Cewnikowanie serca – wskazania

Jednym z badań, które wykonuje się w diagnostyce schorzeń mięśnia sercowego jest biopsja serca, inaczej nazywana biopsją endomiokardialną. Jest to zabieg mocno inwazyjny, dlatego lekarze decydują się na niego w ostateczności – wtedy, gdy inne badania nie pomogły w rozpoznaniu choroby.

Na czym polega i jakie są wskazania oraz przeciwwskazania do wykonania zabiegu? Czy po biopsji serca zdarzają się powikłania?

Serce jest centralnym narządem całego naszego organizmu. To dzięki niemu krew krąży w naszych naczyniach krwionośnych.

W jaki sposób zbudowane jest serce? To mięsień poprzecznie prążkowany, który składa się z czterech jam: z dwóch przedsionków i dwóch komór. Otoczone jest workiem osierdziowym i zlokalizowane w klatce piersiowej. Zdarzają się sytuacje, w których dochodzi do różnych chorób mięśnia sercowego.

Wówczas pacjent jest poddawany szczegółowej diagnostyce w celu rozpoznania schorzenia. 

Biopsja serca – czym jest biopsja endomiokardialna i jakie są wskazania do wykonania badania?

Biopsja mięśnia sercowego jest badaniem inwazyjnym, które polega na pobraniu wycinków mięśnia sercowego za pomocą specjalnego cewnika, wprowadzanego do wnętrza serca przez tętnice lub żyły.

Kiedy lekarz może zadecydować o przeprowadzeniu badania? Biopsja serca jest zalecana w przypadku podejrzenia choroby spichrzeniowej, jak również zapalenia bądź nowotworu mięśnia sercowego.

Ponadto na zrobienie biopsji endomiokardialnej lekarz decyduje się także wtedy, kiedy podejrzewa u pacjenta chorobę układową, w której dochodzi do zajęcia serca – ma to miejsce przy stwierdzeniu sarkoidozy, twardziny, amyloidozy czy też hemochromatozy.

Wykonuje się ją również celem oceny mięśnia sercowego po przeszczepie, a także, aby określić przyczynę ostrej niewydolności serca, która szybko postępuje i towarzyszą jej zaburzenia rytmu serca.

Czy istnieją przeciwwskazania uniemożliwiające przeprowadzenie biopsji serca u pacjenta?

Tak. Nie u każdego pacjenta można wykonać biopsję mięśnia sercowego. Ze względu na swoją inwazyjność nie powinno się jej przeprowadzać w sytuacji, kiedy istnieją inne, mniej obciążające metody, dzięki którym lekarz ma możliwość zdiagnozowania podejrzewanej przez siebie jednostki chorobowej. 

Przeciwwskazaniem do badania jest ciąża, jak również ciężkie i nieustabilizowane nadciśnienie tętnicze.

Także w przypadku zażywania przez pacjentów leków przeciwkrzepliwych oraz zaburzeń krzepnięcia krwi wykonanie biopsji mięśnia sercowego jest zabronione.

Dyskwalifikacją do przeprowadzenia zabiegu jest również zapalenie wsierdzia, niestabilna hemodynamicznie niewydolność układu krążenia, skaza krwotoczna, ciężka niedokrwistość oraz ciężkie zaburzenia elektrolitowe.

Jak przygotować się do biopsji serca? Gdzie jest wykonywane badanie?

Biopsja serca przeprowadzana jest w znieczuleniu miejscowym – pacjent w czasie zabiegu jest przytomny. Przed badaniem musi pozostać na czczo, nie wolno mu jeść ani pić na minimum 4-6 godzin przed planowanym zabiegiem.

Zwykle też przed biopsją serca pacjent ma robione badania laboratoryjne, aby ocenić krzepliwość jego krwi, są to m.in.

morfologia krwi z poziomem płytek, wskaźnik INR oraz czas APTT, ale też poziom elektrolitów, bowiem ich „rozchwianie” może wywoływać zaburzenie czynności serca.

W jaki sposób odbywa się biopsja mięśnia sercowego?

Pacjent znajduje się w pozycji leżącej. Następnie przezskórnie (lekarz musi naciąć skórę po jej uprzednim odkażeniu) do naczyń tętniczych lub żylnych wprowadza się specjalny cewnik.

Jeśli ma on trafić do prawej komory serca, to wprowadza się go poprzez żyły, zwykle poprzez nakłucie żyły szyjnej wewnętrznej; jeśli zaś do lewej – wtedy prowadzi się go przez tętnice (zazwyczaj jest to tętnica udowa prawa).

Lekarz stopniowo wsuwa cewnik coraz głębiej  (jest to możliwe dzięki obrazom wykonywanym z użyciem promieni rentgenowskich) przez naczynie krwionośne aż do momentu, gdy znajdzie się on w jamie serca. Wtedy też lekarz może pobrać próbkę mięśnia do badania i przekazać ją do badania histopatologicznego. 

Jak długo czeka się na wynik biopsji?

Pobrany wycinek zostaje przekazany do badania histopatologicznego. Zwykle ocenę tej próbki uzyskuje się po kilku lub kilkunastu dniach.

Biopsja mięśnia sercowego – powikłania

Po wykonaniu biopsji endomiokardialnej mogą zdarzyć się powikłania. Najgroźniejszym z nich jest ewentualne przebicie mięśnia sercowego, co z kolei może doprowadzić do tamponady serca i śmierci pacjenta.

Poza tym może dojść do zaburzeń rytmu serca, krwawienia w miejscu nacięcia skóry, uszkodzenia naczyń krwionośnych czy odmy opłucnowej.

Choć powikłania nie zdarzają się często, to biopsja mięśnia sercowego jest nadal badaniem mocno inwazyjnym, dlatego lekarze decydują się na nią w ostateczności.

wróć do bloga czytaj kolejny

  • Cewnikowanie serca – wskazania kapsułki 28.99 zł
  • Cewnikowanie serca – wskazania tabletka, niedobór minerałów 3.99 zł
  • Cewnikowanie serca – wskazania kapsułki 18.99 zł
  • Cewnikowanie serca – wskazania tabletka, niedobór minerałów 9.99 zł

Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym.

