Zapalenie cewki moczowej – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie cewki moczowej jest stanem zapalnym, który obejmuje dystalną część dróg moczowych. To choroba o różnej etiologii, która objawia się wyciekiem z cewki moczowej, uczuciem parcia na pęcherz i bólem w trakcie mikcji. Najczęściej przenosi się drogą płciową, podczas kontaktu z zainfekowanym partnerem.

Zapalenie cewki moczowej – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie cewki moczowej – warto wiedzieć

Na zapalenie cewki moczowej (łac. urethritis) chorują zarówno kobiety, jak i mężczyźni, choć panie – ze względu na swą budowę anatomiczną – znacznie częściej.

Żeńska cewka moczowa jest krótsza, a jej ujście ulokowane blisko odbytu i przedsionka pochwy, skąd łatwo mogą przenieść się różne chorobotwórcze drobnoustroje.

U mężczyzn cewka moczowa jest dłuższa i znajduje się na szczycie penisa. 

Cewka moczowa jest końcowym (dystalnym) odcinkiem dróg moczowych, który występuje w formie elastycznego przewodu.

Od pęcherza moczowego odgradza ją zwieracz, który chroni przed nietrzymaniem moczu, a w pewnym stopniu także nie dopuszcza do rozprzestrzeniania się zakażeń na wyższe piętra dróg moczowych. Ze względu na lokalizację, cewka moczowa ma stały kontakt ze środowiskiem zewnętrznym, a więc również z patogenami.

Na ogół do zapalenia cewki moczowej prowadzi zakażenie, do którego dochodzi w wyniku przeniesienia czynnika infekcyjnego w czasie wspomnianego już kontaktu płciowego.

Rzeżączkowe i nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej

O zapaleniu rzeżączkowym (swoistym) cewki moczowej mówi się w przypadku wykrycia obecności dwoinki rzeżączki (Neisseria gonorrhoeae). Nierzeżączkowe (nieswoiste) zapalenie cewki moczowej (non-gonococcal urethritis – NGU) stwierdza się, gdy nie ma potwierdzenia infekcji gonokokami.

Za NGU z reguły odpowiada bakteria Chlamydia trachomatis (nawet połowa przypadków zakażeń). Rzadziej nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej wywołują Ureaplazma urealyticum, Mycoplazma genitalium bądź Trichomonas vaginalis. Co istotne, w przypadku infekcji rzeżączkowej szybciej można zaobserwować objawy, ponieważ pojawiają się nawet w ciągu 4-7 dni od zakażenia.

Jeśli zaś chodzi o NGU, może być to okres sięgający nawet 2 tygodni. 

Warto zaznaczyć, że chlamydie u kobiet mogą przyczyniać się także do śluzowo-ropnego zapalenia szyjki macicy, zapalenia narządów miednicy mniejszej, zapalenia pęcherza moczowego, a także tworzenia zrostów i niepłodności czy ewentualnych powikłań położniczych. U mężczyzn Chlamydia trachomatis w niektórych przypadkach skutkuje m.in. zapaleniem jąder i najądrzy, a u noworodków odpowiada za zapalenie spojówek i płuc.

Drogi zakażenia oraz objawy – na co zwrócić uwagę?

Jak to zostało wspomniane, bakterie przenoszą się podczas współżycia płciowego, przez kontakt bezpośredni z błoną śluzową zakażonej osoby. Na zapalenie cewki moczowej najczęściej chorują osoby w młodym wieku, aktywne seksualnie, które preferują przygodne kontakty płciowe, mają wielu partnerów i nie używają prezerwatyw. 

Warto podkreślić, że wiele przypadków zapalenia cewki moczowej przebiega bezobjawowo – częściej ma to miejsce wśród kobiet (nawet w 50-70 proc. infekcji). Stąd też nieraz nie korzystają one z pomocy lekarza. Jeśli jednak symptomu wystąpią, u chorych obserwuje się przede wszystkim:

  • ból w trakcie mikcji (zwłaszcza podczas porannego oddawania moczu),
  • uczucie parcia na pęcherz,
  • świąd i podrażnienie okolic ujścia cewki moczowej (mężczyźni odczuwają więc nieprzyjemne objawy głównie w obszarze szczytu penisa). 

Może towarzyszyć im częstomocz, a także wyciek z cewki moczowej (widoczny po masowaniu cewki) – zwykle białawy, ropny, a czasem podbarwiony krwią.

U kobiet zwiększa się ilość wydzieliny pochwowej lub pojawiają się upławy, może wystąpić także ból brzucha.

U mężczyzn obserwuje się zaś poczucie ciężkości, a nawet bolesność jąder

Co ważne, często wymienione tu objawy ustępują samoistnie – przeważnie w okresie kilku tygodni do pół roku. Nie równa się to jednak wyleczeniu, ponieważ osoba dalej pozostaje zakażona. Narażona jest w związku z tym na nawroty choroby, jej powikłania, a także przekazanie chorobotwórczych drobnoustrojów swoim partnerom seksualnym. 

