Wybity palec – jakie są przyczyny, objawy i leczenie?

Wybity palec – jakie są przyczyny, objawy i leczenie?

Dłonie to części ciała, którymi wykonujemy różne czynności w ciągu dnia w domu, pracy, uprawiając niektóre dyscypliny sportowe. Dlatego bardzo często dłonie ulegają przeciążeniom czy kontuzjom, najczęściej poszczególne palce. Częstym powodem są przeciążenia, przemęczenie powodujące mikrourazy.

Niekiedy powodem kontuzji zwłaszcza przy treningu siłowym czy niektórych sportach jak np. wspinaczka jest brak rozgrzewki, która powinna być zrobiona w celu rozgrzania mięśni.

Często kontuzje powodują bardzo duży ból uniemożliwiający nam prawidłowe funkcjonowanie, dlatego natychmiastowa interwencja lekarska jest niezbędna.

Wiele osób wie, że istnieją specjalistyczne szyny, ortezy, stabilizatory na dłonie, nogi, bark czy inne części ciała ale niewiele osób ma świadomość, że również są takie stabilizatory na palce u rąk. Dlatego nasz dzisiejszy wpis poświęcimy najczęstszym uszkodzeniom palca oraz stabilizatorom dedykowanym na palce dłoni.

Najczęstsze kontuzje palców dłoni

Bardzo wiele sportowców ale również osób, nie związanych ze sportem ulega tzw. wybiciu palca, który jest niezwykle bolesny. Wybicie palca to podwinięcie lub zwichnięcie stawu śródręczno-paliczkowego lub międzypaliczkowego bliższego.

Najczęściej do tego typu urazu dochodzi w czasie upadku i podparciu na dłoni, bardzo często również przy bezpośrednim uderzeniu ma to miejsce w takich sportach jak piłka ręczna, siatkówka, koszykówka, rugby itp.

Wybity palec może charakteryzować silny ból pojawiający się w obrębie stawu, obrzęk, nienaturalne ustawienie palca, krwiaki, znaczne ograniczenie ruchomości stawu, zniekształcenie stawu. Towarzyszyć uszkodzeniu mogą bladość, sinienie, drętwienie, oziębienie itp.

W przypadku pojawienia się powyższych objawów należy jak najszybciej skonsultować się ze specjalistą i podjąć odpowiednie leczenie, szybka interwencja ma bardzo duże znaczenie i wpływa na czas gojenia się. Im szybciej zgłosimy się do lekarza tym większe szanse na szybsze i efektywniejsze leczenie.

Tutaj o leczeniu decyduje lekarz biorąc pod uwagę stopień uszkodzenia, niekiedy może być to związane z nastawieniem palca, operacjami czy innym zabezpieczeniem w postaci noszenia szyny, stabilizatora palcowego. Należy pamiętać, że po wcześniejszych uszkodzeniach palca ryzyko kontuzji wzrasta ponownie, powodem są najczęściej osłabione struktury kostne. Dlatego w tym przypadku istotna jest profilaktyka i odpowiednie zabezpieczenie palców przed kolejną kontuzją zwłaszcza dla osób, które czynnie uprawiają sporty narażające dłonie na uszkodzenia.

  • Wybity palec – jakie są przyczyny, objawy i leczenie?

Szyna Aluminiowa typu Zimmera z gąbką

Inną bardzo często występującym urazem jest złamanie paliczków – złamany palec.

Do złamania palca może dojść u każdego z nas w różnych okolicznościach najczęściej jest to upadek zazwyczaj na rękę, również często powodowany uderzeniem twardego przedmiotu niekiedy zdarza się przypadkowym przytrzaśnięciem drzwi, przyczyn może być znacznie więcej, w tym niektóre dyscypliny sportowe, narażające na złamania.

Złamany palec podobnie jak wybity objawia się dużym bólem, również nie możemy wykonać nim żadnego ruchu, pojawia się także obrzęk. Obrzęk może towarzyszyć również stłuczeniu palca czy zwichnięciu. Tutaj również o metodzie leczenia decyduje lekarz a wpływ ma rodzaj złamania.

W przypadku złamań stabilnych najczęściej jest to leczenie zachowawcze polegające na unieruchomieniu palca w pozycji neutralnej, może być również operacyjne, kiedy palec będzie wymagał bardzo długiego unieruchomienia aby temu zapobiec.

Z kolei złamania niestabilne leczy się operacyjnie zazwyczaj poprzez nastawienie wybraną przez lekarzy metodą może to być gwoździowanie przezskórne lub nastawienie metodą otwartą i zespolenia kości. Najczęściej tego typu leczenia wymagają złamania wieloodłamowe, spiralne z przemieszczeniem, śródwarstwowe, otwarte itp. Niekiedy po operacjach wymaga się dodatkowego unieruchomienia w postaci szyn palcowych czy stabilizatorów. O rodzaju i długości noszenia szyny powinien zdecydować lekarz, wybór tego typu stabilizatorów palcowych jest bardzo duży mogą to być zwykłe szyny unieruchamiające, nowoczesne szyny z gąbką zapewniające większą wygodę.

  1. Wybity palec – jakie są przyczyny, objawy i leczenie?

Szyna palcowa typu Zimmera z taśmą 

Uszkodzenia ścięgien prostowników to również częste kontuzje dłoni. Najczęściej do uszkodzeń ścięgien dochodzi w przypadku urazów do, których można zaliczyć rany cięte czy nagłe szarpnięcie niekiedy uderzenie dłoni czy palców w coś twardego co również może powodować naderwanie ścięgien.

Niekiedy zdarza się, że występujące choroby nasilają uszkodzenia zerwania ścięgien jak np. choroba RZS czy Choroba zwyrodnieniowa stawów. Objawem w tym przypadku najczęściej jest niemożliwość wyprostowania palca, tzw. opadanie palca, które może wystąpić bezpośrednio po urazie lub po kilku dniach.

