Wirusowe zapalenie wątroby B (WZW typu B)

W celu rozpoznawania i monitorowania przebiegu zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B (hepatitis B virus, HBV), a także aby sprawdzić, czy szczepienie przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (WZW typu B) zapewniło odporność pożądanego stopnia.

Badanie wykonuje się:

  • w przypadku wystąpienia objawów WZW typu B
  • u osób, które mogły być narażone na kontakt z wirusem typu B
  • u osób z przewlekłą chorobą wątroby o innej przyczynie
  • po szczepieniu przeciw WZW typu B lub po terapii przeciwwirusowe

Próbka krwi pobierana jest z żyły łokj.

Zapalenie wątroby typu B spowodowane jest zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV). Jest to jeden z wirusów powodujących zapalenie wątroby charakteryzujące się zapaleniem i powiększeniem wątroby.

Inne przyczyny zapalenia wątroby to zatrucie lekami, zaburzenia wrodzone, choroby autoimmunizacyjne. HBV to jeden z pięciu, dotychczas zidentyfikowanych, wirusów hepatotropowych. Pozostałe 4 to: A, C, D i E.

Zakażenie HBV jest najczęstszą przyczyną ostrego zapalenia wątroby i najbardziej rozpowszechnioną przyczyną przewlekłych infekcji wirusowych na świecie (chociaż w europie i Ameryce Płn. To wzw typu C występuje częściej). Wg danych amerykańskiego Centrum Kontroli Zachorowań w roku 2007 w USA stwierdzono około 43 tysiące nowych zachorowań na wzw typu B.

Są to tylko dane szacunkowe i prawdopodobnie zaniżone gdyż wiele osób ma objawy łagodne i nie wie, że są zakażone. Przewlekła postać wzw typu B stanowi duży problem i dotyczy około 800 tys do 1 mln osób w USA. Szacuje się, że na świecie około 350 mln osób jest zakażonych i każdego roku wzw jest jednym z czynników przyczynowych zgonów u około 620 tys. osób.

HBV przenosi się poprzez kontakt z krwią lub innymi płynami z jam ciała od osób zakażonych. Ekspozycja może nastąpić np. w wyniku używania tych samych igieł do przetoczeń dożylnych leków lub poprzez kontakty seksualne bez zabezpieczeń.

Osoby, które żyją lub podróżują w rejony gdzie wirus typu B występuje często są narażone na większe ryzyko zakażenia. Matki mogą przekazać wirusa swoim dzieciom zwykle podczas porodu lub po porodzie.

Wirus jednak nie przenosi się poprzez żywność lub wodę, przypadkowe dotknięcia rąk, kaszel czy kichanie.

Przebieg zakażenia HBV może być różny, od postaci łagodnej trwającej tylko kilka tygodni do postaci przewlekłych i ciężkich trwających lata. Czasem przewlekłe zakażenie HBV prowadzi do poważnych powikłań jak marskość wątroby lub rak wątroby.

Niektóre stadia i postaci wzw typu B obejmują:

  • Ostrą infekcję – obecność typowych objawów przy dodatnim wyniku badania przesiewowego
  • Przewlekłą infekcję – z obecnością wirusa potwierdzona wynikiem badań laboratoryjnych i zapaleniem wątroby
  • Nosicielstwo (postać nieaktywna) — przetrwałe zakażenie bez objawów zapalenia wątroby (nosiciel- osobnik w dobrym stanie zdrowia lecz z obecnością wirusa w organizmie, który może potencjalnie zakażać innych)
  • „Zakażenie wyleczone” — bez objawów zakażenia; brak obecności DNA wirusa, brak objawów zapalenia wątroby (chociaż w wielu przypadkach wirus jest obecny w formie nieaktywnej w wątrobie)

Objawy ostrego zapalenia wątroby typu B mogą być bardzo podobne do objawów w przebiegu innego rodzaju ostrego zapalenia wątroby. Niektóre obejmują: gorączkę, zmęczenie, wymioty, nudności, żółtaczkę. Zapalenie wątroby powoduje jej uszkodzenie i niemożliwość prawidłowego funkcjonowania.

Wątroba nie może metabolizować toksyn lub produktów ubocznych przemiany materii jak np. bilirubiny i usuwać ich z organizmu. W przebiegu choroby stężenie bilirubiny i aktywność enzymów wątrobowych wzrastają. Badanie stężenia bilirubiny lub enzymów wątrobowych może wskazywać na zapalenie wątroby nie wskazuje jednak jego przyczyny.

Należy wykonać badania potwierdzające obecność zakażenia wirusem hepatotropowym.

Wiele różnego rodzaju badań można zastosować w celu wykrycia świeżego lub wcześniejszego zakażenia wątroby HBV.

W odpowiedzi na zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B (HBV) wytwarzane są przeciwciała anty-HBV, które można oznaczyć; aby wykryć antygen wirusa lub wirusowe DNA wykonuje się inne badania.

Badania te można stosować w celu wykrycia zakażenia w nieobecności objawów, określenia czy jest to zakażenie ostre czy przewlekłe oraz do monitorowania przewlekłego zakażenia.

Mimo, iż zakażenie HBV jest poważną chorobą u większości osób dorosłych przemija samoistnie. U niemowląt i dzieci na ogół rozwija się przewlekłe zakażenie. Dostępna jest szczepionka zapobiegająca zakażeniu wirusem typu B. W roku 1990 wdrożono rutynowe szczepienie dzieci przeciwko wzw typu B co spowodowało spadek zakażeń ostrych o 82%.

Artykuły zamieszczone w dziale Laboratorium dostarczą Ci ogólnych informacji na temat obróbki pobranej krwi, wymazu z gardła oraz krwiodawstwa i krwiolecznictwa.

Istnieje kilka badań laboratoryjnych służących do wykrywania przeciwciał przeciw HBV. Przeciwciała są to białka wytwarzane przez organizm w celu obrony przed antygenami (obcymi białkami). Są też w użyciu badania, które wykrywają obecność antygenów wirusa, inne pozwalają na wykrycie wirusowego DNA.