Zapalenie cewki moczowej a hormony

Hormony, a konkretnie estrogeny, są niezwykle istotne dla funkcjonowania dolnego odcinka kobiecego układu moczowego – dotyczy to zarówno pęcherza moczowego, jak i cewki moczowej. Wynika to m.in. z budowy ośrodkowego układu nerwowego.

Receptory hormonów płciowych są położone w tych samych obszarach, które odpowiadają za rozpoczęcie oraz kontrolę oddawania moczu, a także w pęcherzu oraz cewce moczowej.

Odzwierciedleniem tego jest chociażby fakt, że można zaobserwować różnice w objawach związanych z bolesnością mikcji, które zachodzą w trakcie przebiegu cyklu menstruacyjnego czy ciąży – okresy te wiążą się z intensywnymi zmianami hormonalnymi.

Podobnie dotyczy to także okresu menopauzy, w której poziom estrogenów spada, a częstość występowania problemów z nietrzymaniem moczu czy nawracających zakażeń układu moczowego jest wtedy znaczna. Estrogeny wzmacniają ciśnienie zamykające cewki moczowe, a także wywierają znaczący wpływ na przekazanie ciśnień do cewki proksymalnej. 

Z powyższych informacji łatwo wnioskować, że wszelkie zaburzenia hormonalne zwiększają ryzyko zachorowania na zapalenie cewki moczowej, stąd też osoby mające świadomość zachodzących w ich organizmie zmian z tego zakresu, powinny wykazać szczególną uważność na niepokojące objawy. W razie ich wystąpienia należy udać się do ginekologa, androloga (w przypadku mężczyzn), urologa lub lekarza rodzinnego.

Leczenie zapalenia cewki moczowej

Zapalenie cewki moczowej rozpoznaje się na podstawie wywiadu z pacjentem, obserwacji objawów klinicznych oraz wyników badań laboratoryjnych – stanowią one m.in. o wyższej ilości leukocytów o jądrze segmentowanym w przedniej części cewki moczowej.

Badaniu mikroskopowemu poddaje się wymaz z cewki moczowej lub próbkę moczu z początkowego strumienia. O zapaleniu cewki moczowej świadczy obecność neutrofili po zabarwieniu metodą Grama. Dwoinki Gram-ujemne wewnątrz neutrofili wskazują na etiologię rzeżączkową.

Powinno się wykonać także posiew w kierunku dwoinki rzeżączki i Chlamydia trachomatis.

Leczenie należy rozpocząć natychmiast po rozpoznaniu. Antybiotyk podstawowy, stosowany w zapaleniach cewki moczowej o etiologii rzeżączkowej, to doustny fluorochinolon (ciprofloksacyna). Alternatywą jest doustna ofloksacyna, ewentualnie ceftriakson (podany domięśniowo).

Nierzeżączkowe zapalenia cewki moczowej leczy się zwykle doksycykliną, rzadziej azytromycyną. Alternatywę stanowią erytromycyna lub ofloksacyna. W zapaleniach cewki moczowej wywołanych rzęsistkiem pochwowym stosuje się leki przeciwpierwotniakowe (np.

metronidazol, nifuratel).

Co ważne, postępowaniem diagnostycznym i leczeniem należy objąć wszystkich partnerów seksualnych pacjentki lub pacjenta. Pozwala to nie tylko na wyleczenie jednostki, lecz także zahamowanie rozprzestrzeniania się choroby. Dodatkowo należy też w trakcie terapii zachować wstrzemięźliwość płciową – zwykle na okres minimum 7 dni, nawet jeżeli leczenie trwa krócej.

Jak zapobiegać zapaleniom cewki moczowej?

Chcąc uniknąć zapalenia cewki moczowej, należy przestrzegać kilku podstawowych wskazówek, które odgrywają duże znaczenie także w profilaktyce infekcji intymnych. Powinno się:

  • unikać przygodnych kontaktów seksualnych i współżyć z jednym, zdrowym partnerem; 
  • oddawać mocz po każdym stosunku płciowym i używać prezerwatywy (warto jednak zrezygnować w tym kontekście z innej metody antykoncepcji, jaką są środki plemnikobójcze – zwiększają ryzyko zakażenia);
  • pamiętać o przestrzeganiu zasad higieny intymnej, w tym o myciu rąk po oddaniu moczu, a w toalecie o podcieraniu się w kierunku od cewki do odbytu (nie odwrotnie, ponieważ wzrasta wtedy ryzyko przeniesienia patogenów); 
  • przyjmować dużą ilość płynów (minimum 2 l dziennie) – przede wszystkim należy pić niegazowaną wodę mineralną; 
  • nosić wygodną bieliznę zrobioną z przepuszczających powietrze materiałów (zawsze czystą!);
  • nie wolno powstrzymywać oddawania moczu i doprowadzić do jego zastoju;
  • unikać zaparć – pomoże w tym pożywienie bogate w błonnik, zwłaszcza owoce, warzywa i produkty pełnoziarniste oraz odpowiednie nawodnienie organizmu;
  • dodać do diety fitoestrogeny – to naturalne składniki wielu produktów roślinnych, które wykazują działanie podobne do estrogenów. Znajdują się m.in. w tofu, soi oraz innych roślinach strączkowych;
  • stosować probiotyki, które wspierają produkcję zdrowych bakterii – odpowiedni poziom w organizmie zmniejsza ryzyko infekcji. Do naturalnych probiotyków należą m.in. produkty kiszone, w tym kapusta i ogórki;
  • pić sok z żurawiny – wiele badań wykazało, że zmniejsza możliwości przylegania uropatogennych drobnoustrojów do nabłonka. Część z tych badań zostało uznanych za źle przeprowadzone, lecz mimo wszystko poleca się sok z żurawiny w zakresie wspierania pracy układu moczowego. 
  • Rechberger, T., Adamiak, A., Rola estrogenów w funkcjonowaniu dolnego odcinka układu moczowego u kobiet oraz w etiologii nietrzymania moczu, Przegląd Menopauzalny 2003; 5:35–42 [dostęp: 24.11.2019] https://pdfs.semanticscholar.org/03dc/d4efe41cfb3cf084c1b84eed0b18c7c09f58.pdf

