Nieregularny okres – jakie są przyczyny nieregularnej miesiączki?

Nieregularne miesiączki zawsze powinny być powodem do udania się na wizytę kontrolną u ginekologa. Powodów takiej sytuacji może być kilka, a do najpopularniejszych zalicza się zaburzenia hormonalne. Innymi powodami nieregularnego cyklu może być także stres, nieprawidłowa dieta, schorzenia układu rozrodczego, a nawet nowotwór.

Z nieregularnym okresem ma się do czynienia wtedy, gdy cykl menstruacyjny jest raz krótszy niż 21 dni, a raz dłuższy niż 35 dni.

Jeśli długość cyklu jest co miesiąc inna, trzeba koniecznie udać się do ginekologa na konsultację.

Powodów, dla których pojawia się problem z nieregularnym okresem, może być bardzo dużo, a zjawisko to dotyczy nie tylko różnej długości krwawienia, ale także różnej ich obfitości.

Nieregularny okres – jakie są przyczyny nieregularnej miesiączki?

cykl menstruacyjny

Jakie są przyczyny nieregularnych miesiączek?

Nieregularne miesiączki bardzo często występują u pacjentek, które dopiero zaczęły przechodzić menstruację. Hormony mogą wówczas być przyczyną zaburzeń cyklu nawet do 17 roku życia.

Właśnie dlatego na tym etapie nieregularny okres nie powinien być powodem do niepokoju i objawem choroby. Dla pewności lepiej jednak udać się na wizytę kontrolną u ginekologa. Nieregularność okresu to także objaw początku zmian menopauzalnych.

Podczas klimakterium jajniki z następnym cyklem tworzą mniej estrogenów, a proces ich wygaszania może trwać nawet do kilku lat. Innymi przyczynami nieregularnego okresu są m.in.

schorzenia trzustki, stres, schorzenia wątroby, depresja, PCOS, nowotwór jajnika, zaburzenia pracy układu odpornościowego, niewłaściwa dieta, nadużywanie alkoholu i innych używek, mięśniak macicy, częste zmiany klimatu, nieprawidłowa anatomia jajników, uszkodzenie ich podczas operacji.

Wiele kobiet niestety nie zwraca uwagi na to, że występują nieregularne miesiączki i tłumaczą sobie taką sytuację stresem oraz nieprawidłową dietą. Jest to niewłaściwe działanie, ponieważ zaburzenia cyklu miesiączkowania mogą być także powodem poważnej choroby.

Jakie są objawy nieregularnych miesiączek?

Nieregularne miesiączki mają postać pierwotnego lub wtórnego braku krwawień, a także nieprawidłowego czasu ich trwania.

Nieprawidłowości występują najczęściej w postaci jedno- lub trzydniowego krwawienia w połowie cyklu spowodowanego obniżeniem poziomu estrogenu we krwi. Nieprawidłowy cykl wyróżnia się także znacznie przedłużającym się krwawieniem o dużej obfitości.

Najczęstszymi objawami są także m.in. brak okresu dłużej niż 35 dni, miesiączkowanie częściej niż co 21 dni.

Częstym objawem są również różnice między cyklami powyżej 8 dni, krwawienia między menstruacjami, krwawienia trwające dłużej niż 7 dni, skrzepy krwi większe niż 2,5 cm, a także bardzo obfite krwawienia, podczas których trzeba często wymieniać podpaski, kubek menstruacyjny lub tampon z powodu przesiąkania.

Kiedy udać się do lekarza?

Lekarza ginekologii należy odwiedzić w sytuacji, gdy miesiączki są zbyt rzadkie (rzadziej niż co 35 dni), zbyt częste (częściej niż 21 dni), zbyt obfite (traci się powyżej 100 ml krwi), zbyt skąpe (utrata poniżej 35 ml).

Ginekolog powinien znaleźć przyczynę problemu i rozpocząć odpowiednie leczenie. Zbiera także dokładny wywiad medyczny, informacje o dacie pierwszej miesiączki, przeszłości ginekologiczno-położniczej, chorobach przewlekłych i wielu innych dolegliwościach.

Warto, aby kobieta, która zauważyła u siebie nieprawidłowości w cyklu miesiączkowym zapisywała datę rozpoczęcia i zakończenia miesiączki w dzienniki i na bieżąco je kontrolowała.

Jak przebiega diagnostyka nieregularnych miesiączek?

W celu postawienia właściwej diagnozy lekarz musi najpierw znaleźć przyczynę problemu. Następnie wdraża odpowiednie leczenie.

Ginekolog przeprowadza w tym celu z pacjentką wywiad, który pozwala określić możliwe przyczyny nieregularnych miesiączek.

Wywiad pomoże lekarzowi dowiedzieć się nieco więcej o możliwych przyczynach zaburzeń – antykoncepcja, otyłość, restrykcyjne diety, stres, zbyt intensywne treningi itd.

Następnie kobieta zostaje poddana badaniu ginekologicznemu. Lekarz może wykonać także badanie USG dopochwowe lub przez powłokę brzuszną i pobrać cytologię. Ginekolog w uzasadnionych przypadkach zleca także dodatkowe badania, które umożliwią ustalenie, czy przyczyną zaburzeń w cyklu mogą być choroby tarczycy, cukrzyca, anemia.

Adekwatnie od domniemanych przyczyn powodujących zaburzenia, ginekolog może także zlecić badania hormonalne – poziom FSH i LH, estradiolu, testosteronu, a także progesteronu.

Jeśli lekarz zauważy nieprawidłowości w badaniu USG w postaci zmian anatomicznych (podejrzenia przerostu błony śluzowej macicy, polipy i mięśniaki), kieruje kobietę na diagnostyczną histeroskopię lub abrazję.

Pacjentka może także dostać skierowanie na biopsję endometrialną. Materiał pobrany podczas zabiegów poddawany jest badaniu histopatologicznemu.

Jeśli ginekolog podejrzewa zapalenie błony śluzowej macicy, skieruje kobietę na badanie posiewu z kanału szyjki macicy.

