Paciorkowiec – objawy zakażenia, leczenie, jak można się nim zarazić bakteriami?

Streptococcus agalactiae to bakterie wchodzące w skład mikloflory człowieka z grupy ziarniaków. Zasiedlają układ pokarmowy oraz drogi moczowo-płciowe.  Ten paciorkowiec występują u około 10-30% zdrowych kobiet i zazwyczaj jest nieszkodliwy.

Niekiedy jednak bakteria ta wywołuje stan zapalny dróg moczowych bądź narządów miednicy mniejszej, który jest szczególnie niebezpieczny dla kobiet w ciąży.

Streptococcus agalactiae przyspiesza akcję porodową i prowadzi do poporodowego zapalenia jamy macicy lub gorączki połogowej, która jest stanem zagrażającym życiu.

Objawy zakażenia steptococcus agalactiaePaciorkowiec – objawy zakażenia, leczenie, jak można się nim zarazić bakteriami?

Powodowane przez paciorkowiec objawy łatwo przeoczyć i zbagatelizować, dlatego namnażanie bakterii często przebiega w ukryciu. Są to standardowe objawy występujące przy wszelkich infekcjach układu moczowo-płciowego.

A więc pojawia się ból i pieczenie podczas oddawania moczu, zapalenie pęcherza, ból podbrzusza. Zwiększa się ilość upławów, mężczyźni miewają bolesne wzwody, może nawet pojawić się krew w stolcu.

Kolonizacji paciorkowców sprzyja cukrzyca i choroby układu krążenia, dlatego osoby chorujące należą do grupy ryzyka.

Jak można się zarazić paciorkowcem streptococcus agalactiae?

Paciorkowce z grupy B przenoszone są na dwa sposoby: drogą kropelkową lub płciową. Ryzyko wzrasta, gdy nie mamy nawyku mycia rąk lub przebywamy w dużych skupiskach ludzkich. Patogen przenika do nowego nosiciela przez nabłonek lub mikrourazy, a że występuje powszechnie – łatwo się nim zarazić.

Paciorkowiec – objawy zakażenia, leczenie, jak można się nim zarazić bakteriami?Dane epidemiologiczne szacują, że bakterią steptococcus agalactiae zarażone jest około 20% ciężarnych, a ryzyko przeniesienia zakażenia na noworodka sięga aż 70%. W wyniku infekcji spowodowanej przez tego paciorkowca dochodzi do zapalenia w układzie oddechowym, które może zakończyć się zapaleniem płuc oraz występują zmiany w układzie nerwowym. Może także rozwinąć się posocznica. Powikłania po nieleczonym zakażeniu bakteryjnym są więc na tyle poważne, a dodatkowo wysoki procent kolonizacji kobiet ciężarnych i noworodków przekonuje do wykonania w ciąży przesiewowych badań na nosicielstwo dla bezpieczeństwa matki i dziecka. Nosicielami paciorkowca mogą być także mężczyźni – powiedział dr n. med. Igor Michajłowski, specjalista dermatolog-wenerolog z Gdańska

Streptococcus agalactiae w ciąży

Paciorkowce są szczególnie niebezpieczne dla kobiet ciężarnych. Infekcja obejmuje błony płodowe i może przyspieszyć akcję porodową. Prowadzi także do zapalenia opon mózgowych u dziecka. Noworodek szczególnie narażony jest na zakażenie w czasie porodu.

Ryzyko rozwinięcia się infekcji u dziecka jest wysokie. Podobnie groźne są poważne konsekwencje dla niedojrzałego układu odpornościowego dziecka. Dzieci zakażone paciorkowcem narażone są na problemy ze wzrokiem, słuchem, porażenie mózgowe, a nawet sepsę.

Jak wykryć streptococcus agalactiae?

W 35-37 tygodniu ciąży warto wykonać badanie mikrobiologiczne, przypominające badanie cytologiczne. Bezpieczne dla płodu i bezbolesne dla matki. Materiał do badania pobiera się z pochwy lub/i cewki moczowej.

Jeszcze dokładniejszą metodą są testy PCR- to testy molekularne wykrywające materiał genetyczny bakterii za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy. Tu także próbkę do badań pobiera się z pochwy, szyjki macicy, cewki moczowej lub z odbytu. Test jest bardzo dokładny – jego czułość i swoistość wynosi 99%, co pozwala na wiarygodny wynik.

Testy PCR są dostępne na stronie drwenerolog.pl.

Sposoby leczenia streptococcus agalactiae

Leczenie paciorkowca jest proste i 100% skuteczne. Przez okres 7-10 dni stosuje się antybiotyk i osłonowo prebiotyk. Niekiedy pacjent przyjmuje również niesteroidowe środki przeciwzapalne i przeciwbólowe. Znacznie trudniej przebiega leczenie, gdy pacjentka jest w ciąży.

Należy wtedy zminimalizować ryzyka przedostania się paciorkowca do organizmu dziecka. Ponieważ do zakażenia dochodzi zazwyczaj w trakcie porodu, matce podawany jest na czas porodu antybiotyk, osłabiający działanie bakterii. Niemowlę zaś poddawane jest obserwacji i badaniom kontrolnym.

Paciorkowca u niemowląt można również łatwo wyleczyć – podstawą jest jednak trafna diagnoza.

Powikłania po zakażeniu paciorkowcem z grupy B

Choć infekcje wywołane paciorkowcami dają się łatwo wyleczyć pozostawione nieleczone prowadzą do poważnych powikłań. Bakterie szybko zajmują kolejne narządy, co w konsekwencji prowadzi do licznych i równoległych stanów zapalnych. Infekcje mogą dotknąć drogi oddechowe i układ moczowo-płciowy, co ostatecznie może skończyć się zespołem wstrząsu toksycznego.