Zapalenie Układu Moczowego – objawy, leczenie

Zapalenie układu moczowego (ZUM) jest częstą przypadłością, w szczególności w przypadku pań. Zazwyczaj przebiega w formie łagodnej infekcji, która pomimo tego, że powoduje uciążliwe objawy, to najczęściej ustępuje bez pozostawienia konsekwencji. Zdarza się jednak, że zakażenie ma cięższy przebieg, niż zwykle i prowadzi do powstania niebezpiecznych powikłań.

Zapalenie układu moczowego

Zapalenie układu moczowego może obejmować jeden lub kilka narządów. Układ moczowy zbudowany jest z nerek, moczowodów, pęcherza oraz cewki moczowej.

Nerki są narządem przypominającymi kształtem fasolę i znajdują się w okolicy lędźwiowej poniżej klatki piersiowej. Umożliwiają oczyszczanie krwi ze zbędnych substancji.

Wytwarzają także mocz, aby wydalić te substancje z organizmu wraz z nadmiarem wody. Mocz przepływa za pomocą moczowodów z nerek do pęcherza. Jest on zbudowany z mięśni zbiornika, który przez krótki czas magazynuje mocz.

Zwiększa swój rozmiar wraz ze zbieraniem się moczu do momentu, gdy narastające ciśnienie spowoduje potrzebę oddania moczu. Zwieracz pęcherza rozluźnia się, a pęcherz kurczy i mocz zostaje wydalony przez cewkę poza organizm.

Zapalenie układu moczowego odnosi się do ogólnego określenia zjawisk, bez względu na część, jakiej dotyczy.

Wyróżnia się zapalenie cewki moczowej, zapalenie pęcherza moczowego i odmiedniczkowe zapalenie nerek.

Często lekarze ogólnie określają „zapalenie układu moczowego”, ponieważ nie ma prostego badania, które pozwoliłoby dokładnie ocenić, jakie narządy układu są objęte zakażeniem.

Na czym polega ZUM?

We właściwych warunkach mocz nie zawiera drobnoustrojów. Jeśli jednak zbyt długo pozostaje w pęcherzu, staje się dobrą pożywką dla bakterii. Zapalenie układu moczowego w większości wynika z wprowadzenia bakterii do ujścia cewki moczowej.

Bakterie przytwierdzone są do jej ścianek, mogą się namnażać i przemieszczać w górę cewki do pęcherza. Najczęściej zapalenie układu moczowego ogranicza się do dolnych dróg moczowych. Zakażenie narządów może przyczyniać się do zaistnienia nieprzyjemnych objawów, np.

pieczenia podczas oddawania moczu.

Zapalenie cewki moczowej – przyczyny, objawy, leczenie

ZUM łatwo natomiast poddaje się leczeniu. Jeśli natomiast nie podejmuje się terapii w prawidłowy sposób, zakażenie może szerzyć się w górę moczowodów, do nerek.

Zakażenie nerek jest bardziej niebezpieczne i może powodować trwałe ich uszkodzenie, szczególnie u małych dzieci, osób starszych i pacjentów chorych na cukrzycę.

Czasami zapalenie układu moczowego może przyczyniać się także do zakażenia krwi, które stanowi zagrożenie dla życia pacjenta.

Czym jest spowodowane Zapalenie Układu Moczowego?

Zapalenie układu moczowego może być spowodowane przez różne bakterie, ale większość dolegliwości wywołuje pałeczka okrężnicy, bakteria, która powszechnie występuje w przewodzie pokarmowym i zwykle obecna jest w kale.

Inne bakterie wywołujące zakażenia układu moczowego należą do rodzajów enterokoków i gronkowców. Rzadko ZUM może być także spowodowane przez drożdżaki. Zapalenie cewki moczowej czasem wynika z chorób przenoszonych za pomocą drogi płciowej, np.

opryszczki, chlamydii lub rzeżączki.

Kto jest narażony na ZUM?

ZUM może występować u każdego bez względu na wieku. Kobiety chorują natomiast o wiele częściej niż panowie.

Jest to spowodowane budową anatomiczną dróg moczowych – u kobiet cewka moczowa jest krótsza, a ujście leży stosunkowo blisko odbytu i pochwy.