Najczęstsze uszkodzenia ścięgien prostowników to przecięcia lub rozerwania ścięgien, palec młotkowaty, deformacja butonierkowata.

Leczenie ustala lekarz po wstępnej diagnozie i wywiadzie z pacjentem, bardzo często przy zerwaniu jest to zszycie ścięgien, niekiedy w niektórych przypadkach może być skomplikowane i wymaga poza – autonomicznego połączenia. Może się obejść również bez zszywania a jedynie zakończyć na odpowiednim unieruchomieniu.

Wszystko zależy od rodzaju uszkodzenia ścięgna. Po operacjach zazwyczaj zalecane jest unieruchomienie palca. Używając w tym celu specjalistycznych szyn, ortez, niekiedy gipsu, metodę leczenia ustala lekarz prowadzący.

  • Wybity palec – jakie są przyczyny, objawy i leczenie?

Aparat Stacka do stabilizacji palców

Uszkodzenia palców i dłoni mogą być różne od mniej bolesnych typu stłuczenie, zwichnięcia do poważniejszych złamań, naderwań wiązadeł ścięgien itp.

Każdy poważniejszy uraz wymaga konsultacji z lekarzem specjalistą i podjęcia odpowiedniego leczenia, może być to leczenie operacyjne lub nieoperacyjne wymagające zabezpieczenia i stabilizacji.

Do stabilizacji można zastosować odpowiedni asortyment, do którego najczęściej należą szyny, ortezy, stabilizatory na palce. O ich konieczności noszenia również powinien zdecydować lekarz.

Najczęstsze stabilizatory palców 

Szyny typu Zimmera polecane na skręcenie stawów palców, złamanie kości palców, stabilizacja stawów międzypaliczkowych, uszkodzenie prostownika, złamanie kości paliczków dalszych, środkowych i bliższych, uszkodzenie koniuszków palców, złamania awulsyjne.

Szyna Zmimmera posiada specjalistyczny stelaż zazwyczaj aluminiowy zapewniający bardzo dobre usztywnienie. Może być wyposażona w taśmę dociągającą, którą można dopasować do każdego palca lub w wersji bez taśmy wtedy należy użyć bandaża, plastra lub innego mocowania.

Szyny typu Zimmera występują w różnych rozmiarach i mogą się różnić od siebie wyglądem. Nowoczesne szyny mają wygodne wyścielenie zazwyczaj w postaci pianki. 

Aparat Stacka to również popularny rodzaj stabilizujący palec najczęściej stosowany w uszkodzeniach prostownika palca, oderwaniu przyczepu prostownika palca dalszego, złamaniach kości paliczków dalszych, złamania awulsyjne.

Aparat Stacka to lekki i prosty rodzaj stabilizacji polecany w lżejszym stopniu uszkodzenia palców. Do wyboru jest zazwyczaj w szerokiej gamie rozmiarów.

Jest wygodny, ponieważ nie unieruchamia całej dłoni a jedynie palec, wymaga mocowania w celu zachowania odpowiedniej pozycji.

Stabilizatory materiałowe z usztywnieniem zakładane na rękę obejmujące uszkodzony palec. Najczęściej są to ortezy zakładane na kciuk, palec wskazujący czy serdeczny.

Najczęściej stosowany na urazy palca i stawów międzypaliczkowych dalszych, środkowych, również unieruchomienie palca oraz stawów międzypaliczkowych dalszych i środkowych.

Ten rodzaj ortezy także zapewnia bardzo dobrą stabilizację, jednak niektóre rodzaje ortez mogą powodować ograniczenia w poruszaniu całą dłonią.

Wybity palec – uciążliwa kontuzja

Czerwiec 16, 2018 Wybity palec – jakie są przyczyny, objawy i leczenie?

Wybity palec jest jedną z najczęstszych kontuzji, z którą zmagają się sportowcy w wielu dyscyplinach sportowych. Jednak nie jest to kontuzja zarezerwowana tylko dla osób aktywnych fizycznie, gdyż może się ona przytrafić każdemu podczas codziennych aktywności.

Co właściwie oznacza wybicie palca? Nic innego jak podwichnięcie lub zwichnięcie stawu śródręczno-paliczkowego lub międzypaliczkowego bliższego.

Do urazu dochodzi najczęściej w wyniku upadku i podparcia na dłoni oraz bezpośredniego uderzenia.

Dlatego też jest to typowa kontuzja sportowców uprawiających sporty kontaktowe (piłka ręczna, koszykówka, rugby), sporty gdzie zawodnicy narażeni się na upadki (short track, hokej), a także dyscypliny, w których sprawcą kontuzji jest piłka (siatkówka).

Ryzyko urazu występuje w większości dyscyplin sportowych, w których zawodnicy narażeni są na kontakt z przeciwnikiem, szybkie i mocne podania, rzuty bądź uderzenia piłką, a także na dużą dynamikę gry(upadki).

Jednak należy pamiętać o tym, iż osoby stroniące od aktywności fizycznej również mogą się zmagać z wybitym palcem, ponieważ upadki zdarzają się każdemu. Czasami także w błahych sytuacjach dochodzi do silnego uderzenia, które będzie skutkowało zwichnięciem stawu.

Bardzo ważną rzeczą przy kontuzji tego niewielkiego stawu jest szybka diagnostyka i wdrożenie postępowania, ponieważ obserwuje się ścisłą zależność pomiędzy czasem podjęcia leczenia a efektami terapii.

Anatomia palca

Aby lepiej zrozumieć istotę kontuzji, trzeba dowiedzieć się jak zbudowany jest palec i gdzie dochodzi do zaburzenia. Palce dłoni, za wyjątkiem kciuka, posiadają trzy stawy:

  • staw śródręczno-paliczkowy (MCP)
  • staw międzypaliczkowy bliższy (PIP)
  • staw międzypaliczkowy dalszy (DIP)

Kciuk natomiast posiada tylko dwa stawy, śródręczno-paliczkowy i międzypaliczkowy.