Zgłoś uwagi

  • Cewnikowanie serca – wskazania TSH (hormon tyreotropowy) jest produkowany przez przysadkę mózgową i stymuluje tarczycę do wydzielania hormonów (trójjodotyroniny – T3 oraz tyroksyny – T4). Oznaczenie poziomu TSH we krwi jest podstawowym badaniem, dzięki któremu można sprawdzić, czy tarczyca funkcjonuje prawidłowo. Co oznacza podwyższone TSH lub obniżony poziom tyreotropiny?
  • Cewnikowanie serca – wskazania Angio-TK jest mniej inwazyjną techniką angiografii naczyń krwionośnych. Badanie to pozwala na zobrazowanie stanu żył i tętnic praktycznie każdego obszaru naszego ciała. Zaletą angio-TK, będącego jednym z najdroższych badań obrazowych, jest z pewnością sposób podawania kontrastu. Jakie badania diagnostyczne należy wykonać przed tomografią komputerową naczyń krwionośnych, czy istnieją przeciwwskazania do przeprowadzania obrazowania i czy trzeba mieć skierowanie na angiografię tomografii komputerowej? Odpowiedzi znajdują się w niniejszym artykule. 
  • Cewnikowanie serca – wskazania Badanie poziomu estrogenów jest jednym z głównych parametrów, który jest analizowany, kiedy lekarz specjalista (endokrynolog, ginekolog czy dermatolog) próbuje ustalić przyczynę długotrwałego braku miesiączki, zaburzeń dojrzewania płciowego, funkcji jajników, niekontrolowanych zmian masy ciała, a także niepokojących objawów natury dermatologicznej, takich jak np. trądzik. Poziom estrogenów kobiety w ciąży różni się od zakresów referencyjnych dla nieciężarnych pacjentek. Jak należy się przygotować do pobrania krwi, jakie są objawy nadmiaru i niedoboru estrogenów i czy badanie poziomu tych hormonów jest refundowane? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule.
  • Artroskopia kolana to małoinwazyjny zabieg, zarówno diagnostyczny, jak i leczniczy. Jego zastosowanie zwiększa komfort pacjenta (w porównaniu z tradycyjną operacją), prowadzi do szybszego powrotu do sprawności, zmniejsza ryzyko powikłań pooperacyjnych oraz okres hospitalizacji. Artroskopia polega na oglądaniu wnętrza stawu kolanowego za pomocą endoskopu wprowadzanego przez niewielkie nacięcie na skórze. Dowiedz się, jakie są wskazania do operacji kolana tą metodą.
  • Badanie poziomu wolnego testosteronu jest zlecane w przypadku potwierdzenia lub wykluczenia wielu zaburzeń hormonalnych, które mogą objawiać się różnie u kobiet i inaczej u mężczyzn. Oznaczenie poziomu FTST wykonuje się również wówczas, kiedy wynik badania całkowitego testosteronu znajduje się poza zakresem norm laboratoryjnych. Wydzielanie hormonu zależy od prawidłowej pracy jajników lub jąder, nadnerczy, przysadki i podwzgórza. Czy do zbadania poziomu wolnego testosteronu trzeba być na czczo, jakie są normy dla kobiet i mężczyzn, kiedy zachodzi konieczność dodatkowej suplementacji testosteronem i jak bezpiecznie przejść przez ten proces? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule.

Cewnikowanie serca – opis badania, wskazania, przygotowanie, przeciwwskazania, powikłania

Cewnikowanie serca to jedno z badań kardiologicznych oceniających kondycję serca. Badanie to pozwala na ocenę ciśnienia w jamach serca oraz określenie wysycenia krwi tlenem.

Kiedy wykonuje się to badania? Jak wygląda zabieg cewnikowania serca? W jaki sposób przygotować się do badania? Jakie są przeciwwskazania do wykonania badania? Jak postępować po zabiegu cewnikowania serca? Sprawdź w poniższym artykule.

Cewnikowanie serca – wskazania

Cewnikowanie serca – co to za badanie?

Cewnikowanie serca to inwazyjne badanie diagnostyczne
polegające na przez skórnym nakłuciu żyły lub tętnicy i wprowadzeniu cewnika,
który pod kontrolą rentgenowską przesuwany jest do jam serca i dużych naczyń
znajdujących się w jego obrębie.

Cewnikowanie serca pozwala Nam na bezpośredni pomiar ciśnienia,
jakie panuje w różnych jamach serca oraz sprawdzenie, jakie jest wysycenie krwi
tlenem.

Z uwagi na to, iż cewnikowanie serca należy do badań inwazyjnych coraz
częściej zastępowane jest przez echo serca.

Jednak w wielu przypadkach wciąż
cewnikowanie okazuje się bardzo cennym badaniem dostarczającym informacji o
stanie Naszego serca i dużych naczyń zaopatrujących serce w krew.

Jedną z takich informacji może być wielkość frakcji wyrzutowej
a więc objętość krwi, która w trakcie skurczu jest „wyrzucana” do aorty
(głównej tętnicy wyprowadzającej krew z serca). Dzięki cewnikowaniu można
również określić, jaka objętość krwi znajduje się w sercu przed skurczem a jak
zostaje po skurczu. Wszystkie te informacje są istotne w diagnostyce wad serca,
w tym wad zastawek.

Cewnikowanie serca – wskazania do wykonania badania

W jakich więc sytuacjach badanie to może okazać się
pomocne?:

  • Wątpliwości diagnostyczne w przypadku niektórych
    wad wrodzonych serca
  • Określenie stopnia zaawansowania wady serca
  • Kwalifikacja do zabiegu kardiologicznego lub
    operacji kardiochirurgicznej
  • Kwalifikacja do przeszczepu serca
  • Diagnostyka tętniczego nadciśnienia płucnego
  • Określenie stopnia niewydolności serca
  • Kontrola dotychczas stosowanego leczenia
    kardiologicznego
Leia também:  Zapalenie stawu kolanowego (kolana) – objawy, leczenie, przyczyny

O tym czy wykonać badanie i kiedy decyduje lekarz po wzięciu
pod uwagę wszystkich przeciwwskazań oraz możliwych powikłań. Cewnikowanie serca
należy do badań inwazyjnych, wykonywanych w specjalistycznych szpitalach
posiadających pracownię hemodynamiczną.