  • Zwykle jeden zestaw badań stosuje się do określenia przyczyny ostrego zakażenia, inny po postawieniu rozpoznania w celu monitorowania progresji choroby, wykrycia zakażenia przewlekłego i/ lub nosicielstwa.
  • Poniższa lista wskazuje na główne zastosowania badań w zakażeniu wątroby wirusem typu B:
  • w celu wykrycia ostrej fazy zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B: HBsAg (antygen powierzchniowy wzw B), hepatitis B core antibody anty-HBc (przeciwciała anty-antygenowi rdzeniowemu B) w klasie IgM i czasem HBeAg – antygen HBe
  • w celu wykrycia przewlekłej fazy zakażenia wirusem zapalenia wątroby typu B: HBsAg, DNA wirusa typu B (HBV DNA), czasem HBeAg
  • w celu monitorowania przewlekłej fazy zakażenia HBV i efektów leczenia: HBsAg, HBeAg), przeciwciała anty-antygenowi powierzchniowemu B (anti-HBs), IgG, anty-HBe IgG i HBV DNA
  • w celu wykrycia wcześniejszej ekspozycji na HBV u osoby z obniżoną odpornością (kiedy wirus może ulec reaktywacji): anty-HBc) całkowite i anty-HBs

Niektóre powody dla których przeprowadza się takie badania to: badanie przesiewowe w kierunku wykrycia zakażenia HBV w grupach ryzyka lub u dawców krwi, w celu stwierdzenia nosicielstwa, w celu wykrycia wcześniejszego zakażenia z późniejszym nabyciem odporności, w celu wykazania czy szczepienie spowodowało odporność na zakażenie HBV.Niektóre badania wykonuje się w celach przesiewowych wraz z testami na obecność innych wirusów hepatotropowych (HAV, HCV).

W tabeli podano rodzaje badań w przypadku infekcji HBV i ich zastosowanie:

Wirusowe zapalenie wątroby B (WZW typu B)

Inne badania jak AST, ALT, i GGT można stosować w celu monitorowania postępu choroby. W niektórych sytuacjach konieczna jest biopsja wątroby w celu potwierdzenia rozpoznania.

Badania związane z wzw typu B mogą być zlecane u osób mających objawy ostrego zapalenia wątroby w celu określenia czy ich przyczyna jest zakażenie HBV. Niektóre z tych objawów obejmują: gorączkę, zmęczenie, utratę apetytu, nudności i wymioty, bóle brzucha, ciemny mocz, blade stolce, bóle stawów i żółtaczkę.

Badania związane z wzw typu B stanowią dalszy etap diagnozowania gdy wyniki rutynowych testów (enzymów wątrobowych ALT, AST) są nieprawidłowe (podwyższone). Czasem w ten sposób można wykryć ostre wzw B gdy objawy są łagodne i przypominają objawy grypy. Przewlekłe wzw B częściej nie daje objawów i dlatego można je wykryć przy pomocy badań rutynowych.

Badanie HbsAg może być stosowane w celach przesiewowych w grupach wysokiego ryzyka wystąpienia przewlekłej formy wzw B. W 2008 r Centrum Kontroli Zachorowań w USA zweryfikowało wytyczne i zaleca wykonywanie badań na obecność antygenu HBs w następujących grupach osób:

  • mogących być potencjalnym źródłem zakażenia w wyniku przebytych przypadkowych ran, zakłucia igłami,; u pracowników służby zdrowia
  • osób urodzonych w rejonach o najczęstszym występowaniu HBsAg (>20%), np. Azja i Afryka
  • osób nieszczepionych, których rodzice pochodzą z rejonów o częstszym występowaniu HBsAg (>8%),
  • mężczyzn mających kontakty seksualne z mężczyznami
  • osób z podwyższonymi wartościami transaminaz (ALT, AST) bez oczywistych przyczyn
  • osób, u których układ odpornościowy został stłumiony poprzez podawanie leków
  • kobiet w ciąży
  • osób mających kontakty z zakażonymi HBV
  • osób zakażonych HIV

Gdy testy związane z wzw typu B są stosowane do monitorowania osób z przewlekłym zakażeniem można je wykonywać regularnie. HBsAg i HbeAg zwykle oznacza się co 6 miesięcy lub corocznie dopóki HbeAg nie zaniknie samoistnie.

U osób leczonych z powodu przewlekłego zakażenia HBV, HBeAg i HBV DNA można wykonywać w celu określenia czy leczenie jest skuteczne. Stężenie HBV DNA spadnie zwykle do wartości niewykrywalnych gdy leczenie jest skuteczne.

Jeśli wynik HBeAg był dodatni przed podjęciem leczenia i po leczeniu jest ujemny można po jakimś czasie zaprzestać leczenia wówczas gdy oba testy będą ujemne. Gdy HBeAg był ujemny przed leczeniem lub pozostaje dodatni leczenie należy kontynuować.

  1. Krew pobrana od dawców jest zawsze badana na obecność HBsAg przed jej dystrybucją.

Badania na obecność zakażenia wzw B mogą być zlecane jako pojedyncze testy lub w kombinacjach. Wyniki badań są oceniane łącznie. Nie wszystkie rodzaje testów wykonuje się u wszystkich badanych. Lekarz powinien wyjaśnić pacjentowi wyniki badań.

W Tabeli podsumowano możliwe interpretacje typowych wyników badań.

Wirusowe zapalenie wątroby B (WZW typu B)

*Uwaga: Pewne podtypy HBV, które nie mają  e-antygenu;  te podtypy są powszechne na Środkowym  Wschodzie i w Azji- w tych regionach wykonywanie tego badania nie ma większego sensu.  W tych przypadkach ujemny wynik HbeAg niekoniecznie oznacza, że antigen HBV nie jest obecny lub osoba nie zakaża; może być, że osobnik zakażony jest podtypem wirusa, który nie wytwarza e-antygenu.

HBV DNA:oznacza się ilość wirusa obecnego we krwi wyrażaną w jednostkach międzynarodowych na 1 mililitr (IU/mL). Wysoki wynik oznacza, że wirus aktywnie się namnaża (replikuje) i, że zakażenie może być przeniesione na inne osoby. Oznacza to również, że pacjent zakażony ma wysokie ryzyko uszkodzenia wątroby. Niska wartość HBV DNA poniżej ustalonej wartości odcięcia np.:

Dla pacjenta

Szczegóły 27.07.2021 Wirusowe zapalenie wątroby B (WZW typu B)

Profilaktyka zakażeń WZW

Wirusowe Zapalenie Wątroby

  • Szacuje się, że na świecie około 240 mln osób jest przewlekle zakażonych HBV, a blisko 700 tys. rocznie umiera z powodu powikłań.
  • U 78-85% osób zakażonych HCV (wirus zapalenia wątroby typu C) dochodzi do przewlekłej infekcji, z tego u ok. 20% pacjentów rozwija się marskość wątroby, a następnie rak wątrobowokomórkowy,
  • 130-150 mln osób na świecie jest zakażonych HCV.
  • Co roku odnotowuje się 1,4 mln zgonów spowodowanych następstwami przewlekłych zakażeń wirusami wywołującymi WZW typu B i C.
  • 90% Polaków nigdy nie wykonało badań diagnostycznych w kierunku Wirusowemu Zapaleniu Wątroby.
Leia também:  Hiperaldosteronizm – co to jest, przyczyny, objawy, leczenie

CZY WIESZ

Czym jest wirusowe zapalenie wątroby?