Każdy element zwalniający lub blokujący przepływ moczu albo ułatwiający przedostanie się bakterii do dróg moczowych, przyczynia się do zwiększenia ryzyka wystąpienia zakażenia. Zwiększone ryzyko ZUM zachodzi m.in. w takich stanach, jak:

  • Nieprawidłowości anatomiczne,
  • Zatrzymanie moczu lub opróżnianie pęcherza w niepełny sposób,
  • Refluks pęcherzowo – moczowodowy,
  • Kamica nerkowa,
  • Cewnikowanie pęcherza,
  • Urazy rdzenia kręgowego,
  • Cukrzyca,
  • Choroby nerek,
  • W przypadku mężczyzn powiększenie gruczołu krokowego utrudniające odpływ moczu.

Czym objawia się ZUM?

Objawy zapalenia układu moczowego mogą być różne, ale bardzo często występują takie symptomy, jak:

  • Silne, nieprzemijające parcie na mocz,
  • Pieczenie podczas oddawania moczu,
  • Mętny mocz o nieładnym zapachu,
  • Bóle krzyża.

Osoby z ZUM zmagają się także z uciskiem w podbrzuszu i obecnością niewielkich ilości krwi w moczu.

Zakażenie o ostrym przebiegu i/lub z zajętymi nerkami, może przebiegać z towarzyszącymi bólami w okolicy lędźwiowej, wysoką gorączką, dreszczami, nudnościami i wymiotami.

Gorączka występuje również wtedy, gdy zakażeniu ulegnie krew. U części osób może dochodzi także do zaburzeń psychicznych. Niektóre osoby z ZUM przechodzą natomiast zakażenie bez objawów.

Jakie powikłania mogą wystąpić po ZUM?

W większości przypadków ZUM przebiega ostro i bez powikłań. Leczenie umożliwia skuteczną redukcję objawów w trakcie 1 – 2 dni.

Zakażenie nerek czasem jednak prowadzi do trwałego uszkodzenia tego narządu, w szczególności u osób starszych i bardzo młodych. Choroby powodujące przewlekłe lub nawracające zakażenia układu moczowego, mogą również czasem powodować  niewydolność nerek.

Niewydolność połączona z sepsą to natomiast bezpośrednie zagrożenie dla życia pacjenta. Takie osoby wymagają szybkiego leczenia – zwykle hospitalizacji. Kobiety ciężarne z ZUM, są szczególnie zagrożone przedwczesnym porodem.

Zapalenie układu moczowego może u nich powodować także nadciśnienie tętnicze. U mężczyzn ZUM może natomiast być przyczyną trudnego do leczenia zakażenia i zapalenia gruczołu krokowego.

Na czym polega diagnoza ZUM?

Podejrzenie ZUM wymaga wykonania dokładnego wywiadu lekarskiego z chorym i zawiera informacje o rodzaju dolegliwości, lokalizacji bólu, objawach towarzyszących i podobnych dolegliwościach z przeszłości. Bardzo ważne znaczenie mają także informacje o ogólnym stanie zdrowia, przyjmowanych lekach i dotychczasowym leczeniu.

Po dokładnym wywiadzie lekarz przeprowadza badanie fizykalne ze szczególnym uwzględnieniem układu moczowego i zleca dodatkowe badania pomocne w ustaleniu przyczyny dolegliwości. Zazwyczaj są to badania ogólne i posiew moczu.

Zalecane jest także wykonanie morfologii, posiewu krwi, poziomu parametrów stanu zapalnego, a także badani oceniających funkcję nerek.

Na czym polega leczenie Zapalenia Układu Moczowego?

Leczenie ZUM polega głównie na wyeliminowaniu przyczyny dolegliwości. W sytuacji zaburzeń odpływu moczu, ogromne znaczenie odgrywa wczesna interwencja urologiczna i usunięcie przeszkody lub przywrócenie prawidłowych warunków anatomicznych.

Poza tym leczenie wykorzystuje leki przeciwdrobnoustrojowe dobierane na podstawie rodzaju patogenów, które powodują zakażenie. Leczenie może odbywać się w warunkach domowych, chociaż pacjenci z ZUM często wymagają hospitalizacji.

Pobyt w szpitalu jest niezbędny wtedy, gdy u chorego występują zaburzenia odpływu moczu, odporności lub inne ciężkie choroby, a także wtedy, gdy infekcja powikłana jest niewydolnością nerek.

Powikłane zakażenie jest natomiast spowodowane więcej niż jednym szczepem bakterii. W takiej sytuacji może być konieczne leczenie kilkoma antybiotykami, które działają na wszystkie bakterie wywołujące zakażenie. Jeśli ZUM obejmuje nerki, chory bardzo często potrzebuje kilkumiesięcznego leczenia. W przypadku mężczyzn może dojść do ZUM podczas zajęcia gruczołu krokowego.

Czasem nawracające lub przewlekłe ZUM ustępuje dopiero po wyleczeniu przyczyn, jak na przykład nieprawidłowości anatomicznych, kamicy. W niektórych sytuacjach może być konieczne leczenie chirurgiczne.

