Zespół pustego siodła (tureckiego) – objawy, leczenie

Wystąpić zespół pustego siodła tureckiego ma wiele przyczyn i wyjaśnień. Rzecz w tym, że pod pozorem bycia puste, jest a priori nie może być pusta. W związku ze znacznym zmniejszeniem objętości taka krokowego, jak przysadka mózgowa, przestrzeń, gdy zajmowana przez nią przechodzi pod ликвор i inne opon mózgowo-rdzeniowych.

Okazuje się, że na radiologicznej zdjęciach praktycznie nie widoczny przysadkę mózgową, a wizualnie jest dostępna tylko płyn mózgowo-rdzeniowy i otoczka. Dlatego to miejsce nazywa się puste. Dlatego jest to stan specjalistami MRI lub TK głowy. Następnie невропатологи i neurochirurdzy opracowują schemat leczenia i zgodnie z nią ustalają dalsze działania.

Gdzie jest siodło tureckie?

Zespół pustego siodła (tureckiego) – objawy, leczenieZespół pustego siodła (tureckiego) – objawy, leczenie

Rosyjski badacz Савостьянов w 1995 roku zmodyfikowane zaproponowany przez Busha klasyfikacji zespołów, które różnią typ membrany, wielkość интраселлярных cystern, wykształconych między мозжечком i podłużnej perforacji mózgiem. Przy tym wnioski naukowe mówili o tym: u 8 z 10 kobiet w wieku powyżej czterdziestu lat, wieloródek nie raz, powstaje patologia, i zaczynają przejawiać objawy zespołu pustego siodła tureckiego. Ponadto, ponad dwie trzecie chorych kobiet cierpiał za życia otyłych różnych stopni. W przeciągu kilku lat naukowcom udało się połączyć patologię z objawów klinicznych, wyróżnić-wierzysz i вторичность zespół pustego siodła tureckiego.

Bardziej:

Zespół pustego siodła (tureckiego) – objawy, leczenie

Dywagacje na temat “Dlaczego bije prądem człowiek?”

Już dawno prąd weszło w życie człowieka i staje się niezastąpionym pomocnikiem. Ja teraz tak znane, że wielu po prostu nie zauważają. A przecież na próżno.Prąd można przypisać do jednej z naturalnych elementów, które w postaci zamków często pokazuje …

Zespół pustego siodła (tureckiego) – objawy, leczenie

Jak pozbyć się złych nawyków i zacząć nowe życie

Nawyki stanowią integralną część życia człowieka, czyniąc go indywidualnie. Jednak nie wszystkie z nich można uznać za przydatne, a wręcz przeciwnie, każdy z nas ma pewną liczbę tych nawyków, od których chcielibyśmy się pozbyć. Ale, niestety, jesteśm…

Formy choroby

Dzięki ewentualnego podziału choroby na pierwotną i wtórną formy, dla pacjenta jest możliwe, aby określić najbardziej odpowiedni wariant leczenia. W praktyce ma to ogromne znaczenie przy prognozowaniu przebiegu choroby.

Podstawowy zespół pustego siodła tureckiego, objawy którego objawia się wzrostem ciśnienia śródczaszkowego, praktycznie nie odbija się na stanie przysadki.

Pomimo minimalne «cierpienia» krokowego, jest pewien defekt przysłony.

W przyszłości деформирующее wpływ na przysadkę mózgową odbija się na jego wielkości, zmniejszając go, po czym przestrzeń siodełka tureckiego zajmują opuszczone w dół opon mózgowo-rdzeniowych i płyn (ликвор).

Objawy Neurologiczne przy вторичности choroby bardziej wyraźną.

Tak jak „pod cios» pierwsza wpada sama żelaza, często jej wymagane jest natychmiastowe leczenie chirurgiczne, radioterapia i stosowanie różnych leków, aby uniknąć krwawienia.

Stąd wynika, że najbardziej niebezpieczne jest wtórny zespół pustego siodła tureckiego. Przyczyny pochodzenia choroby tkwią w wielu czynników, wymagających szczegółowej analizie.

Prawdopodobnych okoliczności pojawienia się choroby

Zespół pustego siodła (tureckiego) – objawy, leczenie

Konsekwencje ciśnienia śródczaszkowego

Niebezpieczne powikłania niektórych chorób wywierają istotny wpływ na pojawienie się tego czynnika. Podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe może ze względu na:

  • Przebytych urazów czaszki, stłuczenia, kontuzje mózgu;
  • Nadciśnienia i innych chorób układu sercowo-naczyniowego;
  • Onkologicznych nowotworów;
  • Niekorzystnego przebiegu ciąży, trudnych porodów, aborcji;
  • Zakrzepicy;
  • Choroba zwyrodnieniowa dysku szyjnego odcinka kręgosłupa (choroba ta uniemożliwia normalny przepływ krwi w czerepzagłębienie);
  • Różnych infekcji, które oddziałują na ośrodkowy układ nerwowy (zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych, gorączka krwotoczna, itp).

