsze efekty trzeba czekać kilka tygodni (brak stymulacji glutenem powoduje sukcesywne obniżanie się poziomu szkodzących organizmowi przeciwciał).

Ponieważ objawy nietolerancji pojawiają się u około 1% wszystkich ludzi, producenci żywności najczęściej oznaczają wyroby bezglutenowe znakiem przekreślonego kłosa. Pozwala to na szybki i bezpieczny wybór właściwych produktów spożywczych.

Farmakoterapia jest stosowana doraźnie w przypadku, gdy objawy są bardzo nasilone i utrzymują się mimo stosowania ścisłej diety eliminacyjnej.

Choroba Duhringa – powikłania

Powikłania choroby Duhringa wiążą się z dwoma mechanizmami:

  • wtórnymi zakażeniami wynikającymi z intensywnego drapania dokuczliwie swędzących zmian skórnych, powodującego powstawanie otarć i ubytków skóry, ropni, ropowicy powłok oraz z przenoszenia drobnoustrojów chorobotwórczych z krwią do innych narządów,
  • upośledzeniem wchłaniania będącym przyczyną nawet głębokich anemii z niedoboru żelaza albo awitaminoz.

Prawidłowo prowadzony, będący na właściwej diecie, chory ma szansę na długie okresy remisji, a zaostrzenia zwykle mają u niego mierne nasilenie. Problemem jest fakt, że choroba Duhringa nie jest uleczalna i do opisywanych zaleceń należy stosować się przez całe życie. 


Czy artykuł okazał się pomocny?

Choroba Duhringa: objawy, dieta, leczenie

Objawy choroby Duhringa wynikają z nietolerancji glutenu (białka, które znajduje się w zbożach). Schorzenie to daje o sobie znać, w większości przypadków, w przedziale wiekowym 14-40 lat, częściej u mężczyzn. Niestety może ono przechodzić z pokolenia na pokolenie, za sprawą genetyki.

Dzieje się tak, kiedy w rodzinie znajduje się już osoba zmagająca się z celiakią (w pewnym stopniu zbliżoną do choroby Duhringa).

Warto jednak wiedzieć, że taka zależność oznacza wzrost ryzyka zachorowania, nie jest natomiast równoznaczna z tym, że dziecko będzie musiało zmierzyć się z chorobą Duhringa.

Choroba Duhringa przyjmuje postać pęcherzyków, które zawierają płyn, rumienia, pokrzywki (wygląda jak różowe bądź białe, znajdujące się ponad powierzchnią skóry zmiany) lub swędzących, małych grudek.

Te ostatnie potrafią być szczególnie uciążliwe, ponieważ chora osoba drapie się i tym samym powoduje, że pojawiają się brzydkie strupy oraz blizny.

Choroba Duhringa obejmuje kolana, łokcie, okolice kości krzyżowej, pośladki, plecy (w całości lub częściowo), twarz, a także owłosioną skórę głowy. Przy czym wymienione wyżej stany zapalne, niezależnie od tego, której części ciała dotyczą, występują symetrycznie.

Warto również mieć świadomość, że objawy te nasilą się, kiedy chory przyjmie lek, w którego składzie znajdują się duże ilości jodu. To samo dotyczy posiłków, które tradycyjnie dostarczają człowiekowi tego pierwiastka, tj. ryb czy owoców morza.

Należy wspomnieć też, że są osoby (ok.

10% pacjentów), które poza typowymi objawami charakterystycznymi dla choroby Duhringa, narzekają również na dolegliwości, których źródłem jest przewód pokarmowy.

Istnieje także pewna niewielka grupa osób, u których pojawiają się – w przypadku choroby Duhringa – również nietypowe objawy, czyli osłabienie, niedokrwistość, a nawet depresja.

Dieta w przypadku choroby Duhringa jest podstawowym elementem leczenia. Przede wszystkim musi ona być bezglutenowa.

Natomiast zmiany skórne zaczną znikać dopiero po około pół roku od momentu rezygnacji z glutenu i tym samym z produktów, które mają w sobie pszenicę, żyto, jęczmień, a także owies. Mowa tu oczywiście o mące, kaszy, makaronie i pieczywie.