FAQ – streptococcus agalactiae

1. Czy bakterie steptococcus da się wyleczyć?

Paciorkowiec ten łatwo poddaje się leczeniu. Niebezpieczne dla matki i płodu jest jednak jego nosicielstwo, dlatego w warto wykluczyć obecność patogenu i zrobić test PCR w ciąży.

2. Czy dziecko zawsze zaraża się paciorkowcem podczas porodu?

Nie, choć ryzyko jest wysokie i dotyczy 70% dzieci. Można zapobiec zakażeniu podając matce w czasie porodu penicylinę.

3. Jak często występuje w populacji streptococcus agalactiae?

Jest to często występujący paciorkowiec. Nosicielem tej bakterii jest co 3 dorosła osoba, często jednak bakteria jest obojętna dla organizmu.

1. Buczowski Z.: Salmonelloses of man diagnosed in the years 1946–1956 in Poland. Bull. Inst. Mar. Med. Gdańsk, 1/2, 51−71 (1961)
2. Lalko J.: Mikrobiologiczna i epidemiologiczna ocena różnych systemów typowania bakteriofagowego szczepów S. typhimurium i S. enteritidis. Praca habilitacyjna, red. J. Lalko, Acta Universitatis Lodzensis, Uniwersytet Łódzki, 1976.
3.

Państwowy Zakład Higieny, Zakład Bakteriologii, Raport: Występowanie serotypów Salmonella wśród osób chorych i zdrowych badanych w Polsce (kolejno w latach 1982–1985) – na podstawie sprawozdań WSSE na formularzach Mz/E.II-17 (opracowanie: Stypułkowska-Misiurewicz H., Nowicki M.)
4. Pietkiewicz K., Buczowski Z.: Salmonellosis in man in Poland, 1957–66. Publ. Hlth. Rep.

84, 712−720 (1969)

5. Tokarska-Pietrzak E., Kunikowska D., Dera-Tomaszewska B., Głośnicka R.: Typowanie bakteriofagowe w diagnostyce Salmonella Enteritidis. Konferencja Naukowa „Pomorskie Spotkania z Mikrobiologią, Gdańsk 2007”. Materiały Naukowe Konferencji, P-17, s. 54 (2007

Czy zakażenia paciorkowcami są groźne dla człowieka?

Streptococcus pyogenes (tzw. paciorkowce ropne) to Gram-dodatnie bakterie+ należące do beta-hemolizujących paciorkowców grupy A. Zalicza się je do tlenowców, których optimum temperaturowe wynosi około 37°C. W ujęciu morfologicznym są ziarniakami pozbawionymi rzęsek, a ich jedynym gospodarzem jest człowiek.  

Paciorkowce ropne nie wytwarzają przetrwalników i są wrażliwe na zmiany pH i działanie środków odkażających, co jest szczególnie istotne w aspekcie skuteczności dezynfekcji. 

Warto wspomnieć, że w opracowaniach naukowych i fachowej literaturze paciorkowce ropne opisywane są skrótem GAS, pochodzącym od angielskiej nazwy „group A Streptococcus”, która oznacza paciorkowce grupy A.  

Paciorkowce należące do innych grup obejmują odrębne gatunki bakterii, np. przedstawicielem paciorkowców grupy B (GBS) jest Streptococcus agalactiae, który kolonizuje układ rozrodczy kobiety i może przyczynić się do przedwczesnego porodu oraz groźnych infekcji u matki i dziecka.

Streptococcus pyogenes kolonizuje skórę i górne drogi oddechowe człowieka, ale możliwe jest też bytowanie w pochwie i okolicach odbytu. 

Główne drogi zakażenia paciorkowcem obejmują: 

  • drogę kropelkową, 
  • bezpośredni kontakt z wydzielinami z nosa i gardła osoby chorej, 
  • kontakt z zakażonymi ranami pacjentów, 
  • możliwe są zakażenia szpitalne. 

Paciorkowce – grupy ryzyka 

Paciorkowiec u dzieci 

W grupie ryzyka znajdują się przede wszystkim dzieci do 1. roku życia, które nie mają jeszcze ukształtowanego układu immunologicznego. Według szacunkowych danych ponad 20% populacji dzieci może być nosicielami tego patogennego mikroorganizmu, podczas gdy w grupie osób dorosłych poziom ten wynosi zaledwie 5%.  

Do grupy ryzyka należą także: 

  • osoby po 60. roku życia,  
  • osoby z chorobami przewlekłymi, 
  • osoby przyjmujące leki immunosupresyjne, 
  • pacjenci onkologiczni, 
  • osoby przyjmujące kortykosteroidy oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). 

Zakażenie paciorkowcami – co należy wiedzieć? 

Możliwe jest występowanie zakażeń sporadycznych, zakażeń szpitalnych oraz ognisk epidemicznych. Większość zachorowań odnotowywanych jest między grudniem a kwietniem, choć infekcje wywołane przez paciorkowce mogą zdarzać się przez cały rok.  

Okres wylęgania choroby jest zróżnicowany: w zakażeniach skórnych wynosi on około 5-7 dni, natomiast w przypadku zapalenia gardła i migdałków proces ten jest dwukrotnie krótszy (2-3 dni).  

Pamiętajmy, że od momentu rozpoczęcia antybiotykoterapii chory może zarażać jeszcze do 24 godzin. 

Zakażenie paciorkowcem – objawy 

Do objawów zakażenia paciorkowcami należą między innymi: 

  • ból brzucha, 
  • wymioty i nudności, 
  • wysoka gorączka,  
  • silny ból i obrzęk gardła, 
  • trudności z połykaniem, 
  • nalot i wybroczyny na podniebieniu i migdałach, 
  • powiększone węzły chłonne podżuchwowe i szyjne przednie. 