Zespół pustego siodła (tureckiego) – objawy, leczenie

W zasadzie, aż do przejścia specjalistycznego badania, wiele osób i nie mają pojęcia o termin ópuste siodło tureckie».

Co to za patologia i niebezpieczna, wiele pacjenci dowiedzą się, tylko mając w ręku wyniki tomografii. Często nie mają żadnych skarg, i czuje się całkowicie zdrowe.

Jednak to wcale nie świadczy o tym, że skarg i wcale być nie może. Często objawy neurologiczne przejawia się w następujący sposób:

  • Częste bóle głowy, czasami stałe (nie mają konkretnej lokalizacji i mają różną intensywnością);
  • Zawroty głowy;
  • Niestabilny, niepewny chód (człowieka rzuca się z boku na bok);
  • Utrata pamięci i koncentracji uwagi, wygląd rozproszenia;
  • Nienaturalne zmęczenie, spadek poziomu wydolności i wytrzymałości;
  • Psychologiczne i emocjonalne zaburzenia.

Zespół pustego siodła (tureckiego) – objawy, leczenie

Często ujawniają podejrzenie choroby można lekarzom-окулистам. Do nich przychodzą pacjenci, skarżąc się na pogorszenie stanu narządu wzroku. Często występują takie zmiany:

  • Ból podczas ruchu gałki ocznej;
  • Stałe łzawienie;
  • Obrzęk spojówek;
  • Mgła;
  • Jasne błyski w oczach.

Podczas szczegółowego badania specjaliści mogą wykryć niektóre charakterystyczne patologiczne objawy, do których odnoszą się obrzęk i przekrwienie nerwu wzrokowego, zaburzenia pola widzenia, pojawienie się астенопии.

Takie dysfunkcji układu wzrokowego człowieka mogą uczestniczyć z powodu wysokiego ciśnienia śródczaszkowego.

W przypadku braku terminowego podejmowania niezbędnych działań medycznych dalsza nadmiernego wydzielania cieczy wodnistej może prowadzić do powstawania jaskry.

Zmiany układu hormonalnego

Jak już wspomniano wcześniej, większość chorych stanowią kobiety po 35. roku życia. Objawy choroby zależą bezpośrednio od fazy ostrej i utrzymanie remisji. Z układu hormonalnego najczęściej występują zaburzenia spowodowane вегетативными syndromami:

  • Głęboka duszność nawet w stanie spoczynku, duszność;
  • Dreszcze, лихорадочность;
  • Bóle i bóle w ciele;
  • Odporna stany podgorączkowe ciała;
  • Częste omdlenia;
  • Tachykardia, ból serca;
  • Zaburzenia krzesła.

Zespół pustego siodła (tureckiego) – objawy, leczenie

Diagnostyka

Zespół pustego siodła (tureckiego) – objawy, leczenie

Na zdjęciu MRI u pacjenta, który ma zespół «pustego siodła tureckiego», do wizualizacji dostępne:

  • Obecność płynu mózgowo-rdzeniowego;
  • Wyraźna deformacja przysadki (zakrzywiony kształt, przypominający półksiężyc lub sierp), centralnie położona lejek;
  • W jamie siodełka tureckiego ассиметрично wystaje супраселлярная cysterna;
  • Lejek piersi znacznie удлинилась i stała się cieńsza.

Metodą określenia śródczaszkowego wysokiego ciśnienia na zdjęciu można określić i inne pośrednie wskaźniki (wzrost wielkości komór i pomieszczeń, zawierających ликвор).

Lekarze uciekają się do dodatkowych metod diagnostycznych, wśród których laboratoryjne badania kliniczne (pobranie krwi żylnej do określenia równowagi hormonów produkowanych przez przysadkę mózgową w osoczu) i okulistyczne badanie stanu dna oka.

Cechy leczenia

Zastanawiając się, czy można leczyć zespół «pustego siodła tureckiego», należy rozumieć, że tylko kompleksowe lecznicze środki pomogą rozwiązać ten problem. Przecież bez pomocy neurologów, neurochirurgów, endokrynologów i окулистов tutaj się nie obejdzie.

Podstawowy zespół «pustego siodła tureckiego», zazwyczaj nie wymaga specjalnego leczenia. Niedostarczając pacjentowi znacznych kłopotów, choroba w tej formie nie stanowi zagrożenia dla życia. Chociaż czasami występuje potrzeba przyjmowania leków i prowadzeniu określonej terapii hormonalnej.