Jak przebiega leczenie nieregularnych miesiączek?

Każda niepokojąca zmiana w cyklu menstruacyjnym powinna być konsultowana z ginekologiem. Podstawowe badania przeprowadzone przez lekarza (wywiad, badanie ginekologiczne i USG) pomogą wdrożyć odpowiednie leczenie. W zależności od przyczyny, która wywołuje nieprawidłowości w cyklu, problem może być leczony na wiele różnych sposobów.

W przypadku zmian hormonalnych stosuje się kurację za pomocą hormonów – m.in. przy PCOS. W trudniejszych sytuacjach m.in. nowotworze jajnika konieczna jest operacja.

Nieregularny okres może wynikać także z zaburzeń psychicznych, depresji, stresu. W takiej sytuacji podejmowana jest współpraca między ginekologiem a psychiatrą.

Wspólnie decydują oni o formie terapii.

Nieregularne miesiączki to także objaw nadczynności tarczycy.

Silne zaburzenia i towarzyszące inne objawy – zmęczenie, senność, zdenerwowanie, mogą spowodować, że lekarz zaleci przyjmowanie leków zmniejszających produkcję hormonów.

Nieprawidłowy cykl menstruacyjny może także wynikać z zaburzeń układu immunologicznego. Wówczas konieczna jest współpraca między kilkoma specjalistami – tak, jak w przypadku zaburzeń psychicznych.

Czy zaburzenia miesiączkowania są niebezpieczne dla życia i zdrowia?

W większości przypadków rokowania są pomyślne a dzięki włączeniu odpowiedniego leczenia lub usunięcia przyczyny, można wyeliminować powód zaburzeń i uregulować cykl.

Warto jednak pamiętać, że stałe zaburzenia w cyklu miesiączkowym mogą świadczyć o poważnych problemach zdrowotnych, które skutkują m.in. problemami z zajściem w ciążę.

Zaburzenia miesiączkowania nie stanowią zazwyczaj bezpośredniego zagrożenia dla życia pacjentki, ale mogą skutkować bezpłodnością.

Jakie są przyczyny nieregularnego okresu? Kiedy iść do lekarza?

Przeciętny cykl menstruacyjny trwa 28 dni. Za początek cyklu uznaje się pierwszy dzień krwawienia, a za ostatni – dzień poprzedzający krwawienie. Na długość cyklu wpływ ma wiele czynników.

Dlatego też długość ta może się wahać nawet o 5 dni i nie jest to zjawisko nieprawidłowe. Jeśli istnieją zaburzenia co do prawidłowego przebiegu cyklu, zaleca się baczną obserwację i liczenie dni całego cyklu, jak i samych krwawień.

Można to zrobić chociażby za pomocą specjalnych aplikacji na telefon.

Podczas całej menstruacji kobieta powinna tracić maksymalnie 100 ml krwi. Trudno jest dokładnie określić tę ilość, ale dla ułatwienia można przyjąć zasadę, że jedna podpaska jest w stanie wchłonąć około 5 ml, a tampon 3 ml krwi. Wiele z coraz bardziej powszechnych kubeczków menstruacyjnych ma na swoich ściankach podziałki służące do pomiaru objętości zgromadzonej krwi.

Jeśli przebieg cyklu budzi wątpliwości, należy zwrócić uwagę np. na kolor krwi menstruacyjnej, obecność ewentualnych upławów lub nieprzyjemny zapach.

Należy również zastanowić się, czy bóle menstruacyjne nie są silniejsze niż do tej pory, czy nie występuje osłabienie, zmiany nastroju, zmiana apetytu. Warto także zwrócić uwagę na to, czy występowanie nieregularnej miesiączki nie wiąże się z przyjmowaniem nowych leków.

O wszystkich tych szczegółach należy poinformować lekarza, który będzie zajmował się diagnostyką zaburzeń miesiączkowania.

Przyczyny zaburzeń cyklu

Na przebieg cyklu miesiączkowego ma wpływ wiele czynników. Należą do nich:

  • stres,
  • gwałtowne zmiany masy ciała, stopień odżywienia i ciężki wysiłek fizyczny,
  • choroby, zwłaszcza ciężkie, przebiegające z wyniszczeniem,
  • nagła zmiana trybu życia,
  • leki – zwłaszcza antykoncepcyjne i inne preparaty hormonalne,
  • ciąża,
  • zaburzenia hormonalne (np. PCOS), choroby obejmujące narządy płciowe.

Nieregularne cykle są częstym zjawiskiem. Typowo mogą one wystąpić u młodych kobiet. Często pierwsze cykle są nadmiernie bolesne lub nieregularne, ale po pewnym czasie ulegają normalizacji. Również u starszych kobiet bezpośrednio przed menopauzą odstępy czasowe między miesiączkami mogą być nierówne.

Stres jest bardzo ważnym czynnikiem powodującym zmianę długości trwania cyklu. Zarówno jedno wydarzenie (np.

utrata pracy, śmierć bliskiej osoby, rozstanie), jak i przewlekły stres mogą spowodować wydłużenie cyklu lub nawet kilkumiesięczną przerwę w cyklu menstruacyjnym. Nagła zmiana trybu życia, np.

rozpoczęcie pracy zmianowej, przeprowadzka, wyjście za mąż jest również bodźcem stresowym dla organizmu.

Duży wpływ na cykl ma także masa ciała. Żeńskie hormony płciowe, poza jajnikami są produkowane także w tkance tłuszczowej. Duża ilość tkanki tłuszczowej jest także bodźcem do produkcji innych hormonów.

Stąd gwałtowne zmiany masy ciała mogą zmieniać przebieg okresu. Zwiększenie ilości tkanki tłuszczowej może także spowodować, że miesiączki będą bardziej obfite.

Z kolei niska masa ciała, niedożywienie lub wzmożona aktywność fizyczna mogą prowadzić nawet do przejściowego zahamowania cyklu.

Leia também:  Jak Dlugo Trwa Leczenie Zapalenia Pluc?