W przypadku choroby inwazyjnej (np. wstrząs toksyczny) mogą pojawić się także: 

  • spadek ciśnienia tętniczego, 
  • nieprawidłowa czynność nerek i wątroby,  
  • zaburzenie homeostazy organizmu, 
  • ostra niewydolność oddechowa, 
  • rumień,  
  • martwica tkanek miękkich i/lub mięśni. 
Leia também:  Leczenie raka gruczołu krokowego (raka prostaty)

Jakie są skutki zakażenia paciorkowcami ropnymi? 

Zakażenie wywołane przez Streptococcus pyogenes może mieć charakter łagodny, obejmujący: 

  • zapalenie gardła, 
  • zapalenie zatok, 
  • zapalenie migdałków podniebiennych (angina paciorkowcowa), 
  • powierzchniowe zapalenie skóry (liszajec). 

Niestety źle rozpoznana lub nieprawidłowo leczona infekcja może skutkować poważnymi następstwami. Zaliczane są do nich między innymi: 

  • ropień okołomigdałkowy, 
  • zapalenie tkanek okołomigdałkowych,  
  • ropne zapalenie wyrostka sutkowatego, 
  • zapalenie węzłów chłonnych,  
  • zapalenie ucha środkowego,  
  • bakteriemia (bakteryjne zakażenie krwi),  
  • zapalenie płuc, 
  • zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, 
  • ropień mózgu, 
  • róża (łac. erysipelas), 
  • popaciorkowcowe zapalenie serca, 
  • nasilenie zaburzeń neurologicznych (np. zaostrzenie zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych) 
  • posocznica,  
  • paciorkowcowy zespół wstrząsu toksycznego (STSS, ang. streptococcal toxic shock syndrome), 
  • martwicze zapalenie powięzi (NF, ang. necrotizing fasciitis), 
  • gorączka połogowa (zakażenie połogowe). 

Zaniedbana infekcja skórna wywołana przez Streptococcus pyogenes może skutkować rozwojem  ostrego kłębuszkowego zapalenia nerek, które ma podłoże autoimmunologiczne.

Z kolei nieleczona angina i zapalenie gardła mogą przyczynić się do wystąpienia gorączki reumatycznej, która objawia się głównie zapaleniem serca, co w efekcie może prowadzić do nabytych wad w obrębie tego narządu.

Gorączka reumatyczna jest szczególnie niebezpieczna w krajach ubogich, takich jak Indie czy Sudan, w których wiele schorzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego jest efektem źle leczonej infekcji wywołanej przez paciorkowce ropne.  

Pamiętajmy, że choć większość infekcji ma charakter łagodny, to nieleczone ciężkie postaci zakażenia paciorkowcami niosą ryzyko śmierci, które szacowane jest na poziomie 20% w przypadku martwiczego zapalenia powięzi (NF) aż do 60-80%, jeśli pacjent choruje na paciorkowcowy zespół wstrząsu toksycznego (STSS).

Zakażenie u kobiet ciężarnych

Bakterie Streptococcus pyogenes mogą być odpowiedzialne za występowanie zakażeń połogowych (gorączka połogowa), które obejmują infekcję w obrębie ran poporodowych lub związane są z przedostaniem się patogenów do krwiobiegu kobiety znajdującej się w okresie połogu. Z kolei u noworodka paciorkowiec ropny może być czynnikiem powodującym zakażenie kikuta pępowiny.   

Diagnostyka zakażenia Streptococcus pyogenes 

Rozpoznanie zakażenia odbywa się najczęściej na podstawie objawów i wywiadu przeprowadzonego z pacjentem. Możliwe jest też wykonanie: 

  • wymazu i hodowli bakterii na pożywkach typu agar z krwią, 
  • badań serologicznych, 
  • testów genetycznych (np. PCR).  

Zakażenia paciorkowcem – leczenie 

Infekcje wywołane przez paciorkowce muszą być leczone odpowiednimi antybiotykami, do których zaliczamy: 

  • penicylinę,  
  • makrolidy (klarytromycyna, azytromycyna, erytromycyna),  
  • antybiotyki beta-laktamowe (cefadroksyl, cefaleksyna), 
  • klindamycynę.  

Przed rozpoczęciem leczenia zalecane jest wykonanie antybiogramu, czyli testu umożliwiającego ocenę wrażliwości danego mikroorganizmu na antybiotyki. 

Warto podkreślić, że szersze analizy laboratoryjne wykonywane są w placówkach monitorujących występowanie poszczególnych szczepów i sprawujących kontrolę epidemiologiczną.

Stosowane techniki obejmują między innymi: sekwencjonowanie, molekularną metodę typowania białka M (tzw. typowanie emm), metody serologiczne, elektroforezę w zmiennym polu elektrycznym (PFGE, ang.

pulsed-field gel electrophoresis) oraz techniki genetyczne.  

Czy paciorkowiec ropny wykazuje oporność na antybiotyki? 

Udowodniono, że Streptococcus pyogenes wykazuje pełną wrażliwość na penicylinę, dlatego jest to lek pierwszego rzutu. Jeśli pacjent ma zdiagnozowaną alergię na penicylinę, konieczne staje się podanie alternatywnego leku, np.

antybiotyków makrolidowych. Należy jednak pamiętać, że coraz częściej opisywana jest oporność szczepów paciorkowca ropnego na antybiotyki inne niż penicylina (np.

na makrolidy), co stanowi istotny problem w leczeniu zakażeń wywołanych przez ten gatunek bakterii. 

Jak często występują infekcje wywołane przez paciorkowce ropne? 

W skali globalnej każdego roku diagnozowanych jest ponad 600 milionów infekcji gardła oraz ponad 100 milionów zakażeń skórnych wywołanych przez Streptococcus pyogenes

Od 2009 roku w Polsce istnieje nakaz rejestru zakażeń wywołanych przez Streptococcus pyogenes.

Zgłoszenia są wysyłane do Wojewódzkich Stacji Sanitarno-Epidemiologicznych oraz do Zakładu Epidemiologii Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Zakładu Higieny (NIZP-PZH).