Wybity palec – jakie są przyczyny, objawy i leczenie?

Zarówno stawy śródręczno-paliczkowe jak i stawy międzypaliczkowe działają jak zawiasy, umożliwiając wyłącznie ruch zgięcia i prostowania. Powierzchnie stawowe pokryte są chrząstką stawową, która absorbuje wstrząsy oraz umożliwia ślizganie się powierzchni po sobie w czasie ruchu.

Leia também:  Como baixar o ifile (com imagens)

Poza strukturami stawowymi, bardzo ważną rolę w funkcjonowaniu palców odgrywają tkanki miękkie. Po obu stronach każdego palca znajdują się więzadła poboczne, które zapobiegają nadmiernym ruchom bocznym podczas zginania stawu.

Po stronie dłoniowej w okolicy stawu międzypaliczkowego zlokalizowane jest rozcięgno dłoniowe, które łączy paliczek bliższy z paliczkiem środkowym po stronie dłoniowej. Rozcięgno to zabezpiecza staw międzypaliczkowy bliższy przed nadmiernym przeprostem w stawie.

Natomiast po stronie grzbietowej znajdują się silne ścięgna mięśni prostowników, które biegną do dłoni z przedramienia. Umożliwiają one prostowanie stawów. W obrębie ręki przyjmują one postać rozcięgna prostowników, które ulega spłaszczeniu w okolicy opuszki palca, gdzie rozchodzi się także na boki.

Pasmo centralne rozcięgna znajduje się na wysokości paliczka środkowego. Miejsce to często narażone jest na uszkodzenia, co objawia się zaburzeniami ruchomości palców.

Mechanizm urazu oraz stopnie uszkodzenia

Do urazu dochodzi w momencie zadziałania dużej siły zewnętrznej, która przekracza fizjologiczne możliwości stabilizujące staw. Siła oddziałująca na staw może być generowana przez upadek z podparciem ręki, przez zderzenie z zawodnikiem, a także przez bezpośrednie uderzenie w palec (np. piłką).

Najczęściej uraz prowokowany jest przez siły o kierunku grzbietowym lub bocznym, które skierowane są na jeden lub więcej palców.

W zależności od wielkości siły dochodzi w różnym stopniu do uszkodzenia struktur stabilizujących staw, czyli torebki stawowej, więzadeł oraz ścięgien mięśni prostowników i zginaczy.

Na podstawie rozległości uszkodzeń oraz kontaktu powierzchni stawowych lub jego braku, stwierdza się:

  • podwichnięcie stawu – w przypadku podwichnięcia koniec bliższy paliczka bliższego bądź środkowego chwilowo oraz częściowo traci kontakt z głową stawową w obrębie nasady dalszej kości śródręcza bądź nasady dalszej paliczka bliższego. Przemieszczenie zachodzi w obrębie torebki stawowej, nie rozrywając jej.
  • całkowite zwichnięcie – ma miejsce wówczas gdy części bliższe paliczka bliższego lub środkowego tracą całkowicie kontakt z powierzchniami stawowymi, w obrębie stawów śródręczno-paliczkowego lub międzypaliczkowego bliższego. Sytuacja ta wymaga interwencji lekarskiej, która opiera się na nastawieniu palca (trakcja w kierunku osiowym, a następnie ukierunkowanie paliczka na panewkę stawową).

Objawy

Wśród typowych objawów podwichnięcia lub zwichnięcia w obrębie stawów śródręczno-paliczkowych lub międzypaliczkowych bliższych, należy wymienić:

  • silny ból w obrębie stawu
  • obrzęk
  • nienaturalne ustawienie palca – patologiczne zwiększenie ruchomości w niefizjologicznym kierunku
  • krwiak
  • zniekształcenie obrysów stawu
  • ograniczona ruchomość stawu – nasilanie się dolegliwości bólowych przy próbie ruchu

W zależności od rozległości uszkodzenia, mogą także pojawić się zaburzenia ze strony układu nerwowego oraz naczyń krwionośnych:

  • drętwienie
  • bladość
  • sinienie
  • oziębienie

Szybka interwencja – klucz do sukcesu

Gdy dojdzie do podwichnięcia lub zwichnięcia stawu, bardzo ważna jest szybka reakcja, która obejmuje chłodzenie oraz unieruchomienie stawu. Do schłodzenia wykorzystać można okłady żelowe, lód, suchy lód w sprayu lub po prostu zimną wodę.

W przypadku unieruchomienia, dobrze sprawdza się bandaż nieelastyczny, sztywny taping lub silny opatrunek z bandaża elastycznego. Unieruchamiając staw należy zrobić to z całym palcem, wykorzystując do tego kawałek patyka bądź listewki.

Często poza usztywnieniem konieczne jest zastosowanie opatrunku uciskającego, który ma zapobiec nadmiernemu wysiękowi. Jest to niezwykle istotne w przypadku kiedy dochodzi do rozerwania torebki stawowej, ponieważ maź stawowa wraz z płynami ustrojowymi oraz często też krwią wydostaje się poza torebkę.

Brak reakcji i dopuszczenie do dużego wysięku, utrudnia postawienie diagnozy (duża ilość płynu zniekształca obraz), a także prowadzenie postępowania leczniczego. Obrzęk znacząco ogranicza ruchomość w stawie, a wykonywanie jakichkolwiek ruchów często jest bardzo bolesne.

Nasilone dolegliwości oraz ograniczona ruchomość utrzymująca się przez dłuższy czas jest czynnikiem, który znacząco wpływa na wydłużenie czasu powrotu elastyczności struktur okołostawowych.