Warto wiedzieć, że artykuły bezglutenowe oznacza się symbolem przekreślonego kłosa. To znacznie ułatwia poruszanie się między sklepowymi półkami.

Na ogół do wyleczenia choroby Duhringa wystarczy wdrożenie właściwej, czyli bezglutenowej. Jednak w sytuacji, gdy objawy mają bardzo uciążliwy charakter, niezbędne jest posiłkowanie się terapią farmakologiczną.

Medykamentami stosowanymi przy chorobie Duhringa są maści przeciwświądowe lub tzw. sulfonamidy. Dzięki takim środkom poprawia się wygląd skóry. Poza tym, jak już podkreślono, osoby, które zmagają się chorobą Duhringa, nie powinny przebywać nad morzem.

Muszą przecież unikać jodu, który zaostrza objawy i tym samym utrudnia leczenie.

Bardzo istotne jest również to, że przed wdrożeniem prawidłowego leczenia należy wykonać specjalistyczne badanie. Mowa tu o biopsji niezmienionej chorobowo skóry, która znajduje się wokół wykwitów. Poza tym wskazane jest sprawdzenie zmian dotyczących kosmków jelitowych oraz ich sąsiedztwa.

Próbki do badań pobiera się na dwa sposoby. Pierwszy wiąże się z użyciem endoskopu, który jest elastyczną rurką i ma kamerę. Natomiast druga metoda polega na posłużeniu się tzw. kapsułką Crosby`ego.

Leia também:  Como aplicar vacinas em cães: 8 passos (com imagens)

Do jelita cienkiego wprowadzona zostaje sonda ze specjalną głowicą, która zdobywa niezbędny skórny materiał (większy niż można osiągnąć z endoskopem).

Treści z serwisu medonet.pl mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny.

Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.

Potrzebujesz konsultacji lekarskiej lub e-recepty? Wejdź na halodoctor.pl, gdzie uzyskasz pomoc online – szybko, bezpiecznie i bez wychodzenia z domu.

  • Koronawirus, grypa, przeziębienie. Jak odkazić mieszkanie po chorobie? Czwarta fala epidemii koronawirusa w Polsce zbiera coraz większe żniwo. Dzienna liczba zakażeń przekracza już dwa tysiące. Zwiększa się też liczba zachorowań na…
  • Czy senność po posiłku to objaw choroby? Czy senność może być objawem chorób? Czy warto wykonać badania kontrolne? Do jakiego specjalisty należy się udać? Jak należy poradzić sobie z problem ciągłej… Lek. Anna Mitschke
  • Wyciskanie pryszczy – nałóg czy choroba? Przyczyny i konsekwencje wyciskania pryszczy [WYJAŚNIAMY] Wyciskanie pryszczy to czynność, która w szybki sposób pozwala pozbyć się nieestetycznych zmian na skórze. Wiele osób przyznaje się do codziennego wyciskania…
  • Jak rozszerzyć dietę niemowlaka i nie zwariować? Jedzenie w kawałkach czy papce? Ze słoiczka czy z bazaru? Do ręki czy z łyżeczki? Kiedy mleko przestaje wystarczać niemowlakowi, rozpoczyna się przygoda z…
  • Co jeść, kiedy jesz za dwoje, czyli fakty i mity o diecie w ciąży Za dwoje czy dla dwojga? To jeden z podstawowych dylematów związanych z jedzeniem, z którymi musi się zmierzyć początkująca mama. A o tym co powinna, a czego nie…
  • Jak obniżyć cholesterol? Dieta w profilaktyce hipercholesterolemii [WYJAŚNIAMY] Odpowiedzi na pytanie “jak obniżyć cholesterol?” poszukuje już co drugi Polak. Ryzyko hipercholesterolemii wzrasta wraz z wiekiem i jest tym poważniejsze, im…
  • Zaburzenia erekcji to nie tylko problem z seksem. Mogą być pierwszym objawem wielu chorób Zaburzenia erekcji to niezdolność do uzyskania lub utrzymania wzwodu, która uniemożliwia mężczyźnie odbycie satysfakcjonującego stosunku płciowego. Niestety to… Materiały prasowe
  • Kolana – budowa, choroby, kontuzje. Ćwiczenia na problemy z kolanami Kolana przenoszą nas przez wiele życiowych podróży, ale gdy starzejemy się lub nadużywamy tych stawów, zaczynają wykazywać oznaki zużycia. Choroba zwyrodnieniowa… Adrian Jurewicz
  • Dieta przeciwgrzybicza – jak wspomóc organizm w walce z grzybicą? [WYJAŚNIAMY] Grzybice to grupa chorób wywoływanych przez mikroskopijne organizmy. Duża część z nich towarzyszy nam nieustannie i dopiero ich nadmierne namnażanie powoduje stan…
  • O jakich chorobach może świadczyć drętwienie nóg? Drętwienie nóg jest czasem opisywane jako zaburzenia czucia czy mrowienie nóg, czemu może, ale nie musi, towarzyszyć pieczenie nóg, a nawet ból. Może ono wynikać…