Ponadto za monitorowanie infekcji wywołanych przez paciorkowce ropne odpowiedzialne są ośrodki, takie jak: 

  • KOROUN (Krajowy Ośrodek Referencyjny ds. Diagnostyki. Bakteryjnych Zakażeń Ośrodkowego Układu Nerwowego), 
  • KORLD (Krajowy Ośrodek Referencyjny ds. Lekowrażliwości Drobnoustrojów). 

W 2019 roku, według dostępnego raportu opublikowanego przez NIZP-PZH i Główny Inspektorat Sanitarny (GIS), choroby wywołane przez Streptococcus pyogenes w Polsce dotyczyły ogółem 6491 pacjentów, z czego aż 2403 wymagało hospitalizacji (37% wszystkich zachorowań).  

Szczegółowe dane przedstawiają się następująco (dane z 2019 roku): 

  • na różę zachorowało 6163 osób, z których 2077 leczonych było w warunkach szpitalnych, 
  • zespół wstrząsu toksycznego odnotowano u 21 osób i wszyscy pacjenci objęci byli bezwzględną hospitalizacją,  
  • u 2 kobiet zdiagnozowano gorączkę połogową, którą leczono w warunkach szpitalnych, 
  • inne choroby powodowane przez paciorkowca ropnego odnotowano u 309 pacjentów, wśród których aż 307 osób musiało być poddanych hospitalizacji (99,4%).  

Aktualnie, od 1 stycznia do 15 października 2020 roku, zgłoszono już 2 692 przypadki inwazyjnej infekcji spowodowanej przez Streptococcus pyogenes, z czego 97% obejmuje zachorowanie na różę (2 620 pacjentów). 

Czy są dostępne szczepionki przeciwko Streptococcus pyogenes?  

Na rynku polskim dostępne są nieswoiste szczepionki zawierające lizat zabitych bakterii, które najczęściej wywołują zakażenia dróg oddechowych. W leku znajdziemy gatunki, takie jak Streptococcus pyogenes, Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis czy Escherichia coli.   

Rolą opisywanych preparatów jest indukowanie produkcji przeciwciał i wzmocnienie ogólnej odporności organizmu. Szczepionki, które możemy kupić tylko na receptę, dostępne są w postaci: 

  • kropli do nosa, 
  • tabletek podjęzykowych, 
  • kapsułek, 
  • zawiesiny, 
  • proszku do przygotowania zawiesiny doustnej. 

Wskazaniem do podania szczepionki jest przede wszystkim leczenie nawracających i przewlekłych chorób górnych dróg oddechowych, takich jak zapalenie zatok czy zapalenie ucha środkowego. Szczepionki nieswoiste produkowane są jako preparaty przeznaczone do stosowania u osób dorosłych, jak i u dzieci powyżej 6. miesiąca życia.  

Dbanie o odpowiednią odporność organizmu, unikanie dużych skupisk ludzi oraz przestrzeganie zasad higieny to najważniejsze aspekty profilaktyki zakażeń Streptococcus pyogenes.

Niestety w ciągu ostatnich dziesięcioleci obserwowany jest wzrost inwazyjnych infekcji wywołanych przez ten gatunek bakterii, co sprawia, że wciąż wymagane są coraz szersze badania w zakresie epidemiologii, diagnostyki laboratoryjnej oraz biologii paciorkowców. 

Źródła: 

  • Dziekiewicz, M., & Radzikowski, A. (2016). Angina paciorkowcowa–zasady diagnostyki i leczenia. Pediatria i Medycyna Rodzinna, 12(2). 
  • Szczypa, K. (2014). Diagnostyka inwazyjnych zakażeń Streptococcus pyogenes. Laboratorium-Przegląd Ogólnopolski
  • Szczypa, K., Wilemska, J., Hryniewicz, W., & Sitkiewicz, I. (2013). Epidemiologia zakażeń Streptococcus pyogenes, struktura klonalna populacji, antybiotykooporność. Postępy Mikrobiologii, 52(3), 223-232. 

Paciorkowiec – czym jest, drogi zakażenia, jak uniknąć zakażenia

Paciorkowiec to z pozoru niegroźna bakteria, która jednak może poważnie namieszać w naszym organizmie i zaburzyć pracę poszczególnych jego organów. Paciorkowce wyglądem przypominają małe kuleczki, które łączą się w całe łańcuchy i stopniowo zajmują florę bakteryjną naszego ciała.

W ten sposób mogą powodować niegroźne choroby, takie jak zapalenie mieszków włosowych, ale też te śmiertelne, np. raka jelita grubego. Równie niebezpieczne są dla kobiet w ciąży, ponieważ mogą spowodować powstanie wad wrodzonych płodu.

W jaki sposób dochodzi do zakażenia organizmu paciorkowcami i jak można temu zapobiec?

1. Czym jest paciorkowiec?

Znany także jako streptokok, paciorkowiec jest rodzajem bakterii należących do grupy bakterii Gram-dodatnich, czyli takich, w których budowie nie występuje zewnętrzna błona komórkowa, ale za to ich ściana komórkowa jest grubsza. I chociaż wiele z nich występuje w naszych tkankach i jest nieszkodliwa, to są też takie, które w zależności od grupy do jakiej należą, powodują inne choroby i dolegliwości.

2. Zakażenie paciorkowcem

Zakażenie paciorkowcami to bardzo powszechny problem. Wynika to z łatwości, z jaką bakterie przenoszą się z organizmu chorego na organizm zdrowy.

Wystarczy, że zakażona osoba kichnie, kaszlnie lub będzie rozmawiać z kimś w bliskiej odległości, a paciorkowiec przedostanie się na inny organizm. Równie niebezpieczne jest niemycie owoców i warzyw przed ich spożyciem.

Największym jednak sprzymierzeńcem rozwoju paciorkowców w naszych organizmach jest mleko, które wspomaga ich rozwój w krtani, jamie ustnej i gardle.