  • W kolejnych godzinach od urazu zastosowanie ma protokół PRICE, który obejmuje kilka podstawowych zasad postępowania:
  • Protection – ochrona uszkodzonego stawu.
  • Rest – odpoczynek, unikanie aktywności obciążających staw
  • Ice – chłodzenie, które w pierwszych dniach należy wykonywać co 1,5 – 2 godziny przez 15-20 minut
  • Compression – ucisk, który ma na celu niedopuszczenie do nadmiernego wysięku, ale jednocześnie zapewniać swobodny dopływ krwi w obrębie dłoni

Elevation – uniesienie uszkodzonego stawu powyżej nadgarstka. Elewacja jest działaniem mającym na cele profilaktykę przeciwobrzękową.

Postępowanie lecznicze

W przypadku poważnego urazu (zwichnięcie) bądź utrzymywania się silnych dolegliwości bólowych konieczny jest szybki kontakt ze specjalistą. Jeśli natomiast mamy do czynienia z niewielkim urazem (stłuczenie lub podwichnięcie) często wystarczy przestrzeganie protokołu PRICE, stosowanie farmakoterapii (przeciwbólowo, przeciwzapalnie) oraz przerwa od aktywności fizycznej.

Zwichnięcie stawu wymaga nastawienia stawu, poprzedzonego prześwietleniem, które obrazuje rozległość uszkodzenia. Jest to o tyle istotne, ponieważ czasami dochodzi także do pęknięcia lub złamania kości. Nastawienie wykonuje lekarz, z zastosowaniem znieczulenia miejscowego, ze

względu na dość dużą bolesność. Jeśli stwierdzone zostało zwichnięcie z jednoczesnym złamaniem kości, najczęściej konieczny jest zabieg operacyjny oraz zdecydowanie dłuższe unieruchomienie palca (około 3-4 tygodni).

Zarówno po leczeniu zachowawczym (nastawienie stawu) jak i po leczeniu chirurgicznym, konieczne jest postępowanie rehabilitacyjne. Z zakresu zabiegów fizykalnych, zastosowanie mają:

  • krioterapia miejscowa
  • laseroterapia
  • hydroterapia
  • jonoforeza z lekiem o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym

Poza zabiegami fizykoterapeutycznymi, ważny element stanowią ćwiczenia oraz manualna praca ze stawem.

Wykonuje się mobilizacje stawu, ślizgi oraz ćwiczenia przywracające prawidłowy zakres ruchomości oraz siłę mięśniową: ćwiczenia czynne, ćwiczenia z oporem zewnętrznym, ćwiczenia przyrządami.

Ostatni element stanowią ćwiczenia z elementami dyscypliny sportowej, np. rzuty i chwytanie piłki, odbicia piłki, kontrolowany i stopniowy podpór na ręce.

Wybity palec – jakie są przyczyny, objawy i leczenie?

Profilaktyka czyli jak nie dopuścić do nawykowych zwichnięć

Po zwichnięciu stawu ryzyko pojawienia się kolejnych kontuzji niestety rośnie. Spowodowane jest to osłabieniem struktur, które zostały wcześniej uszkodzone, dlatego bardzo ważną rolę spełnia profilaktyka, zwłaszcza u osób aktywnych fizycznie. Powrót do sportu po kontuzji wymaga odpowiedniego zabezpieczenia stawu poprzez usztywnienie (sztywny taping).

Brak leczenia oraz nie stosowanie ochronnego usztywnienia może prowadzić do nawykowych zwichnięć stawów palców. Tego typu urazy charakteryzują się mniejszymi dolegliwościami w stosunku do zwichnięcia urazowego, ale także rosnącym ryzkiem urazów (niewielka siła zewnętrzna prowadzi do zwichnięcia).

Przy każdym następnym zwichnięciu dolegliwości bólowe są coraz mniejsze, a pacjent szybciej dochodzi do siebie. Jednak nie pozostaje to bez śladu w organizmie.

Każde zwichnięcie należy traktować jako uraz, w wyniku którego dochodzi do mikrouszkodzeń w obrębie struktur okołostawowych, co w następstwie prowadzi do rozwoju zmian zwyrodnieniowo-zniekształcających. Dochodzi także do zaburzenia funkcjonalnego, spowodowanego uczuciem niepewności i strachu przed kolejnym urazem.

Dlatego w przypadku zwichnięcia stawu w obrębie palca należy podjąć szybkie leczenie oparte o redukcję dolegliwości bólowych i obrzęku, a także przywrócenie pełnej ruchomości i stabilizacji oraz odpowiednie zabezpieczenia stawu podczas aktywności fizycznej.

Autor:

mgr Katarzyna KumorFizjoterapeuta

Wybity palec dłoni – co robić?

Wybicie palca może się zdarzyć każdemu.

Bywa kontuzją sportowca – na przykład po meczu siatkówki, ale także problemem seniora, który – nie mając pod ręką balkonika – stracił równowagę i niefortunnie podparł się dłonią przy amortyzacji upadku, nadwyrężając w ten sposób lub uszkadzając struktury stawowe palców.

To częste i niestety dość bolesne urazy ortopedyczne, które wymagają interwencji specjalisty, a potem rehabilitacji, ale wcześniej także pierwszej pomocy przedmedycznej. Jak rozpoznać wybity palec i co należy zrobić w takim przypadku?

Wybity palec – jakie są przyczyny, objawy i leczenie?Wybicie palca dłoni jest potocznym określeniem na mechaniczne naruszenie i zaburzenie działania stawu paliczkowego lub śródręczno-paliczkowego poprzez naciągnięcie albo nawet zerwanie więzadeł i/lub ścięgien, a niekiedy także uszkodzenie torebki stawowej. Wybity palec natychmiast daje objawy. Należy na nie jak najszybciej odpowiednio zareagować, aby zminimalizować skutki urazu.

Jak rozpoznać wybicie palca dłoni?

Pierwszym i najbardziej charakterystycznym symptomem wybitego palca jest bardzo silny ból odczuwany natychmiast po urazie. Stosunkowo szybko objawia się zwykle także opuchlizna – zwłaszcza wtedy, gdy naruszona jest torebka stawowa i pojawia się wysięk z niej.

