Wyciek z cewki moczowej – co oznacza nietypowa wydzielina z cewki moczowej?

Skip to content
Wyciek z cewki moczowej – co oznacza nietypowa wydzielina z cewki moczowej?

Zaobserwowałeś u siebie wyciek wydzieliny z cewki moczowej? Niepokoi Cię obecność płynu niewiadomego pochodzenia sączącego się w Twoich okolicach intymnych? Jesteśmy tu, aby Ci pomóc. Konsultacja z naszymi specjalistami pomoże Ci pozbyć się tego problemu. 

zarezerwuj wizytę!

Projekt Skóra to wyjątkowe miejsce, w którym Twoje zdrowie jest najważniejsze. Odpowiemy na każde Twoje pytanie i rozwiążemy wszystkie problemy z układem moczowym, z jakimi się zmagasz, przeprowadzając profesjonalną terapię. Dowiedz się, co może być powodem wycieku z cewki moczowej i jak można temu zaradzić.

Oferujemy skuteczne leczenie zmian zapalnych objawiających się wyciekiem z cewki moczowej. Wylecz uciążliwe dolegliwości dzięki naszym wenerologom Znajdziesz nas w samym centrum Warszawy. Skontaktuj się z naszym specjalistą.

Wyciek z cewki moczowej – co oznacza nietypowa wydzielina z cewki moczowej? Wyciek z cewki moczowej – co oznacza nietypowa wydzielina z cewki moczowej?

Wydzielina z cewki moczowej to każdy płyn wydalany z cewki z wyjątkiem moczu lub nasienia i świadczy ona najczęściej o zapaleniu cewki moczowej. Może rozprzestrzeniać się w kierunku pęcherza moczowego, a u mężczyzn jąder lub stercza. 

Wyciek z cewki moczowej – co oznacza nietypowa wydzielina z cewki moczowej?

Cena leczenie zależna jest od jego rodzaju, ilości niezbędnych konsultacji lekarskich, badań i zastosowanych preparatów.

Cewka moczowa jest końcowym odcinkiem układu moczowego. Głównym jej zadaniem jest wyprowadzenie moczu poza organizm. Cewka moczowa u kobiet znacznie różni się od cewki u mężczyzn.

Cewka moczowa damska jest trzykrotnie dłuższa. Jej wylot jest odrębnym otworem, zlokalizowanym obok ujścia pochwy w obrębie jej przedsionka.

Cewka moczowa męska znajduje ujście na szczycie penisa i tą samą drogą na zewnątrz wydobywa się nasienie.

Wyciek z cewki moczowej – co oznacza nietypowa wydzielina z cewki moczowej?

Wyciek z cewki moczowej w większości przypadków świadczy o zapaleniu cewki moczowej. Choroba ta należy do chorób wenerycznych, czyli do zakażenia nią w większości przypadków dochodzi w drodze kontaktu seksualnego

Zapalenie cewki moczowej, to stan zapalny błony śluzowej cewki moczowej wywołany zakażeniem różnymi drobnoustrojami. Najczęstszą przyczyną pojawienia się nieprawidłowej wydzieliny są zakażenia rzeżączkowe lub chlamydiowe. Czasami zakażenie wywołuje rzęsistek pochwowy lub mykoplazma.

Pojawienie się wydzieliny z cewki moczowej zawsze jest wskazaniem do wizyty lekarskiej i przeprowadzenia badania. Warto wiedzieć, że zapalenie cewki moczowej występuje też dość często u dzieci. W przypadku mężczyzn należy zwrócić także uwagę na krew cieknąca z penisa podczas oddawania moczu, najczęściej oznacza ona również infekcję bakteryjną.

Wyciek z cewki moczowej – co oznacza nietypowa wydzielina z cewki moczowej?

Zapalenie cewki moczowej dzielimy na:

  • Postać rzeżączkową,
  • Postać nierzeżączkową. 

Rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej charakteryzuje się:

  • częstym oddawaniem moczu,
  • pieczeniem oraz bólem podczas wydalania moczu,
  • ropnym wyciekiem z cewki moczowej a niekiedy nawet niewielkim wyciekiem krwi z cewki moczowej,
  • pieczeniem w obrębie ujścia cewki moczowej oraz jej zaczerwienieniem.

U mężczyzn objawy te są znacznie bardziej nasilone niż u kobiet.

Zapalenie nierzeżączkowe spotykane jest o wiele częściej od zapalenia rzeżączkowego. Najczęstszą jego przyczyną są infekcje bakteriami atypowymi. Również czynniki grzybicze oraz szerzenie się stanu zapalnego z nerek, gruczołu krokowego i pęcherza moczowego zwiększają ryzyko występowania nierzeżączkowego zapalenia cewki moczowej.

Czynniki predysponujące do częstszego występowania nierzeżączkowego zapalenia cewki moczowej, to:

  • cukrzyca,
  • wydłużenie napletka,
  • obecność stulejki,
  • spodziectwo,
  • osłabiona odporność,
  • zwężenie cewki moczowej.

Inną nieinfekcyjną przyczyną nieswoistego zapalenia cewki moczowej i związanego z tym wycieku jest mechaniczne podrażnienie cewki moczowej, do którego może dojść np. w trakcie stosunku płciowego, cewnikowania, uderzenia w narządy moczowo-płciowe, a także podrażnienie chemiczne na skutek kontaktu ze środkami chemicznymi, np. środkami plemnikobójczymi.

Wyciek z cewki moczowej – co oznacza nietypowa wydzielina z cewki moczowej? Wyciek z cewki moczowej – co oznacza nietypowa wydzielina z cewki moczowej?

Ropomocz i krwiomocz są również objawami zapalenia pęcherza moczowego. Zapalenie pęcherza jest to stan zapalny wywołany przez bakterie i drobnoustroje.

Do jego pojawienia się przeważnie dochodzi przez cewkę moczową. Osoby cierpiące na to schorzenie mają wzmożoną potrzebę oddawania moczu, spowodowaną ciągłym przyjmowaniem płynów.