3. Paciorkowiec ropny

To najczęściej występujący w organizmie człowieka rodzaj paciorkowców.

Należące do grupy A bakterie są przyczyną takich chorób jak zapalenie gardła, szkarlatyna, angina ropna, zapalenie ucha środkowego czy kłębuszkowe zapalenie nerek.

Ta grupa paciorkowców jest wrażliwa na wysokie temperatury, dlatego podczas choroby warto wyparzyć w wysokiej temperaturze wszystkie używane przez nas sztućce i naczynia.

Leia também:  Mięsak macicy – przyczyny, objawy i leczenie

4. Paciorkowiec bezmleczności

Podobnie jak wszystkie należące do tej grupy paciorkowce, tak i paciorkowiec bezmleczności jest niegroźny dla organizmu człowieka, ponieważ wchodzi w skład naszej flory bakteryjnej. U 30% z nas występuje w jamie ustnej, górnych drogach oddechowych i przewodzie pokarmowym.

Ten typ paciorkowca może być jednak groźny dla przyszłej mamy, ponieważ lokuje się w drogach rodnych kobiety. Z nich może przedostać się do płynu owodniowego i spowodować uszkodzenie błon płodowych, co w następstwie prowadzi do przedwczesnego porodu dziecka.

Paciorkowce z grupy B mogą być równie niebezpieczne dla zdrowia nowo narodzonego dziecka, ze względu na jego nie do końca wykształcony układ odpornościowy.

5. Paciorkowiec kałowy

To jedna z bakterii wchodzących w skład paciorkowców grupy D. Staje się niebezpieczna tylko wtedy, gdy leczymy się antybiotykami.

Jednak gdy nie stosujemy terapii antybiotykami, paciorkowiec kałowy żyje w naszym układzie pokarmowym i zupełnie nam nie zagraża. Kiedy staje się chorobotwórczy, zakaża najczęściej pęcherzyk żółciowy oraz drogi moczowe.

Najbardziej niebezpieczne jest jednak to, że ponadtlenki paciorkowca kałowego mogą się mutować i przyczyniać do rozwoju raka jelita grubego.

6. Pneumokoki

Pneumokoki nie zostały zakwalifikowane do żadnej grupy paciorkowców, ponieważ nie zaobserwowano w ich budowie antygenów właściwych dla poszczególnych typów bakterii. Pneumokoki to paciorkowce występujące w nosie i gardle u 10% zdrowych osób. Występuje też u 20–40% zdrowych dzieci.

Dla tych grup jest zupełnie nieszkodliwy, ale szczególnie niebezpieczny może okazać się dla organizmów dzieci poniżej 2. roku życia oraz u osób starszych. Najczęściej prowadzi do ostrego zapalenia płuc, opon mózgowych oraz zakażenia krwi i sepsy.

Aby uniknąć niebezpiecznych dla życia skutków obecności bakterii, warto wykonać szczepionkę przeciw pneumokokom. Podaje się ją najczęściej zanim dziecko ukończy 2. rok życia.

7. Jak uniknąć zakażenia?

Jeśli nawroty paciorkowców są bardzo częste, to warto pomyśleć o sposobach na zniwelowanie infekcji. Przede wszystkim powinniśmy zadbać o odporność organizmu.

Osłabiony, zestresowany i pozbawiony bariery ochronnej organizm jest najlepszym podłożem do rozwoju zakażenia paciorkowcem. Zmieńmy więc dietę i wprowadźmy do niej produkty bogate w witaminę C i unikajmy jedzenia przetworzonego. Ponadto zadbajmy o większą aktywność fizyczną.

Częste spacery na świeżym powietrzu czy jazda na rowerze powinny wystarczyć, aby nie zarazić się paciorkowcem i cieszyć dobrym zdrowiem.

Nie czekaj na wizytę u lekarza. Skorzystaj z konsultacji u specjalistów z całej Polski już dziś na abcZdrowie Znajdź lekarza.

Paciorkowiec – jakie choroby wywołuje oraz jakie są przyczyny i jak leczyć?

Paciorkowiec należy do licznej grupy bakterii, które mogą wywoływać różne dolegliwości – od stosunkowo niegroźnych, jak na przykład zapalenie mieszków włosowych, aż do zagrażających życiu (np. sepsa czy rak jelita grubego). Stwarza również poważne zagrożenie dla kobiet w ciąży, ponieważ może doprowadzić do poronienia oraz uszkodzenia płodu.

Czym jest paciorkowiec?

Paciorkowce, inaczej streptokoki (Streptococcus) są to kuliste bakterie Gram-dodatnie (czyli nieposiadające zewnętrznej błony komórkowej), które układają się w łańcuszki, o różnej długości. Ich cechą charakterystyczną jest duża inwazyjność – łatwo wnikają w głąb skóry i tkanki łącznej.

Niektóre z nich posiadają otoczkę komórkową o właściwościach antygenowych, dzięki czemu nie są odpowiednio rozpoznawane przez układ odpornościowy człowieka. Paciorkowce tworzą dużą grupę, w której znajdują się zarówno bakterie chorobotwórcze, jak i niestanowiące zagrożenia dla ludzi i zwierząt (np.

paciorkowce mleczne).

Jakie są rodzaje paciorkowców?

Istnieje wiele odmian i typów paciorkowców. Do najbardziej znanych należą: paciorkowiec ropotwórczy (S. pyogenes), zieleniejący (S. viridans), kałowy (S. faecalis) oraz paciorkowiec bezmleczności gbs (S. agalactiae).

Należy tu również wymienić pneumokoki, inaczej dwoinki zapalenia płuc (S.

pneumoniae), które nie posiadają antygenów charakterystycznych dla poszczególnych typów bakterii, przez co nie zostały zakwalifikowane do żadnej grupy, jednak również należą do paciorkowców.