Cewnikowanie serca – jak przygotować się do badania?

Jak już wiemy cewnikowanie serca to inwazyjny zabieg,
dlatego przed jego wykonaniem lekarz przeprowadza dokładny wywiad oraz zleca
dodatkowe badania.

Ważne! – W trakcie rozmowy z lekarzem poinformujmy go o
ewentualnym uczuleniu na środek kontrastowy, ciąży, skłonności do krwawień oraz
o wszystkich stosowanych lekach.

EKG, RTG klatki piersiowej oraz badanie echokardiograficzne
to badania zlecane przez specjalistę przed zabiegiem cewnikowania. Badania te
pozwalają na wstępną ocenę kardiologiczną, sprawdzenie położenia serca i
wychwycenie ewentualnych nieprawidłowości, które mogą mieć znaczenie podczas
cewnikowania serca.

Zaleca się również, aby przed badaniem odwiedzić stomatologa
i skontrolować stan swojego uzębienia w celu wyleczenia ewentualnych ubytków.
Dla wielu osób zalecenie to może wydać się dziwne. Jednak pamiętajmy, że chore
zęby mogą stać się źródłem wielu infekcji, w tym zapalenia wsierdzia stąd konieczność
ograniczenia ryzyka ewentualnych powikłań.

Przed samym zabiegiem zostaniemy poproszeni o wygolenie
okolic pachwin oraz otrzymamy środek znieczulający i uspokajający. Jeśli
pacjentem jest małe dziecko badanie zostanie wykonane w znieczuleniu ogólnym.

Warto również skonsultować się wcześniej z lekarzem, jeśli
przyjmujemy leki antykoagulacyjne lub metforminę. Leki antykoagulacyjne powinny
zostać odstawione 2 dni przed planowanym zabiegiem a wskaźnik INR powinien
wynosić mniej niż 1,5.

Jeśli istnieje duże ryzyko powstania zakrzepu lekarz
może zmienić leki antykoagulacyjny na heparynę. Podobna sytuacja dotyczy
pacjentów chorujących na cukrzycę, przed zabiegiem lekarz może zalecić zmianę
leczenia, z metforminy na insulinę.

Cewnikowanie serca – jak wygląda badanie?

Zabieg cewnikowania serca przeprowadzany jest w Pracowni
Hemodynamicznej. Pacjent jest całkowicie rozebrany, leży na wznak na specjalnym
stole, przykryty prześcieradłem chirurgicznym. Przed przystąpieniem do samego
zabiegu miejsce nakłucia jest dezynfekowane i znieczulanie miejscowo za pomocą
lignocainy. Najczęściej wkłucia dokonuje się w okolicy uda, rzadziej jest to
dół łokciowy.

W zależności od tego czy cewnikowana jest lewa czy też prawa
część serca lekarz nakłuwa naczynie tętnicze lub żylne (krew tętnicza znajduje
się w lewej części serca, a krew żylna w prawej części serca). Do naczynia
wprowadzany jest następnie specjalny rodzaj wenflonu nazywany „koszulką” żylną
lub tętniczą i cewnik, którym wykonuje się badanie.

Cewnik jest następnie przesuwany przez naczynie krwionośne
do jam serca i wychodzących z serca dużych naczyń (aorty lub tętnicy płucnej).

Dotarcie do serca i dużych naczyń umożliwia pomiar ciśnienia i wysycenia krwi
tlenem. Przez cały czas trwania zabiegu ruchy cewnika w naczyniach i sercu są
kontrolowane przy pomocy promieni rentgenowskich.

Dzięki temu lekarz ma stałą
kontrolę nad zabiegiem i może wychwycić wszelkie komplikacje.

Pod koniec zabiegu podawany jest również środek kontrastowy,
co pacjenci odczuwają, jako uderzenie ciepła, rozchodzące się po całym ciele.

Po zakończeniu badania cewnik i koszulka naczyniowa zostają
usunięte, a miejsce wkłucia zabezpieczone opatrunkiem uciskowym, który po kilku
do kilkunastu godzin zostaje usunięty.

Ważne! – W trakcie badania zgłaszajmy lekarzowi wszelkie
nagłe dolegliwości a więc: ból w klatce piersiowej czy też duszność.

Jak postępować po badaniu?

Cewnikowanie serca to inwazyjne badanie, dlatego po zabiegu
pacjent odwożony jest na oddział szpitalny gdzie, przez co najmniej kilkanaście
godzin powinien pozostać w pozycji leżącej. Przez ten czas powstrzymajmy się od
posiłków, wskazane jest jedynie przyjmowanie płynów.

Wynik badania zostanie Nam przekazany w formie opisowej,
niekiedy z dołączonymi kliszami rentgenowskimi lub filmem. W zależności od
wyniku lekarz zadecyduje o dalszym postępowaniu. To jak długo pozostaniemy w
szpitalu jest ściśle powiązane z przyczyną wykonywania badania cewnikowania
serca.

Cewnikowanie serca – przeciwwskazania

Wiemy już, kiedy wykonywane jest badanie cewnikowania serca,
pozostaje jednak pytanie, kiedy zabieg ten jest przeciwwskazany. Do względnych
przeciwwskazań należą:

  • Zaawansowana niewydolność nerek i wątroby
  • Ciężka skaza krwotoczna
  • Przebyty niedawno udar mózgu (do 3 miesięcy)
  • Nadczynność tarczycy
  • Niedokrwistość
  • Uczulenie na środki radiologiczne
  • Ciężkie zaburzenia elektrolitowe
  • Zaawansowana miażdżyca
  • Zapalenie wsierdzia

Może się zdarzyć, że lekarz pomimo istnienia powyższych
przeciwwskazań zdecyduje o konieczności wykonania zabiegu, dzieje się tak, gdy
korzyści wynikające z zabiegu znacznie przewyższają ryzyko związane z
istnieniem innych schorzeń. Dlatego też mówimy o przeciwwskazaniach względnych,
to znaczy zależnych od sytuacji i decyzji lekarza.