Jest to choroba wywołana przez wirusy zapalenia wątroby,która charakteryzuje się zmianami martwiczo-zapalnymi w wątrobie.Najczęściej wywołana jest wirusami typu A (HAV), B (HBV), C (HCV). Wirus HAV przenoszony jest drogą pokarmową i powoduje zwykle ostre zapalenie wątroby.

Wirusy HBV i HCV mogą przenosić się poprzez:

  • kontakty seksualne, w których może dojść do kontaktu z krwią;
  • używanie zanieczyszczonych igieł i strzykawek przez osoby zażywające narkotyki;
  • skażony sprzęt medyczny;
  • korzystanie z przedmiotów na których może znajdować się krew, np.: wspólne szczoteczki do zębów, maszynki do golenia;
  • robienie tatuażu lub w trakcie zabiegów kosmetycznych;
  • zakażonego członka rodziny w jednym gospodarstwie domowym oraz z matki na dziecko w trakcie porodu.

W Polsce, spośród wirusów uszkadzających wątrobę najczęściej występują zakażenia wirusami HBV i HCV.

WZW typu B

  • WZW typu B nazywane dawniej żółtaczką wszczepienną, jest jedną z najgroźniejszych chorób zakaźnych u człowieka. Może przebiegaćw postaci przewlekłej lub ostrej. Ostra infekcja może przebiegać z objawami o nasileniu średnim do bardzo ciężkiego. Przewlekłe zapalenie wątroby może doprowadzić do marskości lub nowotworu wątroby. Może również występować w postaci bezobjawowej, a jedyną oznaką uszkodzenia komórek wątroby jest podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALAT, ASPAT, GGTP).
  • Objawem ostrego zakażenia HBV jest zażółcenie skóry i białkówek oczu, osłabienie, ciemny kolor moczu, zaburzenia przewodu pokarmowego oraz brak apetytu. Objawy te pojawiają się do 6 mies. od zakażenia.
  • Infekcja tym wirusem zwykle utrzymuje się przez całe życie.

WZW typu C

  • Wirusowe zapalenie wątroby typu C to choroba zakaźna wywołana przez wirusa HCV.
  • U około 80% osób zakażenie przebiega bezobjawowo. Mogą jednak pojawiać się takie objawy jak zmęczenie, utrata apetytu, odbarwione stolce lub zażółcenie białek oczu. U ok. 50-70% osób pojawią się przewlekłe następstwa choroby. Okres wylęgania choroby wynosi do 6 miesięcy.
  • Badanie krwi w kierunku wykrycia przeciwciał zaleca się osobom, które między innymi: mają podwyższoną aktywność enzymów (ALT) i (AST), małopłytkowość, zażywały narkotyki, są przewlekle dializowane, są dziećmi matek u których wykryto zakażenie, miały przetaczaną krew lub są zakażone wirusem HIV czy HBV.

Szczepienie przeciw WZW

  • Szczepienia przeciwko HBV są aktualnie najbardziej skutecznym sposobem zapobiegania zakażeniu. Zachorowalność na tę chorobę obniżyła się od chwili wprowadzenia w latach 90-tych obowiązkowych szczepień ochronnych.

Oprócz obowiązkowego szczepienia noworodków, szczepienie jest zalecane:

  • osobom starszym, które wcześniej nie były szczepione;
  • osobom, które ze względu na tryb życia i wykonywane zajęcia są narażone na zakażenia związane z uszkodzeniem ciągłości tkanek;
  • osobom przewlekle chorym o wysokim ryzyku zakażenia.
  • Przeciwko WZW C nie ma szczepionki, są natomiast skuteczne leki w 98-99%. Najlepszą metodą zapobiegania chorobie jest przestrzeganie zasad zapobiegania zakażeniom w placówkach medycznych oraz sterylizacja sprzętu i używanie sprzętu jednorazowego użytku.
  • Istnieją skuteczne szczepionki przeciwko WZW typu A, wystarczą dwie dawki szczepionki aby uodpornić się na całe życie.

Najbardziej skuteczną metodą profilaktyki WZW jest przestrzeganie zasad higieny (częste mycie rąk), poprawa warunków sanitarnych oraz szczepienia ochronne!

Diagnostyka WZW

  • Podstawą w rozpoznaniu WZW typu A jest wykrycie w surowicy chorego przeciwciał anty HAV w klasie IgM. Możliwe jest wykonaniebadań całkowitych przeciwciał anty – HAV, w którym oznaczone są przeciwciała klasy IgM i IgG, wykrywa ono zarówno świeże, jak i dawniej przebyte zakażenie HAV.
  • Badaniem wykrywającym zakażenie HBV (wirus zapalenia wątroby typu B) jest obecność we krwi antygenu HBs, gdzie dodatni wynik oznacza zakażenie wirusem typu B. Badanie to jest refundowane przez NFZ, a skierowanie może wystawić lekarz podstawowej opieki zdrowotnej.
  • Podstawowym badaniem do wykrycia WZW typu C jest test na obecność przeciwciał anty-HCV /przeciwko wirusowi zapalenia wątroby typu C/. Jeśli wynik testu jest dodatni to pacjent jest kierowany do Poradni Chorób Zakaźnych celem wykonania dodatkowego specjalistycznego badania z krwi.

Źródło: Zespół Profilaktyki Zdrowotnej

Wirusowe zapalenie wątroby typu b (wzw b) – objawy, przyczyny, leczenie i profilaktyka

Zapadalność na wirusowe zapalenie wątroby typu B znacznie się zmniejszyła na przestrzeni ostatnich 50 lat. Obecnie w Polsce szczepienie przeciwko WZW typu B należy do szczepień obowiązkowych, co zdecydowanie przyczyniło się do zmniejszenia zapadalności na tę chorobę. W poniższym artykule odpowiadamy na pytania, jak wygląda przebieg wirusowego zapalenia wątroby typu B.

Co to jest HBV i WZW typu B?

HBV jest wirusem, który wywołuje zakażenie wirusowym zapaleniem wątroby typu B. WZW B inaczej nazywane jest „żółtaczką wszczepienną”. Rezerwuarem HBV jest człowiek – oznacza to, że choroba ta przenosi się jedynie z człowieka na człowieka.

Do zakażenia WZW typu B może dojść na drodze pozajelitowej (najczęściej poprzez kontakt z krwią), płciowej oraz okołoporodowej. Zapadalność na wirusowe zapalenie wątroby typu B znacznie się zmniejszyła w porównaniu do lat 70. i 80. ubiegłego stulecia i obecnie w Polsce dla ostrego WZW B wynosi ok. 0,14/100 000.