Z uwagi na łatwość, z jaką bakterie potrafią wnikać w głąb tkanki, do zarażenia paciorkowcem dochodzi niezwykle łatwo, najczęściej drogą kropelkową.

Wystarczy, że osoba chora kichnie, zakaszle lub będzie rozmawiać z kimś znajdującym się blisko.

Można też zarazić się drogą pokarmową, używając wspólnych sztućców, spożywając niepasteryzowane mleko oraz źle umyte owoce czy warzywa. Zakażenie paciorkowcami stanowi problem dość powszechny.

Jakie choroby może wywołać paciorkowiec?

Paciorkowce chorobotwórcze wywołują wiele różnych chorób, na przykład:

  • paciorkowiec ropotwórczy wywołuje różę, płonicę (szkarlatyna), liszajec, pęcherzycę, paciorkowcowe zapalenie gardła, anginy ropne, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wsierdzia, kłębuszkowe zapalenie nerek, martwicze zapalenie powięzi, posocznicę oraz chorobę reumatyczną;
  • paciorkowiec zieleniejący, który jest składnikiem flory bakteryjnej jamy ustnej, może wywołać ropień zęba oraz przewlekłe zapalenie wsierdzia;
  • paciorkowiec kałowy, potocznie nazywany enterokokiem, który jest naturalnym mieszkańcem przewodu pokarmowego, może spowodować zapalenie dróg moczowych, pęcherzyka żółciowego, opon mózgowych oraz nowotwór jelita grubego;
  • paciorkowiec bezmleczności, który jest składnikiem flory bakteryjnej jamy ustnej, górnych dróg oddechowych i przewodu pokarmowego człowieka, nie wywołuje żadnych objawów chorobowych. Jednak paciorkowiec w ciąży może stanowić zagrożenie dla płodu, jeśli przedostanie się do dróg rodnych kobiety i płynu owodniowego. Może to spowodować uszkodzenie błon płodowych i przedwczesny poród oraz różne zaburzenia w rozwoju płodu i u noworodka, z uwagi na jego niewykształcony układ odpornościowy (najczęściej jest to sepsa oraz zapalenie płuc);
  • pneumokoki występują w gardle i zatokach nosowych u około 20-40% zdrowych dzieci oraz 10% osób dorosłych, nie wywołując żadnych objawów chorobowych. Natomiast paciorkowiec u dzieci poniżej 2. roku życia może być bardzo groźny – dotyczy to również osób starszych (powyżej 65. roku życia) oraz o obniżonej odporności (np. przemęczonych, zestresowanych, po chorobie), u których może doprowadzić do ostrego zapalenia płuc, zakażenia opon mózgowo-rdzeniowych, zakażenia krwi (bakteremii) oraz sepsy (posocznicy). Dlatego tak ważne jest, aby dokładnie myć ręce przed posiłkiem, dokładnie zmywać naczynia i sztućce oraz nie pozwalać całować maleńkich dzieci przez osoby postronne. Aby zapobiec przykrym następstwom, warto szczepić maluchy przeciw pneumokokom, zanim ukończą drugi rok życia. Zobacz też: https://www.wapteka.pl/blog/artykul/zapalenie-spojowek.

Leczenie infekcji paciorkowcowej polega na stosowaniu odpowiedniego antybiotyku (najczęściej amokscyliny lub penicyliny). Antybiotyk przyjmuje się przez około 7-10 dni, zgodnie z zaleceniami lekarza. Dzięki temu usuwa się z organizmu chorobotwórcze bakterie i zmniejsza ryzyko powikłań.

Jeśli odczuwamy obrzęk, zaczerwienienie i bolesność w obrębie gardła, prawdopodobnie przyczyną jest właśnie paciorkowiec. Objawy te są spowodowane przekrwieniem błony śluzowej gardła i migdałków oraz podniebienia miękkiego. Okres wykluwania się paciorkowca wynosi średnio 2-5 dni.

Zapaleniu migdałków zazwyczaj towarzyszy ostry ból, gorączka oraz wysięk ropny. Na śluzówce języka pojawia się wyraźny biały nalot z obrzękiem brodawek smakowych. U około 30-60% chorych powiększają się węzły chłonne, szczególnie szyjne. Paciorkowiec w gardle można łatwo wykryć przez wykonanie wymazu z gardła.

Leczenie polega na przyjmowaniu antybiotyków, jednak najlepiej terapię rozpocząć dopiero po wykonaniu antybiogramu. Badanie na paciorkowca polega na pobraniu wymazu z gardła przez pracownika laboratorium, a następnie wykonaniu posiewu bakteriologicznego i sprawdzeniu wrażliwości danej bakterii na kilka różnych antybiotyków.

Zastosowanie właściwego pozwala szybko i skutecznie pozbyć się infekcji. W przypadku podejrzenia paciorkowcowego zapalenia gardła można wykonać prosty i szybki domowy test na paciorkowca, który pomaga odróżnić infekcję bakteryjną od zakażenia wirusowego, które czasami przebiega podobnie.

Test można zakupić w aptece, a jego zrobienie pozwala uniknąć niepotrzebnej antybiotykoterapii oraz umożliwia wczesne wdrożenie odpowiednich leków, w przypadku potwierdzenia obecności paciorkowców w wymazie.

Paciorkowiec – leczenie domowe

Niektórzy twierdzą, że można skutecznie zwalczyć zakażenie paciorkowcem w warunkach domowych. Terapia opiera się na stosowaniu naturalnych antybiotyków zawartych w ziołach i olejkach roślinnych, na przykład: czosnku, cebuli, ekstrakcie z pestek grejpfruta, olejku z liści oregano, jeżówki, kłącza imbiru, korzenia chrzanu, owoców żurawiny, miodu i propolisu.

Jak zapobiegać zakażeniu organizmu paciorkowcami?

Przede wszystkim należy unikać kontaktu z osobami zarażonymi paciorkowcem.