Ponadto przy tym schorzeniu występują objawy takie jak:

  • ból i pieczenie podczas oddawania moczu,
  • uciążliwe, bolesne parcie na mocz,
  • ból w podbrzuszu – okolicy nadłonowej,
  • bolesność przy badaniu palpacyjnym okolicy nadłonowej,
  • wzrost temperatury ciała.

Zapalenie pęcherza moczowego to choroba która występuje również u dzieci.

W przypadku zapalenia cewki moczowej, leczenie polega na stosowaniu leków przeciwdrobnoustrojowych, głównie antybiotyków.

Leczenie trzeba przeprowadzić do końca, a po jego zakończeniu ponownie wykonać badanie kontrolne, aby upewnić się, że kuracja była skuteczna.

Natomiast chory pęcherz można leczyć zarówno domowymi sposobami, jak i za pomocą antybiotyków czy sulfonamidów o szerokim zakresie działania.

Powikłania zapalenia cewki moczowej nie są zbyt częste. U mężczyzn czasami może dojść do zapalenia najądrza czy jądra.

Rzadkim, ale realnym zagrożeniem po zapaleniu cewki moczowej sprowokowanym chlamydiami jest reaktywne zapalenie stawów, nazywane też zespołem Reitera.

Z kolei w przypadku zapalenia pęcherza moczowego brak leczenia może doprowadzić do schorzenia przewlekłego i poważnych powikłań, nawet do zapalenia nerek. 

Wyciek z cewki moczowej – co oznacza nietypowa wydzielina z cewki moczowej?

Rzeżączka należy do jednych z najczęściej występujących chorób przenoszonych drogą płciową. Charakterystycznymi jej objawami są: ropny wyciek z cewki moczowej, ból przy oddawaniu moczu oraz upławy u kobiet. Nieleczona prowadzić może do przykrych i niebezpiecznych powikłań zdrowotnych.

Rzęsistkowica wywoływana jest przez pierwotniaka – rzęsistka pochwowego – dlatego występuje przede wszystkim u kobiet. Zdarza się jednak, że rzęsistkowica pojawia się również u mężczyzn. 

Chlamydioza to również  jedna z najczęściej występujących chorób przenoszonych drogą płciową. Wywołuje ją bakteria Chlamydia trachomatis. Chlamydiozą zarazić się można głównie przez kontakty płciowe. Zdarza się też, że do zakażenia dochodzi przez brak odpowiedniej higieny.

Ureaplasma to bakteria przenoszona drogą płciową. Odpowiada za wywoływanie infekcji narządów płciowych i moczowych. Do zarażenia dochodzi przez stosunek płciowy odbyty bez zabezpieczenia z zarażoną osobą.

Bakterie te są często odpowiedzialnie za nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej. Znacznie rzadziej do zakażenia dochodzi poprzez używanie tych samych ręczników lub innych przedmiotów codziennego użytku.

 

Mycoplasma hominis to również rodzaj bakterii przenoszonych drogą płciową. Zakażenia bakteriami z rodzaju Mycoplasma bardzo często nie dają początkowo żadnych objawów, co utrudnia postawienie prawidłowej diagnozy. 

Bakteryjne zakażenie pochwy, inaczej zwane niespecyficznym zapaleniem pochwy bądź bakteryjną waginozą, to jedno z najczęściej występujących zakażeń pochwy. Na tę chorobę w szczególności podatne są młode, aktywne seksualnie kobiety do 30 roku życia. Szacuje się, że rocznie na bakteryjne zapalenie pochwy choruje więcej kobiet niż na grzybicę czy rzęsistkowicę. 

Zakażenie Streptococcus agalactiae – obecność tego paciorkowca stwierdza się u 10-30 proc. zdrowych kobiet. U części z nich bakteria wywołuje stan zapalny dróg moczowych bądź narządów miednicy mniejszej. Kobiety będące w ciąży należą do grupy osób szczególnie obciążonych ryzykiem zakażenia. 

Drożdżycę, inaczej zwana kandydozą, wywołują grzyby z rodzaju Candida. Choroba zajmuje błony śluzowe narządów płciowych oraz jamę ustną. 

Opryszczka to choroba wywoływana przez wirus HSV. Może on powodować opryszczkę wargową, opryszczkę narządów płciowych, a nawet opryszczkowe zapalenie mózgu. Wirusem zarażamy się poprzez kontakt z zarażoną osobą. Czynnikiem ryzyka może być również kontakt z przedmiotami używanymi przez zarażoną osobę. 

Stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim urządzeniu. W każdym momencie możesz jednak dokonać zmiany ustawień przeglądarki.. Akceptuję

Polityka Prywatności

Zakażenia Układu Moczowo-płciowego – Lepiej Wiedzieć | Biuro Prasowe | Synevo Laboratoria

Nieleczone choroby układu moczowo-płciowego mogą powodować wiele zdrowotnych powikłań, w tym niepłodność, a w skrajnych przypadkach nawet zagrażać życiu. Warto regularnie wykonywać podstawowe badanie moczu i testy na obecność wybranych patogenów. 

Wyciek z cewki moczowej – co oznacza nietypowa wydzielina z cewki moczowej?

Zakażenia układu moczowego (ZUM) to występujące często, przykre i dokuczliwe schorzenie infekcyjne, mogące doprowadzić nawet do stanów zagrażających życiu. Niestety bardzo często przebiegają one cicho i podstępnie, bez żadnych szczególnych objawów. Ze względu na budowę anatomiczną ZUM rozwija się znacznie częściej u kobiet niż mężczyzn.

Grupą, u której ryzyko wystąpienia zakażenia jest znacznie większe, są też mężczyźni zmagający się z chorobami prostaty. W praktyce wszystkie zakażenia u mężczyzn są traktowane jako powikłane.