Zapalenie cewki moczowej – objawy, przyczyny i sposoby leczenia

Do najczęstszych objawów choroby należy uczucie parcia na pęcherz moczowy, częste i bolesne oddawanie małych ich ilości oraz ból cewki moczowej i jej pieczenie. Mocz najczęściej nie zmienia koloru, ale zdarza się, że może być podbarwiony krwią. Zapaleniu pęcherza towarzyszą również: nerwowość, drażliwość, złe samopoczucie, a czasem gorączka.

U prawie u 50% chorych objawy w ogóle nie występują (najczęściej zdarza się to u mężczyzn), co może doprowadzić do groźnych następstw. U kobiet bezobjawowe zakażenie cewki moczowej przenosi się dalej, powodując zapalenie narządów miednicy mniejszej.

Konsekwencją nieleczonego zapalenia są zrosty w jajowodach i często niepłodność. U mężczyzn może dojść do zwężenia cewki moczowej, zapalenia prostaty, zapalenia najądrza i niepłodności.

Przy zapaleniu rzeżączkowym u kobiet dodatkowo występuje zaczerwienienie i obrzęk narządów płciowych oraz wystąpienie upławów, natomiast u mężczyzn pojawia się ropny wyciek z cewki moczowej, zaczerwienienie, obrzęki i bolesne wzwody.

Zapalenie cewki moczowej – przyczyny

Zapalenie cewki moczowej może być ostre lub przewlekłe. Sprzyjają mu: brak higieny, uszkodzenia mechaniczne (np. wywołane cewnikowaniem czy masturbacją) oraz cukrzyca.

Kobiety częściej skarżą się na choroby układu moczowego, ponieważ ich cewka jest dużo krótsza niż u mężczyzn i położona w bliskim sąsiedztwie przedsionka pochwy oraz okolicy odbytu – dużo łatwiej dochodzi zatem do infekcji.

U pań najczęściej bakterie przenoszone są podczas stosunku płciowego (dlatego lekarze zalecają, aby po każdym zbliżeniu oddać mocz i umyć narządy płciowe). U panów zapalenie cewki moczowej może wystąpić po stosunku, jeśli dojdzie do podrażnienia mechanicznego (tzw.

ostry seks) lub chemicznego (wywołanego plemnikobójczymi środkami chemicznymi, stosowanymi przez partnerkę). Może też towarzyszyć owrzodzeniom członka i chorobie gruczołu krokowego (prostaty).

Ze względu na rodzaj bakterii, które są przyczyną zapalenia cewki moczowej, naukowcy podzielili zapalenia na dwa rodzaje: swoiste oraz nieswoiste. Zakażenie swoiste wywołuje dwoinka rzeżączki (Neisseria gonorrhoeae), przenoszona drogą płciową, przedstawiona powyżej. Należy ona do grupy gronkowców.

Poza rzeżączką i zapaleniem pęcherza stanowi również przyczynę poważnego zapalenia spojówek u noworodków (do zakażenia dochodzi podczas porodu), które może doprowadzić do ślepoty. Zapalenia nieswoiste mogą wystąpić na skutek zakażenia innymi bakteriami, pierwotniakami, np. Trichomonas vaginalis (rzęsistkiem pochwowym), grzybami, np.

Candida albicans, czy wirusami, np. wirusem opryszczki. Bakteriami, które mogą wywołać zapalenie pęcherza są np. Chlamydia trachomatis (najczęściej), Gardnerella vaginalis, Mycoplazma hominis, czy Ureaplasma urealyticum. Zakażenie bakterią Chlamydia trachomatis może być bardzo niebezpieczne dla kobiet. Powoduje m.in.

ropne zapalenie szyjki macicy oraz narządów miednicy mniejszej, stanowiąc częstą przyczynę bezpłodności. U mężczyzn wywołuje zapalenie najądrzy i gruczołu krokowego. U niemowląt jest częstą przyczyną zapalenia płuc i spojówek. Może też spowodować obniżenie odporności, zapalenie stawów, czy choroby układu nerwowego.

Stanowi główną przyczynę ślepoty na świecie (wywołuje jaglicę).

Zapalenie cewki moczowej – domowe sposoby leczenia

Kiedy pojawią się pierwsze objawy choroby i odpowiednio szybko na nie zareagujemy, może okazać się, że wizyta u lekarza nie będzie potrzebna. Konieczne jest jednak zastosowanie leków o działaniu przeciwzapalnym (np. z furaginą) – aby zabić chorobę w zarodku i nie dopuścić do rozszerzenia się zakażenia.

Leki te dostępne są obecnie w każdej aptece bez recepty. Stosowanie probiotyków uzupełnia florę bakteryjną organizmu i wzmacnia układ odpornościowy, pomagając mu zwalczyć infekcję. Przy zakażeniach dróg moczowych należy pić minimum 3 litry płynów dziennie, co przyspiesza wypłukiwanie bakterii.

Najlepiej stosować wodę z dodatkiem soku z cytryny, czarnej porzeczki, granatu, czy żurawiny (owoce te, dzięki dużej zawartości witaminy C hamują namnażanie się bakterii). Niewskazane jest picie czarnej herbaty, kawy i alkoholu, ponieważ napoje te podrażniają pęcherz moczowy.