Tabletki antykoncepcyjne są stosowane nie tylko w celu planowania ciąży. Podobnie jak inne leki hormonalne – są one stosowane np. w przeroście błony śluzowej macicy i w celu uregulowania cyklu miesiączkowego. Podczas stosowania dwuskładnikowych leków antykoncepcyjnych pierwsza miesiączka może by dłuższa, bardziej bolesna i obfita. Kolejne krwawienia są krótsze i mniej obfite.

Podczas stosowania niektórych tabletek antykoncepcyjnych, co miesiąc, po 21 dniach przyjmowania leku należy przerwać na tydzień jego zażywanie. Wówczas pojawi się krwawienie.

Nie jest to jednak zwykłe krwawienie miesięczne, a tzw. krwawienie z odstawienia, wywołane nagłym spadkiem stężenia leku. Stosowanie z kolei innych preparatów hormonalnych, np.

medroksyprogesteronu może natomiast wywołać całkowite zatrzymanie cyklu.

Nieregularny okres a dni płodne i ciąża

Cykl menstruacyjny dzieli się na kilka faz. Pierwsza odpowiada za menstruację i trwa średnio 3–5 dni. Po niej następuje faza folikularna, podczas której dojrzewają pęcherzyki jajnikowe oraz jeden dominujący, zawierający przyszłą komórkę jajową.

Trzecia faza wypada pomiędzy 13. a 15. dniem cyklu i dochodzi w niej do owulacji, czyli do uwolnienia komórki jajowej z jajnika.

Po niej następuje faza lutealna, w czasie której błona śluzowa macicy jest przygotowywana do zagnieżdżenia się ewentualnego zarodka.

Biorąc pod uwagę czas, w którym komórka jajowa jest podatna na zapłodnienie oraz średni czas przeżycia plemników w drogach rodnych, dni płodne przypadają na okres od 10. do 18. dnia cyklu. Jest to reguła prawidłowa dla najczęściej występującego cyklu 28-dniowego.

W cyklu miesięcznym stała jest tylko faza lutealna występująca po owulacji i trwa ona zawsze 14 dni. Fakt ten jest wykorzystywany w wyliczaniu daty porodu, np. z wykorzystaniem reguły Naegelego. Jakiekolwiek zmiany czasu trwania cyklu dotyczą zawsze jego pierwszej połowy.

Zakończenie ciąży i okres karmienia również mają wpływ na cykl menstruacyjny. Bezpośrednio po porodzie przez pewien czas krwawienia nie występują. Później, w okresie karmienia piersią, pod wpływem wydzielanych w czasie laktacji hormonów, okresy mogą być nieregularne.

Nieregularny okres – jakie badania wykonać?

Do lekarza należy zgłosić się w następujących sytuacjach:

  • brak okresu przez więcej niż 3 miesiące u osoby niebędącej w ciąży,
  • nagła zmiana regularności okresów,
  • krwawienie miesięczne dłuższe niż 7 dni,
  • zbyt obfite krwawienia (wymagające zmiany tamponu lub podpaski np. co godzinę),
  • bardzo nasilone bóle menstruacyjne,
  • cykle krótsze niż 22 lub dłuższe niż 34 dni,
  • plamienia międzymiesięczne,
  • inne objawy, takie jak osłabienie, gorączka, upławy itd.

W trakcie rozmowy z lekarzem należy poinformować go o zmianach w odżywianiu, nowych lekach i wszystkich czynnikach, które mogłyby mieć potencjalny wpływ na zaburzenia miesiączkowania. Lekarz może także dopytać np. o osobiste problemy będące źródłem stresu, zmiany masy ciała czy aktywność seksualną.

Standardowa diagnostyka zaburzeń miesiączkowania obejmuje:

  • badanie ginekologiczne narządów miednicy,
  • badania krwi pod kątem zaburzeń hormonalnych,
  • przezpochwowe USG,
  • ewentualne inne badania obrazowe.

Poza hormonami płciowymi bardzo istotne są także hormony tarczycy.

Leczenie zaburzeń miesiączkowania

Terapia zaburzeń miesiączkowania opiera się na znalezieniu i usunięciu przyczyny. Zdecydowanie najczęściej stosuje się doustne leki antykoncepcyjne oraz hormonalne wkładki wewnątrzmaciczne.

W przypadku niedoczynności tarczycy wskazana jest suplementacja jej hormonów. W leczeniu zespołu policystycznych jajników, który jest częstą przyczyną zaburzeń miesiączkowania, poza terapią hormonalną stosuje się także leki przeciwcukrzycowe, np. metforminę. Zaleca się także przywrócenie prawidłowej masy ciała poprzez zmianę diety lub ćwiczenia fizyczne.

Bibliografia:

  1. Bręborowicz G. H., Położnictwo i ginekologia, Tom II, Wydanie 2. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2015, s. 101–104.
  2. Lashen H., Role of metformin in the management of polycystic ovary syndrome. Therap. Adv. Endocrinol. Metabolism, 2010, 3, 1: 117–128.
  3. Harris H. R. i wsp., Long and irregular menstrual cycles, polycystic ovary syndrome, and ovarian cancer risk in a population‐based case‐control study. Int. J. Cancer, 2016, 140, 2: 285–291.

Jak oceniasz artykuł?

Średnia: 0.00 (0) Zostaw swoją ocenę.

Dziękujemy!

Nieregularne miesiączki – przyczyny i leczenie. Kiedy okres jest za krótki lub za długi?

Nieregularna długość cyklu menstruacyjnego lub nasilenie obfitości krwawienia mogą świadczyć o chorobach. Zawsze, gdy się pojawią należy skonsultować się z lekarzem. Kiedy okres jest uznawany za nieregularny? Jakie są przyczyny zaburzeń cyklu menstruacyjnego? Jak przebiega leczenie zaburzeń cyklu miesiączkowego?

Średni czas trwania cyklu miesiączkowego to 28 dni. Za prawidłowe uznaje się w ginekologii cykle, których długość waha się od 21-24 do 32-35 dni (w zależności od źródeł medycznych). Prawidłowy cykl menstruacyjny to złożony proces, który zaczyna się już w płodzie płci żeńskiej, trwa przez dzieciństwo, pokwitanie, dojrzewanie i okres dojrzałości płciowej kobiety.