Wiąże się to z tym, że długa cewka moczowa u mężczyzn dużo lepiej chroni przed zakażeniami niż cewka moczowa kobiety i w warunkach fizjologicznych bakterie nie są w stanie pokonać tej bariery.

– Rozpoznanie ZUM oparte jest o objawy kliniczne i wyniki badań laboratoryjnych, z uwzględnieniem posiewu moczu, którego dodatni wynik jest decydujący.

Leia também:  Nudności – jakie są przyczyny nudności?

Wśród objawów klinicznych wymienia się: częstomocz, parcia naglące, ból w okolicy podbrzusza, któremu może towarzyszyć wzrost temperatury ciała.

U młodych kobiet (szczególnie przy zakażeniach nawracających) zaleca się dodatkowo różnicowanie z zapaleniem pochwy. –

mówi dr n. med. Iwona Kozak-Michałowska, Dyrektor ds. Nauki i Rozwoju Synevo

– Ryzyko zakażenia wzrasta wraz z liczbą zabiegów wykonywanych w obrębie dróg moczowych. Do rozwoju ZUM po jednorazowym wprowadzeniu cewnika do pęcherza moczowego dochodzi u 1-2% pacjentów ambulatoryjnych.

Zakażenia układu moczowego są najczęściej wynikiem kolonizacji bakterii drogą wstępującą, tj.

w wyniku zakażenia dolnych odcinków układu moczowego lub dróg rodnych, rzadziej drogą krwiopochodną lub limfatyczną.

Czynnikiem  etiologicznym u 70-95% chorych jest Escherichia coli, w pozostałych przypadkach mogą to być Staphylococcus saprophyticus (5-10%), Proteus mirabilis, Klebsiela spp,  Enterococcus spp.

  • Do czynników ryzyka zakażeń układu moczowego zalicza się: starszy wiek, zastój moczu, refluks pęcherzowo-moczowodowy, kamicę moczową, cukrzycę, cewnikowanie pęcherza moczowego, instrumentacja w drogach moczowych, leczenie immunosupresyjne.
  • Diagnostyka laboratoryjna obejmuje: badanie ogólne moczu, posiew moczu z antybiogramem, morfologię krwi obwodowej, OB, białko C-reaktywne CRP, stężenie kreatyniny w surowicy i ocena GFR, inne badania laboratoryjne w zależności od stanu klinicznego pacjenta.
  • Zakażenia dolnych odcinków dróg moczowych przebiegają zwykle pod postacią

U większości chorych na ostre zapalenie pęcherza moczowego i cewki moczowej występuje ropomocz. Brak ropomoczu z dużym prawdopodobieństwem sugeruje inną przyczynę objawów. Ponad 1/3 chorych ma dodatni wynik posiewu moczu wskazujący na znamienną bakteriurię (obecność bakterii w moczu).

W diagnostyce niepowikłanego ostrego zapalenia pęcherza moczowego i cewki moczowej nie wykonuje się rutynowo antybiogramu, ponieważ prawie 95% spowodowane jest przez E. coli, bakterię wrażliwą na większość dostępnych antybiotyków i sulfonamidów.

W przypadku zapalenia cewki i/lub pochwy lub jeśli istnieją wątpliwości dotyczące prawidłowego rozpoznania, wskazane jest badanie ginekologiczne oraz badanie miednicy mniejszej.

W zakażeniach układu płciowego najczęstszą przyczyną jest infekcja rzęsistkiem pochwowym, Chlamydia trachomatis, Ureaplasmya species, Mycoplasma genitalium i hominis, Candia glabrata, albicans i crusei oraz wirusem opryszczki (HSV I/II).

Patogeny te wywołują objawy chorobowe ze strony układu płciowego w postaci pieczenia podczas oddawania moczu, upławów, owrzodzeń lub nietypowych ranek i wysypki na narządach płciowych.

Nieleczone infekcje mogą prowadzić do poważnych chorób układu rozrodczego, w tym bezpłodności oraz stanowią znaczne zagrożenia dla zdrowia kobiety w ciąży i prawidłowego rozwoju płodu.

Rzęsistkowica jest zakażeniem przenoszonym drogą płciową wywołanym przez pierwotniaka – rzęsistka pochwowego (Trichomonas vaginalis), który jest pasożytem dróg moczowo-płciowych zarażającym wyłącznie człowieka. Rzęsistkowica jest najczęściej występującą chorobą przenoszoną drogą płciową, częściej diagnozowaną u kobiet niż u mężczyzn.

W Polsce szacuje się, że rzęsistkiem pochwowym jest zarażonych 30-70% kobiet i 10-20% mężczyzn. U części kobiet zarażenie jest bezobjawowe, jednak u większości główną manifestacją choroby są pieniste żółtozielone upławy o nieprzyjemnym zapachu i podrażnienie okolicy narządów płciowych. Mogą się one pojawić w ciągu kilku dni po zarażeniu.

Upławom towarzyszyć może ból i pieczenie w okolicy cewki moczowej, a także częste oddawanie moczu z towarzyszącymi dolegliwościami bólowymi. Rzęsistkowica u mężczyzn ma najczęściej przebieg bezobjawowy, czasem może powodować objawy zapalenia cewki moczowej.

Głównymi dolegliwościami mogą być ból i pieczenie podczas oddawania moczu, białawy wyciek z cewki moczowej, częste oddawanie moczu.

Chlamydioza to jedna z najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową, do zakażenia dziecka może też dojść podczas porodu od chorej matki. U około 75% kobiet i 50% zakażonych mężczyzn nie występują widoczne objawy. Stanowią oni jednak źródło zakażenia i mogą zarażać przez wiele lat.

Objawy infekcji pojawiają się zwykle po 2-4 tygodniach, ale czasami później, nawet po 8 tygodniach. U zakażonych mężczyzn podczas oddawania moczu może wystąpić uczucie pieczenia i swędzenia jako objawy zapalenia cewki moczowej, może też z cewki sączyć się wydzielina.