Ponieważ choroba szybko rozwija się u osób z obniżoną odpornością, należy dbać o ogólny stan zdrowia – wysypiać się, prowadzić higieniczny tryb życia, stosować dobrze zbilansowaną dietę, dbać o aktywność fizyczną, unikać przemęczenia i sytuacji stresujących. Warto podnosić odporność przez ruch na świeżym powietrzu, spożywanie świeżych owoców i warzyw bogatych w witaminę C, a codzienną dietę uzupełniać suplementami.

Leia também:  Jak leczyć ostrogi piętowe?

Paciorkowiec w gardle – objawy i leczenie

Wysoka gorączka, nudności, ostry ból gardła przy przełykaniu, a także obrzęknięte migdały z białym nalotem – to objawy, które mogą świadczyć o paciorkowcowym zapaleniu gardła. Nie bagatelizuj objawów i udaj się do lekarza.

Źródło: 123RF

Ból gardła to częsty objaw przeziębienia lub konsekwencja zbyt długiego przebywania w klimatyzowanym pomieszczeniu. Jednak gdy towarzyszy mu wysoka gorączka i charakterystyczny biały nalot na migdałach to znak znacznie poważniejszej infekcji. Najprawdopodobniej zaatakowały cię bakterie paciorkowca.

Paciorkowiec w gardle – czym jest?

Paciorkowce atakujące gardło należą do paciorkowców z grupy A. Wywołują stan zapalny i ostry ból gardła, utrudniając przełykanie. Paciorkowe zapalenie gardła potocznie nazywane jest anginą, gdyż ⅔ z nich wywoływane jest właśnie przez te bakterie.

Atakują zarówno dzieci, jak i dorosłych. Najwięcej zachorowań występuje latem, gdyż wtedy paciorkowce mają najbardziej sprzyjające warunki do rozwoju. Przyczyną jest także częsta zmiana temperatur, która obniża odporność organizmu.

Zarazić się można nimi drogą kropelkową poprzez kichanie i kaszel.

Objawy paciorkowca w gardle pojawiają się zwykle od 2 do 5 dni po zakażeniu bakterią, a ich nasilenie jest bardzo indywidulane. Najczęściej jest to gwałtowna gorączka powyżej 38 ºC oraz towarzyszące jej dreszcze i ból głowy.

Charakterystyczny dla anginy jest obrzęk i ostry ból gardła, utrudniający przełykanie, a także biały, ropny nalot na migdałach. Mogą wystąpić bóle brzucha, nudności, wymioty oraz brak apetytu.

U 30-60% chorych zdarzają się również powiększone węzły chłonne, szczególnie szyjne.

Objawy paciorkowca w gardle zaczynają ustępować po 3-5 dni po zastosowaniu odpowiedniego leczenia.

  • Zdrowie
  • Lek na ból gardła – jak wybrać ten skuteczny?
  • Przeczytaj artykuł

Paciorkowiec w gardle – jak leczyć?

Lekarz w celu ustalenia faktycznego pochodzenia infekcji gardła może wykonać w gabinecie test przesiewowy na paciorkowce. Polega on na pobraniu wymazu z tylnej ściany gardła długim patyczkiem wymazowym.

Następnie lekarz wysyła próbkę do laboratorium. Wyniki są dostępne już po kilku minutach. Jeśli są pozytywne dobiera odpowiedni antybiotyk, który zwalczy infekcję jamy ustnej.

Najczęściej jest to penicylina lub amoksycylina.

Leczenie farmakologiczne można wspomagać również domowymi sposobami na chore gardło. Ważne jest nawadnianie organizmu ze względu na utrudnione przełykanie oraz nawilżanie błon śluzowych.

Płucz kilka razy dziennie gardło naparem z ziół lub przeprowadź płukanie gardła roztworem z wody utlenionej. Płukanki działają łagodząco i antybakteryjnie, więc przyniosą ulgę w bólu i zapobiegną dalszemu rozprzestrzenianiu się bakterii.

W czasie choroby zrezygnuj z papierosów i ostrych przypraw, które dodatkowo podrażniają błony śluzowe i opóźniają gojenie.

Szukając odpowiedniego preparatu należy zwrócić uwagę na znajdujące się w nim substancje. Wartościowymi składnikami są nanosrebro i porost islandzki. Srebro koloidalne działa antyseptycznie, przeciwbólowo i przeciwzapalnie. Natomiast porost islandzki ma właściwości powlekające i nawilżające. Takie połączenie sprawdza się przy infekcjach w jamie ustnej i gardle.

Typowa angina występuje dopiero u dwu-trzylatków, natomiast najwięcej zachorowań notuje się u dzieci w wieku od 5 do 15 lat. Objawia się tak samo jak u dorosłych, lecz częściej ból gardła poprzedzony jest wymiotami i bólem brzucha. Symptomów nie należy lekceważyć i niezwłocznie udać się do lekarza, gdyż tylko odpowiednia antybiotykoterapia może zwalczyć bakterie.

Nieleczone paciorkowce z grupy A mogą wniknąć w głąb organizmu i spowodować zapalenie płuc, opon mózgowych, kości i szpiku, a także martwicze zapalenie powięzi, czyli ostre zakażenie podskórnej tkanki łącznej.

Paciorkowiec gardła – powikłania

Zbagatelizowany paciorkowiec może przysporzyć nam wiele poważniejszych chorób niż angina. Powikłaniami niewyleczonej bakterii są:

Artykuł zawiera lokowanie produktu

Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?

Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!

Gronkowiec złocisty – objawy. Jak można zarazić się gronkowcem?

Gronkowiec złocisty (łac. Staphylococcus aureus) to Gram-dodatnia chorobotwórcza bakteria i jeden z najgroźniejszych dla człowieka patogenów. Jest niezwykle wytrzymała na wysoką temperaturę i wiele antybiotyków.