Cykliczne zmiany w jajniku, endometrium i układzie hormonalnym mają podstawowe znaczenie dla funkcji rozrodczych i mają na celu:

  • wytworzenie zdolnej do zapłodnienia komórki jajowej,
  • przygotowanie błony śluzowej macicy na ciążę,
  • prawidłowy rozwój płodu.

Zaburzenia cyklu miesiączkowego – przyczyny i objawy

Fizjologiczne przyczyny zaburzeń miesiączkowania są najczęściej diagnozowane do trzech lat po pierwszej miesiączce oraz do pięciu lat przed wystąpieniem menopauzy. Najczęstszą fizjologiczną przyczyną braku miesiączki jest ciąża lub menopauza.

Krwawienia z narządów płciowych kobiety występują więc w stanach fizjologicznych, ale mogą też być objawem chorób lub powikłań związanych z:

  • zaburzeniami cyklu miesiączkowego,
  • patologicznym przebiegiem ciąży,
  • patologią narządów płciowych – np. nowotwory.

Zaburzenia cyklu miesiączkowego objawiają się pierwotnym lub wtórnym brakiem krwawień oraz nieprawidłowym czasem trwania cyklu. Nieprawidłowości cyklu miesiączkowego występują:

  • najczęściej w postaci jedno- lub trzydniowego krwawienia w połowie cyklu związanego z okresowym obniżeniem poziomu estrogenu w krwi;
  • znacznie przedłużającego się krwawienia o różnej obfitości.

Przyczyny krwawienia to między innymi:

  • Zapalenie endometrium – objawy to przedłużające się krwawienie miesiączkowe (np. w postaci brunatnego plamienia) oraz ból w dolnej części brzucha.
  • Endometrioza – skąpe plamienie ciemną krwią przed okresem.
  • Mięśniaki macicy – objawiające się obfitymi i przedłużającymi miesiączkami.
  • Zapalenie przydatków – objawy to skąpe krwawienie, które nie jest związane z cyklem miesiączkowym, towarzyszą mu silne bóle podbrzusza i okolicy krzyżowo-lędźwiowej oraz stan podgorączkowy.
  • Polip szyjkowy i nadżerka – niewielkie krwawienie podczas lub po stosunku.
  • Rak szyjki macicy – krwawienia następują w następstwie dotyku lub urazu, mogą pojawić się także samoistnie z powodu uszkodzenia naczyń krwionośnych.
  • Rak i rozrost endometrium – krwawienie pojawia się po menopauzie, może jednak nastąpić przed przekwitaniem lub w okresie przekwitania w postaci przedłużających się i nieregularnych krwawień miesiączkowych.
  • Nowotwory jajnika – niecykliczne krwawienia o różnym nasileniu.
  • Poronienia – w zależności od rodzaju poronienia krwawienia mają różną obfitość.

Najczęstsze objawy zaburzeń cyklu menstruacyjnego

  • brak okresu powyżej 35 dni,
  • miesiączkowanie częściej niż co 21 dni,
  • różnice między cyklami powyżej 8 dni,
  • krwawienia między menstruacjami,
  • krwawienia, które trwają dłużej niż 7 dni,
  • skrzepy krwi większe niż 2,5 cm,
  • obfite krwawienia – konieczność częstego wymieniania podpaski, kubka menstruacyjnego lub tamponu z powodu ich przesiąkania.

Powyższe objawy zawsze należy skonsultować z lekarzem ginekologiem! Tylko po badaniach lekarz dobierze sposób leczenia.

Diagnostyka zaburzeń cyklu miesiączkowego

Aby postawić właściwą diagnozę – znaleźć przyczynę nieregularnych miesiączek – a następnie rozpocząć leczenie, ginekolog przeprowadza z pacjentką wywiad pozwalający określić możliwe przyczyny problemów z miesiączkowaniem. Wywiad pomoże lekarzowi dowiedzieć się więcej o możliwych przyczynach zaburzeń – takich jak: antykoncepcja, otyłość, restrykcyjne diety, stres, zbyt intensywne treningi, częste podróże, choroby itd.

Pacjentka zostanie zbadana ginekologicznie. Może zostać wykonane badanie USG przez pochwę i pobrana cytologia.

Lekarz może zlecić dodatkowe badania, które pomogą ustalić, czy przyczyną zaburzeń cyklu mogą być np.: choroby tarczycy, nerek czy cukrzyca lub anemia.

W zależności o podejrzeń odnośnie przyczyn zaburzeń – lekarz może zlecić badania hormonalne m.in.: poziomów FSH i LH, estradiolu, prolaktyny, testosteronu czy progesteronu.

Jeśli w badaniu USG widoczne są zmiany anatomiczne takie jak: podejrzenie przerostu błony śluzowej macicy, polipy czy mięśniaki – kobieta zostanie skierowana na diagnostyczną histeroskopię (endoskopowe badanie budowy macicy) lub abrazję (łyżeczkowanie jamy macicy).

Może także dostać skierowanie na biopsję endometrialną (pobranie wycinka śluzówki i badanie pod mikroskopem niewielkiej ilości komórek błony śluzowej macicy). Materiał, który zostanie pobrany podczas zabiegów poddawany jest badaniu histopatologicznemu.

W przypadku podejrzenia zapalenia błony śluzowej macicy lekarz zleci badanie na posiew z kanału szyjki.

Leczenie zaburzeń cyklu miesiączkowego

Leczenie zaburzeń miesiączkowania zależy od rozpoznania poprzedzonego wyżej opisanymi badaniami. W zależności o przyczyn zaburzeń, lekarz zaleci odpowiednie leczenie. Poniżej ogólne przykłady terapii:

Kobietom z miesiączkami krwotocznymi zaleca się hormonalną antykoncepcję dwuskładnikową, implanty podskórne lub założenie system wewnątrzmacicznego zawierającego lewonorgestel.