Wskazane są natomiast zioła działające moczopędnie, przeciwzapalnie i łagodzące objawy infekcji. Należą do nich np. pokrzywa, mniszek, bratek, nagietek oraz gotowe mieszanki typu. W aptekach dostępne są również preparaty ziołowe w tabletkach.

Pomocne może być również nagrzewanie podbrzusza i utrzymywanie go przez dłuższy czas w cieple, ponieważ wyższa temperatura poprawia ukrwienie błon śluzowych i przyspiesza leczenie (najlepiej przyłożyć termofor lub poduszkę elektryczną i przykryć się kołdrą).

Bardzo dobre efekty uzyskuje się ponadto dzięki stosowaniu nasiadówek z ziół rumianku, nawłoci, krwawnika i szałwii. Można też użyć gotowych mieszanek. Jeśli objawy choroby nie ustąpią po upływie 3 dni lub pojawi się gorączka, ból w okolicy nerek, czy upławy i krew, należy bezwzględnie udać się do lekarza.

Zapalenie cewki moczowej – leczenie

Po pierwsze należy wykluczyć zakażenie rzeżączką. Najczęściej stosowaną i najprostszą metodą jest badanie mikroskopowe wymazu pobranego z cewki moczowej.

Bardzo dobrze, jeśli przed leczeniem zostanie wykonana analiza moczu (pobranego z początkowej fazy strumienia) wraz z posiewem i antybiogramem. Na tej podstawie lekarz zleci odpowiednią i skuteczną terapię, najczęściej antybiotykową.

Ważne jest, aby doprowadzić ją do samego końca i nie przerywać, kiedy ustąpią dolegliwości, aby nie doszło do przykrych komplikacji.

Podstawową zasadą w leczeniu zapalenia cewki moczowej jest przebadanie obojga partnerów (często o istniejącej chorobie mężczyzna dowiaduje się dopiero po wykonaniu badania) i powstrzymanie się od współżycia na czas kuracji.

Ponieważ na analizę bakteriologiczną moczu czeka się kilka dni, a na antybiogram – kilkanaście, w prostych przypadkach lekarz często sam decyduje o zastosowaniu odpowiedniego antybiotyku, którym jest zazwyczaj azytromycyna.

Przy zdiagnozowanym zapaleniu wywołanym dwoinką rzeżączki stosuje się fluorochinolon (ciprofloksacynę) lub ofloksacynę. Podczas infekcji Chlamydia trachomatis podaje się ofloksacynę lub ceftriakson. Przy zakażeniu układu moczowego bakteriami nietypowymi stosuje się doksycyklinę, azytromycynę, erytromycynę lub ofloksacynę. Po zakończeniu kuracji należy ponownie wykonać analizę moczu, aby upewnić się, czy leczenie było skuteczne. Jak zawsze po zakończeniu antybiotykoterapii warto sięgnąć po probiotyk, który pozwoli szybko odbudować naturalną florę bakteryjną.

Higiena osobista, przyjmowanie probiotyków oraz picie soku z żurawiny to najlepsze metody, aby ustrzec się przed infekcjami układu moczowego.

Zapalenie układu moczowego – przyczyny, objawy, leczenie

Cały czas czekamy na podpisanie umowy z NFZ w sprawie programu “Profilaktyka 40 plus”. Na obecną chwilę nie prowadzimy zapisów w celu wykonania skierowań. Jak to będzie możliwe od razu poinformujemy. Szanowni Pacjenci, w dniu 4 czerwca przychodnia czynna będzie w godzinach 8.00-17.00. Punkt pobrań będzie zamknięty.

UWAGA! od teraz osoby chcące wykonać test na Covid-19 wchodzą na stronę gov.

pl/dom i wypełniają formularz na podstawie którego kierowane są na test

Zakażenia układu moczowego (ZUM) najczęściej efektem kolonizacji drobnoustrojów drogą wstępującą, rzadziej krwiopochodną lub limfatyczną.

Ze względu na stosunki anatomiczne ZUM rozwija się znacznie częściej u kobiet. Ryzyko zakażenia wzrasta wraz z liczbą zabiegów wykonywanych na drogach moczowych.

U 1÷2% pacjentów ambulatoryjnych po jednorazowym wprowadzeniu cewnika do pęcherza moczowego dochodzi do rozwoju zapalenia układu moczowego. Czynnikiem etiologicznym w 70−95% przypadków jest E. coli, w pozostałych 5% Enterobacteriaceae i Staphylococcus saprophyticus.

Zakażenia krwiopochodne są bardzo rzadkie i występują wyłącznie wtórnie do zakażenia innego układu. Najczęstszymi patogenami są Staphylococcus aureus, Candida spp, Salmonella spp, Mycobacterium tuberculosis, Pseudomonas i Proteus.

Aby rozpoznać ZUM, należy wziąć pod uwagę objawy kliniczne i wyniki badań laboratoryjnych z uwzględnieniem posiewu moczu, którego dodatni wynik jest warunkiem rozpoznania zapalenia układu moczowego.
Istnieje kilka podziałów zapalenia układu moczowego, jednakże biorąc pod uwagę, że każda część układu moczowego i męskich narządów płciowych jest ze sobą w jakimś stopniu czynnościowo lub anatomicznie powiązana, najbardziej przydatny wydaje się podział kliniczny, uwzględniający objawy dominujące

Jakie są rodzaje zakażenia dróg moczowych?