W przypadku wykrycia wtórnego zespołu bez leczenia hormonalnego nie może się obejść. Tak jak istotne zmianie ulegają istotne krokowego, podwzgórze i przysadkę mózgową, często te bardziej ciężkie stadium choroby można wyleczyć tylko операбельным metodą.

Na przykład, gdy skompresowane nerwów wzrokowych i провисании skrzyżowania w диафрагмальном otworze pomóc może tylko operacja z udziałem neurochirurg. Wskazaniem do interwencji chirurgicznej jest i wyciek z nosa płynie mózgowo-rdzeniowym.

Истончившееся dno siodełka tureckiego pozwala na przenikanie ликвору.

Leia também:  Drętwienie języka – co oznacza mrowienie języka?

Prognozy na powrót do zdrowia

Szanse na wyleczenie są bardzo duże, tym bardziej, jeśli nasilenie objawów klinicznych niska i wyłoniony podstawowy zespół pustego siodła tureckiego. Leczenie powstałego гипопитуитаризма za pomocą zastępczej terapii hormonalnej kończy się w większości przypadków korzystny wynik. Często jednak prognozowanie przebiegu choroby (w zależności od towarzyszących patologii przysadki i mózgu.

Zespół pustego siodła – przyczyny, objawy, diagnostyka i leczenie

Zespół pustego siodła to przypadłość stosunkowo niezbyt częsta. Może występować zarówno u dzieci jak i osób dorosłych. Nie jest to poważna patologia zagrażająca życiu, ale może spowodować problemy w codziennym funkcjonowaniu czy wzroście i rozwoju dziecka.

Siodło tureckie – co to takiego?

Siodło tureckie jest specjalną strukturą kostną, znajdującą się na podstawie czaszki. Jest elementem składowym kości klinowej i posiada na swojej powierzchni zagłębienie, w którym znajduje się przysadka mózgowa. Jest ona chroniona przez tzw. przeponę siodła tureckiego przed dostaniem się do niej obcych struktur, mogących spowodować zaburzenie jej pracy.

Zespół pustego siodła (tureckiego) – objawy, leczenie

Kliknij “Polub tę stronę”, a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.

Kliknij “Polub tę stronę”, a będziesz na bieżąco z najnowszymi artykułami.Zespół pustego siodła (tureckiego) – objawy, leczenie

Przysadka mózgowa – budowa i funkcje

Przysadka jest niewielkim gruczołem, za to odgrywającym ogromną rolę w naszym życiu. Wydziela bowiem szereg hormonów niezbędnych do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania organizmu. Jest stymulowana przez podwzgórze, z którym jest połączona przez tzw. lejek przebiegający przez przeponę.

Sama stymuluje pracę większości innych gruczołów znajdujących się w różnych miejscach ciała i produkujących wiele koniecznych do życia hormonów. Przysadka mózgowa dzieli się na trzy części: przednią, środkową i tylną. Każda część ma swoje zadania. Część przednia produkuje najwięcej hormonów. Są to:

  • hormon wzrostu (GH) – odpowiadający za wzrost i rozwój organizmu. ważny szczególnie u dzieci;
  • tyreotropina (TSH) – stymulujący wydzielanie hormonów T3 i T4 przez tarczycę;
  • adrenokortykotropina (ACTH) – mający wpływ na nadnercza i wydzielanie przez nie hormonu stresu (kortyzolu);
  • folikulotropina (FSH) i luteinotropina (LH) – wpływający na pracę gruczołów produkujących hormony płciowe (jajniki i jądra);
  • prolaktyna (PRL) – stymulująca produkcję mleka u karmiących matek;

Część środkowa przysadki produkuje tylko jeden hormon – melanotropinę (MSH), która pobudza syntezę barwnika zwanego melaniną, w skórze. Tylna część natomiast nie wydziela żadnych, własnych hormonów.

Tutaj gromadzą się hormony podwzgórza, które są transportowane do przysadki przez lejek. Są to dwa hormony – oksytocyna, która wywołuje skurcze macicy podczas porodu czy miesiączki, a także wazopresyna, hamująca usuwanie wody z organizmu.

Ponadto podwzgórze produkuje hormony hamujące lub pobudzające wytwarzanie przez przysadkę poszczególnych hormonów.

Zespół pustego siodła – jak do niego dochodzi

Przyczyną zespołu pustego siodła jest uszkodzenie przepony siodła tureckiego.

Powoduje to, że opona pajęcza (pajęczynówka), otaczająca mózg i płyn mózgowo-rdzeniowy, wraz z płynem dostaje się do siodła tureckiego.

Uciska wtedy na przysadkę, powodując jej deformację i zaburzenie wydzielania przez nią hormonów. Zaburzenie wydzielania może dotyczyć jednego hormonu, kilku lub nawet wszystkich.

Wyróżnia się dwie postaci zespołu pustego siodła: pierwotny i wtórny.