Leia também:  Jakie Sa Objawy Ptasiej Grypy?

Pacjentki z przerostem endometrium zostaną skierowane na zabieg wycięcia lub wyłuszczenia i ewentualnie poddane uzupełniającej terapii hormonalnej. Jeśli doszło do stanu zapalnego podaje się antybiotyki.

Czytaj więcej: Hormonalna terapia zastepcza (HTZ) – na czym polega?

Kobiety z zespołem policystycznych jajników

Nieregularne miesiączki – przyczyny i leczenie

Nieregularne miesiączki mogą być objawem wielu schorzeń, dlatego nie wolno lekceważyć zaburzeniu cyklu. Dowiedz się, jakie mogą być przyczyny nieregularnych miesiączek, jak najczęściej przebiega diagnozowanie zaburzeń menstruacyjnych oraz na czym najczęściej polega ich leczenie.

Nieregularne miesiączki – czyli jakie?

Prawidłowy cykl menstruacyjny trwa od 21 do 35 dni. Różnice są też w prawidłowym krwawieniu, które może trwać od 3 do 7 dni. U młodych dziewczyn, które miesiączkują od niedawna, cykle są nieregularne – powinny ustabilizować się około 17. roku życia.

Również u pań w okresie klimakterium, gdy z każdym kolejnym cyklem produkowana jest coraz mniejsza ilość estrogenów, cykle mogą się zaburzać. U kobiet w wieku rozrodczym każda zmiana w cyklu powinna być skonsultowana z ginekologiem. Do lekarza powinny zgłosić się osoby, u których krwawienie się spóźnia oraz te, u których występuje zbyt często.

Do gabinetu należy zgłosić się również, gdy miesiączką trwa dłużej niż 8 dni, gdy jest nadzwyczaj obfita lub wyjątkowo bolesna.

Nieregularne miesiączki – przyczyny zaburzeń cyklu menstruacyjnego

Nieregularne miesiączki mogą najczęściej mają swoje źródło w zaburzeniach hormonalnych.

Te mogą wynikać z takich chorób, jak zespół policystycznych jajników czy chorób tarczycy, mogą to być również niegroźne zachwiania hormonalne.

Ponadto rozregulowany cykl menstruacyjny może wynikać z niezdrowego stylu życia, a także z poważnych chorób, nie zawsze kojarzonych z nieregularnymi miesiączkami. Spośród przyczyn nieregularnych miesiączek należy wymienić:

  • choroby tarczycy (Hashimoto, niedoczynność, nadczynność)
  • zespół policystycznych jajników
  • endometrioza
  • zaburzenia pracy układu immunologicznego
  • niewłaściwa dieta – zbyt niskokaloryczna, zbyt niskotłuszczowa
  • przepracowanie, brak regeneracji po intensywnych treningach
  • depresja
  • mięśniaki macicy
  • częste zmiany strefy czasowej
  • choroba wątroby
  • choroba trzustki
  • nieprawidłowości anatomiczne w jajnikach
  • choroba nowotworowa

Nieregularne miesiączki – diagnoza i leczenie

Nawet, jeśli dotychczas miesiączki występowały regularnie, a odstępstwo od tej normy było jednorazowe, nie należy przekładać decyzji o wizycie u ginekologa.

Lekarz w pierwszej kolejności przeprowadzi pogłębiony wywiad, badanie ginekologiczne, USG oraz zleci hormonalne badania krwi.

Jeśli pacjentka podejrzewa, że nieregularne miesiączki mogą mieć swoje źródło w stresie, niewłaściwej diecie czy niedosypianiu, oczywiście należy wprowadzić odpowiednie nawyki. Można sięgnąć także po zioła – melisę lub ashwagandhę, oczywiście w porozumieniu z lekarzem.

Przyjrzeć się także należy podaży zdrowych tłuszczy roślinnych w diecie – zbyt mała ich ilość zaburza prawidłowe funkcjonowania żeńskiego układu hormonalnego. Często konieczne jest także wykonanie dodatkowych badań, między innymi wziernikowania macicy.

Leczenie dostosowane musi być oczywiście do schorzenia, jakie jest przyczyną nieregularnych miesiączek. Każda zmiana w cyklu powinna skończyć się wizytą u lekarza, choć nie zawsze przyczyna zmiany w cyklu jest poważna. Jednak wczesna diagnostyka jest najskuteczniejszą metodą walki z chorobami, które leżą u podstaw zaburzeń w miesiączkowaniu.

Zaburzenia miesiączkowania: jak uregulować cykl?

Nieregularne miesiączki zdarzają się wielu kobietom na różnych etapach życia. Czasami są normalnym zjawiskiem, innym razem mają poważniejsze przyczyny. Kiedy zaburzenia miesiączkowania mogą budzić niepokój? Ekspert allecco.pl podpowiada, jakie preparaty regulujące cykl menstruacyjny można znaleźć w aptece bez recepty.

Nieregularny okres jest czymś normalnym zarówno u dziewcząt w okresie pokwitania, jak i u kobiet wchodzących w menopauzę. W pozostałych przypadkach może świadczyć o zaburzeniach hormonalnych, problemach z tarczycą, zespole policystycznych jajników lub innych problemach zdrowotnych. 

Kiedy miesiączkowanie jest prawidłowe?

Miesiączka to regularne, cykliczne krwawienie z dróg rodnych kobiety, do którego dochodzi pod wpływem hormonów. Występuje ona u każdej zdrowej, dojrzałej płciowo kobiety. Odstęp między kolejnymi miesiączkami wynosi 27-38 dni, a samo krwawienie może trwać od 3 do 7 dni. 

Kolejnym wyznacznikiem prawidłowego miesiączkowania jest ilość traconej krwi, którą jednak trudno dokładnie określić. Przyjmuje się, że wykorzystanie w ciągu doby od 3 do 6 tamponów lub podpasek higienicznych jest normą.