Czasem pojawia się ból jąder, stan zapalny odbytnicy, obrzęk jąder lub ból stawów.

 U kobiet objawy zakażenia chlamydią są mało specyficzne, występują nietypowe upławy oraz ból lub pieczenie podczas oddawania moczu, a także krwawienie po stosunku, ból w okolicy podbrzusza, stany zapalne spojówek oraz bolesność stawów, krwawienia z pochwy.

W badaniach laboratoryjnych oznacza się miano przeciwciał, antygen lub DNA bakterii. Badanie molekularne na obecność DNA chlamydia trachomatis jest obecnie powszechnie stosowanym standardem. Materiałem do badania u mężczyzn jest próbka porannej porcji moczu, u kobiet mocz lub wymaz z szyjki macicy.

Mycoplasma hominis wywołuje gorączkę połogową, nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie narządów rodnych, stany gorączkowe i zapalne u noworodków. Zakażenie Ureaplasma urealyticum objawia się gorączką połogową lub nierzeżączkowym zapaleniem cewki moczowej.

Badania należy wykonać, jeśli występują upławy, owrzodzenie narządów płciowych, ból lub pieczenie podczas uprawiania stosunku płciowego.

 Testy powinny wykonać także osoby nie stosujące prezerwatyw podczas stosunków seksualnych, poddawane kolejnemu leczeniu z powodu stanów zapalnych układu moczowo-płciowego, chcące zweryfikować skuteczność leczenia infekcji, a także kobiety w ciąży lub planujące ciążę.

Laboratoria Medyczne Synevo oferują testy pozwalające wykonać badania na obecność różnych czynników wywołujących zakażenia układu moczowo-płciowego i precyzyjnie zdiagnozować przyczynę infekcji.

Więcej na ten temat: www.synevo.pl

Synevo – Laboratoria Medyczne
Grupa Synevo jest obecna w wielu państwach Europy, a sieć Laboratoriów Medycznych Synevo działa na terenie Niemiec, Turcji, Rumunii, Ukrainy, Gruzji, Mołdawii, Białorusi, Rosji, Bułgarii oraz Serbii.

W Polsce początki działalności firmy sięgają 2002 roku.

Laboratoria Medyczne Synevo specjalizują się w badaniach laboratoryjnych, od podstawowych badań z krwi i moczu po specjalistyczne testy i zaawansowane badania diagnostyczne w zakresie: alergologii, analityki ogólnej, autoimmunologii, histopatologii, badań genetycznych, biochemii i immunochemii, diagnostyki infekcji, endokrynologii, immunologii i hematologii. Laboratoria Synevo wyróżnia nie tylko szeroka oferta badań, ale też ich niezwykle wysoka jakość oraz profesjonalny zespół specjalistów w różnych dziedzinach medycznej diagnostyki laboratoryjnej.

Infekcje intymne u mężczyzn – dlaczego trzeba je wykrywać i leczyć?

Wbrew obiegowej opinii infekcje intymne, czyli urogenitalne (dotyczące układu moczowo-płciowego) występują niemal tak samo często u mężczyzn, jak i u kobiet. Niestety spora część z nich przebiega bezobjawowo, utrudniając rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia, co może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych u panów, jak również u ich partnerek.

Wyciek z cewki moczowej – co oznacza nietypowa wydzielina z cewki moczowej?

Jakie są najczęstsze przyczyny infekcji intymnych u mężczyzn i jak można ich uniknąć?

Choć męska budowa anatomiczna utrudnia patogenom (czyli wirusom, bakteriom, pierwotniakom i grzybom) wnikanie do wnętrza organizmu, to i tak potrafią one znaleźć sposób, aby zasiedlić okolice cewki moczowej i doprowadzić do rozwoju zakażenia.

Wśród czynników ułatwiających im to zadanie znajdują się zarówno niewłaściwe nawyki higieniczne, jak i ryzykowne zachowania seksualne- choroby te są bowiem przenoszone głównie przez bezpośredni kontakt powierzchni skóry z wywołującymi infekcje intymne drobnoustrojami. Nieprawidłowa higiena miejsc intymnych, korzystanie z publicznych toalet, pryszniców i szatni, noszenie nieprzewiewnej bielizny, przygodny seks, szczególnie bez użycia prezerwatywy, urazy i otarcia naskórka oraz stosowanie uczulających prezerwatyw lub lubrykantów, w znaczny sposób zwiększają ryzyko zakażeń urogenitalnych. Czasami przyczyną nawracających infekcji są także dodatkowe czynniki, pochodzące z wnętrza organizmu, takie jak obniżona odporność, antybiotykoterapia, przewlekłe stany zapalne, niewłaściwa dieta, czy stres.

Aby uchronić się przed infekcjami intymnymi, a przynajmniej w znacznym stopniu zmniejszyć ich ryzyko, należy więc:

  • stosować płyny do higieny intymnej, pozwalające na zachowanie odpowiedniego pH i mikroflory w okolicach cewki moczowej (szczególnie po stosunku seksualnym lub korzystaniu z publicznej toalety)
  • nosić przewiewną bieliznę, wykonaną z naturalnych materiałów
  • ograniczyć ryzykowne zachowania seksualne
  • zadbać o ogólną, dobrą kondycję całego organizmu.

Jakie infekcje intymne występują u mężczyzn najczęściej?