Pod skórą może uwidocznić się również krwiak. Uszkodzenie naczyń krwionośnych w połączeniu z uciskiem na niektóre nerwy w dłoni daje natomiast efekt mrowienia albo drętwienia, czasami także odczucie „zimna” i upośledzenie czucia.

Obrzęknięty palec trudno zgiąć, z czasem coraz trudniej nim w ogóle poruszać (słabsza jest cała dłoń). Jeśli dochodzi do przemieszczenia paliczka (a zdarzają się niestety także jego złamania przy tego typu urazach), wygląd wybitego palca dłoni bywa niepokojąco nienaturalny.

Niezależnie od tego, jak poważne/rozległe są uszkodzenia, wybity palec wymaga w zasadzie natychmiastowego usztywnienia i/lub ucisku, aby jego stan się nie pogarszał.

Leia também:  Leiszmanioza (kala-azar, czarna febra, gorączka dum-dum) – przyczyny, objawy, leczenie

Pierwsza pomoc przy wybitym palcu

W przypadku wystąpienia powyższych objawów warto zacząć od szybkiego – zimnego okładu, który z jednej strony przynosi sporą ulgę w bólu, z drugiej natomiast pomaga nieco opanować postępujący wciąż obrzęk.

Najlepiej wykorzystać do tego lód, ale jeżeli nie ma go akurat pod ręką, może to być po prostu bardzo zimna woda, w której na kilka minut zanurza się wybity palec.

Po takim „znieczuleniu” zimnem i obkurczeniu naczynek krwionośnych w miejscu urazu, należy przejść do opatrzenia wybitego palca.

Przede wszystkim trzeba go koniecznie usztywnić i odpowiednio ucisnąć, zabezpieczając w ten sposób uszkodzony staw i tkanki miękkie wokół niego – przynajmniej do czasu spotkania z ortopedą (ten najprawdopodobniej zleci prześwietlenie dłoni, a potem może palec nastawiać, co niestety bywa bolesne).

Najlepiej owinąć wybity palec (zaczynając od jego nasady) zwykłym (w miarę wąskim) bandażem, który zapewnia i ucisk i usztywnienie.

Dla pewności opatrunku i gwarancji lepszego unieruchomienia zaleca się obandażować go wraz z palcem sąsiednim (lub – jeśli wybity jest kciuk – wraz z jakimś sztywnym, podłużnym przedmiotem, choćby z patyczkiem po lodach czy ołówkiem).

Co bardzo istotne, bandażowane palce muszą być ułożone w swojej naturalnej – tak zwanej anatomicznej – pozycji, czyli w lekkim zgięciu, a nie w całkowitym wyproście. Opatrunek palca może objąć również nadgarstek, aby całość się lepiej trzymała. Z tak zabezpieczoną po urazie dłonią można się bezpiecznie udać do specjalisty.

Wybity palec – jakie są przyczyny, objawy i leczenie?Fot. Sposób na prowizoryczne usztywnienie wybitego palca przy pomocy palca sąsiadującego z nim. Tak przygotowane palce są gotowe do owinięcia ich bandażem.Wybity palec – jakie są przyczyny, objawy i leczenie?Fot. Wybity (zwichnięty) palec, który potrzebuje również ucisku, można opatrzyć na przykład przy pomocy uciskowej opaski samoprzyczepnej, pamiętając o lekko zgiętej pozycji palców przy ich bandażowaniu.

Lekarz diagnozuje wybity palec przy pomocy RTG lub innego badania obrazowego i zleca profesjonalne usztywnienie.

Może to być szyna, typowy opatrunek gipsowy (lub bandaż gipsowy) albo znacznie nowocześniejsza i wygodniejsza dla pacjenta opcja, czyli orteza na palec.

To świetna alternatywa dla gipsu, podobnie jak inne ortezy – na nadgarstek, łokieć, kolano, kostkę… Tak jak gips unieruchamiają one uszkodzone stawy w bezpiecznym i prawidłowym położeniu, stabilizując całą naruszoną na skutek urazu strukturę, co pozwala jej na regenerację i stopniowe powracanie do normy, ale nie mają większości wad gipsowych opatrunków. Orteza jest przede wszystkim rozwiązaniem o wiele przyjaźniejszym dla skóry, jest również lżejsza od gipsu i – co najważniejsze – w  razie konieczności można ją łatwo zdjąć i ponownie założyć na palec.

Dowiedz się więcej o nowoczesnych ortezach >>

Rehabilitacja po wybiciu palca dłoni

Leczenie i rehabilitację wybitego palca rozpoczyna kilkutygodniowy okres noszenia ortezy (lub innego rodzaju stabilizatora stawu), połączony zazwyczaj z zażywaniem leków przeciwbólowych/przeciwzapalnych. W tym czasie osłabioną dłoń należy oszczędzać, nie obciążając jej, to jest nie wykonując nią żadnych siłowych czynności.

Nadwyrężone i/lub uszkodzone struktury potrzebują trochę czasu na odbudowanie się. Powrót siły mięśniowej i pełnej sprawności także następuje stopniowo, w czym pomagają odpowiednio dobrane terapie (hydroterapia, magnetoterapia i inne) oraz ćwiczenia dłoni, które wykonuje się już po zdjęciu gipsu lub odstawieniu ortezy.

Ich głównym celem jest przywrócenie pełnego zakresu ruchomości stawu.

Po fizykoterapii, czyli leczeniu kontuzji bodźcami fizycznymi (na przykład zimnem, jak w przypadku krioterapii czy promieniami lasera, jak w laseroperapii), podejmuje się rehabilitację ruchową, którą także zleca lekarz lub fizjoterapeuta.