Zaburzenia miesiączkowania – odstępstwa od normy

Wszelkie odstępstwa od prawidłowo wyglądającego miesiączkowania, określane są jako zaburzenia cyklu i mogą mieć one następujące postaci:

  • krwawienie częstsze niż co 27 dni lub rzadsze niż co 38 dni,
  • krwawienie trwające krócej niż 3 dni lub dłużej niż 7 dni,
  • bardzo skąpy lub obfity okres,
  • bardzo bolesne miesiączkowanie,
  • plamienia między miesiączkami,
  • widoczne skrzepy krwi podczas okresu.

Ponadto 10 – 30 proc. miesiączkujących kobiet cierpi na zespół napięcia przedmiesiączkowego (PMS). Zwiększona drażliwość, wahania nastroju, nerwowość, zaburzenia snu czy bóle głowy pojawiają się już kilka dni przed samym krwawieniem. Jeśli dolegliwości są bardzo uciążliwe dla pacjentek, lekarz może zalecić odpowiednie leki, które je załagodzą. 

Więcej na temat PMS pisaliśmy w artykule: PMS – jak sobie z nim radzić.

Zaburzenia miesiączkowania – przyczyny

Zaburzenia cyklu menstruacyjnego mogą mieć różne przyczyny. Nie wszystkie są jednakowo poważne i nie wszystkie wymagają natychmiastowej wizyty u lekarza.

Kilkudniowe różnice między kolejnymi krwawieniami u kobiety, która zazwyczaj miesiączkuje regularnie, mogą być spowodowane niedawno przebytą infekcją, nadmiarem stresu czy chociażby dietą odchudzającą.

Przeprowadzka, zmiana klimatu oraz wyjazd również mogą stanowić przyczynę kilkudniowego opóźniania się krwawienia.

W takich wypadkach, jeśli dodatkowo nie pojawiają się inne objawy, a sama kobieta nie podejrzewa poważniejszego powodu takiego odstępstwa od normy, można spokojnie poczekać z wizytą u lekarza. Spóźniający się okres może również świadczyć o ciąży. Dlatego, jeśli kobieta jest aktywna seksualnie, powinna zawsze wykonać test ciążowy.

Jak widać, przyczyny nieregularnych miesiączek mogą być mniej lub bardziej poważne.

Poza nielicznymi wyjątkami zwykle wymagają konsultacji z ginekologiem i przeprowadzenia badań, które pomogą znaleźć źródło tych zaburzeń.

Zwlekanie z wizytą u lekarza i brak odpowiedniej terapii może mieć, niestety, przykre konsekwencje, takie jak problemy z zajściem w ciążę, utrzymaniem jej, a także prowadzić do różnych komplikacji w tym okresie. 

Nieregularne miesiączki i inne zaburzenia cyklu mogą mieć jednak znacznie poważniejsze przyczyny, do których należą:

  • zaburzenia hormonalne – najczęstsza przyczyna nieregularnego okresu;
  • choroby tarczycy – zarówno niedoczynność jak i nadczynność;
  • zespół policystycznych jajników – częste schorzenie w dzisiejszych czasach, które może dotyczyć nawet 5 – 10 proc. kobiet w wieku rozrodczym;
  • cukrzyca;
  • nieprawidłowa budowa lub zaburzenia funkcjonowania pochwy, macicy lub jajników;
  • infekcje narządów płciowych;
  • poważne zaburzenia odżywiania – anoreksja lub bulimia, które najczęściej wydłużają okres miedzy krwawieniami, a w cięższych przypadkach mogą prowadzić nawet do zaniku miesiączki.

Środki regulujące cykl miesiączkowy są dobierane w zależności od przyczyny problemu. Jeśli źródłem zaburzeń jest niedobór hormonów płciowych, lekarz może zlecić ich uzupełnianie.

Natomiast w przypadku, gdy mamy do czynienia z cukrzycą lub chorobami tarczycy, w pierwszej kolejności należy skupić się na leczeniu tych schorzeń.

Kiedy będą one pod kontrolą, miesiączka prawdopodobnie również się ureguluje.

W przypadku zespołu policystycznych jajników leki również dobierane są indywidualnie, w zależności od objawów. Bardzo ważna jest jednak w tym wypadku regularna aktywność fizyczna i zdrowa, zbilansowana dieta. Pomogą one kontrolować chorobę i złagodzą odczuwane dolegliwości.

Pamiętajmy, aby nigdy nie ignorować żadnych zaburzeń miesiączkowania. Każda kobieta sama najlepiej zna swój organizm i widzi, kiedy pojawiają się odstępstwa od regularnych krwawień. Wizyta u ginekologa to pierwszy krok do postawienia diagnozy i w razie konieczności podjęcia odpowiedniego leczenia.

Jedną z roślin, która została najlepiej przebadana pod kątem wpływu na cykl menstruacyjny jest niepokalanek mnisi – Vitex Agnus Castus.

Reguluje on poziom hormonów oraz zmniejsza wydzielanie prolaktyny, która w dużej mierze jest odpowiedzialna za objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego. Łagodzi rozdrażnienie, nerwowość, a także bolesność piersi.

Niepokalanek wpływa również na poziom innych hormonów, w tym estrogenu i progesteronu. 

Środki regulujące cykl miesiączkowy, zawierające wyciąg z owoców niepokalanka, powinny być przyjmowane przez dłuższy okres czasu.

Aby efekt działania był jak najlepszy, zaleca się ich regularne stosowanie przynajmniej przez trzy miesiące. Jeśli po takim czasie nie zauważymy różnicy, warto skontaktować się z lekarzem.

Być może przyczyna problemów leży gdzieś indziej, a w związku z tym niezbędna okaże się dokładniejsza diagnostyka.

Przykładowe leki z ekstraktem z niepokalanka to Cyclodynon i Castagnus. Tego typu tabletki stosuje się raz na dobę, najlepiej o stałej porze dnia. Leki te mogą być wykorzystywane także jako środki łagodzące objawy PMS. W tym przypadku również należy je stosować co najmniej przez okres trzech miesięcy, dla uzyskania widocznego efektu.

Drugą substancją, pomocną dla kobiet z zaburzeniami miesiączkowania, jest myo-inozytol.