Choroba Duhringa (skórna postać celiakii) – objawy, leczenie i dieta

Choroba Duhringa jest skórną postacią celiakii, która objawia się wysypką. Swędzące pęcherzyki wyskakują najczęściej na ciele, twarzy i na głowie. Choroba Duhringa wymaga nie tylko leczenia, ale także przejścia na dietę bez glutenu.

Źródło: 123RF

Choroba Duhringa zwana jest także opryszczkowym zapaleniem skóry, bo na ciele występują swędzące wykwity podobne do pęcherzyków wirusowej opryszczki. Schorzenie to z wirusami nie ma jednak nic wspólnego, bo związane jest z nietolerancją glutenu.

Podobnie, jak w celiakii u pacjenta występują przeciwciała IgAEmA. Jednak Choroba Duhringa daje o sobie znać znacznie później niż celiakia, objawy mogą wystąpić u pacjentów między 14. a 40.

rokiem życia, a im pacjent jest starszy, tym ryzyko wystąpienia choroby jest większe.

Choroba Duhringa – przyczyny

Nie ma jednej przyczyny występowania choroby Duhringa, mogą ją wywołać czynniki genetyczne albo nadmierne spożycie glutenu. Nie wiadomo też dokładnie, dlaczego w brodawkach skórnych pacjentów odkładają się ziarniste złogi, które tworzą ropne pęcherzyki na skórze.

Zobacz też: Zespół Cushinga

Maleńkie ropnie mogą mieć różną postać, od pojedynczych grudek do większych rumieni. W miejscach rozdrapywanych pęcherzy bardzo często tworzą się strupy, a potem powstają blizny. Wykwity najczęściej lokalizują się na:

  • kolanach
  • łokciach
  • pośladkach i kości krzyżowej
  • w okolicy łopatek
  • na twarz
  • na skórze owłosionej głowy

Wypryski nasilają się w sytuacji, gdy pacjent przyjmuje leki i pokarmy zawierające większe ilości jodu lub przebywa w rejonach nadmorskich.

U niektórych pacjentów objawom skórnym towarzyszą objawy zespołu złego wchłaniania pokarmowego, które są spowodowane zanikiem kosmków jelita cienkiego. U chorych może dojść też do niedokrwistości, depresji i osłabienia. Prawie połowa pacjentów z chorobą Duhringa ma zniszczone szkliwo zębowe.

Zobacz też: Róża – choroba skóry

Choroba Duhringa – badanie

W trakcie diagnozowania choroby Duhringa wykonuje się dwa podstawowe badania. Z jednej strony trzeba sprawdzić, czy u chorego występują przeciwciała IgAEmA, a jednocześnie trzeba pobrać do badania histopatologicznego wycinek skóry z pęcherzem i zbadać, czy występują w nim ziarniste złogi IgA.

Dodatkowo lekarz może skierować chorego na biopsję jelita i zaproponować wykonanie    badań genetycznych.

Sprawdź też: Brodawka łojotokowa – wygląd, przyczyny, leczenie i usuwanie

Leczenie i dieta

Zanim rozpocznie się leczenie pacjent ze zdiagnozowaną chorobą Duhringa musi jak najszybciej przejść na ścisłą dietę bezglutenową. Dopiero po 6 miesiącach od wykluczenia z jadłospisu posiłków zawierających gluten, zmiany na skórze mogą zacząć ustępować, na pełne wyleczenie pęcherzy można czasem czekać rok a nawet kilka lat.