Czynnikami wywołującymi infekcje intymne u mężczyzn może być ponad 30 różnych patogenów (grzybów, bakterii, wirusów i pasożytów). Wśród najczęściej diagnozowanych znajdują się zakażenia powodowane przede wszystkim przez gatunki z rodzaju:

  • Chlamydia: Infekcja przez nie wywoływana często przebiega bezobjawowo, jednak jej skutki mogą być poważne. Nieleczona chlamydioza może prowadzić m. in. do zapalenia cewki moczowej, a u partnerki zakażonego mężczyzny do zapalenia szyjki macicy i choroby zapalnej miednicy.
  • Neisseria gonorrhoeae (Dwoinka rzeżączki): Jest to choroba bakteryjna, prowadząca do groźnych powikłań- jeśli mężczyzna nie podda się leczeniu, może dojść u niego do zapalenia najądrzy, zapalenia prostaty, niepłodności, a także zapalenia stawów lub opon mózgowych. W przypadku przeniesienia zakażenia na partnerkę, ryzyko wystąpienia niepłodności wzrasta również u niej, a w przypadku kobiet ciężarnych- rośnie również ryzyko ciąży pozamacicznej. Infekcja w trakcie ciąży zwiększa natomiast ryzyko przedwczesnego porodu i grozi zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych lub infekcją oka u płodu.
  • Ureaplasma: Objawy tego atypowego, bakteryjnego zakażenia obejmują obecność śluzowej, wodnistej lub ropnej wydzieliny z cewki moczowej oraz ból i pieczenie w trakcie oddawania moczu. Nieleczone zakażenie może prowadzić do zapalenia gruczołu krokowego i innych powikłań oraz utrudnić mężczyźnie poczęcie dziecka.
  • Mycoplasma: Infekcja wywołana przez te nietypowe bakterie może przebiegać w całości bezobjawowo, w nielicznych przypadkach prowadząc do pojawienia się nieprawidłowego wycieku z cewki moczowej i bólu podczas oddawania moczu lub w trakcie stosunku. Nieleczone zakażenie może prowadzić do zapalenia najądrzy lub gruczołu krokowego oraz upośledzać płodność mężczyzny. Jeśli Mycoplasma zostanie przeniesione na kobietę ciężarną, może spowodować przedwczesne zakończenie ciąży lub przedwczesny poród. U noworodków zakażenie okołoporodowe może natomiast doprowadzić do zapalenia spojówek lub ucha środkowego.
Leia também:  Como armazenar sementes de linhaça: 11 passos

Jakie objawy powinny skłonić mężczyznę do wizyty u lekarza?

Wielu mężczyzn pozostaje niestety nieświadomych toczącej się w ich organizmie infekcji urogenitalnej, aż do momentu zaobserwowania jej wyraźnych, zewnętrznych symptomów. Jednak nawet wtedy objawy te mogą być na tyle niespecyficzne, że postawienie odpowiedniego rozpoznania wymaga badań laboratoryjnych potwierdzających lub wykluczających zakażenie.

Do najczęściej zgłaszanych objawów, towarzyszących infekcjom intymnym u mężczyzn zalicza się:

  • pieczenie, swędzenie oraz zaczerwienie okolic intymnych
  • pojawienie się wysypki lub wykwitów skórnych
  • wystąpienie nieprawidłowej wydzieliny z cewki moczowej
  • częste uczucie parcia na pęcherz
  • ból podczas oddawania moczu lub w trakcie stosunku seksualnego
  • szczypanie lub pieczenie towarzyszące oddawaniu moczu
  • wrażenie niepełnego opróżnienia pęcherza moczowego
  • oddawanie niewielkich ilości mętnego, zagęszczonego moczu o nieprzyjemnym zapachu
  • ból w środkowej, dolnej części brzucha.

W przypadku zaobserwowania któregokolwiek z objawów, zalecana jest pilna wizyta u lekarza, który pokieruje dalszymi krokami w zakresie diagnostyki i wyboru odpowiedniego leczenia.

Jest to bardzo ważne, ponieważ zignorowanie objawów może skutkować poważnymi konsekwencjami: zapaleniem gruczołu krokowego, zapaleniem najądrza lub jądra, chorobą Peyroniego (skrzywieniem penisa, praktycznie uniemożliwiającym osiągnięcie wzwodu), niepłodnością, a w skrajnych przypadkach nawet chorobą nowotworową.

Dlaczego diagnostyka infekcji przenoszonych drogą płciową jest tak ważna?

Choć w przypadku panów, infekcje intymne nie zawsze dają wyraźne objawy, to nie powinny być zostawiane bez leczenia, ponieważ mogą prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych.

Drobnoustroje, będące przyczyną infekcji urogenitalnych, rzadko kiedy ustępują same, bez zastosowania ukierunkowanego leczenia. Bezobjawowy nosiciel może nieświadomie zarażać innych, a potem ponownie ulegać zakażeniu, np. od partnerki.

Takie przewlekłe infekcje urogenitalne są również bardzo niebezpieczne dla kobiet ciężarnych, stanowiąc zagrożenie dla zdrowia matki oraz nienarodzonego dziecka.

Aby móc skutecznie leczyć infekcje układu moczowo-płciowego, konieczne jest prawidłowe rozpoznanie gatunku patogenu, będącego przyczyną zakażenia. Najbardziej czułą i precyzyjną metodą diagnostyczną jest w tym wypadku wykonanie testu laboratoryjnego, wykrywającego materiał genetyczny wirusa lub bakterii w moczu lub wymazie z cewki moczowej osoby badanej.

Jak wygląda badanie w kierunku zakażenia układu moczowo-płciowego? Czy jest bolesne i czy wymaga wizyty w punkcie pobrań?

Jednym z podstawowych oznaczeń, wykonywanych w diagnostyce infekcji intymnych, jest badanie bakteriologiczne, oparte na prowadzeniu hodowli pobranego materiału (wydzieliny z cewki moczowej lub moczu) na specjalnych podłożach i pożywkach, umożliwiających identyfikację patogenu.

W ramach tej metody możliwe jest także jednoczesne wykonanie antybiogramu, czyli określenie, na które antybiotyki wyhodowane bakterie są wrażliwe, a na które oporne.

Niestety, czasem zdarza się tak, że ilość patogenu w pobranym materiale jest niewystarczająca i wynik badania bakteriologicznego nie pozwala na jednoznaczne rozstrzygnięcie, co było przyczyną infekcji.