Zmniejszoną zachorowalność zawdzięczamy poprawie sterylizacji sprzętów oraz materiałów medycznych, jak również obowiązkowym szczepieniom.

Przyczyny WZW typu B

Do zakażenia wirusowym zapaleniem wątroby typu B dochodzi w wyniku kontaktu z krwią, bądź płynami ustrojowymi zarażonej osoby. Do zakażenia może dojść wyniku bliskiego kontaktu z osobą chorą na ostre lub przewlekłe WZW typu B (wspólne mieszkanie, kontakt seksualny).

Przyczyną zakażenia wirusem WZW B może być także poddawanie się inwazyjnym procedurom diagnostycznym, bądź też leczniczym, jak leczenie preparatami krwi, hemodializa oraz wszelkie zabiegi przebiegające z naruszeniem ciągłości skóry. Do zakażenia może dojść również np.

podczas wykonywania tatuażu. Zwiększone ryzyko zachorowania występuje u osób mających wielu partnerów seksualnych, jak również u osób uzależnionych od narkotyków dożylnych.

Dotyczy to także osób zawodowo narażonych na kontakt z krwią oraz płynami ustrojowymi – pracowników służby zdrowia, instytucji opiekuńczych.

Objawy WZW typu B

Objawy wirusowego zapalenia wątroby typu B zależą od jego charakteru – może być to zapalenie ostre, bądź przewlekłe.

W ostrym wirusowym zapaleniu wątroby typu B objawy obejmują przede wszystkim zwiększoną męczliwość, nudności, wymioty oraz silne bóle mięśni i stawów, które ustępują po wystąpieniu żółtaczki (objawy te pokrywają się z niektórymi objawami wzw typu a).

Może również występować mocz o ciemniejszym zabarwieniu oraz stolec o zabarwieniu jaśniejszym. Zakażenie może też przebiegać bez objawów.

Natomiast w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B u większości chorych nie występują żadne objawy. U osób z objawowym przebiegiem choroby najczęściej występuje uczucie zmęczenia oraz często obniżony nastrój.

Może dojść do nieznacznego powiększenia wątroby, a w cięższych przypadkach do występującej stale lub okresowo żółtaczki. Nierzadko zdarza się, że występujące objawy przewlekłego WZW B związane są z marskością wątroby, jak również pozawątrobowymi powikłaniami.

W przebiegu przewlekłego WZW B mogą występować okresowe zaostrzenia.

Wirusowe zapalenie wątroby B (WZW typu B)

Diagnostyka WZW typu B

W celu diagnostyki WZW B oznacza się DNA HBV, który jest markerem zakażenia tymże wirusem. Wykonuje się również badania serologiczne, polegające na oznaczeniu antygenów HBV (HBsAg, HBeAg) oraz swoiste przeciwciała (anty-HBc w klasie IgM i IgG, anty-HBe, anty-HBs). Oznacza się również aktywność enzymów wątrobowych ALT i AST.

Czy można wyleczyć wirusowe zapalenie wątroby typu B?

W ok. 90% przypadków udaje się wyleczyć wirusowe zapalenie wątroby typu B. Zwykle jednak wymagana jest co najmniej kilkumiesięczna terapia obejmująca stosowanie zarówno leczenia farmakologicznego, jak i niefarmakologicznego.

Leczenie WZW typu B

W terapii WZW B zaleca się odpoczynek oraz odpowiednie odżywianie i nawadnianie osoby chorej. Niemniej istotna jest rezygnacja z alkoholu, jak również z zażywania leków metabolizowanych w wątrobie.

W leczeniu WZW B wdraża się również leczenie farmakologiczne. W ostrym WZW B stosuje się przede wszystkim leki z grupy analogów nukleotydowych/nukleozydowych. W przebiegu przewlekłego WZW B poza analogiami nukletydowymi/nukleozydowymi, wykorzystuje się również interferony alfa.

Dieta przy WZW typu B

Bardzo ważne jest, aby osoba z wirusowym zapaleniem wątroby typu B była odpowiednio odżywiona i nawodniona.

Istotne jest zapewnienie odpowiedniego zapotrzebowania energetycznego, mając na uwadze odpowiedni procentowy udział poszczególnych składników odżywczych w diecie – ok. 70% powinny stanowić węglowodany, 10-20% tłuszcze, 10% białka.

Dieta powinna być lekkostrawna oraz wykluczać składniki, które mogłyby spowodować podrażnienie układu pokarmowego. Stopniowo można rozszerzać dietę o inne produkty, biorąc pod uwagę tolerancję chorego.

Zadbaj o wątrobę stosując odpowiednią suplementację

WZW B w ciąży

Zakażenie HBV nie ma działania teratogennego. Oznacza to, że zakażenie tym wirusem nie wpływa niekorzystnie na rozwój płodu i ciąża rozwija się tak samo jak u kobiet niezakażonych. Niekiedy jednak zaleca się, aby poczekać z planowaniem ciąży do momentu zakończenia leczenia przez kobietę zakażoną, co ma związek ze stosowanymi lekami.

Jeśli jednak kobieta stosująca leczenie przeciwko HBV zajdzie w ciąże, istnieje możliwość takich leków, które są dozwolone w ciąży. Noworodkowi matki zakażonej podaje się po porodzie standardową dawkę szczepionki przeciwko WZW B oraz swoistą immunoglobulinę przeciwko HBsAg.

Warto również wspomnieć, że wirusowe zapalenie wątroby typu B nie stanowi przeciwwskazania do karmienia piersią.

Powikłania WZW B

Do powikłań wirusowego zapalenia wątroby typu B zalicza się przede wszystkim marskość wątroby, do rozwoju której dochodzi u 8-20% chorych na przewlekłe WZW B w ciągu 5 lat.

Ryzyko tego powikłania wzrasta, gdy dodatkowo występuje zakażenie HIV lub HCV, u mężczyzn, u pacjentów w średnim lub podeszłym wieku oraz u osób nadużywających alkoholu. Innym możliwym powikłaniem jest rak wątrobowokomórkowy.

Może także dojść do rozwoju chorób spowodowanych z obecnością kompleksów immunologicznych – kłębuszkowego zapalenia nerek, krioglobulinemii mieszanej, guzkowego zapalenia tętnic. Do powikłań tych dochodzi jednak rzadko.

Profilaktyka WZW typu B

Podstawą profilaktyki przed zakażeniem HBV jest przede wszystkim stosowanie szczepień ochronnych. Ponadto, należy unikać sytuacji, w których mogłoby dojść do kontaktu z krwią lub płynami ustrojowymi osoby potencjalnie zakażonej HBV.