Pierwotny zespół pustego siodła

Pierwotna postać tego zaburzenia powstaje w wyniku wad rozwojowych.

W czasie rozwoju u płodu po kolei wszystkich elementów mózgowia, przepona nie wykształca się wcale lub ma nieprawidłową strukturę.

W przypadku nieprawidłowej struktury przepony, mamy do czynienia z wrodzoną przepukliną przepony siodła tureckiego. W tej sytuacji opona pajęcza bez przeszkód dostaje się do siodła.

Wtórny zespół pustego siodła

Wtórna postać zespołu pustego siodła wynika z nabytego uszkodzenia przepony, która wykształciła się w okresie płodowym prawidłowo. Wśród przyczyn wtórnego zespołu pustego siodła wymienia się:

  • zabieg neurochirurgiczny;
  • guzy przysadki;
  • zapalenie opony pajęczej w miejscu, gdzie krzyżują się nerwy wzrokowe

Zespół pustego siodła – objawy

Pierwotny zespół pustego siodła zazwyczaj przebiega bezobjawowo i jest wykrywany przypadkowo podczas badań przeprowadzanych z zupełnie innych powodów.

W przypadku wtórnego zespołu pustego siodła pojawia się szereg objawów, często związanych z zaburzeniem wydzielania hormonów przez przysadkę. Objawy są różnorodne. Inne objawy będą występowały u dzieci, a inne u dorosłych.

Można je podzielić na trzy grupy, a mianowicie:

  • objawy związane z zaburzeniem wydzielania hormonów (niedoczynność przysadki);
  • objawy okulistyczne;
  • objawy neurologiczne;

Wśród objawów związanych z zaburzeniem wydzielania hormonów mogą pojawić się takie jak podwyższenie stężenia prolaktyny wywołane przez ucisk lejka.

Nadmiar prolaktyny może prowadzić do problemów z miesiączką, a nawet jej zaniku u kobiet czy też zahamowania produkcji plemników u mężczyzn.

Częstym objawem jest niedoczynność przedniego płata przysadki, który produkuje niemal wszystkie hormony przysadkowe.

Niedoczynność może dotyczyć jednego lub wielu hormonów. U dzieci najczęściej dotyczy hormonu wzrostu. W tym przypadku powinno niepokoić to, że dziecko jest coraz niższe od rówieśników.

Może pojawić się także moczówka prosta, wynikająca z niedoboru ADH. Polega ona na oddawaniu bardzo dużych ilości rozcieńczonego moczu przy wzmożonym pragnieniu.

Jeśli chodzi o objawy okulistyczne, obserwowane są ubytki pola widzenia.

Objaw może wystąpić również u dzieci. Zaniepokoić powinna wada wzroku pojawiająca się nagle, bez przyczyn genetycznych czy związanych ze złym trybem życia (dużo czasu przy ekranach, czytanie po ciemku, itp.). Wśród objawów neurologicznych wymieniane są jedynie możliwe bóle głowy.

Zespół pustego siodła – diagnoza i leczenie

Leczeniem wszelkich zaburzeń hormonalnych zajmuje się lekarz endokrynolog. To do niego skieruje pacjenta lekarz rodzinny podejrzewając problemy z przysadką.

Endokrynolog przede wszystkim przeprowadzi wywiad z pacjentem, a następnie zleci do wykonania badania hormonów przysadki, tarczycy i innych gruczołów obwodowych. Wykonuje się również tzw.

testy stymulacji, polegające na podawaniu hormonów podwzgórzowych – liberyn.

Brak zwiększonego stężenia hormonów tropowych po podaniu liberyn wskazuje na niedoczynność przysadki. Wykonuje się również badania okulistyczne czyli badanie perymetryczne i dna oka.

Na koniec endokrynolog zleca wykonania badania obrazowego, a więc rezonansu magnetycznego lub tomografii komputerowej.

U dziecka z niedoborem hormonu wzrostu wykonuje się również rentgen dłoni, w celu ustalenia przez lekarza wieku kostnego dziecka i oceny poziomu rozwoju, na jakim zatrzymało się dziecko.

W pierwotnym zespole pustego siodła nie stosuje się żadnych terapii. We wtórnym natomiast stosuje się terapię hormonalną. Pacjenci muszą przyjmować hormony, których nie są w stanie samodzielnie wyprodukować. U dzieci z niedoborem hormonu wzrostu konieczna jest jego suplementacja i i regularna kontrola przebiegu terapii u lekarza prowadzącego.

Podczas każdej kolejnej wizyty (zazwyczaj co 2-3 miesiące), dziecko jest mierzone i ważone, a lekarz zaznacza postępy terapii na siatce centylowej. Konieczna jest również stała kontrola poziomu niektórych hormonów, zwłaszcza tarczycy. Co pewien czas dziecku wykonuje się również kontrolny rentgen ręki dla oceny wpływu terapii na wiek kostny dziecka.

