Nadmierne pocenie się a klimakterium – jak powstrzymać zlewne poty?

Wraz z nadchodzącym przekwitaniem, w ciele kobiety zaczynają zachodzić liczne zmiany. Przede wszystkim rozpoczyna się powolne wygasanie pracy jajników, które wiąże się głównie z niedoborem produkowanych przez nie hormonów – progesteronu i estrogenów. To właśnie brak tych substancji powoduje szereg nieprzyjemnych dolegliwości.

Najczęstsze symptomy menopauzy to zimne poty, nachodzące fale gorąca, bezsenność i problemy z wagą. Większość można złagodzić za pomocą różnego rodzaju suplementów, zmian diety czy domowych sposobów. U części kobiet naturalne metody nie przynoszą jednak efektu.

Wtedy konieczna jest konsultacja z lekarzem i dodatkowa terapia, na przykład hormonalna.

Uderzenia gorąca i poty – jak sobie radzić

Uderzenia gorąca są jedną z najbardziej charakterystycznych dolegliwości menopauzy. Objawiają się nagłą falą ciepła przepływającego przez całe ciało i są szczególnie odczuwalne w okolicach głowy i szyi.

Mogą mieć różną intensywność i trwać od 30 sekund do nawet 30 minut.

Często towarzyszą im wypieki na twarzy i dekolcie, silne pocenie się, wrażenie kręcenia się w głowie i osłabienia, a nawet uczucie kołatania serca.

Za taką reakcję odpowiedzialny jest spadek estrogenów w organizmie. Zaniżony poziom hormonów zakłóca pracę podwzgórza, zwanego „termostatem ciała”, które wysyła do mózgu błędne informacje, że organizmowi jest zbyt gorąco. Mózg nakazuje ciału pozbyć się ciepła, co wywołuje natychmiastową silną reakcję serca, naczyń krwionośnych i układu nerwowego. Objawia się to tym, że:

  • naczynia krwionośne się rozszerzają,
  • tętno podwyższa się,
  • praca gruczołów zostaje przyspieszona,
  • organizm zalewa się potem,
  • skóra staje się mokra, nadchodzi gwałtowne oziębienie ciała.

Oczywiście, każda kobieta odczuwa napady gorąca nieco inaczej. Ogólne wrażenie jest jednak bardzo nieprzyjemne i wycieńczające, szczególnie że organizm w żaden sposób nie ostrzega o nadchodzącym uderzeniu gorąca i może ono pojawić się dosłownie w każdej chwili – zarówno w dzień, jak i w nocy.

Zmaganie z zimnymi potami i falami ciepła może trwać nawet kilka lat. Da się jednak nieco złagodzić niepożądane objawy, ograniczając:

  • picie kawy,
  • spożywanie alkoholu,
  • palenie papierosów,
  • zażywanie leków przeciwbólowych bez recepty.

Dodatkowo można zastosować też domowe sposoby takie jak:

  • picie ochłodzonych naparów i herbatek ziołowych

Najlepszymi ziołami na napady gorąca są szałwia, mięta pieprzowa, czerwona koniczyna, liście malin, a także lukrecja i kozłek lekarski. Gotowe mieszanki można kupić w sklepie lub parzyć zioła według własnej preferencji. Należy jednak pamiętać o regularnym spożywaniu naparów, w innym przypadku będą one miały znikomą skuteczność.

  • dodawanie octu jabłkowego do napojów

Posiłki można wzbogacić także ocet jabłkowy. Wystarczą dwie rozcieńczone łyżki dziennie. Wpłyną one na regulację potliwości i wydalanie toksyn podczas uderzeń gorąca. Przywrócą niezbędne minerały i wspomaga rewitalizację. Dzięki temu organizm będzie szybciej dochodził do siebie po napadach gorąca.

  • zażywanie ziołowych suplementów diety zawierających biotynę, kwas foliowy i fitoestrogeny.

We wzbogaceniu diety chodzi głównie o fitoestrogeny, czyli roślinny odpowiednik naszych ludzkich estrogenów, które częściowo zaspokajają niedobory wynikające z menopauzy. Najwięcej takich składników zawierają soja i siemię lniane, dlatego są szczególnie zalecane. Ekstrakty z tych roślin często znajdują się także w suplementach dla kobiet przechodzących pokwitanie.