Czytaj też: Alergia na gluten – objawy u niemowląt, dzieci i dorosłych

Równolegle z wykluczeniem glutenu pacjentowi ordynuje się lek o nazwie Dapson, który powinien wyeliminować z krwi pacjenta przeciwciała IgAEmA i wyciszyć wysypkę.  W trakcie terapii konieczna jest jednak stała opieka lekarza, bo pacjent narażony jest na wiele powikłań, w tym na:

  • anemię
  • obniżenie liczby leukocytów i granulocytów
  • uszkodzenie wątroby
  • uszkodzenie nerek

Z diety przy skórnej postać celiakii trzeba wyeliminować nie tylko gluten, ale ograniczyć również spożycie jodu. Pacjent taki powinien rzadziej sięgać po ryby morskie, owoce morza, powinien też zwracać uwagę na to jaką sól kupuje, bo nie zaleca się stosowania soli jodowanej.

Czytaj też:

Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?

Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!

Choroba Duhringa – czym jest i jak się objawia?

Choroba Duhringa, nazywana inaczej opryszczkowatym zapaleniem skóry, to schorzenie wynikające z nietolerancji glutenu. Jak się objawia?

Choroba Duhringa jest efektem nietolerancji glutenu, zatem jej leczenie polega głównie na stosowaniu diety bezglutenowej. Choroba ta objawia się charakterystycznymi zmianami skórnymi. Co musisz o niej wiedzieć?

Choroba Duhringa – na skróty:

Choroba Duhringa – co to?

Choorba Duhringa, czyli opryszczkowate zapalenie skóry, to schorzenie wynikające z nietolerancji glutenu. Jest to białko występujące w zbożach. Choroba Duhringa charakteryzuje się występującymi symetrycznie i swędzącymi zmianami na skórze.

W Polsce schorzenie to rzadko jest właściwie diagnozowane oraz leczone.

Choroba Duhringa – objawy

Objawy tego schorzenia wynikają z nietolerancji na gluten, czyli białko występujące w zbożach. Choroba ta pojawia się zazwyczaj u osób w wieku 14-40 lat i częściej występuje u mężczyzn niż u kobiet. Może być ono dziedziczone z pokolenia na pokolenie.

Choroba Duhringa objawia się pęcherzykami zawierającymi płyn, rumieniem, swędzącymi grudkami, a nawet pokrzywką. Zmiany skórne pojawiają się na plecach, pośladkach, łokciach, kolanach, okolicy kości krzyżowej, twarzy oraz na głowie. Ich cechą charakterystyczną jest to, iż występują symetrycznie.

Objawy choroby nasilają się, kiedy chory przyjmie lek zawierający w swoim składzie jod. Podobnie sytuacja przedstawia się w przypadku posiłków zawierających ten właśnie pierwiastek.  

Szacuje się, że ok. 10% pacjentów, oprócz zmian skórnych, skarży się także na dolegliwości przewodu pokarmowego. Wynikają one z częściowego lub całkowitego zaniku kosmków jelitowych. Objawem tego może być np. depresja, niedokrwistość lub osłabienie.

Choroba Duhringa – leczenie

Zazwyczaj w celu wyleczenia choroby Duhringa wystarczy wprowadzenie właściwej diety. Będzie ona polegała na wyeliminowaniu glutenu oraz laktozy. Kiedy jednak objawy są uciążliwe, konieczna może okazać się terapia farmakologiczna.

Do wyleczenia zmian skórnych spowodowanych tych schorzeniem stosuje się maści przeciwświądowe bądź sulfonamidy. Ich stosowanie poprawia wygląd skóry. Osoby cierpiące na to schorzenie powinny także unikać przebywania nad morzem, ponieważ występuje tam jod, który sprawia, że objawy się nasilają.

Przy rozpoznaniu choroby i wdrożeniu właściwego leczenia dużą rolę odgrywa także wykonanie specjalistycznych badań. Jest to biopsja skóry niezmienionej chorobowo i znajdującej się wokół wykwitów.

Wskazane jest także sprawdzenie zmian dotyczących kosmków jelitowych i ich sąsiedztwa.

Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem.