W bardzo rzadkich przypadkach niezbędna okazuje się operacja neurochirurgiczna, dzięki której zostaną odtworzone odpowiednie stosunki anatomiczne w okolicy przysadki i podwzgórza oraz zostanie umożliwiony prawidłowy przepływ płynu mózgowo-rdzeniowego.

Leia também:  Zapalenie pęcherza u mężczyzn – leki i domowe sposoby

Zespół pustego siodła tureckiego, czyli przepuklina śródsiodłowa

Zespół pustego siodła (tureckiego) – objawy, leczenie

Fot: Andrew Brookes / gettyimages.com

Siodło tureckie to struktura w głowie stanowiąca anatomiczną podstawę dla przysadki mózgowej. Zespół pustego siodła może często nie dawać objawów klinicznych przez długi czas. Jeśli symptomy się pojawiają, obejmują niedoczynność przysadki mózgowej.

Zespół pustego siodła tureckiego jest schorzeniem polegającym na wpukleniu się przestrzeni podpajęczynówkowej w obręb siodła tureckiego.

Najczęściej przebiega bezobjawowo i jest rozpoznawany przypadkowo w badaniach obrazowych ośrodkowego układu nerwowego.

Siodło tureckie jest kostną strukturą wewnątrz czaszki, znajdującą się blisko skrzyżowania nerwów wzrokowych i stanowiącą swego rodzaju „siodło” dla przysadki mózgowej.

Zespół pustego siodła tureckiego – co to jest?

Po raz pierwszy termin zespołu pustego siodła został wprowadzony w połowie XX w. Z czasem, wraz z rozpowszechnieniem się badań obrazowych, jak tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny, jego rozpoznanie stało się częstsze.

Zespół pustego siodła to wpuklenie się przestrzeni podpajęczynówkowej w obręb siodła tureckiego. Skutkiem tego jest jego powiększenie, przebudowa, a także przesunięcie przysadki mózgowej. Należy więc zwrócić uwagę, że termin „puste siodło” nie powinno się rozumieć dosłownie.

Struktura siodła nie robi się pusta, tylko wypełnia ją pajęczynówka z płynem mózgowo-rdzeniowym.

Siodło więc jest puste tylko pod względem braku w nim przysadki mózgowej, która jest przesunięta. W wielu źródłach można spotkać się z równoznacznym terminem śródsiodłowa przepuklina pajęczynówki.

Często zespół pustego siodła nie powoduje wyraźnych objawów klinicznych i jest rozpoznawany przypadkowo, np. podczas diagnostyki niespecyficznych objawów okulistycznych.

Pełnoobjawowa choroba wywołuje zaburzenia hormonalne, ponieważ przysadka mózgowa jest wraz podwzgórzem strukturą nadzorującą pracę układu wydzielania wewnętrznego, czyli endokrynnego.

Przyczyny zespołu pustego siodła

Wykazano zależność pomiędzy występowaniem zespołu pustego siodła tureckiego a płcią żeńską i otyłością. Może być to związane z osłabianiem przepony siodła przy zmianach hormonalnych zachodzących w ciąży. Szczególnie dotyczy to ciąży mnogich.

Otyłość i nadciśnienie również są stanami mogącymi sprzyjać temu schorzeniu ze względu na współistniejące, często wzmożone, ciśnienie śródczaszkowe. Do innych przyczyn zalicza się udar przysadki mózgowej, czyli zespół Sheehana, radioterapię, operację w obrębie przysadki mózgowej czy gruczolaki przysadki ulegające udarom.

Zdarza się, że zespół pustego siodła tureckiego jest chorobą o charakterze pierwotnym, niemającą konkretnej przyczyny.

Objawy zespołu pustego siodła

Najczęściej zespół pustego siodła przebiega bezobjawowo bądź ma niespecyficzny przebieg. Głównie charakteryzuje się niedoczynnością przysadki mózgowej w stopniu częściowym lub całkowitym oraz hiperprolaktynemią, czyli nadmiernym wydzielaniem prolaktyny.

Diagnoza jest stawiana dość późno, ponieważ najczęściej choroba rozwija się powoli i podstępnie. Jeśli już pojawiają się objawy, to są one niespecyficzne. Przy pierwotnym zespole pustego siodła zdarza się niedobór hormonu wzrostu.

Kolejnym zaburzeniem jest nadmiar prolaktyny wydzielanej przez przysadkę, ponieważ zaburzony jest dopływ hamującej dopaminy z podwzgórza. Kolejne, rzadsze zaburzenia hormonalne, to niedobór hormonów płciowych, wtórna niedoczynność tarczycy czy wtórna niedoczynność kory nadnerczy.