Wzbogać dietę o preparaty bogate w witaminy łagodzące objawy menopauzy>>

Menopauza i bezsenność – co pomoże

Inną bardzo częstą dolegliwością w czasie klimakterium jest bezsenność. Często powodują ją nocne napady gorąca i zimne poty, ale bywa też spowodowana rozdrażnieniem i ogólnym rozemocjonowaniem.

Niestety, zmiany hormonalne związane z ustającą pracą jajników, znacząco wpływają na nastrój pań w okresie menopauzy. Mogą one być płaczliwe, odczuwać wzmożone zmęczenie, gniew, a nawet stany depresyjne.

Emocjonalna niestabilność wpływa znacząco na jakość snu, zbyt wczesne wybudzanie się, problemy z zasypianiem.

By wspomóc zasypianie można:

  • stosować napary ziołowe z melisy, dziurawca, szyszek chmielu lub suplementy je zawierające,
  • zacząć chodzić spać wcześniej i o regularnych porach,
  • wyciszać się przed snem za pomocą muzyki relaksacyjnej lub kąpieli,
  • spożywać suplementy diety zawierające melatoninę regulującą rytm dobowy i poprawiającą jakość snu,
  • brać preparaty magnezowe wzbogacone o witaminę B6, ułatwiającą przyswajanie makroelementu;
  • uprawiać sport w godzinach porannych lub jogę w godzinach wieczornych,
  • zasłaniać na noc okna. Szczególnie w okresie wiosennym i letnim, gdy słońce wschodzi wcześniej, a wyczulone podwzgórze może zbyt szybko reagować na światło, powodując przedwczesne wybudzenia.

Surowce roślinne stosowane w okresie klimakterium

Klimakterium, czyli przekwitanie jest fizjologicznym etapem w życiu każdej kobiety między 45. a 50. rokiem życia.

U podstawy tego zjawiska leży osłabienie czynności rozrodczej i wegetatywnej jajników oraz pojawiają się dolegliwości somatyczne, hormonalne oraz psychiczne, które niekiedy mogą być bardzo dokuczliwe.

Klimakterium dzielone jest na okres premenopauzalny poprzedzający wystąpienie ostatniej miesiączki, okres okołomenopauzalny z ostatnim krwawieniem miesięcznym oraz okres postmenopauzalny. Obecnie ostatnia miesiączka wstępuje średnio w wieku około 50 lat, a w związku z wydłużeniem średniej długości życia kobiety w Polsce do około 75 lat, na okres po menopauzie przypada 1/3 okresu jej życia.

Okres premenopauzalny

W okresie premenopauzalnym na skutek zakłócenia funkcjonowania osi podwzgórze – przysadka – jajniki i pojawiającej się niestabilności hormonalnej stopniowo ustaje czynność rozrodcza oraz wydzielnicza jajników.

W okresie tym obserwuje się postępujące zmniejszanie się wydzielania steroidów, początkowo głównie progesteronu, a następnie estradiolu, co związane jest z zaburzeniem dojrzewania pęcherzyków.

Wynikające stąd zaburzenie regularności wydzielania estradiolu powodować może: cykle bazowulacyjne, nieprawidłowe krwawienia miesięczne, wzrost przepuszczalności naczyń i zaostrzenie się objawów zespołu przedmiesiączkowego, wzrost aktywności mitotycznej komórek gruczołu sutkowego i endometrium oraz pojawienie się charakterystycznego śluzu szyjkowego.

Okres okołomenopauzalny

Menopauza to ostatnia miesiączka w życiu kobiety, po której przez 12 miesięcy nie występują krwawienia. Ustala się wówczas stan równowagi hormonalnej charakteryzujący się: spadkiem stężenia estradiolu i zwiększeniem stężenia gonadotropin przysadkowych.

Zmieniony poziom hormonów może przebiegać bezobjawowo.

W niektórych przypadkach powodować może niekorzystne objawy kliniczne jak: uderzenia gorąca, zaburzenia naczynioruchowe, niewielkie zaburzenia psychiczne, bóle głowy, zmęczenie, wyczerpanie, zaburzenia czucia rąk, przybór masy ciała

Najczęstszą dolegliwością zgłaszaną przez pacjentki w wieku menopauzalnym są zaburzenia naczynioruchowe objawiające się uderzeniami gorąca, nagłymi potami zwłaszcza nocnymi, zaczerwienieniem pojawiającym się na twarzy, szyi i torsie.