Najpierw są to zwykle ćwiczenia bierne, polegające na tym, że palec (lub palce) poruszane są tylko siłą zewnętrzną, bez wkładania w to wysiłku ze strony pacjenta, potem podejmuje się ćwiczenia czynno-bierne, podczas których pacjent wkłada już pewien wysiłek w wykonanie danego ruchu wspomaganego jeszcze z zewnątrz i wreszcie ćwiczenia z wykorzystaniem oporu zewnętrznego, wymagające włożenia (stopniowo coraz większej) siły w daną czynność oraz z wykorzystaniem specjalnych przyrządów rehabilitacyjnych (to między innymi ćwiczenia z piłeczkami).

Rehabilitacja dłoni po wybiciu palca (lub palców) może potrwać wiele tygodni. Wszystko oczywiście w końcu wraca do normy, niestety jednak tego typu urazy lubią się powtarzać. Raz wybity palec i w ten sposób nadwyrężony czy uszkodzony staw ma tendencję do ponownych kontuzji tego typu. Trzeba zachować znacznie większą ostrożność niż wcześniej.

Przyczyny, objawy i leczenie wybitego palca

Wybity palec należy do dość często spotykanych kontuzji, na szczęście niegroźnych, za to dość bolesnych. Jak można się go nabawić, jak rozpoznać i leczyć? O tym w dzisiejszym artykule.

Mianem wybitego palca potocznie określa się zwichniecie lub podwichnięcie stawu paliczkowego. Tego rodzaju kontuzja często zdarza się osobom aktywnym fizycznie. Do jej powstania przyczynia się uderzenie wyprostowanym palcem o nawierzchnię. Wybity palec to równie często efekt upadku z podparciem. Dolegliwość może dotyczyć zarówno stawów w obrębie dłoni, jak i stopy.

Wybity palec – objawy

Najbardziej zauważalnym objawem wybitego palca jest silny ból stawu. Może pojawić się również obrzęk lub krwiak, a także drętwienie w obrębie kontuzjowanej kończyny. Palec może ulec zasinieniu, a w ręce pojawić się uczucie zimna. Całości towarzyszy ograniczenie ruchomości stawu.

Należy pamiętać, że objawy wybitego palca są zbliżone do poważniejszych urazów. Dlatego kiedy wystąpią, należy udać się do lekarza w celu sprawdzenia, czy któryś z paliczków nie uległ złamaniu.

Przyczyny wybitego palca u ręki

Wybicie palca u ręki najczęściej dotyka osoby grające w koszykówkę, siatkówkę czy piłkę ręczną. Podawanie twardej piłki z dużą siłą łatwo może przyczynić się do pojawienia się kontuzji. Wystarczy chwila nieuwagi, by silniejsze uderzenie spowodowało wybicie palca.

Przyczyny wybitego palca u nogi

Nie tylko palec u ręki może ulec wybiciu. Zdarza się to również w przypadku palców u nogi. Ta przypadłość często dotyka osoby trenujące piłkę nożną, bieganie, kick – boxing i inne sztuki walki. Do kontuzji dochodzi w wyniku niefortunnego kopnięcia lub uderzenia w przeszkodę.

Nie trzeba być też sportowcem, by wybić palec u nogi. Czasem wystarczy przypadkowe uderzenie w róg kanapy we własnym domu.

Wybity palec – leczenie

Kiedy dojdzie do wybicia palca, w pierwszym odruchu należy przyłożyć do kontuzjowanej części ciała coś zimnego, by zapobiec tworzeniu się obrzęku i krwiaka. Następnie trzeba udać się do lekarza.

Nie warto bagatelizować kontuzji, gdyż przechodzona będzie się dłużej leczyć, a do tego mogą wystąpić powikłania. Ponadto nie zawsze jesteśmy w stanie rozpoznać, czy palec faktycznie jest wybity czy np. uległ złamaniu.

To potrafi ocenić tylko lekarz na podstawie zdjęcia RTG.

Specjalista zadecyduje także, czy w naszym przypadku konieczne będzie stosowanie opatrunku gipsowego. Lepszą alternatywą może być sięgnięcie po specjalistyczną ortezę, której różne modele można znaleźć w sklepie rehabilitacyjnym MDH.

W przypadku wybicia palca unieruchomienie może być konieczne przez okres 2-3 tygodni. Po tym czasie będzie wskazana rekonwalescencja polegająca na ograniczeniu aktywności fizycznej oraz wzmocnieniu mięśni dłoni lub stopy.

Wybity palec – opatrunek, pierwsza pomoc

02.03.2021

Tak zwane wybicie palca dłoni to dość częsta i bolesna kontuzja. Zwykle zdarza się w trakcie aktywności fizycznej lub niekontrolowanego upadku. Może wymagać interwencji specjalisty. Zanim do tego dojdzie, warto jednak od razu zareagować, zakładając odpowiedni – uciskowy i/lub usztywniający opatrunek na palec. Jak to zrobić i co warto wiedzieć o tego typu urazie?Gdy mowa o wybitym palcu dłoni, problem dotyczy nadwyrężenia albo uszkodzenia stawu paliczkowego lub śródręczno-paliczkowego. Na skutek działania dużej siły mechanicznej więzadła i ścięgna, które utrzymują te stawy we właściwej pozycji, ulegają naciągnięciu lub zerwaniu. Dodatkowo ucierpieć może także torebka stawowa, co powoduje o wiele większe komplikacje i zapowiada dłuższą rehabilitację. Bandażowanie dłoni, ucisk i usztywnienie palca w takiej sytuacji oraz – przede wszystkim – szybkie działanie są bardzo istotne.

Wybity palec daje bardzo wyraźne objawy – nie sposób ich nie zauważyć. Ostateczną diagnozę stawia ortopeda po wykonaniu prześwietlenia i to on wdraża konkretne leczenie, ale przy urazach paliczków trzeba jak najszybciej reagować i najlepiej jeszcze przed wizytą u lekarza przynajmniej zabandażować palec.