Celiakia – objawy, dieta, badania, rodzaje celiakii

Celiakia to glutenozależna choroba trzewna o podłożu immunologicznym. Objawy celiakii to m.in. przewlekłe bóle brzucha, nudności i wymioty, przewlekła biegunka, zaparcia.

W diagnostyce celiakii wykonuje się podstawowe badania krwi, badanie endoskopowe górnego odcinka przewodu pokarmowego, pobranie wycinków z oceną w badaniu histopatologicznym, czasami dodatkowo: badania genetyczne.

Leczenie celiakii polega przede wszystkim na stosowaniu diety bezglutenowej. Jakie objawy mogą wskazywać na celiakię? Jak objawia się celiakia u dzieci i dorosłych?

Celiakia, nazywana inaczej glutenozależną chorobą trzewną, może ujawnić się w każdym wieku. To choroba genetyczna o charakterze autoimmunologicznym – przyczyną celiakii jest więc niewłaściwa reakcja układu odpornościowego w stosunku do własnych tkanek.

Celiakia jest silnie związana z nietolerancją glutenu, czyli składowych białka zawartego w zbożach. Gluten występuje w ziarnach takich zbóż jak pszenica (w której stanowi 80 proc. białek), żyto i jęczmień.

Pełni funkcję spoidła – tworząc z wodą przestrzenną strukturę, nadaje pszennemu ciastu plastyczną, kleistą i ciągliwą konsystencję.

 Warto wiedzieć, że gluten nie wywołuje choroby – reakcja organizmu na gluten ujawnia jedynie jej obecność. Częstość występowania celiakii w krajach wysokorozwiniętych określa się na 1 proc.

(u kobiet stwierdza się ją 2–3 razy częściej niż u mężczyzn).

Poza klasycznymi objawami jelitowymi (biegunki, bóle, wzdęcia, zaparcia) u chorych obserwuje się spadek masy ciała, niski wzrost, drażliwość, przewlekłe zmęczenie, a w badaniach krwi – podwyższone stężenie aminotransferaz.

Celiakia – przyczyny

 Przyczyny celiakii nie są do końca poznane – nieprawidłowa reakcja immunologiczna w przypadku celiakii polega na nadmiernej reakcji układu odpornościowego na gluten, nierozpuszczalny polipeptyd bogaty w glutaminę i prolinę.

Istnieją przypuszczenia, że na występowanie celiakii wpływają zarówno predyspozycje genetyczne, jak i czynniki środowiskowe. Istnieją też związki celiakii z innymi chorobami autoimmunologicznymi – na celiakię chorują osoby, u których stwierdzono takie choroby, jak: toczeń rumieniowaty, reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), cukrzyca.

Czynnikiem ryzyka celiakii może być też obecność innej choroby o podłożu immunologicznym w rodzinie.

 Predyspozycję genetyczną do celiakii stwierdza się w przypadku wykrycia u pacjenta antygenów HLA-DQ2 lub HLA-DQ8 (brak tych antygenów jest podstawą do wykluczenia celiakii).

Początek celiakii często ma miejsce w momencie nagłego osłabienia odporności – np. po długo trwającej infekcji, po dużym stresie, po poważnej operacji.

>>> Preparaty wspomagające apetyt

Objawy celiakii zależą od rodzaju choroby.

  • celiakia klasyczna – ten rodzaj celiakii charakteryzuje się występowaniem typowych objawów (przewlekłe biegunki, spadek masy ciała, tłuszczowe lub wodniste stolce, częste bóle brzucha i wzdęcia); klasyczna celiakia u dzieci może skutkować zaburzeniami rozwoju fizycznego (np. brak przyrostu masy ciała i wzrostu);
  • celiakia bezobjawowa – to rodzaj celiakii charakteryzujący się brakiem objawów klinicznych; do tego rodzaju celiakii zaliczana jest tzw. celiakia latentna, czyli sytuacja, w której stwierdza się celiakię bez charakterystycznych objawów – przy jednoczesnym braku nieprawidłowości w badaniach kosmków jelitowych; jeśli stwierdza się zanik kosmków jelitowych (przy braku klasycznych objawów celiakii), to mówimy o celiakii niemej;
  • celiakia nietypowa – w tym rodzaju celiakii mogą wystąpić niektóre charakterystyczne objawy jelitowe; stwierdza się też zaniki kosmków jelitowych śluzówki jelita cienkiego; szacuje się, że ten rodzaj celiakii występuje częściej niż celiakia klasyczna – mało charakterystyczne objawy dodatkowo utrudniają diagnostykę. W przebiegu celiakii nietypowej mogą wystąpić objawy: zmiany skórne i błon śluzowych, zaburzenia układu krwiotwórczego, zaburzenia neurologiczne, problemy ze stawami (symetryczne zapalenie stawów).