Cewnikowanie serca – powikłania

Jak każde inwazyjne badanie tak i cewnikowanie serca może
wiązań się z pewnymi powikłaniami:

  • Drobny krwiak w miejscu wkłucia – to najczęstsze i niegroźne powikłanie.
  • Reakcja alergiczna na środek cieniujący – pacjenci otrzymujący go po raz pierwszy mogą nie wiedzieć o uczuleniu. Odczyn alergiczny może mieć postać zmian skórnych, nudności, wymiotów, bólu głowy lub dreszczy.
  • Bardzo rzadko zdarzające się powikłania to – przebicie mięśnia sercowego przez cewnik, uszkodzenie ściany naczynia, zawał serca i zakażenie

Doktor nauk medycznych, absolwentka Uniwersytetu Medycznego im. Piastów Śląskich we Wrocławiu na
kierunku analityka medyczna (medycyna laboratoryjna).

Aktualnie związana z Kliniką Hematologii i
Transplantacji Szpiku Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego, gdzie pracuje na stanowisku młodszego
asystenta, na co dzień zajmując się diagnostyką genetyczną pacjentów z chorobami
hematologicznymi. Aktywny uczestnik wielu konferencji naukowych oraz autor licznych publikacji
naukowych, również tych o zasięgu międzynarodowym.

Laureatka „Diamentowego Grantu”
przyznanego przez Ministerstwo Nauki oraz Szkolnictwa Wyższego, w ramach, którego zrealizowała
swoją pracę doktorską na Wydziale Lekarskim (Katedra Medycyny Sądowej) Uniwersytetu

Medycznego we Wrocławiu. Wolne chwile spędza aktywnie, na rowerze bądź boisku do squasha.

Konsultacja kardiologiczna / wskazania | Centrum Medyczne Magnolia

Kardiologia to dziedzina medycyny zajmująca się wadami oraz chorobami układu sercowo-naczyniowego. Lekarz o specjalizacji z zakresu kardiologii zajmuje się diagnostyką chorób serca i naczyń krwionośnych, zarówno wrodzonych jak i nabytych.

Ustala metody leczenia oraz nadzoruje nad rehabilitacją pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Przeprowadza również badania z zakresu kardiologii nieinwazyjnej (np.EKG, USG serca ) jak i inwazyjnej (np.

cewnikowanie serca, koronografia )

Choroby układu sercowo-naczyniowego należą do tak zwanej grupy chorób cywilizacyjnych. Permanentny stres, złe nawyki żywieniowe, przetworzone jedzenie bogate w tłuszcze nasycone, a także brak ruchu sprawiają, że coraz więcej osób dotykają problemy kardiologiczne. Wskazaniem do konsultacji z kardiologiem są m.in.;

  • – zmiany w rytmie serca, tzw. uczucie “kołatania”,
    – uczucie gniecenia, ucisku i ból w klatce piersiowej,
    – uczucie uderzenia krwi do głowy,
    – duszności, zwłaszcza po wysiłku fizycznym,
    – zmęczenie bez wysiłku,
    – częste bóle i zawroty głowy,
    – obrzęki twarzy oraz kończyn,
    – przebyte operacje serca,
    – wrodzone wady serca,
    – zaburzenia lipidowe ( zbyt wysoki cholesterol )
    – choroba niedokrwienna serca,
    – nadciśnienie tętnicze,
    – przebyty zawał serca,
    – kardiomiopatia
  • – zasłabnięcia i omdlenia.

Konsultacja kardiologiczna składa się z dwóch etapów.

Badanie podmiotowe, czyli wywiad z pacjentem, podczas którego lekarz prosi o opisanie dolegliwości i niepokojących objawów. Następnie specjalista zadaje pytania dotyczące trybu życia, stosowanych używek (palenie papierosów, alkohol), rodziny (wywiad rodzinny, tzn.

występowanie w rodzinie – matka, ojciec, rodzeństwo – chorób układu krążenia, zgonów z powodu zawału, udaru), pobytów w szpitalu i stosowanych leków. Ważnym elementem wywiadu są również pytania dotyczące okoliczności występowania objawów, częstości i czasu trwania oraz nasilenia.

Badanie przedmiotowe, czyli badanie (fizykalne) ciała pacjenta. Kardiolog bada ciśnienie krwi na obu kończynach górnych. Następnie osłuchuje serce i płuca, dzięki czemu uzyskuje informacje na temat stanu układu krążenia.  Na tym etapie może wykonać również EKG lub USG serca.

Po szczegółowym badaniu pacjenta i analizie uzyskanych wyników lekarz podejmuje decyzję dotyczącą dalszego postępowania. Wnioski wyciągnięte przez kardiologa zarówno podczas badania podmiotowego, jak i przedmiotowego są podstawą do skierowania pacjenta na ewentualne dalsze badania, a następnie wdrożenia celowego leczenia.

Choroby serca i naczyń krwionośnych zabijają rocznie około 170 tysięcy Polaków. Jest to jedna z głównych przyczyn przedwczesnej śmierci w naszym kraju. Prostym sposobem na zapobieganie chorobom serca jest regularne badanie się i konsultacje z kardiologiem.

Cena konsultacji z USG screeningowym 180 zł

Katedra i Klinika Kardiologii Dziecięcej i Wad Wrodzonych Serca: …diagnostycznego cewnikowania serca

Zabieg diagnostycznego cewnikowania serca wykonywany są wyłącznie w Klinice po ustaleniu wskazań przez kardiologa dziecięcego. Termin przyjęcia do Kliniki celem wykonania badań kwalifikujących i cewnikowania serca ustala lekarz Kliniki. Hospitalizacja trwa zwykle 5 dni.

Cewnikowanie serca jest metodą diagnostyczną pozwalającą na bezpośrednią, dokładną ocenę budowy i funkcji serca oraz określenie rodzaju i ciężkości wady.