W takich przypadkach z pomocą przychodzą nowoczesne techniki biologii molekularnej, które oferują możliwość wykrycia obecności materiału genetycznego szukanych patogenów w próbce, umożliwiając identyfikację nawet tych mikroorganizmów, których klasyczna hodowla jest trudna, a niekiedy wręcz niemożliwa.

Testy wykonane metodą Real-Time PCR są bardzo czułe i specyficzne i umożliwiają detekcję drobnoustrojów już w pierwszych dniach zakażenia, nawet gdy objawy infekcji nie są jeszcze widoczne.

Dzięki temu, możliwe jest szybkie rozpoznanie gatunku wywołującego chorobę oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia- opartego na antybiotykoterapii, lekach przeciwgrzybiczych lub przeciwwirusowych, co ogranicza ryzyko wystąpienia niebezpiecznych powikłań praktycznie do minimum.

Dodatkowym plusem badań molekularnych jest możliwość samodzielnego, bezbolesnego pobrania materiału przez pacjenta i odesłania go drogą pocztową, bez konieczności osobistej wizyty w laboratorium.

Bibliografia:

  1. Weidner W., Pilatz A., Diemer T., Schuppe H.C., Rusz A., Wagenlehner F. Male urogenital infections: impact of infection and inflammation on ejaculate parameters, World Journal of Urology, 31, 717–23, 2013.
  2. Rusz, A., Pilatz, A., Wagenlehner, F., et al. Influence of urogenital infections and inflammation on semen quality and male fertility, World Journal of Urology, 30, 2012.
  3. Andrzejczak-Grządko S., Dolińska I. (2019). Wykrywanie mykoplazm urogenitalnych w próbkach klinicznych, Postępy Biochemii, 65 (4), 2019.

Dolegliwości układu moczowo-płciowego

DOLEGLIWOŚCI UKŁADU MOCZOWO-PŁCIOWEGO

Zakażenia dróg moczowo- płciowych są wbrew pozorom jednymi z najtrudniejszych do leczenia i diagnozowania. Dzieje się tak ze względu, na możliwość występowania w cewce moczowej i pochwie bardzo róznorodnej flory bakteryjnej bez objawów klinicznych zakażenia.

  • Poniżej zestawiono objawy najczęściej występujących chorób układu moczowo- płciowego u kobiet i mężczyzn.
  • a) KANDYDOZA – DROŻDŻYCA
  • Typowe objawy drożdżycy to:
  • świąd w pochwie, świąd sromu, któremu może (ale nie musi) towarzyszyć uczucie pieczenia
  • gęsta,biała, grudkowata wydzielina (upławy)
  • zaczerwienienie,opuchlizna oraz bolesność i tkliwość wokół pochwy i odbytu
  • u mężczyz czerwone, swędzące plamki na żołędzi, białawy nalot
  • uczucie pieczenia podczas oddawania moczu
  • ból podczas stosunku
  1. Zalecane badania: wymaz z pochwy (kobiety), wymaz z żołędzi/cewki moczowej (mężczyźni)
  2. b) WAGINOZA BAKTERYJNA
  3. U kobiet z waginozą bakteryjną mogą występować:
  • upławy o nieprzyjemnym, intensywnym „rybim” zapachu, który pojawia się zwłaszcza po stosunku płciowym oraz po menstruacji.
  • upławy są zwykle w postaci białawej lub szarawej i często rzadkiej wydzieliny.
  • uczucie pieczenia podczas oddawania moczu i/lub swędzenie wokół wejścia do pochwy.
  • wzrost pH pochwy.
  • u niektórych kobiet zakażenie przebiega bezobjawowo

Zalecane badania: wymaz z pochwy + preparat mikroskopowy (pozwala ocenić stopień zaburzenia mikroflory bakteryjnej pochwy)

c) RZEŻĄCZKA- Neisseria gonorrhoeae

Objawy obserwuje się u 85-90% mężczyzn zakażonych rzeżączką. Pojawiają się one w ciągu tygodnia (zwykle 2 do 5 dni) po zainfekowaniu. Możliwe jest jednak, że symptomy pojawią się po upływie 30 dni.

Typowe objawy zakażenia u mężczyzn to:

  • biały, żółtawy lub zielonkawy “wyciek” z cewki moczowej
  • swędzenie lub pieczenie podczas oddawania moczu
  • zaczerwienienie i puchnięcie ujścia cewki moczowej
  • ból oraz puchniecie penisa lub jąder

Zalecane badania: wymaz z cewki moczowej + preparat bezpośredni (zaleca się pobranie materiału bezpośrednio w laboratorium)

Jedynie 50% kobiet posiada zauważalne objawy zakażenia. Symptomy zazwyczaj zaczynają się po 5 do 10 dni lub w ciągu 60 dni.

Symptomy zakażenia u kobiet to:

  • zielonkawo-żółte upławy z pochwy
  • plamienie lub krwawienie pomiędzy miesiączkami lub podczas stosunku
  • czasami nietypowe upławy z ujścia cewki moczowej lub swędzenie i zaczerwienienie sromu
  • ból podczas stosunku
  • Zalecane badania: wymaz z pochwy + preparat bezpośredni (zaleca się pobranie materiału bezpośrednio w laboratorium)
  • W przypadku wykrycia zakażenia rzeżączką konieczne jest przebadanie również partnera seksualnego.
  • d) CHLAMYDIOZA
  • U 75% kobiet oraz około 50%mężczyzn zainfekowanych Chlamydia trachomatis nie występują żadne objawy.
  • Typowe objawy chlamydiozy u kobiet:
  • upławy
  • pieczenie podczas oddawania moczu
  • bóle podbrzusza, pleców w okolicy lędźwiowej
  • mdłości oraz gorączka
  • ból podczas stosunku płciowego lub krwawienia między miesiączkami
  • przy przewlekłej infekcji- bóle stawowe

Typowe objawy infekcji u mężczyzn:

  • wydzielina z cewki moczowej
  • uczucie pieczenia podczas oddawania moczu
  • pieczenie i swędzenie wokół ujścia cewki moczowej
  • ból oraz obrzęk jąder
  • przy przewlekłej infekcji- bóle stawowe
  1. Szczególnie niebezpieczne są zakażenia Chlamydia trachomatis u kobiet ciężarnych, które mogą być przyczyną patologicznego przebiegu ciąży i stanowić zagrożenie dla płodu (porody przedwczesne, ciąża obumarła, zakażenia okołoporodowe noworodka)
  2. Zalecane badania: wymaz z cewki moczowej/ kanału szyjki macicy (pobranie materiału do badania TYLKO w laboratorium)
  3. e) UREAPLASMA/ MYCOPLASMA- nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej i narządu rodnego
Leia também:  Nerwobóle twarzy, rąk, nóg i międzyżebrowy – jakie są przyczyny i sposoby leczenia?