Leia também:  Como calcular o tempo takt no processo de produção

Piśmiennictwo

1. Juszczyk J. Ostre wirusowe zapalenie wątroby typu B. Interna Szczeklika 2018 2. Juszczyk J., Walewska-Zielecka B. Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B. Interna Szczeklika 2018

Wirusowe zapalenie wątroby typu B – wszystko, co musisz wiedzieć o tej chorobie

Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW typu B) to schorzenie wątroby wywoływane przez wirusa HBV. Choroba występuje na całym świecie i szacuje się, że zakażonych jest ponad 250 milionów ludzi. Dowiedz się, na czym polega oraz jak się ją diagnozuje i leczy!

Wirusowe zapalenie wątroby B (WZW typu B)

Ostre WZW typu B u wielu osób przebiega zupełnie bezobjawowo, u innych manifestuje się wzmożoną męczliwością czy żółtaczką. Przetrwałe zakażenie HBV skutkuje przewlekłą chorobą wątroby, co w ciągu kilku lat może doprowadzić do marskości wątroby oraz raka wątrobowokomórkowego.

Wirusowe zapalenie wątroby typu B – diagnostyka

Serologia zakażenia HBV jest bardzo skomplikowana, a obecność wybranych antygenów i przeciwciał jest ściśle zależna od fazy zakażenia. Dlatego interpretacji wyników zawsze powinien dokonywać lekarz, który w razie potrzeby może rozszerzyć diagnostykę o interesujące go parametry.

W surowicy krwi można wykryć antygeny: HBs (HBsAg) i HBe (HBeAg)  oraz przeciwciała anty-HBc w klasie IgM i IgG, anty- HBe i anty- HBs.

Obecność przeciwciał anty- HBc IgM oraz antygenu HBs są podstawą rozpoznania ostrego zakażenia, które przechodzi w zapalenie przewlekłe (o czasie trwania powyżej 6 miesięcy) u mniej niż 5% dorosłych.

U noworodków i niemowlaków dotyczy to jednak niemal 90% przypadków.

W przewlekłym WZW B badanie DNA HBV w surowicy krwi wskazuje na obecność ponad 105 kopii/ml, stwierdza się antygen HBs powyżej 6 miesięcy oraz stały lub czasowy wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej, ALT. Biopsja wątroby uwidacznia zmiany martwiczo-zapalne i wskazuje na stopień zaawansowania włóknienia wątroby, który można ocenić także za pomocą nieinwazyjnego badania – elastografii.

Dodatkowa obecność antygenu HBe świadczy o dużej zakaźności chorego.

Jeśli antygen HBe nie występuje, stwierdza się natomiast obecność przeciwciał anty-HBe, a DNA HBV wynosi mniej niż 104 kopii/ml, stężenie antygenu HBs jest niewielkie i aktywność ALT jest w normie, mamy do czynienia z nieaktywnym zakażeniem.

Obecność samych przeciwciał anty-HBc mówi o przebyciu zakażenia w przeszłości. Jeśli natomiast byłeś szczepiony przeciwko WZW typu B, w Twojej krwi będą wykrywalne jedynie przeciwciała anty-HBs.

Wszystkie powyżej wymienione badania antygenów i przeciwciał możesz wykonać w Diagnostyce. Pamiętaj, że interpretacja serologiczna zakażenia WZW B jest trudna, antygeny i przeciwciała mogą występować w różnych konfiguracjach, a postawienie diagnozy bezwzględnie wymaga oceny lekarskiej.

WZW B – objawy choroby

Ostre wirusowe zapalenie wątroby typu B może przebiegać bezobjawowo lub manifestować się wzmożoną męczliwością, nudnościami i wymiotami, bólami brzucha, mięśni oraz stawów. Czasem pojawia się żółtaczka, odbarwienie stolca i ciemny mocz lub uporczywy świąd skóry. Rośnie aktywność aminotransferaz w osoczu oraz poziom bilirubiny.

U niektórych osób zakażenie przechodzi w fazę przewlekłą. Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B przez długi czas może nie dawać żadnych dolegliwości lub objawiać się niecharakterystycznym uczuciem zmęczenia i gorszego samopoczucia. Aktywne zakażenie może prowadzić do okresowych zaostrzeń, o obrazie podobnym do ostrej fazy choroby.

U innych chorych na pierwszy plan wysuwają się powikłania pozawątrobowe, których obecność związana jest z powstawaniem kompleksów immunologicznych. Należą do nich np.

kłębuszkowe zapalenie nerek czy guzkowe zapalenie tętnic.

Czasem pacjenci dowiadują się o chorobie, dopiero gdy pojawią się pierwsze symptomy marskości wątroby, która rozwija się zaledwie w ciągu kilku lat nawet u 1/5 chorych. Wzrasta również ryzyko raka wątrobowokomórkowego.

Jak dochodzi do zakażenia?

Do zakażenia wirusem HBV dochodzi drogą krwiopochodną (przez kontakt z krwią lub zanieczyszczonymi krwią narzędziami), płciową oraz okołoporodowo.

Czynnikami ryzyka są:

  • wszelkie zabiegi naruszające ciągłość skóry (np. operacje, tatuowanie),
  • ryzykowne zachowania seksualne,
  • przetaczanie preparatów krwi,
  • hemodializa,
  • stosowanie narkotyków dożylnych,
  • praca w zawodzie związanym z kontaktem z krwią i płynami ustrojowymi.

Takie czynniki zwiększają także ryzyko zachorowania na WZW typu C. Więcej na ten temat możesz przeczytać tutaj: Wirusowe zapalenie wątroby typu C – fakty na temat choroby

Na szczęście świat od wielu lat dysponuje szczepionką przeciwko WZW B, która w Polsce od niemal trzydziestu lat jest obowiązkową szczepionką dla noworodków.

Jeśli jednak nie byłeś szczepiony przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, nic nie stoi na przeszkodzie, aby to zrobić teraz (prócz uniwersalnych przeciwwskazań dla wszystkich „nieżywych” szczepionek).

Przemyśl tę kwestię, szczególnie jeśli znajdujesz się w grupie ryzyka.

WZW B – leczenie

Postępowanie w przypadku ostrego WZW B opiera się przede wszystkim na zaprzestaniu spożywania alkoholu, stosowaniu zoptymalizowanej diety i odpoczynku. W przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu B podstawę działania stanowi natomiast leczenie przeciwwirusowe.

Stosowane obecnie leki to: interferon α2a i α2b, pegylowany interferon α2a (PegIFN) oraz naturalny interferon α, analogi nukleozydowe i nukleotydowe: adefowir, entekawir, lamiwudyna i telbiwudyna.