Leia também:  Como aplicar folha de ouro na tela (com imagens)

Cewnikowanie serca polega na wprowadzeniu cienkiej plastikowej rurki przez naczynie krwionośne do serca. W tym celu nakłuwa się żyłę lub tętnicę udową (w pachwinie).

Obrazy podczas cewnikowania uzyskuje się metodą Roentgena. Takie badanie pozwala na:

  1. Oznaczenie zawartości tlenu we krwi w poszczególnych przedziałach serca i dużych naczyniach krwionośnych
  2. Pomiar ciśnienia krwi nie tylko w dużych naczyniach, ale i wewnątrz serca
  3. Dokładne zobrazowanie i rejestrację budowy i pracy serca oraz przepływu krwi dzięki podaniu kontrastu poprzez cewnik

To wszystko pozwala dokładnie rozpoznać wadę serca oraz podjąć decyzję i zaplanować dalsze leczenie.

Przygotowanie dziecka do cewnikowania serca rozpoczyna się od pierwszego dnia pobytu w Klinice, kiedy wykonywane są badania kwalifikujące do cewnikowania. Ma to na celu potwierdzenie, że nie ma przeciwwskazań i zabieg może zostać wykonany.

Dzień przed cewnikowaniem dziecko jest kąpane, aby zmniejszyć ilość bakterii na skórze i ograniczyć ryzyko groźnych infekcji. Bardzo ważne jest, aby przed zabiegiem dziecko miało pusty żołądek. O godzinie ostatniego karmienia poinformuje pielęgniarka.

Bycie na czczo zabezpiecza to przed potencjalnie groźnymi wymiotami, które mogą wystąpić w trakcie lub po zabiegu, dlatego należy ściśle przestrzegać zaleceń personelu. Rano przed badaniem dziecko otrzyma leki, które zmniejszą obawę i ułatwią zaśnięcie w czasie badania.

Po tym dziecko zostanie przewiezione przez pielęgniarkę na salę zabiegową. Rodzice oczekują na dziecko na oddziale. Badanie zwykle trwa około 1-2 godzin. Czas badania zależy od rodzaju wady i stopnia złożoności wady.

W czasie badania dziecko będzie spało – anestezjolog wykonuje znieczulenie ogólne. Większe dzieci, które będą współpracowały przy badaniu, mogą mieć wykonane badanie w znieczuleniu miejscowym po podaniu leków uspokajających. Metody znieczulenia zapewniają dziecku bezbolesny przebieg zabiegu.

Po cewnikowaniu dziecko wróci na swoją salę do łóżka, w którym będzie musiało pozostać do następnego dnia. Dziecko po badaniu może być senne lub rozdrażnione. Rodzice mogą przebywać z dzieckiem. Powinni postarać o to, by dziecko spokojnie leżało, gdyż strącenie opatrunku może spowodować krwawienie w miejscu wkłucia.

Po badaniu dziecko może jeszcze wymiotować. Jeszcze przez kilka godzin powinno pozostawać na czczo. Zwykle po ok. 2-3 godzinach od badania można podać do picia wodę lub herbatę, należy jednak zawsze zapytać o to personel. Podanie mleka możliwe jest ok. 3-4 godziny od zabiegu.

Starsze dzieci lekkie posiłki mogą zjeść wieczorem o ile personel wyrazi zgodę. Po cewnikowaniu do dziecka co jakiś czas będzie przychodziła pielęgniarka lub lekarz, żeby je zbadać – jest to rutynowe postępowanie. Badanie zwykle wymaga opracowania i o jego wynikach rodzice informowani są następnego dnia.

Następnego dnia wykonywane są badania kontrolne. Zazwyczaj dziecko może wrócić do domu drugiego dnia po badaniu.

Cewnikowanie serca: na czym polega? Kiedy się przeprowadza cewnikowanie serca

Cewnikowanie serca wykonuje się poprzez przezskórne nakłucie żyły lub tętnicy i wprowadzenie cewnika, który następnie przeprowadza się naczyniem krwionośnym w kierunku jam serca. Dzięki temu można ocenić panujące tam ciśnienie oraz zbadać stopień wysycenia krwi tlenem.

Inne możliwe do uzyskania dane to informacje dotyczące przepływów, oporów, przecieków, wielkości fal zwrotnych, funkcji komór serca oraz obserwacje powierzchni ujścia zastawek serca.

Czyli dzięki cewnikowaniu serca poznaje się także budowę anatomiczną tego fragmentu układu krążenia.

Jest to na tyle inwazyjne i niebezpieczne badanie, że obecnie jest zastępowane przez inne metody określane nazwą echo serca (echokardiogram serca) lub przez rezonans magnetyczny (MRI). W niektórych jednak przypadkach cewnikowanie serca jest badaniem niezastąpionym i nadal wykonywanym jako badanie z wyboru.

Badanie wykonuje się w pracowni hemodynamicznej. Po wprowadzeniu cewnika do światła żyły przesuwa się go, rejestrując do drodze różne dane, w tym ciśnienie krwi i wysycenie krwi tlenem. Aby sprawdzić drogę cewnika wykonuje się serię zdjęć rentgenowskich, a pod koniec dodaje często także środek cieniujący.

Wskazania do przeprowadzenia badania:

  • diagnostyka wad wrodzonych serca
  • podejrzenie wady serca i poznanie stopnia zaawansowania choroby
  • przygotowanie do zabiegu chirurgicznego lub operacji chirurgicznej
  • kwalifikacja do operacji przeszczepiania serca
  • diagnostyka stopnia niewydolności serca
  • sprawdzenie efektów leczenia

Przed cewnikowaniem serca wykonuje się badania dodatkowe, takie jak EKG i prześwietlenie klatki piersiowej. Przed badaniem należy dokładnie usunąć włosy w pachwinach.

Następnie pacjent otrzymuje środek miejscowo znieczulający, a także, w razie potrzeby – środki uspokajające. Jeżeli zażywa się leki przeciwzakrzepowe, należy je odstawić na dwa dni przed badaniem lub zamienić antykoagulanty na heparynę.

Pacjenci przyjmujący metforminę muszą ją zastąpić na dwa dni insuliną.