Najczęstszymi drobnoustrojami atypowymi izolowanymi z dróg moczowo-płciowych jest Ureaplasma urealyticum i Mycoplasma hominis. Bakterie te przenoszone są głównie na drodze kontaktów płciowych.

U mężczyzn zakażenie przebiega pod postacią zapalenia cewki moczowej i niebakteryjnego zapalenia gruczołu krokowego. U kobiet infekcja bakteriami Ureaplasma i Mycoplasma może spowodować zapalenie jajowodów, jajników, szyjki macicy i trzonu macicy.

Ureaplasma spp. odgrywa istotną rolę w etiologii i patogenezie porodów przedwczesnych, przedwczesnego pęknięcia błon płodowych.

Przykładem powikłań wskutek nie leczenia zakażeń Ureaplasma urealyticum mogą być powtarzające się poronienia.

Niepłodne kobiety są częściej zakażone mykoplazmami, a nasienie mężczyzn zainfekowanych Ureaplasma urealyticum charakteryzuje się niższą ruchliwością i większą liczbą nieprawidłowych form plemników.

Objawy infekcji Ureaplasma/ Mycoplasma

  • dolegliwości związane z oddawaniem moczu
  • bolesność i pieczenie w cewce moczowej
  • częste oddawanie moczu
  • uczucie parcia na mocz

Obok objawów infekcji częsty jest również bezobjawowy przebieg zakażenia co sprzyja rozprzestrzenianiu się zakażenia między partnerami. Dlatego po stwierdzeniu zakażenia u jednego z partnerów konieczne jest wykonanie diagnostyki u drugiego partnera.

  • Zalecane badania: wymaz z cewki moczowej/ kanału szyjki macicy (pobranie materiału do badania TYLKO w laboratorium)
  • f) RZĘSISTKOWICA- Trichomonas vaginalis
  • Większość mężczyzn z rzęsistkowicą nie posiada symptomów, jednakże część mężczyzn może odczuwać chwilowe podrażnienie wewnątrz prącia, łagodne upławy lub niewielkie pieczenie po oddawaniu moczu lub po ejakulacji.
  • Niektóre kobiety posiadają oznaki lub symptomy infekcji:
  • żółtawo-zielone, pieniste upławy z pochwy
  • stęchły zapach
  • zaczerwienie lub swędzenie pochwy
  • sporadyczne bóle w podbrzuszu
  • ból podczas oddawania moczu
  • ból podczas stosunku
  • podrażnienie i swędzenie narządów płciowych

Zalecane badania: preparat bezpośredni (pozwala zaobserwować charakterystyczny ruch rzęsistka pochwowego) wykonywany na miejscu w laboratorium

Zapalenie cewki moczowej – objawy, przyczyny i sposoby leczenia

Do najczęstszych objawów choroby należy uczucie parcia na pęcherz moczowy, częste i bolesne oddawanie małych ich ilości oraz ból cewki moczowej i jej pieczenie. Mocz najczęściej nie zmienia koloru, ale zdarza się, że może być podbarwiony krwią. Zapaleniu pęcherza towarzyszą również: nerwowość, drażliwość, złe samopoczucie, a czasem gorączka.

U prawie u 50% chorych objawy w ogóle nie występują (najczęściej zdarza się to u mężczyzn), co może doprowadzić do groźnych następstw. U kobiet bezobjawowe zakażenie cewki moczowej przenosi się dalej, powodując zapalenie narządów miednicy mniejszej.

Konsekwencją nieleczonego zapalenia są zrosty w jajowodach i często niepłodność. U mężczyzn może dojść do zwężenia cewki moczowej, zapalenia prostaty, zapalenia najądrza i niepłodności.

Przy zapaleniu rzeżączkowym u kobiet dodatkowo występuje zaczerwienienie i obrzęk narządów płciowych oraz wystąpienie upławów, natomiast u mężczyzn pojawia się ropny wyciek z cewki moczowej, zaczerwienienie, obrzęki i bolesne wzwody.

Zapalenie cewki moczowej – przyczyny

Zapalenie cewki moczowej może być ostre lub przewlekłe. Sprzyjają mu: brak higieny, uszkodzenia mechaniczne (np. wywołane cewnikowaniem czy masturbacją) oraz cukrzyca.

Kobiety częściej skarżą się na choroby układu moczowego, ponieważ ich cewka jest dużo krótsza niż u mężczyzn i położona w bliskim sąsiedztwie przedsionka pochwy oraz okolicy odbytu – dużo łatwiej dochodzi zatem do infekcji.

U pań najczęściej bakterie przenoszone są podczas stosunku płciowego (dlatego lekarze zalecają, aby po każdym zbliżeniu oddać mocz i umyć narządy płciowe). U panów zapalenie cewki moczowej może wystąpić po stosunku, jeśli dojdzie do podrażnienia mechanicznego (tzw.

ostry seks) lub chemicznego (wywołanego plemnikobójczymi środkami chemicznymi, stosowanymi przez partnerkę). Może też towarzyszyć owrzodzeniom członka i chorobie gruczołu krokowego (prostaty).