Objawami, które powinny skłonić lekarza do diagnostyki obrazowej, są nawracające bóle głowy o różnym nasileniu, a także zaburzenia widzenia w postaci ubytków pola widzenia.

Diagnostyka i leczenie zespołu pustego siodła

Podstawą rozpoznania są badania obrazowe, przede wszystkim rezonans magnetyczny, będący najlepszą metodą diagnostyczną w tej jednostce chorobowej. Rozpoznanie zespołu pustego siodła stawia się w sytuacji wypełnienia siodła płynem mózgowo-rdzeniowym w co najmniej 50%, a przysadka ma mniejszą grubość niż 2 mm.

Konieczna jest odpowiednia suplementacja hormonów, a czasami interwencja neurochirurgiczna. Szczególnie stosuje się nadtwardówkową metodę leczenia, która pozwala na zabieg przy niewielkim ryzyku urazu.

Dno siodła rekonstruuje się za pomocą biowchłanialnych materiałów. Jeśli chory nie ma objawów klinicznych, podlega regularnym obserwacjom pod kątem zaburzeń hormonalnych, neurologicznych i okulistycznych.


Czy artykuł okazał się pomocny?

Guzy siodła tureckiego i okolicy okołosiodłowej – epidemiologia i leczenie

Siodło tureckie (łac. sella turcica) jest to środkowy odcinek górnej powierzchni trzonu kości klinowej. Przed nim znajduje się mały guzek siodła (łac. tuberculum sellae). Położone jest w środkowej części podstawy czaszki.

W lekkim wgłębieniu na siodle, w tzw. dole przysadki, znajduje się ważny organ – przysadka mózgowa. Ten fragment kości klinowej przypomina nieco wyglądem siodło tureckie, stąd nazwa. Chroni przysadkę mózgową z trzech stron.

Od góry natomiast przysadka mózgowa jest przykryta tkanką łączną o nazwie przepona siodła tureckiego. Sam gruczoł leży otoczony płynem mózgowo-rdzeniowym i jest przytrzymywany przez przeponę. Choroby związane z siodłem tureckim noszą nazwę zespołu pustego siodła.
Kość klinowa jest to jedna z kości czaszki.

Ma do spełnienia wiele ważnych funkcji. To wewnątrz kości klinowej mieszczą się zatoki. Ponadto kość klinowa chroni newralgiczne części mózgu. Składa się z trzech części: trzonu, ze skrzydeł większych i mniejszych oraz z wyrostków skrzydłowatych.

Dół przysadki mózgowej i siodło tureckie znajdują się na górnej powierzchni trzonu kości klinowej.

Przednia ściana siodła tureckiego ma dwa pochyłe wyrostki środkowe, w tylnej części natomiast znajdują się grzebień siodła oraz tylne wyrostki pochyłe. To tutaj przylega namiot móżdżku. Na zewnątrz siodła, po bokach, rozmieszczone są bruzdy tętnicy szyjnej.

Jak wygląda epidemiologia guzów siodła tureckiego i okolicy okołosiodłowej?

Gruczolaki przysadki najczęstszą przyczyną chorób przysadki u dorosłych i stanowią 10-15% wszystkich pierwotnych guzów mózgu. Guzy te rzadko występują u dzieci, jednak ich częstość wzrasta w okresie dojrzewania.

1,2 Częstość zachorowań wynosi około 1 na 10 000 osób rocznie i różni się w zależności od wieku, płci i grupy etnicznej. 3 Serie badań autopsyjnych wskazują, że bezobjawowe guzy przysadki mogą występować nawet u 25% populacji.

2,4 Większość guzów nie przekracza 5 mm i nie wymaga leczenia.

Guzy przysadki występują częściej u kobiet, co może odzwierciedlać względny udział guzów wydzielających prolaktynę (prolaktynoma) lub hormon kortykotropowy.