Cewnikowanie serca przeprowadza się w pracowni hemodynamicznej. Cewnik wprowadzany jest najczęściej przez naczynie krwionośne biegnące po udzie. Niekiedy także przez żyłę w dole łokciowym. W zależności od tego, którą jamę serca się cewnikuje, narzędzie wprowadza się albo do żyły, albo tętnicy.

Najpierw w naczyniu krwionośnym umieszczany jest weflon z zastawką, a następnie cewnik, który przesuwa się naczyniami krwionośnymi aż do jamy serca. Wszystko odbywa się pod kontrolą obrazu widocznego na monitorze dzięki promieniom rentgenowskim. Pod koniec cewnikowania podaje się także środek cieniujący. Po badaniu weflon jest usuwany, a miejsce wkłucia odpowiednio opatrywane.

Zobacz wideo Anatomia człowieka – serce

Cewnikowania serca nie wykonuje się w przypadku występowania chorób takich jak:

Podczas cewnikowania serca istnieją potencjalne zagrożenia, takie jak odczyny alergiczne, krwiaki w miejscu wprowadzenia cewnika, nudności i wymioty, zawroty głowy, dreszcze i spadek ciśnienia.

Najgroźniejszym powikłaniem jest uszkodzenie ściany serca, co wymaga natychmiastowej operacji chirurgicznej. Może ponadto dojść do zaburzeń rytmu serca, zawału serca lub udaru niedokrwiennego mózgu.

Cewnikowanie serca

Cewnikowanie serca to inwazyjne badanie kardiologiczne, które pozwala na bezpośredni pomiar ciśnienia w jamach serca i w wychodzących z niego dużych naczyniach krwionośnych. Badanie umożliwia również określenie stopnia wysycenia krwi tlenem.

Cewnikowanie serca polega na przezskórnym nakłuciu żyły lub tętnicy i wprowadzeniu cewnika, który jest przesuwany w świetle naczynia do jam serca lub dużych naczyń odchodzących od serca. Badanie wykorzystywane jest w diagnostyce wad serca.

Obecnie jednak coraz częściej cewnikowanie serca zastępowane jest przez nieinwazyjne badanie echokardiograficzne, np. u dzieci można wykryć wady serca już na etapie życia prenatalnego za pomocą echokardiografii płodu.

1. Jak przebiega cewnikowanie serca?

Cewnikowanie serca wykonuje się w trzech przypadkach. Wskazaniem do przeprowadzenia badania są:

  • wątpliwości diagnostyczne w niektórych wadach wrodzonych serca,
  • określenie stopnia zaawansowania wady serca,
  • kwalifikacje do inwazyjnego zabieg kardiologicznego.

Cewnikowanie serca jest przeprowadzane na zlecenie lekarza i odbywa się w warunkach szpitalnych. Pacjent przed badaniem jest poddawany wstępnej ocenie kardiologicznej, która obejmuje: EKG, echo serca i RTG albo USG klatki piersiowej.

U dorosłych cewnikowanie serca odbywa się w znieczuleniu miejscowym, natomiast u dzieci – w znieczuleniu ogólnym. Przed badaniem wskazane jest podanie pacjentowi środka uspokajającego. Cewnikowanie serca wykonuje się w pracowni hemodynamicznej.

Do badania pacjent bez ubrań układany jest na wznak na stole i przykrywany specjalnym prześcieradłem chirurgicznym.

Miejsce, w którym wykonane zostanie nakłucie najpierw należy poddać sterylizacji, następnie miejscowo znieczulić przez podskórne podanie lignocainy. U noworodków z wadami serca stosuje się znieczulenie ogólne.

Podczas cewnikowania przeważnie używa się naczyń udowych, chociaż czasem nakłuwa się także kończynę górną (dół łokciowy). Jeżeli przeprowadzane jest cewnikowanie lewych jam serca, najlepszy dostęp można uzyskać przez naczynia tętnicze.

Jeżeli zaś cewnikowanie ma objąć prawe jamy serca, nakłuwa się naczynia żylne. Do nakłuwanego naczynia wprowadza się specjalną koszulkę (rodzaj wenflonu z zastawką), która umożliwia szybką wymianę cewników.

Cewnik przesuwany jest przez światło nakłutego naczynia do jam serca i wychodzących z niego dużych naczyń krwionośnych, w których mierzy się ciśnienie krwi i wysycenie jej tlenem.

Cewnik przemieszczający się w naczyniach krwionośnych oraz jamach serca widoczny jest na specjalnym ekranie. Przez organizm osoby badanej regularnie przepuszczana jest wiązka promieni rentgenowskich. Niekiedy pod koniec badania do jam serca podaje się środek cieniujący, tzw.

kontrast. Po cewnikowaniu serca lekarz usuwa koszulkę naczyniową, a na miejsce wkłucia zakłada opatrunek uciskowy, który powinien pozostać przez kilka-kilkanaście godzin. Wynik badania przekazywany jest w formie opisu, czasem z dołączonymi kliszami rentgenowskimi lub filmem.

2. Jakie powikłania mogą wystąpić po cewnikowaniu serca?

Przeciwwskazaniem do przeprowadzenia badania jest skaza krwotoczna. Po zakończeniu badania pacjent odwożony jest na oddział szpitalny, gdzie przez najbliższe kilkanaście godzin powinien zostać w pozycji leżącej. W tym czasie zalecane jest częste przyjmowanie płynów z równoczesnym ograniczeniem spożywania posiłków.

Leia também:  Niewydolność żylna u mężczyzn

Najczęstszym powikłaniem po cewnikowaniu serca jest krwiak w miejscu wprowadzenia cewnika. Jeśli do naczyń wprowadzany jest środek cieniujący, może wystąpić odczyn alergiczny na kontrast pod postacią zmian skórnych (wysypka, pokrzywka, rumień). Czasami pojawiają się nudności i wymioty, ból głowy, dreszcze, spadek ciśnienia krwi.

Wszystkie te objawy mają najczęściej charakter przemijający i szybko ustępują po podaniu leków.