Charakterystyczne symptomy to silny ból i obrzęk. Opuchlizna jest większa, jeśli uszkodzeniu uległa torebka stawowa. Wtedy pojawia się także krwiak. Za tym wszystkim idzie niemożność poruszania palcem (zginania go) i naturalne w takim przypadku osłabienie siły mięśniowej. W wyniku ewentualnych uszkodzeń naczyń i ucisku nerwów, pojawiają się odczucia drętwienia i/lub mrowienia w palcu, niekiedy wrażenie zimna obejmujące całą dłoń. Ze względu na potencjalne przemieszczenie się paliczka, palec może wyglądać nienaturalnie. Jego deformacja może być niestety związana również ze złamaniem. Aby nie doszło do pogorszenia stanu palca, należy zahamować narastanie obrzęku i – poprzez odpowiednie bandażowanie – zabezpieczyć miejsce urazu.

Leia também:  Como capturar e criar uma lagartixa como animal de estimação

Przed bandażowaniem palca trzeba koniecznie go schłodzić. Na obrzęk dobrze działa zimna woda albo kostki lodu, co pozwala również na chwilę zapomnieć o bólu.

Trzymanie dłoni pod bieżącą wodą lub obłożenie palca na chwilę lodem powinno obkurczyć naczynia krwionośne i ograniczyć obrzęk oraz krwiak (potem można skorzystać ewentualnie z żelowych opatrunków chłodzących). Następie – bandażowanie.

To konieczne dla usztywnienia palca do czasu jego nastawienia przez lekarza i profesjonalnego unieruchomienia (gipsem lub ortezą), a niekiedy także dla zastosowania ucisku, by ograniczyć opuchliznę tkanek miękkich powodowaną wysiękiem z torebki stawowej.

Jeżeli niezbędne jest usztywnienie i opatrunek uciskowy jednocześnie, warto zastosować opaskę uciskowo-usztywniającą, która zapobiega obrzękom i zabezpiecza jednocześnie staw.

Bandażowanie dłoni nie jest łatwe, jeśli nie zna się odpowiedniej techniki. Zadane jest tym trudniejsze, jeżeli to sobie robi się opatrunek na palec – bandażowanie musi być bowiem wykonane wtedy jedną ręką.

Do prowizorycznego usztywnienia stawu paliczkowego wystarcza zwykły bandaż nieelastyczny, który powinien być w każdej domowej apteczce.

W przypadku wybitego (czyli podwiniętego lub zwichniętego) palca można dość ciasno owinąć tylko ten palec, ale jeśli podejrzewa się bardziej skomplikowany uraz, bezpieczniej jest obandażować palec po urazie razem ze zdrowym palcem sąsiednim, aby usztywnienie było pewniejsze.

Do wykonania usztywnienia można użyć także jakiegoś podłużnego, sztywnego przedmiotu, który akurat ma się pod ręką (patyk, łyżka itp.). Wkłada się go pod opaskę, aby utrzymać nieruchomość uszkodzonej okolicy. Oto, jak należy zabandażować palec dłoni…

Podczas usztywniania/bandażowania palce powinny być mniej więcej w połowie zgięte (to tzw. pozycja anatomiczna). Bandażując palec, najlepiej użyć wąskiego bandaża. Rozpoczyna się od nasady palca i robi kolejne obwoje ku opuszkowi, a potem wraca się do nasady.

Aby jednak opatrunek był dobrze zabezpieczony i nie zsuwał się, warto bandażowaniem objąć także nadgarstek.

Ta technika zakłada, że rozpoczyna się kilkoma obwojami kolistymi właśnie na nadgarstku, po czym przechodzi (po wewnętrznej stronie dłoni) do palca (palców) i wykonuje kilka obwojów śrubowych – tym razem od czubka do nasady.

Dalej prowadzi się bandaż znowu do nadgarstka i wykonuje obwój (lub kilka), po czym kończy się bandażowanie albo – dla pewności lub mocniejszego usztywnienia – powtarza te same ruchy. Tak samo wygląda bandażowanie palca wskazującego, jak i bandażowanie małego palca u ręki czy opatrunek kciuka albo palca środkowego lub serdecznego.

Zależnie od tego, jak poważny jest uraz, trafia się do ortopedy lub nie, choć… w tym przypadku lepiej dmuchać na zimne, więc wizyta u specjalisty na pewno nie zaszkodzi.

Po wstępnym badaniu i/lub prześwietleniu lekarz może nastawić zwichnięty staw i założyć gipsowy opatrunek lub zalecić noszenie ortezy, co może potrwać nawet trzy tygodnie. W tym czasie zażywa się niekiedy środki przeciwbólowe i przeciwzapalne oraz oszczędza dłoń.

Potem konieczna jest rehabilitacja – odpowiednie ćwiczenia, aby stopniowo powrócić do formy. Niestety, raz wybity palec może wykazywać tendencję do powtórnych urazów tego typu. Trzeba na to uważać.

Wybity palec – objawy i rekomendowane postępowanie

Drobne urazy i kontuzje zdarzają się nie tylko sportowcom. Dotykają wszystkich, bez względu na aktywność fizyczną, wiek i płeć. Nagłego bólu najczęściej doświadczasz w najmniej oczekiwanym momencie. Często przytrafiają Ci się drobne wypadki? Nie tylko Tobie! Jedną z najczęściej spotykanych kontuzji górnych i dolnych kończyn jest wybity palec. Jakie są jego objawy?

Wybity palec objawy

  • Wybity palec to nic innego jak zwichnięcie lub podwichnięcie stawu międzypaliczkowego bliższego, bądź śródręczno-paliczkowego. Typowe objawy wybitego palca to:
  • – ból stawu;
  • – sinienie palca;
  • – nagłe uczucie zimna;
  • – obszerny krwiak i obrzęk;
  • – ograniczenie ruchomości;
  • – widoczna deformacja stawu;
  • – nienaturalne ustawienie palca;

Wybity palec u ręki i stopy – najczęstsze przyczyny urazów

Najczęściej jednak z wybitym palcem mają do czynienia sportowcy. Wybity palec u ręki jest domeną takich dyscyplin jak piłka ręczna, siatkówka czy koszykówka.