Schematy i czas trwania leczenia dobierane są indywidualnie, w zależności od stanu pacjenta.

Jeśli coś Cię zaniepokoi i podejrzewasz, że możesz być zakażony wirusem HBV, koniecznie udaj się do lekarza. W razie potrzeby możesz również skorzystać z konsultacji ze specjalistą w Diagnostyce.

O wirusowym zapaleniu wątroby przeczytasz także w artykule: Wirusowe zapalenie wątroby… nie jedno ma imię.

Bibliografia:

  • Interna Szczeklika- P. Gajewski, A. Szczeklik
  • WHO
  • „Markery wirusowego zapalenia wątroby” – K. Gajewski

Co powoduje wirusowe zapalenie wątroby typu B. Jak można się zarazić?

Wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW typu B) lub inaczej mówiąc żółtaczka wszczepienna to choroba zakaźna wywoływana przez wirus HBV. Podstawową drogą przenoszenia wirusa jest krew, w związku z czym każdy kontakt z krwią nosiciela wirusa wiąże się z ryzykiem zarażenia.

Do zakażenia może dojść na trzy sposoby: drogą krwiopochodną (kontakt z krwią nosiciela wirusa HBV), płciową (podczas kontaktów seksualnych bez zabezpieczenia) i okołoporodową (gdy nosicielka wirusa zaraża swoje dziecko). Najczęstszym źródłem zakażeń jest krew.

Do zakażenia może dojść podczas wykonywania rutynowego zabiegu lub operacji, przy okazji wizyty u stomatologa lub kosmetyczki (podczas zabiegów związanych z używaniem igieł).

Wirus HBV wnika do organizmu człowieka znacznie łatwiej niż wirus HCV (10 razy łatwiej) i wirus HIV (do 100 razy łatwiej), w związku z czym ryzyko zarażenia przy przypadkowym kontakcie z krwią lub płynami ustrojowymi nosiciela jest niezwykle wysokie.

Wirus HBV – co to takiego?

Wirusowe zapalenie wątroby typu B to choroba wywoływana przez wirus HBV (hepatitis B virus) z rodziny Hepadnaviridae. Po zarażeniu dochodzi do namnożenia wirusowych białek w błonie komórkowej hepatocytów (komórek wątrobowych), co wyzwala reakcję obronną układu odpornościowego i prowadzi do powstania rozległych uszkodzeń wątroby.

Drogi zakażenia wirusem HBV:

  • Krwiopochodne – najczęstszą przyczyną zakażeń wirusem HBV jest bezpośredni kontakt z krwią nosiciela wirusa. Wystarczy mikroskopijna ilość krwi (ilość niedostrzegalna gołym okiem), która dostanie się na błonę śluzową lub uszkodzoną skórę, by spowodować zarażenie. Najczęściej do takiego zarażenia dochodzi podczas wykonywania zabiegów związanych z naruszeniem powierzchni skóry – przy okazji operacji i innych zabiegów medycznych, a także podczas wykonywania tatuaży, przebijania uszu, zabiegów akupunktury czy wizyt u stomatologa (gdy stomatolog nie dba o sterylność narzędzi). Co warte podkreślenia, do zarażenia może dojść również wtedy, gdy używamy tych samych przedmiotów higieny osobistej, co osoba zarażona. Wirus może być przenoszony przez maszynki do golenia, nożyczki, szczoteczki do zębów i inne przedmioty, na których mogą znaleźć się płyny ustrojowe zarażonej osoby.
  • Płciowe – stosunki seksualne bez zabezpieczenia (bez stosowania prezerwatywy) to kolejna z typowych dróg przenoszenia wirusa HBV. By zabezpieczyć się przed wirusem, należy stosować prezerwatywy, również podczas seksu oralnego. Wirus HBV z łatwością przenika przez błony śluzowe i do zarażenia zwykle wystarczy chwilowy kontakt z niewielką ilością płynu ustrojowego nosiciela. Oczywiście prezerwatywa nie gwarantuje całkowitego bezpieczeństwo, bo zawsze istnieje ryzyko jej pęknięcia podczas stosunku. Jednak materiał, z jakiego wykonuje się prezerwatywy, jest nieprzenikliwy dla wirusa HBV i w tym sensie tego typu zabezpieczenie stanowi najlepszą ochronę przed zarażeniem wirusem drogą płciową. Prócz stosowania prezerwatyw, warto uważać również na wszelkie ranki, które mogą pojawić się w okolicy narządów płciowych. Gdy dojdzie do kontaktu wydzieliny z uszkodzoną powierzchnią skóry lub błony śluzowej, ryzyko zarażenia znacznie wzrasta.   

Okołoporodowe – gdy nosicielką wirusa HBV jest kobieta w ciąży, do zarażenia dziecka może dojść zarówno w trakcie trwania ciąży, jak i podczas porodu.

By zapobiec zarażeniu (gdy u kobiety potwierdzono zakażenie wirusem HBV) dziecku podaje się mu immunoglobuliny HBIG (blokują działanie wirusa HBV) i szczepionkę (pierwszą dawkę szczepionki przeciwko wirusowi HBV należy podać dziecku w ciągu 24h od urodzenia).

Centrum Medycne Multimedic zaprasza na szczepienia przeciw WZW B.

Wirusowe Zapalenie Wątroby typu B

Co to jest wirusowe zapalenie wątroby typu B (WZW typu B), czyli tzw. “żółtaczka wszczepienna”?

Jest to jedna z najpoważniejszych chorób zakaźnych, wywoływana przez wirus nazywany HBV. Konsekwencją zakażenia wirusem jest czasowe lub trwałe uszkodzenie wątroby.

Jak dochodzi do zakażenia?

Zakazić można się w każdym wieku. Wirusy wnikają do organizmu człowieka poprzez zakażoną krew lub zanieczyszczone krwią narzędzia stosowane do zabiegów medycznych jak i niemedycznych np. w salonie fryzjerskim, gabinecie kosmetycznym, w czasie przekłuwania uszu, tatuażu, wstrzykiwania narkotyków.

Do zakażenia może dojść podczas stosunków płciowych. Źródłem zakażenia są ludzie chorzy oraz osoby zakażone, bez objawów choroby (tzw. nosiciele). Wirusowe zapalenie wątroby typu B jest chorobą rozpowszechnioną i bardzo zakaźną.

Do zakażenia wystarczy zaledwie 0,00004 mililitra krwi, a więc jedną kroplą krwi może się zakazić ponad tysiąc osób.

Jakie są objawy i następstwa zachorowania na WZW typu B?

Główne objawy to uczucie zmęczenia, gorączka, bóle mięśni i stawów, nudności, wymioty, brak apetytu, bóle brzucha, czasem biegunka.