Diagnostyczne cewnikowanie serca

Diagnostyczne cewnikowanie serca jest badaniem coraz częściej zastępowanym poprzez procedury nieinwazyjne, takie jak ECHO serca czy rezonans magnetyczny (MRI). Istnieją jednak sytuacje, w których diagnostyczne cewnikowanie serca jest badaniem najlepszym i wykonywanym z wyboru.

Cewnikowanie serca jest to badanie wykonywane w pracowni hemodynamicznej, które polega na przezskórnym nakłuciu żyły lub tętnicy i wprowadzeniu cewnika, który następnie jest przesuwany w świetle naczynia do jam serca i dużych naczyń, rejestrując w nich ciśnienie oraz wysycenie krwi tlenem. Ruchy cewnika w naczyniach i jamach serca kontrolowane są na ekranie monitora poprzez okresowe przepuszczanie przez ciało badanego wiązki promieni rentgenowskich. Czasami pod koniec badania podaje się również środek cieniujący (kontrast) do jam serca.

Celem badania jakim jest cewnikowanie serca jest uzyskanie danych hemodynamicznych, takich jak zapisy ciśnienia i saturacji krwi w naczyniach i jamach serca oraz ich pochodne dotyczące przepływów, oporów, przecieków, wielkości fal zwrotnych, funkcji komór, powierzchni ujść zastawkowych.

Ponadto, dzięki angiografii możliwe jest również uzyskanie danych anatomicznych (angiografie osiowe do odpowiednich jam serca, naczyń, angiografie selektywne, wsteczne, koronarografie).

Umożliwia to postawienie konkretnego rozpoznania i podjęcie decyzji dotyczących leczenia poszczególnych pacjentów.

W wybranych przypadkach diagnostyczne cewnikowanie serca obejmuje również wykonanie badania z próbami farmakologicznymi (tlenek azotu), stymulacji elektrycznej serca czy czasowego zamknięcia cewnikiem balonowym przecieku wewnątrzsercowego lub pozasercowego.

Od wielu lat obserwujemy jednak rozszerzenie wskazań do nieinwazyjnego obrazowania serca i dużych naczyń. Diagnostyczne cewnikowanie serca zatem coraz bardziej ustępuje pola echokardiografii, tomografii komputerowej i rezonansowi magnetycznemu.

Wskazania do wykonania diagnostycznego cewnikowania serca

Wśród wskazań do wykonania diagnostycznego cewnikowania serca znajdują się:

  • wątpliwości diagnostyczne w przypadku niektórych wad wrodzonych serca,
  • określenie stopnia zaawansowania wady serca,
  • kwalifikacja do inwazyjnego zabiegu kardiologicznego, ewentualnie operacji kardiochirurgicznej.

W przypadku wad wrodzonych u dzieci cewnikowania serca pozostaje konieczne w przypadku:

  • złożonych wad serca związanych z prawidłową (wady niesinicze) lub zmniejszoną wartością obwodowej saturacji krwi (wady sinicze); prawidłowa wartość obwodowej saturacji krwi powinna wynosić 96-99% oksyhemoglobiny; dotyczy to zarówno noworodków, jak i młodych niemowląt oraz dzieci starszych,
  • wątpliwości co do szczegółów rozpoznania w badaniach nieinwazyjnych,
  • dzieci ze złożonymi wadami serca, u których cewnikowanie wykonuje się przed każdym etapem leczenia,
  • dzieci zakwalifikowanych do leczenia interwencyjnego: przed zabiegiem, w celu oceny anatomii wady, oraz po zabiegu, w celu oceny skuteczności zabiegu; należy zaznaczyć, że zabieg interwencyjny i cewnikowanie serca przeprowadza się w trakcie tego samego pobytu dziecka na sali hemodynamicznej i jednego znieczulenia, a także z tego samego dojścia naczyniowego,
  • jeżeli stan dziecka jest niezadowalający w bezpośrednim okresie po operacji wady wrodzonej serca, a badania nieinwazyjne nie wskazują na przyczynę.

Przeciwwskazania do zabiegu cewnikowania serca

  • Przeciwwskazaniem bezwzględnym do wykonania inwazyjnego badania, jakim jest cewnikowanie serca jest brak zgody pacjenta.
  • Wśród przeciwwskazań względnych znajdują się sytuacje poddające się modyfikacji lub możliwe do zignorowania w przypadku, jeśli spodziewamy się, że badanie przyniesie duże korzyści dla pacjenta.
  • Wśród nich należy wymienić:
  • ciężką niewydolność krążenia uniemożliwiającą dłuższe przebywanie pacjenta w pozycji leżącej potrzebnej do wykonania badania,
  • ciężkie nadciśnienie tętnicze, tj. ciśnienie skurczowe przekraczające 200 mmHg,
  • alergię na środek kontrastowy podawany w czasie cewnikowania serca,
  • niskie stężenie potasu we krwi,
  • zatrucie digoksyną,
  • gorączkę,
  • niewydolność nerek,
  • nadczynność tarczycy,
  • stosowanie doustnych leków przeciwkrzepliwych,
  • nawracające, groźne dla życia zaburzenia rytmu serca.

Ryzyko związane z cewnikowaniem serca

Każdy zabieg z zakresu kardiologii inwazyjnej, a w tym każde cewnikowanie serca wiąże się z możliwością wystąpienia powikłań, aż do zgonu włącznie.

Powikłania miejscowe to przedłużone krwawienie z miejsca wkłucia, które niekiedy wymaga chirurgicznego zszycia naczynia i ewentualnie przetoczenia krwi, lub zakrzepica naczynia.

W przypadku zakrzepicy objawowej podaje się środki przeciwzakrzepowe, w zakrzepicy bezobjawowej rozwija się krążenie oboczne – nie upośledza to zazwyczaj funkcji kończyny, ale powoduje niemożność wykorzystania tego samego dostępu naczyniowego w razie konieczności następnego cewnikowania serca.

Możliwe jest wystąpienie również odczynu alergicznego na środek cieniujący pod postacią zmian skórnych (wysypka, rumień, pokrzywka), czasami nudności i wymiotów, bólu głowy, dreszczy i spadku ciśnienia. Wszystkie te objawy najczęściej dość szybko ustępują – samoistnie lub po podaniu leków.