Wśród gruczolaków najczęściej występują guzy wydzielające prolaktynę i gruczolaki niewydzielające, które stanowią prawie 2/3 wszystkich guzów przysadki, a szczyt zachorowań dotyczy kobiet w wieku 20-50 lat. Gruczolaki wydzielające prolaktynę (PRL) stanowią 40-60% gruczolaków hormonalnie czynnych i najczęstszym typem guza przysadki w okresie dojrzewania.
Gruczolaki wydzielające hormon wzrostu (GH) stanowią około 30% wszystkich guzów hormonalnie czynnych, a prawie 3/4 z nich to makrogruczolaki. Chorobowość w akromegalii wynosi 1:25 000, a każdego roku rozpoznaje się 3-4 nowe przypadki na milion osób. Większość rozpoznaje się między 3. a 5. dekadą życia po latach stopniowego narastania objawów. Akromegalii towarzyszy zwiększone ryzyko występowania chorób układu krążenia, układu oddechowego, patologii naczyń mózgowych oraz nowotworów, a ryzyko zgonu zależy od płci.
Gruczolaki wydzielające kortykotropinę stanowią 15-25% wszystkich gruczolaków hormonalnie czynnych i są najczęstszymi guzami przysadki u dzieci przed okresem dojrzewania. Większość z nich stanowią mikrogruczolaki. Na chorobę Cushinga (CD) zapada około 15-20 osób na milion. 2,11 CD częściej występuje u kobiet, ze szczytem zachorowań w 3. i 4. dekadzie życia. U chorych na CD często występuje nadciśnienie tętnicze i cukrzyca oraz zwiększone ryzyko zgonu z powodu chorób naczyń.
Czaszkogardlaki stanowią około 2,5-4% wszystkich guzów mózgu i zdecydowaną większość (około 90%) nowotworów okolicy przysadki u dzieci. Istnieją dwa szczyty zachorowań: pierwszy między 5. a 15. rokiem życia, a drugi w piątej dekadzie. Nie stwierdza się predylekcji do płci. Większość czaszkogardlaków występuje w okolicy wewnątrz- i nadsiodłowej (około 70% przypadków), natomiast guzy zlokalizowane wyłącznie wewnątrzsiodłowo lub nadsiodłowo rozpoznaje się znacznie rzadziej (w około 30%).
Rzadszymi niż gruczolaki przysadki guzami są dysembrionalne guzy linii środkowej, takie jak torbiel kieszonki Rathkego. Guzy nadsiodłowe, np.rozrodczaki, torbiele skórzaste/naskórkowe, tłuszczaki, oponiaki, potworniaki, rzadko występują i objawiają się poprzez efekt masy i zaburzenia endokrynologiczne.

Leia também:  Kłucie jajnika – przyczyny bólu i kłucia w jajniku

Jak rozpoznaje się guzy siodła tureckiego i okolicy okołosiodłowej?

Guzy siodła tureckiego i okolicy okołosiodłowej wykrywa się wykonując badania obrazowe.

Dostępne jest badanie radiologiczne (RTG), które pozwala ocenić kształt i wielkość siodła tureckiego oraz obecność w tkankach zwapnień. Tomografia komputerowa z użyciem środka kontrastującego dostarcza zdecydowanie więcej informacji, dotyczących tkanek miękkich i wielkości guza.

Niestety, jej przydatność jest ograniczona w przypadku mikrogruczolaków, do obrazowania których najlepszy jest rezonans magnetyczny (MR).

Niezbędnym badaniem, w przypadku podejrzenia guza przysadki większych rozmiarów, jest badanie okulistyczne, które oceni obecność i stopień zaburzeń pola widzenia, wynikających z rozrostu guza i „efektu masy”, które często mogą wymagać pilnej interwencji. 

Jak leczy się guzy siodła tureckiego i okolicy okołosiodłowej?

Nie ma jednej metody leczenia wszystkich guzów siodła tureckiego i okolicy okołosiodłowej, Leczenie jest uzależnione od miejsca i typu nowotworu. Lekarz onkolog ma możliwość wyboru z kilku metod leczenia. Należą do nich:

  • leczenie farmakologiczne,
  • leczenie chirurgiczne,
  • chemioterapia,
  • radioterapia.

To jak zostanie zastosowana metoda leczenia decyduje lekarz onkolog po dokładnym wywiadzie z pacjentem i wnikliwej analizie jego wyników badań.

Gdzie pójść na konsultację do neurochirurga?

Onkolmed Lecznica Onkologiczna to prywatna przychodnia, w której działa Poradnia Neurochirurgii Ogólnej i Onkologicznej.

Przyjmują w niej bardzo dobrzy lekarze z wieloletnim doświadczeniem w leczeniu nowotworów ośrodkowego układu nerwowego, kręgosłupa i nerwów obwodowych.

Onkolmed Lecznica Onkologiczna to prywatna przychodnia, do której warto przyjść na konsultację do neurochirurga.

W celu umówienia się na konsultację u neurochirurga skontaktuj się z Onkolmed Lecznica Onkologiczna pod numerem telefonu: +4822902337

Źródła:
podyplomie.pl/publish/system/articles/pdfarticles/000/013/615/original/7-19.pdf?1477296405
zdrowie.gazeta.pl/Zdrowie/7,101580,25218579,siodlo-tureckie-jak-jest-zbudowane-jaka-pelni-role.html

medonet.pl/zdrowie/zdrowie-dla-kazdego,co-wiemy-o-gruczolakach-przysadki-,artykul,1643593.html#rozpoznanie-i-leczenie

Siodło tureckie: jak jest zbudowane, jaką pełni rolę?