Obecnie największe zagrożenie stanowią tzw.

patogeny alarmowe, do których zaliczamy MRSA (methicillin resistant Staphylococcus aureus) o niskim powinowactwie do antybiotyków B-laktamowych (za wyjątkiem ceftaroliny), VISA (vankomycin-intermediate Staphylococcus aureus), które wykazują zmniejszoną wrażliwość na wankomycynę, antybiotyk który do tej pory był najczęściej stosowany w zakażeniach gronkowcem oraz szczepy VRSA (vancomycin-resistant Staphylococcus aureus) już całkowicie oporne na jej działanie.

Cechą utrudniającą leczenie zakażeń gronkowcowych jest jego zdolność do tworzenia biofilmu – czyli swego rodzaju warstwy ochronnej, która uniemożliwia przenikanie środków przeciwdrobnoustrojowych

Gronkowiec złocisty powszechnie kolonizuje skórę oraz błony śluzowe jamy nosowo-gardłowej, okolic odbytu i kobiecych dróg rodnych nie dając przy tym żadnych objawów. Taka kolonizacja może występować stale lub okresowo.

Jednak w niektórych, sprzyjających sytuacjach – szczególnie u pacjentów z chorobami nowotworowymi, z obniżoną odpornością, po zabiegach chirurgicznych, z cewnikami naczyniowymi, czy stosujących długotrwałą antybiotykoterapię, z owego bezobjawowego nosicielstwa może rozwinąć się zakażenie.

ZOBACZ TEŻ: Pneumokoki – groźne dla zdrowia bakterie. Leczenie i profilaktyka

Jak możemy zarazić się gronkowcem?

Do zakażenia dochodzi najczęściej w warunkach szpitalnych (HCAI, zakażenie związane z opieką medyczną). Gronkowiec przenosi się głównie drogą kontaktową – poprzez ręce personelu.

Dlatego tak ważne jest, aby wszyscy pracownicy, którzy mają bezpośredni kontakt z pacjentem przestrzegali zasad dezynfekcji rąk, nawet w sytuacjach wymagających pośpiechu. Znacznie rzadziej do zakażenia dochodzi drogą kropelkową.

Zakażenia gronkowcem złocistym mogą mieć charakter pojedynczych infekcji, ale również stwarzają zagrożenie epidemiczne na oddziałach szpitalnych, co jest szczególnie niebezpieczne.

Na rozwój zakażenia gronkowcem najbardziej narażeni są pacjenci po zabiegach chirurgicznych, z ranami otwartymi, ranami oparzeniowymi, z cewnikami, protezami, pacjenci onkologiczni oraz Ci, u których stosuje się długotrwałą antybiotykoterapię, a także pacjenci osłabieni i niedożywieni

ZOBACZ TEŻ: Meningokoki – jak uchronić swoje dziecko przed groźną infekcją?

Objawy zakażenia gronkowcem

Gronkowiec złocisty może powodować zakażenia zarówno miejscowe jak i ogólnoustrojowe.

Zakażenia skóry i tkanek podskórnych objawiają się pod postacią ropni, czyraków, jęczmienia, liszajca, zastrzałów, zapalenia mieszków włosowych, zapalenia spojówek, zapalenie sutka u karmiących mam, róży. Z kolei do zakażeń ogólnoustrojowych powodowanych przez gronkowca należy m. in.

zapalenie tchawicy, zapalenia płuc, zapalenie zatok i ucha środkowego, zapalenie żył, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, czy cechujące się dużą śmiertelnością zapalenie wsierdzia i sepsa – a to tylko niektóre z nich.

Zakażenie gronkowce rozpoznaje się na podstawie objawów klicznych oraz badania mikrobiologicznego. W przypadku podejrzenia zakażenia gronkowcem powinniśmy niezwłocznie wybrać się do lekarza.

ZOBACZ TEŻ: Kiła (syfilis) objawy i leczenie. Jak zarazić się kiłą?

Wstrząs toksyczny wywoływany gronkowcową toksyną wstrząsu toksycznego

Gronkowiec złocisty wytwarza wiele toksyn – jedną z nich jest gronkowcowa toksyna wstrząsu toksycznego (najczęściej TSST-1), która wywołuje ciężki, zagrażający życiu wstrząs toksyczny.

Początkowo wiązano go jedynie z kobietami stosującymi tampony dopochwowe podczas miesiączek. Obecnie wiadomo, że może on występować w każdej grupie wiekowej, także u mężczyzn.

Objawami wstrząsu są wysoka gorączka, spadek ciśnienia tętniczego, wysypka, bóle mięśniowe, biegunka, wymioty oraz złuszczanie skóry w okresie zdrowienia.

ZOBACZ TEŻ: Helicobacter pylori – jak pozbyć się uciążliwej bakterii?

Jak leczy się zakażenia gronkowcem?

Do leczenia zakażeń gronkowcem złocistym stosuje się odpowiednią antybiotykoterapię.

Najczęściej pacjentom podaje się wankomycynę (choć pojawiają się już szczepy oporne – VRSA, VISA), linezolid, tigecyklinę, daptomycynę lub mupirocynę (do leczenia zakażeń miejscowych – Mupirox, Bactroban, SoltopinTaconal). Ostateczna decyzja o wyborze antybiotyku jest uzależniona od wyniku badania mikrobiologicznego.

Pamiętaj, że dostępność wielu preparatów w aptekach w Twojej okolicy możesz sprawdzić na portalu KtoMaLek.pl.

ZOBACZ TEŻ: Borelioza – jak wykryć i jak leczyć?

Wszystkie treści zamieszczone w Serwisie, w tym artykuły dotyczące tematyki medycznej, mają wyłącznie charakter informacyjny. Dokładamy starań, aby zawarte informacje były rzetelne, prawdziwe i kompletne, jednakże nie ponosimy odpowiedzialności za rezultaty działań podjętych w oparciu o nie, w szczególności informacje te w żadnym wypadku nie mogą zastąpić wizyty u lekarza.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*