Podział kliniczny, uwzględniający objawy dominujące:

  • niepowikłane zapalenie pęcherza,
  • niepowikłane odmiedniczkowe zapalenie nerek,
  • powikłane zakażenie dolnych dróg moczowych z towarzyszącym lub bez odmiedniczkowym zapalenie nerek,
  • posocznica moczowa,
  • zapalenie cewki, stercza, jądra, najądrza.

Jakie przyczyny zapalenia dróg moczowych?

Zapalenia układu moczowego (ZUM) to najczęstsze zapalenia bakteryjne występujące u człowieka, zwykle powoduje je Escherichia coli.

Na infekcje dróg moczowych chorują zarówno kobiety, jak i mężczyźni, jednak z przyczyn anatomicznych najbardziej narażone są kobiety, zwłaszcza w wieku 20-30 lat aktywne seksualnie oraz po menopauzie.

Krótka cewka moczowa ułatwia zarazkom szybkie dotarcie do pęcherza. Na dodatek bezpośrednio sąsiaduje ona z ujściem pochwy i odbytem – siedliskiem drobnoustrojów. W swoim naturalnym środowisku są one nieszkodliwe, ale przeniesione na cewkę moczową, a potem także na pęcherz i nerki mogą wywołać stan zapalny.

Z kolei po menopauzie mniejsza ilość estrogenów sprawia, że błony śluzowe okolic intymnych są słabo nawilżone, dochodzi do atrofii układu moczowo płciowego, który jest bardziej narażony na zakażenie.
Zakażeniu sprzyjają także:

  • nieprawidłowości układu moczowo-płciowego,
  • cukrzyca (która zwiększa ryzyko trzykrotnie, ale tylko w przypadku kobiet),
  • czynniki genetyczne,
  • rodzinne występowanie,
  • duża aktywność seksualna – zwłaszcza przed 15. rokiem życia,
  • stosowanie substancji plemnikobójczych w postaci pianki (pięciokrotnywzrost zagrożenia),
  • ciąża,
  • obecność nieprawidłowych bakterii w pochwie (bacterial vaginosis, BV),
  • zabiegi operacyjne,
  • powikłania pooperacyjne (przetoki),
  • choroby przebiegające z demencją (w dużym stopniu ze względu na konieczność cewnikowania).

Jakie są objawy infekcji dróg moczowych?

Objawy osiowe infekcji dróg moczowych obejmują silny ból brzucha, zlokalizowany w okolicy nadłonowej, oraz przykre uczucie w czasie oddawania moczu.

Nie występują bóle w okolicy nerek. Charakterystyczne są także częste parcie na mocz, nietrzymanie moczu u niektórych osób oraz wzrost temperatury do 38°C jako objaw stanu zapalnego.

Zdarza się, że zapalenie dróg moczowych może przebiegać jako bezobjawowy bakteriomocz.

Charakteryzuje się on obecnością bakterii w drogach moczowych, wykrywaną w badaniu ogólnym i bakteriologicznym moczu, która nie powoduje jednak żadnych dolegliwości u chorego.

Jak rozpoznaje się i leczy infekcje dróg moczowych?

Badanie moczu, nazywane analizą moczu, może ujawnić, czy występują oznaki infekcji. Czasami konieczny jest posiew moczu, aby zidentyfikować rodzaj bakterii wywołujących zakażenie, co może pomóc lekarzowi w wyborze najlepszego leczenia.

Zakażenie pęcherza jest tak częstą dolegliwością, że w przypadku wystąpienia charakterystycznych objawów i spełnieniu czynników ryzyka, wiele kobiet decyduje się przyjmować leki bez recepty dostępne w aptekach.

Jeżeli infekcja nie jest znacznie rozwinięta, zazwyczaj pomagają, jeśli stosuje się je zgodnie z zaleceniami z ulotki.

Jeżeli objawy nie ustępują, są wyjątkowo dokuczliwe, nawracają lub się pogłębiają, lekarz może zadecydować o wdrożeniu kolejnych, szczegółowych badań, np. usg jamy brzusznej czy cystoskopię.

Zakażenie dróg moczowych leczy się antybiotykami. Leczenie wspomagające polega na piciu dużej ilości wody, przestrzeganiu higieny. Pomocne bywają też ciepłe kompresy na brzuch.

Gdzie pójść na konsultację do lekarza urologa?

Jest wielu lekarzy urologów pracujących w szpitalach czy to w przychodniach.

Jedną z nich jest Onkolmed Lecznica Onkologiczna gdzie działa jedna z najlepszych Poradni Nowotworów Układu Moczowego, w której pracują jedni z najlepszych urologów, onkologów.

Przychodząc na konsultacje do urologa w Onkolmed Lecznica Onkologiczna można być pewnym, że lekarz dokładnie przeanalizuje posiadane wyniki badań przez pacjenta, jeśli to konieczne zleci dodatkowe badania i wdrąży właściwe leczenie.