Wśród powikłań ogólnych wymienia się wystąpienie zapalenia płuc lub rozwój zakażenia ogólnego mimo stosowanej antybiotykoterapii.

Do powikłań dotyczących bezpośrednio serca i dużych naczyń należą przedłużające się zaburzenia rytmu serca, które mogą wymagać leczenia farmakologicznego lub zastosowania stymulatora serca, wystąpienie zawału serca czy niedokrwiennego udaru mózgu.

Najgroźniejsze powikłanie, które wymaga natychmiastowej interwencji chirurgicznej, to przebicie ściany serca. Powikłanie to zdarza się sporadycznie, najczęściej u noworodków ze złożonymi wadami serca, w ciężkim stanie ogólnym.

Cewnikowanie serca

Synonimy 

Kateryzacja jam serca

Powrót  Wskazania do zabiegu 

  • Diagnostyka i ocena zaawansowania wad zastawek serca oraz kwalifikacja do zabiegu operacyjnego
  • Diagnostyka i ocena zaawansowania wad wrodzonych serca
  • Ocena ujścia aorty i jej początkowego przebiegu w przypadku podejrzenia tętniaka aorty
  • W przypadku kardiomiopatii: ocena stopnia zaawansowania choroby; ocena warunków anatomicznych przed planową operacją kardiochirurgiczną lub przeszczepem serca
  • Cewnikowanie serca kilkoma cewnikami wykonuje się również w czasie badania elektrofizjologicznego mającego na celu wykrycie obszaru w mięśniu serca odpowiedzialnego za wywoływanie trudnych do leczenia lub zagrażających życiu pacjenta zaburzeń rytmu serca
  • Powrót  Przeciwwskazania do zabiegu 

    Przeciwwskazaniem bezwzględnym do wykonania tego badania jest brak zgody pacjenta. Przeciwwskazaniami względnymi są sytuacje poddające się modyfikacji lub możliwe do zignorowania w przypadku spodziewanych większych korzyści z badania. Wśród nich należy wymienić:

  • Ciężką niewydolność krążenia uniemożliwiającą dłuższe przebywanie pacjenta w pozycji leżącej potrzebnej do wykonania badania
  • Ciężkie nadciśnienie tętnicze tj. ciśnienie skurczowe przekraczające 200 mmHg
  • Alergię na środek kontrastowy podawany w czasie cewnikowania serca
  • Niskie stężenie potasu we krwi
  • Zatrucie digoksyną
  • Gorączkę
  • Niewydolność nerek
  • Nadczynność tarczycy
  • Stosowanie doustnych leków przeciwkrzepliwych
  • Nawracające groźne dla życia zaburzenia rytmu serca
  • Powrót  Cel zabiegu 

    Cewnikowania serca ma na celu ocenę wielu parametrów, których znajomość jest niezbędna do podjęcia odpowiednich decyzji leczniczych. W zależności od wskazań podczas cewnikowania serca:

  • ocenia się ciśnienie panujące w jamach serca, ciśnienie przed i za zastawkami
  • uwidacznia się stopień niedomykalności zastawek, zmiany anatomiczne w sercu, kurczliwość mięśnia serca
  • znajduje się obszary powstawania zaburzeń rytmu serca
  • Powrót  Przygotowanie 

    Sześć godzin przed badaniem należy zaprzestać spożywania pokarmów stałych. Należy wygolić miejsce, w którym nakłute będą naczynia w celu wprowadzenia cewnika.

    Zwykle stosuje się nakłucie tętnicy/żyły udowej i wówczas należy ogolić włosy i oczyścić skórę w okolicy pachwin, rzadziej stosuje się nakłucie tętnicy/żyły promieniowej w okolicy nadgarstka.

    Przed badaniem podaje się zwykle łagodne leki uspokajające i jednorazowo antybiotyk doustnie lub dożylnie w celu przeciwdziałania wystąpieniu ewentualnych zakażeń.

    Powrót  Opis zabiegu 

    Pacjenta umieszcza się w pozycji leżącej pod lampą rentgenowską i rozpoczyna się badanie od nakłucia tętnic/żył (zwykle udowych) w celu wprowadzenia przez nie cewnika/cewników.

    Następnie pod kontrolą obrazu rentgenowskiego przemieszcza się cewnik aż do umieszczenia go w odpowiedniej jamie serca.

    W zależności od rodzaju przeprowadzanego badania wykonuje się pomiary ciśnień w jamach serca, podaje się substancję kontrastową, która umożliwia dokładne obejrzenie struktur anatomicznych serca i ocenę kurczliwości lub wykonuje się badanie elektrofizjologiczne.

    W czasie badania pacjent przebywa stale w pozycji leżącej, zmieniać może się jedynie ustawienie względem niego lampy rentgenowskiej. Po zakończeniu badania usuwa się cewniki, zakłada się opatrunek uciskowy w miejscu nakłucia naczyń krwionośnych.

    Powrót  Przebieg 

    Po zabiegu cewnikowania serca pacjent co najmniej przez 12 godzin powinien leżeć z opatrunkiem uciskowym w miejscu nakłucia tętnicy udowej. W przypadku nakłucia tętnicy promieniowej lub żył nie ma takiego wymogu. Wskazane jest picie większych ilości płynów w celu wypłukania z organizmu roztworu kontrastowego zastosowanego w czasie badania.

    Powrót  Możliwe powikłania 

  • Powikłania w miejscu nakłucia tętnicy lub żyły, takie jak: krwiak, tętniak rzekomy, zakrzepica
  • Nagły zgon (u pacjentów z bardzo zaawansowanymi chorobami układu krążenia lub w ciężkim stanie ogólnym w czasie badania)
  • Zawał mięśnia serca
  • Niedokrwienny udar mózgu
  • Przebicie ściany serca
  • Reakcje omdleniowe
  • Reakcje alergiczne na podawany w czasie badania roztwór kontrastowy, w tym wstrząs anafilaktyczny.
  • Powrót  Podpis 

    Opracowałlek. med. Wiktor Kuliczkowski

    Powrót 

    Seja o primeiro a comentar

    Faça um comentário

    Seu e-mail não será publicado.


    *