Wybity palec u stopy to przypadłość, z którą często zmagają się osoby trenujące bieganie, karate, piłkę nożną bądź kick-boxing. Ponieważ takie schorzenie należy do uciążliwych kontuzji, warto postarać, aby sytuacja się nie powtórzyła.

O ile w przypadku codziennych obowiązków możemy o to zadbać, o tyle osoby uprawiające sport wyczynowo mają utrudnione zadanie. Ważnym aspektem jest więc wyleczenie zmienionego chorobowo miejsca tak, aby wybity palec nie dawał już żadnych objawów.

Rekomendowane jest także odpowiednie zabezpieczenie stawu podczas następnych planowanych aktywności fizycznych. Profilaktyka z całą pewnością  pomoże nie dopuścić do nawykowych zwichnięć.

Leczenie wybitego palca

W przypadku wybicia palca należy bezzwłocznie skonsultować się z lekarzem ortopedą. Powinno zostać wykonane prześwietlenie RTG, by móc wykluczyć złamanie. Zwichnięcie stawu, zwykle wymaga nastawienia. W cięższych przypadkach nawet interwencji chirurgicznej.

Jeśli dolegliwości bólowe nie będą bardzo uciążliwe, być może wystarczy unikanie aktywności fizycznej do czasu wygojenia chorego miejsca. Pomocna może okazać się zimna woda i lód oraz odpowiednie spraye, maści czy żele.

Chłodzenie wykonywane regularnie przynosi ulgę w bólu. W każdym przypadku zalecana jest rehabilitacja, by przywrócić pełną sprawność fizyczną. Na koniec warto dodać, że zwichnięcie palca może być podstawą do ubiegania się o odszkodowanie.

Mowa tutaj o dzieciach, które doznały niefortunnego urazu na zajęciach sportowych. 

Objawy palca strzelającego / przeskakujacego (Blog)

Jeżeli prostowanie palca lub palców ręki zaczyna być problemem, któremu towarzyszy bolesne klikanie i przeskakiwanie ścięgien, oznacza to, że możemy cierpieć na tzw. palec strzelający, czyli dolegliwość, zaburzającą płynną pracę palców dłoni.

Palec strzelający (trzaskający lub przeskakujący) jest powszechną nazwą choroby, zwanej zakleszczającym zapaleniem ścięgna. Najczęściej dotyczy ręki, szczególnie kciuka i palca serdecznego, ale zdarza się również w palcach stopy.

Powodem tej dolegliwości jest pogrubienie ścięgna mięśnia zginacza, który zaczyna pocierać o pochewkę ścięgnistą, wewnątrz której przebiega. Dr A. Notta, który w 1950 r. po raz pierwszy opisał tę chorobę, nazwał ją rozbieżnością pomiędzy objętością pochewki ścięgnistej zginacza a jego zawartością.

Czasami dochodzi do takiego zwłóknienia, że ścięgno nie jest w stanie przecisnąć się przez pochewkę, co zaczyna blokować ruch i pacjent nie może wyprostować palca.

Operacja palca strzelającego – znajdź klinikę

Przyczyny tej choroby nie są jednoznacznie określone. Wymieniane są jedynie czynniki ryzyka, takie jak mikrourazy mięśni dłoni w trakcie pracy, choroby reumatyczne czy wady wrodzone. Wiadomo jednak, że jeśli problem jest bagatelizowany, objawy choroby mogą istotnie zaburzyć pracę dłoni, np. odruch chwytania, i utrudniać czynności życia codziennego.

Jakie są objawy palca strzelającego?

Początkowo pacjent może odczuwać bezbolesne kliknięcia w trakcie prostowania / zginania palców, które z czasem rozwinąć się może w delikatne blokowanie z przeskakiwaniem ścięgna. Objaw ten najczęściej dotyczy podstawy palca, czyli stawu śródręczno-paliczkowego, ale może również występować dalej, czyli w stawie międzypaliczkowym.

Według obserwacji, przedstawionych w 2007 r. w czasopiśmie Current Reviews in Musculoskeletal Medicine, niektórzy pacjenci mogą odczuwać obrzęk i sztywność, a następnie stopniowe uczucie utraty pełnego zgięcia i / lub wyprostu zajętego palca bez „typowego” przeskakiwania.

Czasami też uczucie sztywności palca lub jego zablokowanie występuje rano i rozluźnia się w ciągu dnia.

Wyczuwalnym objawem zakleszczającego zapalenia ścięgna jest pojawiający się pod skórą, najczęściej u podstawy dłoni, guzek. Jak podają lekarze J.T. Houston i W.F.

Wilson, są to skręcone lub zbite włókna ścięgna, które nie może swobodnie przedostać się przez pochewkę ścięgnistą, co blokuje płynny ruch prostowania i zginania.

Natomiast próba wyprostu palca za każdym razem wymaga pokonania bolesnego oporu, który pacjent odczuwa i czasami słyszy jako ciche kliknięcie lub trzask.

W miarę upływu czasu pacjent, aby uniknąć bolesnego strzykania, zaczyna wyłączać objęty procesem chorobowym palec z ruchu, co prowadzi do rozwoju wtórnych przykurczów jego w stawach.

W najbardziej zaawansowanej fazie choroby palec ulec może trwałemu przykurczeniu zgięciowemu. Wynika to z faktu, że mięśnie zginające go są silniejsze niż prostujące, w związku z tym pokonanie oporu wytworzonego przez zaciskanie się ścięgna w pochewce jest dla nich wykonalne, zaś dla prostowników nie.

Źródło: ncbi.nlm.nih.gov

Oceń artykuł: 4.2/5 (opinie 85)

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*