W celu umówienia się na konsultację u urologa skontaktuj sie z placówką Onkolmed Lecznica Onkologiczna pod numerem telefonu: +48222902337

Źródła:
przegląd-urologiczny.pl/artykul.php?2339
poradnikzdrowie.pl/zdrowie/uklad-moczowy/infekcje-drog-moczowych-jak-uniknac-klopotu-aa-ekFu-zjgG-578p.html
portal.abczdrowie.pl/zakazenie-drog-moczowych
zdrowie.radiozet.pl/Choroby/Uklad-moczowy/Zapalenie-drog-moczowych-objawy-badania-leczenie-i-zapobieganie

Szanowni Pacjenci,

Przed zapisem do onkologa bardzo prosimy o dokładne zapoznanie się z zakresem działalności danego lekarza (każdy lekarz onkolog leczy inną część ciała).

W przypadku problemu z wyborem właściwego specjalisty onkologa, prosimy o kontakt z Recepcją Onkolmed. Chętnie służymy pomocą. W celu prawidłowego zapisu do specjalisty, przeprowadzamy wywiad z Pacjentem.

Mając tę wiedzę łatwiej jest nam zaoferować konkretną pomoc i wybór odpowiedniego lekarza.

Ze względu na długą listę oczekujących w przypadku rezygnacji z wizyty prosimy o wcześniejsze jej odwołanie. 

Szanujmy się wzajemnie.

Zapalenie cewki moczowej: przyczyny, objawy, leczenie

Cewka moczowa to elastyczny przewód, kończący drogi moczowe, którym mocz wypływa na zewnątrz. Jej budowa różni się u mężczyzny i kobiety. Mężczyźni mają cewkę moczową która przybiera kształt litery s, natomiast u kobiet jest to krótki i prosty odcinek, uchodzący w bezpośredniej okolicy pochwy. U mężczyźn ujście cewki moczowej znajduje się na szczycie członka.

Cewka moczowa jest organem wrażliwym na infekcje, tym bardziej, że przebiega w bezpośredniej bliskości narządów płciowych.

Jedną z najczęstszych dolegliwości tego narządu jest zapalenie cewki moczowej spowodowane zakażeniem bakteryjnym, do którego dochodzi w wyniku kontaktów seksualnych.

Stan zapalny błony śluzowej cewki moczowej w wyniku zakażenia jest więc chorobą przenoszoną drogą płciową. 

  • Ze względu na rodzaj patogenu, który wywołał chorobę, zapalenie cewki moczowej dzieli się na rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, spowodowane dwoinkami rzeżączki oraz nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, czyli zakażenie chlamydią, rzęsistkiem pochwowym lub mykoplazmami.
  • O wiele rzadziej do zapalenia cewki moczowej dochodzi po cewnikowaniu lub po wprowadzeniu obcych ciał do cewki moczowej, a także w wyniku infekcji dróg moczowych.
  • W ponad połowie przypadków choroba przebiega bezobjawowo, jeżeli została wywołana zakażeniem chlamydiami. Natomiast rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej u mężczyzn ma następujące objawy, które obserwuje się 4-7 dni od zakażenia:
  • wyciek z cewki moczowej ropnej lub śluzowo-ropnej wydzieliny. Może być w niej także nieco krwi. Wydzielina ma kolor żółty, biały, zielonkawy lub brązowy.
  • ból lub pieczenie przy oddawaniu moczu
  • zaczerwienienie i podrażnienie ujścia cewki moczowej
  • świąd ujścia cewki moczowej

Powikłania nieleczonego zakażenia obejmują: możliwość rozlania się zakażenia na układ moczowy, a także zapalenie prostaty i zapalenie nadjądrzy. Pojawia się przy tym gorączka, parcie na mocz i częste oddawanie moczu, ból krocza oraz miednicy.

Objawy zapalenia cewki moczowej u kobiet:

Nieleczone zapalenie cewki moczowej co prawda ustępuje po pół roku, ale nie oznacza to, że nie pozostawia śladów. Jeżeli nie podejmie się leczenia bakteria nadal krąży po organizmie, zakażając na przykład drogi moczowe. Taka osoba jest ponadto źródłem infekcji dla kolejnych partnerów seksualnych.

Dlatego w przypadku podejrzenia, że zostaliśmy zakażeni, musimy niezwłocznie udać się do lekarza. Ponadto leczeniu muszą poddać się wszystkie osoby, z którymi dana osoba utrzymywała kontakty seksualne w ostatnim czasie.

Badanie polega na ocenie rodzaju wydzieliny z dróg płciowych oraz stanu gruczołu krokowego i węzłów chłonnych w pachwinach.

Pomocne jest też badanie ogólne moczu, posiew moczu lub badanie mikroskopowe wydzieliny lub wymazu z cewki moczowej.

W leczeniu stosuje się antybiotyki, takie jak azytromycyna, ofloksacyna i cyprofloksacyna lub doksycyklina stosowane doustnie.

Możliwe jest także jednorazowe podanie zastrzyku domięśniowo z ceftriaksonu. Przy zakażeniu rzęsistkiem pochwowym podaje się metronidazol.

Ponadto trzeba zachować  wstrzemięźliwość seksualną przez tydzień. Stosowanie prezerwatyw w znacznym stopniu chroni przed zakażeniem.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*