Siodło tureckie (łac. sella turcica) jest to środkowy odcinek górnej powierzchni trzonu kości klinowej. Przed nim znajduje się mały guzek siodła (łac. tuberculum sellae). Położone jest w środkowej części podstawy czaszki. W lekkim wgłębieniu na siodle, w tzw. dole przysadki, znajduje się ważny organ – przysadka mózgowa.

Ten fragment kości klinowej przypomina nieco wyglądem siodło tureckie, stąd nazwa. Chroni przysadkę mózgową z trzech stron. Od góry natomiast przysadka mózgowa jest przykryta tkanką łączną o nazwie przepona siodła tureckiego. Sam gruczoł leży otoczony płynem mózgowo-rdzeniowym i jest przytrzymywany przez przeponę.

Choroby związane z siodłem tureckim noszą nazwę zespołu pustego siodła. 

Zacznijmy od tego, co to jest kość klinowa? Jest to jedna z kości czaszki. Ma do spełnienia wiele ważnych funkcji. To wewnątrz kości klinowej mieszczą się zatoki.

Ponadto kość klinowa chroni newralgiczne części mózgu. Składa się z trzech części: trzonu, ze skrzydeł większych i mniejszych oraz z wyrostków skrzydłowatych.

Dół przysadki mózgowej i siodło tureckie znajdują się na górnej powierzchni trzonu kości klinowej.

Przednia ściana siodła tureckiego ma dwa pochyłe wyrostki środkowe, w tylnej części natomiast znajdują się grzebień siodła oraz tylne wyrostki pochyłe. To tutaj przylega namiot móżdżku. Na zewnątrz siodła, po bokach, rozmieszczone są bruzdy tętnicy szyjnej.

Zespół pustego siodła (łac. syndroma sellae vacuae, ang. empty sella syndrome, ESS) jest to choroba związana z przysadką mózgową. Polega na wpuklaniu się przestrzeni podpajęczynówkowej w obręb siodła tureckiego.

Przestrzeń podpajęczynówkowa jest to inaczej przestrzeń, znajdująca się pomiędzy blaszką opony pajęczej a oponą miękką. Otacza mózgowie w jamie czaszki oraz rdzeń kręgowy w kanale kręgowym. Wypełniona jest płynem mózgowo-rdzeniowym.

Przez przestrzeń podpajęczynówkową przechodzą także naczynia krwionośne oraz nerwy czaszkowe i korzenie nerwów rdzeniowych. 

Istnieją dwie postaci tej choroby: pierwotny i wtórny zespół pustego siodła. W przypadku pierwotnego ESS przyczyną jest uszkodzenie przepony siodła tureckiego lub wrodzony brak przepony. To powoduje, że naciskający na oponę pajęczą płyn mózgowo-rdzeniowy powoduje, że wnika ona do środka i uszkadza, niejako miażdży przysadkę mózgową. Ulega ona wtedy deformacji i przestaje prawidłowo działać.

Wtórny zespół ESS powstaje w wyniku chirurgicznego usunięcia przysadki mózgowej lub jej zaniku w wyniku działania niektórych leków lub radioterapii. Wśród przyczyn znajduje się także dość rzadki udar przysadki, polegający na zawale lub krwawieniu do przysadki mózgowej, co może mieć związek z gruczolakiem przysadki.

Choroba dotyczy około 5 proc. populacji i dotyka głównie kobiety.

W wyniku uszkodzeń szypuły przysadki mózgowej dochodzi do zerwania osi podwzgórze-przysadka mózgowa, co grozi hiperprolaktynemią, czyli nadmiarem prolaktyny (hormon peptydowy) we krwi, a także przemieszczeniem nerwów wzrokowych i skrzyżowaniem ich dróg.

Schorzenie często nie daje żadnych objawów klinicznych i diagnozowane bywa przypadkowo. Dotyczy to przede wszystkim wrodzonego zespołu pustego siodła. Natomiast forma nabyta ESS oznacza zaburzenia hormonalne, związane z zaburzeniami wydzielania hormonów przez przysadkę mózgową.

Objawy ESS są związane z nadmiarem prolaktyny we krwi oraz niedoczynnością przysadki, a więc z zaburzeniami w produkcji innych hormonów, nad którymi kontrolę sprawuje przysadka (wazoprezyna, oksytocyna, hormony tarczycy, nadnerczy, jąder i jajnika):

  • zaburzenia miesiączkowania
  • obniżenie libido
  • impotencja

Ponadto przemieszczenie nerwu wzrokowego powoduje czasem ubytki w widzeniu oraz bóle neurologiczne głowy.

Leczenie nie jest konieczne, jeżeli zespół pustego siodła nie daje większych objawów. W niektórych przypadkach podaje się hormony przysadki lub obniża się poziom prolaktyny we krwi.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*