Leia também:  Odstawienie tabletek antykoncepcyjnych – objawy i płodność

Osłabienie bywa tak znaczne, że zmusza chorego do pozostawania w łóżku przez wiele tygodni. U 30% chorych pojawia się zażółcenie skóry i spojówek, ciemna barwa moczu, odbarwiony stolec, świąd skóry.

U niektórych osób choroba przejdzie w stan przewlekły, czego konsekwencją może być marskość lub rak wątroby.

Jak leczy się wirusowe zapalenie wątroby typu B?

Jak dotąd nie istnieje w pełni skuteczne leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu B, dlatego zapobieganie jest najlepszą formą ochrony przed chorobą. W leczeniu zasadniczą rolę odgrywa długotrwałe oszczędzanie wątroby.

Czy WZW typu B jest poważną chorobą?

Tak, jest to jedna z najpoważniejszych chorób zakaźnych. Około 10% osób dorosłych, które zachorowały na WZW typu B staje się przewlekłymi nosicielami wirusa.

Pacjenci ci mogą być źródłem zakażenia innych osób, a ponadto w późniejszym okresie życia mogą rozwijać się u nich zagrażające życiu powikłania: marskość lub pierwotny rak wątroby. W Polsce około 60% zgłaszanych przypadków pierwotnego raka wątroby jest następstwem przewlekłego WZW typu B.

Szacunkowe dane pozwalają na stwierdzenie, że w Polsce co roku umiera na pierwotnego raka wątroby około 2000 osób, a z powodu marskości wątroby 6000 chorych.

Czy można zabezpieczyć się przed zachorowaniem na WZW typu B?

Tak, przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B dostępna jest szczepionka. Aby ochrona przed infekcją była długotrwała – wymagane są trzy dawki szczepionki podane w schemacie 0, 1, 6 miesięcy. O szczegóły zapytaj lekarza lub pielęgniarkę.

HBV – WZW Typu B – Badania, Objawy, Leczenie | Blog Port Zdrowia

WZW B (Wirusowe zapalenie wątroby typu B)  jest to choroba , która prowadzić może do marskości wątroby i rozwoju raka (HCC). Wywoływana jest przez wirusa zapalenia wątroby typu  B (wirus HBV – Hepatitis B Virus), który po wniknięciu  do organizmu powoduje namnażanie białka wirusowego wewnątrz komórek wątroby.

Jedynym rezerwuarem  dla  tego wirusa  jest człowiek. Zidentyfikowano 3 drogi zakażenia: pozajelitową (głównie krew), płciową, okołoporodową. Według danych WHO ~ 2 mld ludzi przebyło zakażenie, a ponad 240 mln choruje przewlekle na wirusowe zapalenie wątroby typu B. Rocznie z powodu WZW typu B lub jego powikłań umiera 600 000 ludzi.

W latach 70 i 80 w Polsce zapadalność na wirusowe zapalenie wątroby typu B wynosiła 43 / 100 000 osób. Obecnie, ze względu na powszechny program szczepień oraz poprawę sterylizacji sprzętu, spadła do 0,34 / 100 000.

HBV jest wirusem DNA, który cechuje się niezwykłą opornością na leki przeciwwirusowe. Jego przetrwanie po leczeniu skutkuje nawrotami zakażenia.

Drogi zakażenia wirusowym zapaleniem wątroby typu B

Zakażenie wirusem HBV odbywa się poprzez kontakt z  płynami ustrojowymi lub krwią osoby zakażonej. HBV jest 100 razy bardziej zakaźny niż wirus HIV, przez co do zakażenia dochodzi już przy kontakcie z bardzo małą ilością krwi.

Do zakażenia wirusem dochodzi podczas:

  • korzystania z niejałowego sprzętu medycznego skażonego krwią (np. igły, narzędzia chirurgiczne) w trakcie:
  • pobierania lub przetaczania krwi od osoby zakażonej,
  • przetaczania środków krwiopodobnych
  • wizyty u dentysty
  • przeszczepu narządów
  • dializy
  • badań endoskopowych
  • kontaktów seksualnych z osobą zakażoną
  • w trakcie porodu – wirus przechodzi z zakażonej matki na dziecko
  • zabiegów kosmetycznych i fryzjerskich
  • wykonywania tatuaży i piercingu
  • zabiegów akupunktury

W grupie ryzyka zakażeniem HBV znajdują się:

  • osoby mające bliski kontakt z chorym na ostre lub przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B,
  • osoby poddające się inwazyjnym procedurom diagnostycznym,
  • osoby mające wielu partnerów seksualnych,
  • osoby uzależnione od narkotyków podawanych drogą dożylną,
  • ratownicy medyczni, pracownicy służby zdrowia, personel instytucji opiekuńczych, którzy – wykonywanego zawodu – narażeni są na kontakt z krwią lub płynami ustrojowymi,
  • więźniowie.

Objawy i przebieg wirusowego zapalenia wątroby typu B

Od zarażenia do wystąpienia objawów WZW typu B może minąć od 60 dni do nawet 6 miesięcy. Zakażenie HBV może mieć przebieg ostry lub dawać niespecyficzne objawy. Połowa osób zakażonych wirusem HBV nie odczuwa żadnych objawów, a jedynie wykazuje podwyższoną aktywność enzymów wątrobowych (ALT i AST). Niestety nawet w trakcie bezobjawowego zakażenia może dojść do powikłań, w tym:

  • przewlekłego WZW B,
  • marskości wątroby,
  • raka wątrobowokomórkowego.

Ostre wirusowe zapalenie wątroby typu B

W okresie zwiastunów u 5-15% osób występują niecharakterystyczne objawy, podobne do innych chorób wirusowych: złe samopoczucie, bóle mięśni, osłabienie, stan podgorączkowy lub łagodna gorączka.

Wystąpić też mogą nudności, wymioty, ciemne zabarwienie moczu oraz stolec o zabarwieniu jaśniejszym czy bóle w prawym podżebrzu. Następnie pojawia się żółtaczka – żółte zabarwienie białkówek oczu i skóry.

W niektórych przypadkach rozwija się  ostra niewydolność wątroby – stan zagrażający życiu; dla chorych w najcięższym stanie ratunkiem jest pilny przeszczep wątroby.

W przypadku 2-5 % dzieci starszych i osób dorosłych stan ostry przechodzi w przewlekłe zapalenie wątroby.

Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B

Większość chorych nie odczuwa żadnych dolegliwości. Najczęstszy objaw to przewlekłe zmęczenie, obniżony nastrój, w badaniu fizykalnym powiększenie wątroby. U części pacjentów pierwsze objawy związane są z rozwijającą się marskością wątroby. Przewlekłe WZW typu B charakteryzuje się krwawieniem z dziąseł i nosa, świądem skóry czy rozszerzonymi naczynkami krwionośnymi.