Czytaj więcej: Budezonid wstępnym lekiem dla chorych na celiakię oporną 

Celiakia – objawy

  • przewlekłe bóle brzucha;
  • zmniejszenie masy ciała;
  • przewlekłe biegunki;
  • zaparcia i wzdęcia;
  • objawy refluksu żołądkowo-przełykowego;
  • częste migreny;
  • niedożywienie;
  • nudności i wymioty;
  • przewlekłe zmęczenie;
  • anemia, niedobór żelaza;
  • wahania nastroju;
  • osłabienie mięśniowe;
  • problemy ze stawami;
  • brak miesiączki;
  • problemy skórne (opryszczka, afty);
  • choroba Duhringa (opryszczkowe zapalenie skóry);
  • polineuropatia obwodowa;
  • niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby.

Tu kupisz: Leki na wzdęcia 

Objawy endoskopowe celiakii to m.in. zmniejszenie liczby fałdów błony śluzowej, wygładzenie błony śluzowej dwunastnicy, grudkowa struktura błony śluzowej (te objawy nie są podstawą do postawienia diagnozy, dodatkowo wykonuje się biopsję).

Celiakia u dzieci może dodatkowo objawiać się opóźnieniem rozwoju (opóźnienie dojrzewania płciowego, zaburzenia przyrostu masy ciała i wzrostu, opóźnienie pierwszej miesiączki).

Tu kupisz: Leki, suplementy diety, żelazo stosowane w leczeniu niedokrwistości 

Celiakia – badania

Badania podmiotowe i przedmiotowe nie wystarczą do postawienia diagnozy. W tym celu wykonywane są badania laboratoryjne oraz biopsja śluzówki jelita cienkiego.

Diagnostyka celiakii polega na wykonaniu badania endoskopowego i pobraniu materiału, który wysyłany jest do badania histopatologicznego. Pewne rozpoznanie celiakii możliwe jest, gdy można potwierdzić zanik kosmków jelitowych.

Jeśli u dziecka występuje podejrzenie celiakii, możliwe jest wykonanie badania endoskopowego w znieczuleniu ogólnym.

Badania laboratoryjne w diagnostyce celiakii polegają na pobraniu krwi i oznaczeniu aktywności przeciwciał przeciwko transglutanimazie tkankowej (tTG), deamidowanej gliadynie (DGP), endomysium mięśni gładkich (EmA).

W niektórych przypadkach stosowane są badania genetyczne (występowanie antygenów HLA-DQ2 lub HLA-DQ8 może wskazywać na predyspozycje genetyczne celiakii, brak tych antygentów jest podstawą do wykluczenia celiakii).

Celiakia – leczenie

Celiakia jest nieuleczalna – podstawą terapii jest eliminowanie objawów celiakii. Leczenie celiakii polega więc przede wszystkim na stosowaniu diety bezglutenowej (wyklucza się z diety: pszenicę, żyto, jęczmień i owies).

Celiakia – powikłania

Każda postać celiakii może skutkować wystąpieniem powikłań, jeśli choroba nie jest leczona lub jest niewłaściwie leczona. Możliwe powikłania celiakii to m.in.: osteoporoza, pierwotna marskość wątroby, stłuszczenie wątroby, niedokrwistość, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia płodności, niedożywienie.

Czytaj więcej: Osteoporoza – przyczyny i diagnostyka. Dieta przy osteoporozie 

Celiakia a nadwrażliwość na gluten

Celiakia, czyli enteropatia glutenowa, to autoimmunologiczna choroba uwarunkowana genetycznie. Nie każda nadwrażliwość na gluten to celiakia – wyróżniamy niebędącą celiakią nadwrażliwość na gluten (NGNS) oraz IgE-zależną alergię na pszenicę. Każda z tych chorób wymaga odmiennego traktowania.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*