Ze względu na rodzaj bakterii, które są przyczyną zapalenia cewki moczowej, naukowcy podzielili zapalenia na dwa rodzaje: swoiste oraz nieswoiste. Zakażenie swoiste wywołuje dwoinka rzeżączki (Neisseria gonorrhoeae), przenoszona drogą płciową, przedstawiona powyżej. Należy ona do grupy gronkowców.

Poza rzeżączką i zapaleniem pęcherza stanowi również przyczynę poważnego zapalenia spojówek u noworodków (do zakażenia dochodzi podczas porodu), które może doprowadzić do ślepoty. Zapalenia nieswoiste mogą wystąpić na skutek zakażenia innymi bakteriami, pierwotniakami, np. Trichomonas vaginalis (rzęsistkiem pochwowym), grzybami, np.

Candida albicans, czy wirusami, np. wirusem opryszczki. Bakteriami, które mogą wywołać zapalenie pęcherza są np. Chlamydia trachomatis (najczęściej), Gardnerella vaginalis, Mycoplazma hominis, czy Ureaplasma urealyticum. Zakażenie bakterią Chlamydia trachomatis może być bardzo niebezpieczne dla kobiet. Powoduje m.in.

ropne zapalenie szyjki macicy oraz narządów miednicy mniejszej, stanowiąc częstą przyczynę bezpłodności. U mężczyzn wywołuje zapalenie najądrzy i gruczołu krokowego. U niemowląt jest częstą przyczyną zapalenia płuc i spojówek. Może też spowodować obniżenie odporności, zapalenie stawów, czy choroby układu nerwowego.

Stanowi główną przyczynę ślepoty na świecie (wywołuje jaglicę).

Zapalenie cewki moczowej – domowe sposoby leczenia

Kiedy pojawią się pierwsze objawy choroby i odpowiednio szybko na nie zareagujemy, może okazać się, że wizyta u lekarza nie będzie potrzebna. Konieczne jest jednak zastosowanie leków o działaniu przeciwzapalnym (np. z furaginą) – aby zabić chorobę w zarodku i nie dopuścić do rozszerzenia się zakażenia.

Leki te dostępne są obecnie w każdej aptece bez recepty. Stosowanie probiotyków uzupełnia florę bakteryjną organizmu i wzmacnia układ odpornościowy, pomagając mu zwalczyć infekcję. Przy zakażeniach dróg moczowych należy pić minimum 3 litry płynów dziennie, co przyspiesza wypłukiwanie bakterii.

Najlepiej stosować wodę z dodatkiem soku z cytryny, czarnej porzeczki, granatu, czy żurawiny (owoce te, dzięki dużej zawartości witaminy C hamują namnażanie się bakterii). Niewskazane jest picie czarnej herbaty, kawy i alkoholu, ponieważ napoje te podrażniają pęcherz moczowy.

Wskazane są natomiast zioła działające moczopędnie, przeciwzapalnie i łagodzące objawy infekcji. Należą do nich np. pokrzywa, mniszek, bratek, nagietek oraz gotowe mieszanki typu. W aptekach dostępne są również preparaty ziołowe w tabletkach.

Pomocne może być również nagrzewanie podbrzusza i utrzymywanie go przez dłuższy czas w cieple, ponieważ wyższa temperatura poprawia ukrwienie błon śluzowych i przyspiesza leczenie (najlepiej przyłożyć termofor lub poduszkę elektryczną i przykryć się kołdrą).

Bardzo dobre efekty uzyskuje się ponadto dzięki stosowaniu nasiadówek z ziół rumianku, nawłoci, krwawnika i szałwii. Można też użyć gotowych mieszanek. Jeśli objawy choroby nie ustąpią po upływie 3 dni lub pojawi się gorączka, ból w okolicy nerek, czy upławy i krew, należy bezwzględnie udać się do lekarza.

Zapalenie cewki moczowej – leczenie

Po pierwsze należy wykluczyć zakażenie rzeżączką. Najczęściej stosowaną i najprostszą metodą jest badanie mikroskopowe wymazu pobranego z cewki moczowej.

Bardzo dobrze, jeśli przed leczeniem zostanie wykonana analiza moczu (pobranego z początkowej fazy strumienia) wraz z posiewem i antybiogramem. Na tej podstawie lekarz zleci odpowiednią i skuteczną terapię, najczęściej antybiotykową.

Ważne jest, aby doprowadzić ją do samego końca i nie przerywać, kiedy ustąpią dolegliwości, aby nie doszło do przykrych komplikacji.

Podstawową zasadą w leczeniu zapalenia cewki moczowej jest przebadanie obojga partnerów (często o istniejącej chorobie mężczyzna dowiaduje się dopiero po wykonaniu badania) i powstrzymanie się od współżycia na czas kuracji.

Ponieważ na analizę bakteriologiczną moczu czeka się kilka dni, a na antybiogram – kilkanaście, w prostych przypadkach lekarz często sam decyduje o zastosowaniu odpowiedniego antybiotyku, którym jest zazwyczaj azytromycyna.

Przy zdiagnozowanym zapaleniu wywołanym dwoinką rzeżączki stosuje się fluorochinolon (ciprofloksacynę) lub ofloksacynę. Podczas infekcji Chlamydia trachomatis podaje się ofloksacynę lub ceftriakson. Przy zakażeniu układu moczowego bakteriami nietypowymi stosuje się doksycyklinę, azytromycynę, erytromycynę lub ofloksacynę. Po zakończeniu kuracji należy ponownie wykonać analizę moczu, aby upewnić się, czy leczenie było skuteczne. Jak zawsze po zakończeniu antybiotykoterapii warto sięgnąć po probiotyk, który pozwoli szybko odbudować naturalną florę bakteryjną.

Higiena osobista, przyjmowanie probiotyków oraz picie soku z żurawiny to najlepsze metody, aby ustrzec się przed infekcjami układu moczowego.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*