Po okresie ostrym choroby, zakażenie może przejść w stan przewlekły, w którym możemy wymienić: fazę immunotolerancji, immunoreaktywności, nieaktywne nosicielstwo HBV, zakażenie utajone.

Diagnostyka wirusowego zapalenia wątroby typu B

Do diagnostyki wirusowego zapalenia wątroby typu B wykorzystuje się markery serologiczne, czyli cząstki wykrywane w krwiobiegu pacjenta. Można je podzielić na markery, które są częścią wirusa jak i te, które produkuje układ immunologiczny chorego w odpowiedzi na zakażenie. W nazwie markerów „wirusowych” stosuje się końcówkę Ag – antygen wirusowy:

Markery produkowane przez układ odpornościowy zawierają w nazwie słowo anty- przeciw cząstkom wirusa zapalenia wątroby typu B. Są to przeciwciała:

  • anty-HBc,
  • anty-Hbs,
  • anty-HBe.
  • Obecność przeciwciał anty-HBc IgM oraz antygenu HBs są podstawą do diagnozy ostrego zakażenia, które następnie przechodzi w zapalenie przewlekłe, trwające więcej niż 6 miesięcy.
  • Powyższe cząsteczki występują we krwi w różnym czasie i poszczególnych „konstelacjach” co pozwala określić, w której fazie zakażenia jest chory.
  • Potwierdzeniem aktywnego zakażenia jest wykrycie materiału genetycznego wirusa we krwi (HBV DNA).
  • Do diagnostyki i leczenia pomocne jest badanie biochemiczne aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT).
  • Innymi metodami, które mogą pomóc wykryć zakażenie WZW B, są:
  • badania krzepliwości,
  • morfologia
  • białko całkowite
  • poziom albuminy

W celu oceny stopnia uszkodzenia wątroby stosuje się biopsję wątroby. Obecnie biopsja coraz częściej jest zastępowana przez metody nieinwazyjne. Szczególnie przydatne w monitorowaniu przebiegu włóknienia są:

  • Elastografia SWE,
  • Fibroscan,
  • Fibrotest.

Leczenie WZW typu B

Ze względu na budowę oraz działanie wirusa HBV, jego całkowite usunięcie z organizmu jest niemożliwe.

Leczenie ma za zadanie maksymalne zahamowanie namnażania się wirusa, przez co w większości przypadków następuje zahamowanie włóknienia wątroby, a także jego cofnięcie, oraz normalizacja  wskaźników biochemicznych.

Poprawie ulega także jakość życia, zmniejsza się ryzyko wystąpienia raka wątrobowokomórkowego oraz wydłuża przeżywalność.

W fazie ostrej WZW B nie stosuje się leczenia środkami przeciwwirusowymi. Leczenie takie może być stosowane w przebiegu nadostrym, w którym rozważa się przeszczep wątroby. Stosuje się natomiast takie same zalecenia jak przy WZW A, czyli odpoczynek, ograniczenie aktywności fizycznej, lekkostrawna dieta, picie dużej ilości płynów oraz unikanie alkoholu oraz tytoniu.

W przewlekłym WZW B po odpowiedniej kwalifikacji stosujemy Interferon alfa, nukleozydowe i nukleotydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy. Niezwykle istotne jest, aby nie dopuścić do groźnych dla zdrowia i życia powikłań.

Do najgroźniejszych powikłań przewlekłego zapalenia wątroby należą

  • włóknienie i marskość wątroby (rozwija się u 8-20% pacjentów w przeciągu 5 lat),
  • rak wątrobowokomórkowy.

Zapobieganie

Profilaktykę WZW B (wirusowego zapalenia wątroby typu B) można podzielić na dwie grupy:

Metody nieswoiste

  • rygorystyczne przestrzeganie zasad zapobiegania zakażeniom, polegające na stosowaniu sprzętu jednorazowego użytku i zabezpieczaniu materiału zakaźnego
  • Badanie dawców krwi na obecność HBV
  • rejestracja nowych zachorowań, która pomaga ograniczyć rozprzestrzenianie się choroby
  • unikanie przypadkowych kontaktów seksualnych

Metody swoiste

  • Szczepienie ochronne przeciwko WZW B osób narażonych na zakażenie w tym: personelu medycznego, pacjentów przed planowanymi zabiegami, pacjentów z chorobami przewlekłymi czy niemowląt do 1 roku życia (optymalnie wszyscy powinni być zaszczepieni przeciwko WZW typu B).

Szczepienia ochronne przeciwko WZW B

Szczepienia stanowią najskuteczniejszą metodę przeciwdziałania zakażeniom wirusowym zapaleniem wątroby typu B. Programowi obowiązkowych szczepień podlegają:

  • niemowlęta od urodzenia do ukończenia pierwszego roku życia
  • uczniowie i studenci szkół medycznych lub szkół, w których prowadzone jest kształcenie w kierunkach medycznych
  • personel wykonujący zawód medyczny, w którym jest duże prawdopodobieństwo zakażenia wirusem HBV.
  • osoby narażone na zakażenie w wyniku kontaktu z osobą zakażoną, które nie były szczepione przeciw WZW B
  • osoby zakażone wirusowym zapaleniem wątroby typu C
  • osoby w zaawansowanej chorobie nerek (filtracja kłębuszka poniżej 30 ml/min) oraz osoby poddawane dializie.

Ponadto zaleca się również szczepienia przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B:

  • osobom narażonym na uszkodzenia ciągłości skóry i mogące mieć styczność z zakażoną krwią lub płynem ustrojowym
  • osobom narażonym na zakażenie poprzez kontakty seksualne
  • przewlekle chorym: zmagającym się z niedoborem odporności, leczonym immunosupresyjnie, chorych z niewydolnością nerek lub cukrzycą.
  • osobom, które przygotowywane są do zabiegów operacyjnych
  • osobom starszym oraz dzieciom i młodzieży nieobjętych programem szczepień obowiązkowych.

Cykl szczepienia – 3 dawki – trwale uodparnia na wirus zapalenia wątroby typu B. W większości przypadków nie jest konieczne podawanie dawek przypominających.

Szczepionka należy do grupy szczepionek inaktywowanych. Oznacza to, że nie zawiera ona materiału genetycznego wirusa i dlatego nie może wywołać zakażenia HBV.

Szczepienie przeciwko WZW B ma dużą skuteczność i rzadko daje niepożądane odczyny poszczepienne. Chroni ono przed rozwojem powikłań oraz przed zachorowaniem na WZW typu D.

Dostępne są również szczepionki skojarzone – przeciwko WZW B i WZW A.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*