Staje się on coraz bardziej popularny, chociażby dzięki korzyściom jakie przynosi podczas stosowania w schorzeniu zwanym zespołem policystycznych jajników.

Leia também:  Jakie Są Objawy Chorych Migdałków?

Zwiększa wrażliwość tkanek na działanie insuliny, dlatego jest polecany również osobom zmagającym się z insulinoopornością. Poza tym przywraca prawidłowy poziom hormonów i reguluje miesiączki.

Nieregularne miesiączki – po porodzie, a ciąża, przyczyny

Chcesz opóźnić miesiączkę?

Skorzystaj z porady online

Nieregularna miesiączka jest powodem do niepokoju, regularna miesiączka jest oznaką zdrowia kobiety. Comiesięczne krwawienie świadczy o tym, że prawidłowo działa układ hormonalny, jajniki, błona śluzowa macicy.

Zdrowa kobieta miesiączkuje od około 12-13 roku życia aż do momentu menopauzy, która w Polsce występuje zwykle w wieku 45-55 lat. Co miesiąc w wyniku złuszczania się błony śluzowej macicy, czyli endometrium docwhodzi do krwawienia.

U dojrzałej kobiety prawidłowy cykl menstruacyjny wynosi nie więcej niż 35 i nie mniej niż 22 dni (przeciętnie okres pojawia się co 28 dni i trwa zwykle 3-5 dni).

  Gdy cykle trwają tę samą ilość dni – uznaje się je za regularne, gdy jednak ich długość jest zmienna mamy do czynienia z nieregularnymi miesiączkami.

Nieregularne miesiączki najczęściej pojawiają się u nastolatek i u kobiet dojrzałych, gdy spada w ich organizmie poziom żeńskich hormonów.

Zobacz: Plamienie przed okresem i po okresie – co oznacza, ciąża

Zaburzenia miesiączkowania – rodzaje

Prawidłowy cykl menstruacyjny to Eumonorrhoea. Tymczasem nieregularne miesiączki dzieli się na:

  • Oligomenorrhoeę – to wydłużone cykle, które wiążą się ze zbyt rzadkimi menstruacjami. Cykle, zwykle są bezowulacyjne i mogą trwać od 36 do 6 miesięcy. Główną przyczyną tego zaburzenia jest niewydolność ciałka żółtego i wydłużenie fazy folikularnej.
  •  Polymenorrhoeę –to skrócone cykle (trwają mniej niż 21 dni), w których   miesiączkowanie jest zbyt częste.
  • Amenorrheę –to brak miesiączkowania.

Zobacz również: Jak wywołać okres – tabletki, luteina, domowe sposoby

Nieregularne miesiączki – przyczyny

Najczęściej przyczyną nieregularnych miesiączek są zaburzenia hormonalne. Mogą one wynikać z uwarunkowań genetycznych, wad, czynników środowiskowych, zmiany klimatu, stylu życia. Nieregularne miesiączki często są pierwszym sygnałem rozwijających się chorób i stanów patologicznych, takich jak na przykład:

  • endometrioza,
  • zespół policystycznych jajników,
  • hiperprolaktynemia,
  • niewydolność ciałka żółtego, 
  • guzy powstałe w wyniku stanów zapalnych lub guzy pourazowe okolicy podwzgórzowo-przysadkowej,
  • pierwotna niewydolność jajników,
  • wady lub uszkodzenia macicy,
  • zaburzenia czynności osi podwzgórze-przysadka,
  • niedoczynność i nadczynność tarczycy
  • cukrzyca,
  • stany zapalne narządów rozrodczych,
  • choroby weneryczne,
  • mięśniaki macicy,
  • zapalenia przydatków,
  • nowotwory narządów rodnych,
  • polipy, nadżerki,
  • choroby wątroby.

Według klasyfikacji zaburzeń miesiączkowania Światowej Organizacji Zdrowia winę za nieregularne miesiączki może ponosić także zaburzenia odżywiania, czyli bulimia i anoreksja.

Nieregularna miesiączka może być wywołana zbyt rygorystyczną dietą odchudzającą lub wręcz przeciwnie szybkim przyrostem wagi.

Wystarczy gwałtowna zmiana klimatu w trakcie podróży, żeby okres przesunął się o kilka dni.

Okazuje się także, że aż 40 procent przypadków nieregularnego miesiączkowania ma swoje podłoże w stresie. Pod wpływem bardzo silnego stresu i traumatycznych przeżyć, takich jak ciężka choroba lub śmierć bliskiej osoby, rozwód, zwolnienie z pracy, zaburzeniu ulega praca przysadki mózgowej. 

Nieregularny cykl miesiączkowy może być również skutkiem ubocznym przyjmowania leków, w tym antydepresantów, sterydów, chemioterapeutyków, a także antykoncepcyjnych leków hormonalnych (zwłaszcza po odstawieniu pigułek).

Bardzo często na nieregularne miesiączki skarżą się kobiety, które prowadzą nieregularny tryb życia, intensywnie a nawet wyczynowo trenują jakąś dyscyplinę sportu.

Sprawdź: Co zrobić, żeby okres się szybciej skończył. Jak zakończyć?

Nieregularne miesiączki – diagnozowanie

Nieregularne miesiączki powinny wzbudzić czujność kobiety i zostać zdiagnozowane przez lekarza. W zależności od wieku kobiety lekarz przeprowadzi szereg badań, w tym:

  • wywiad rodzinny,
  • wywiad na temat sposobu życia, stresu, przemęczenia,
  • wywiad na temat wahań wagi, stosowanych diet,
  • wywiad na temat planowanego macierzyństwa, ewentualnie przebytych ciąż, wykluczenie ciąży,
  • wywiad w celu zdiagnozowania zakażenia ośrodkowego układu nerwowego (może się objawiać gorączką, osłabieniem, nadmierną potliwością, przyspieszeniem lub spowolnieniem akcji serca, bólami głowy, nudnościami, światłowstrętem, wymiotami, urojeniami),
  • badanie dojrzałości płciowej, ocena wzrostu,
  • badanie ginekologiczne,
  • badania poziomu hormonów we krwi – prolaktyny, hormonu luteinizującego (LH) i hormonu folikulotropowego (FSH),
  • test progesteronowy (przez 5-7 dni pacjentka otrzymuje hormon w postaci dopochwowej lub doustnej. Po kilku dniach przyjmowania progesteronu, odstawia się go i oczekuje krwawienia, które powinno pojawić się w ciągu 3-7 dni. Jeśli krwawienie wystąpi test progesteronowy dał wynik pozytywny. Oznacza to, że czynności jajników i macicy są prawidłowe, a za nieregularne miesiączki odpowiadają zaburzenie osi podwzgórzowo-przysadkowych. Wynik testu jest negatywny, jeśli krwawienia nie będzie do 14 dni od odstawienia. Ujemny wynik testu może wskazywać na to, że jajniki  nie produkują estrogenów lub ujście krwi z macicy zostało zablokowane, jak dzieje się przy zroście narządów rodnych. Wynik oznacza też, że kobieta może być w ciąży, ma wadę narządu rodnego lub weszła w okres menopauzy.
  • test estro-progesteronowy (pacjenta otrzyma kombinację estrogenu i progesteronu np. estradiol przez 10 lub 21 lub 28 dni wraz z gestagenem lub luteinę w dwóch dawkach doustnie lub dopochwowo przez 10 dni. Krwawienie występujące po 5-7 dniach oznacza, że zaburzenia miesiączkowania wynikają z zaburzeń układu podwzgórze – przysadka. Brak krwawienia wskazuje na maciczną przyczynę zaburzenia, np. nieprawidłowości błony śluzowej, wady wrodzone lub nabyte.
  • test z gonadoliberyną (GnRH) – pozwala ocenić wydolności osi podwzgórze-przysadka-jajniki. Głównie stosowany jest do diagnozowania opóźnionego pokwitania. Test przeprowadza się rano pomiędzy godziną 8.00-10.00. W tym czasie pobiera się krew i oznacza hormony LH i FSH, po czym sprawdza ich poziom po 30 i 60 minutach od dożylnego podania 100 µg gonadoliberyny.
  • test z klomifenem – przez 5 dni pacjentka otrzymuje cytrynian klomifenu, jednocześnie oznacza się stężenie gonadotropin w 1, 7 i 9 dniu testu. U kobiet zdrowych obserwuje się zwiększenie stężenia gonadotropin do wartości 40-80 jm./l. Dodatni wynik testu oznacza zaburzenie układu podwzgórze-przysadka o charakterze regulacyjnym. Jeśli stężenie gonadotropin nie zwiększa się, świadczy to o organicznej niewydolności przysadki lub podwzgórza.
  • badania hormonów pokazujące jak funkcjonuje tarczyca (w celu wykluczenia niedoczynności i nadczynności tarczycy).

Czytaj także: Spóźniający się okres – ile może, przyczyny, jak wywołać?

Nieregularny okres po porodzie

Nieregularny okres może pojawić się po porodzie i najczęściej jest wynikiem nadmiaru prolaktyny, która odpowiada za produkcję mleka. Prolaktyna równocześnie blokuje wytwarzanie przez jajniki hormonu FSH, stąd nieregularne miesiączki. Czasem nawet miesiączki nie występują, jeśli mama karmi na żądanie, czyli nie tylko w dzień, ale także w nocy.

U młodych mam, które podają dodatkowo sztuczne mleko dziecku, miesiączka powinna pojawić się po zakończeniu połogu, czyli 6-8 tygodni po porodzie. Mimo nieregularnych miesiączek i karmienia piersią może pojawić się owulacja, dlatego młoda mama, która wróciła do aktywności seksualnej powinna stosować zabezpieczenie przed niechciana ciążą.

Jak obliczyć długość cyklu przy nieregularnych miesiączkach?

Jak zajść w ciążę przy nieregularnych miesiączkach? Nie jest to łatwe, ale bardzo często możliwe. Trzeba w prawidłowy sposób obliczyć dni płodne.

Najlepiej, kiedy spróbujemy to zrobić na podstawie obserwacji śluzu szyjkowego, którego wygląd zmienia się w zależności od fazy cyklu. W czasie owulacji jest przezroczysty, ciągliwy.

Do tego można mierzyć temperaturę ciała, która w czasie owulacji jest wyższa.

W aptece można kupić także test owulacyjny, który wykrywa stężenie hormonu luteinizującego, jeśli jego poziom jest równy lub wyższy niż 25-30 mIU/ml, to w ciągu 24-36 istnieje największe prawdopodobieństwo na zajście w ciążę.

Nieregularne miesiączki po 40. roku życia

Gdy miesiączki zaczynają się pojawiać nieregularnie u kobiety w czwartej dekadzie życia istnieje ogromne prawdopodobieństwo, że zaczyna ona wchodzić w okres przekwitania.

U niektórych pań mogą pojawić się krótsze i mniej obfite krwawienia, u innych wręcz przeciwnie krwawienie będzie dłuższe i obfitsze niż do tej pory.  Mogą wystąpić także plamienia w środku cyklu.

Z badań wynika, że średni czas premenopauzy to około 4 lata, choć są kobiety, u których trwa to 10 lat.

Nieregularne miesiączki u nastolatków

Do lekarzy ginekologów zgłasza się coraz więcej nastolatek, które mają problem z nieregularnymi miesiączkami. Lekarze podejrzewają, że ma to związek z coraz wcześniejszym występowaniem pierwszej miesiączki.

W pierwszych latach po menarche, w wyniku nadmiernego obciążenia psycho-emocjonalnego, redukcji masy ciała lub wysiłku fizycznego może dochodzić do dysfunkcji układu podwzgórze-przysadka i zaburzeń miesiączkowania.

Nieregularne miesiączki u nastolatków mogą się też wiązać z brakiem równowagi hormonalnej i trwać nawet kilka lat.

Młode kobiety z takimi problemami zawsze powinny znajdować się pod opieką i obserwacją lekarza specjalisty.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*