Rzadszymi objawami na tym podłożu są: zaburzenia czucia rąk, bóle mięśniowe, mrowienie, kłucie w kończynach, bóle stawowe, zmęczenie oraz ból głowy.

Mechanizm tych zaburzeń związany jest ze spadkiem stężenia estrogenów i wzrostem napięcia adrenergicznego, co wywołuje zaburzenia przepływu neurotransmiterów i termoregulacji.

Dolegliwości te zazwyczaj ustępują samoistnie po kilku, kilkunastu miesiącach. Zaburzenia psychiczne okresu menopauzy to głównie: nerwowość, drażliwość, zespół depresyjny, bezsenność. Skóra, szczególnie twarzy jest bogata w receptory estradiolu.

Spadek jego stężenia powoduje mniejszą syntezę kolagenu i zanik gruczołów łojowych, przez co skóra staje się sucha i cienka. Zwiększone wypadanie włosów związane jest również z niedoborem estrogenów i nadmiarem androgenów. Występuje atrofia sromu i pochwy.

Objawia się zblednięciem skóry i śluzówki, zmniejszeniem ilości komórek glikogenowych oraz ilości bakteryjnej flory ochronnej. Powoduje to świąd, bolesność, podatność na zakażenia i stany zapalne, mogą pojawić się zaburzenia seksualne.

Zaburzenia urologiczne wynikają z zaburzeń statyki miednicy mniejszej, atrofii tkanek trójkąta pęcherzowego, zwężenia odcinka dystalnego cewki moczowej oraz w wyniku zaburzeń funkcji zwieraczy.

Jednym z groźniejszych powikłań menopauzy jest osteporoza (zrzeszotnienie kości) będąca przyczyną złamań nadgarstka, szyjki kości udowej i osiadania kręgosłupa. To fizjologiczne zjawisko utraty masy kostnej wynika ze starzenia się ustroju, jednakże zaburzenia hormonalne w menopauzie znacznie przyspieszają ten proces.

Naturalne metody łagodzenia objawów menopauzy

W okresie menopauzy na uderzenia gorąca, nadmierne pocenie się, kołatania serca, zaburzenia snu i koncentracji, osłabienie pamięci, oraz zmienność nastrojów skarży się ponad 85% Amerykanek i Europejek, lecz zaledwie tylko 30% Japonek.

Różnica w odczuwalności objawów menopauzy (a także w zapadalności na choroby serca, osteoporozę, raka sutka, raka endometrium i szybkości procesów starzenia się skóry) wynikać może z odrębności kulturowych a także z różnic w sposobie odżywiania.

Ponieważ klimakterium to nie choroba, nie można mówić o leczeniu, lecz jedynie o łagodzeniu przykrych symptomów, także za pomocą środków roślinnych.

Jedną z najbardziej popularnych roślin stosowanych w tym celu jest soja zwyczajna. W aptekach dostępne są również preparaty z niepokalanka i pluskawicy. W łagodzeniu skutków klimakterium zaleca się stosowanie standaryzowanych preparatów dostępnych w aptekach i sklepach zielarskich.

Leia também:  Popękany język – co oznaczają bruzdy na języku?

Soja zwyczajna

Japońska dieta oparta jest w dużej mierze na spożywaniu soi. Zawarte w jej ziarnach fitoestrogeny równoważą niedobór estrogenów endogennych, których zmniejszony poziom występuje u kobiet w okresie menopauzy i powoduje opisane wyżej objawy.

Soja zwyczajna (Glycine max syn. Soja hispida), soja owłosiona, soja uprawna oprócz fitoestrogenów zawiera również białka (ok.

40%) z kompletem egzogennych aminokwasów, nienasycone kwasy tłuszczowe, fosfor, wapń, żelazo, błonnik, flawonoidy, saponiny, cholinę, sitosterole, witaminy z grupy B, witaminę A, PP, E oraz lecytynę.

Nasiona soi i olej sojowy działają przeciwmiażdżycowo, przeciwnowotworowo, przeciwzakrzepowo, przeciwzapalnie, regulują poziom cukru we krwi, uzupełniają poziom estrogenów, zapobiegają powstawaniu kamieni żółciowych i nerkowych, przeciwdziałają zaparciom.

Fitoestrogeny to naturalne związki sterolowe o działaniu zbliżonym do estrogenu.

Zaliczamy do nich: izoflawony (genistein i daidzeina – występujące głównie w ziarnach soi i innych strączkowych), lignany (występujące w nasionach zbóż), kumestany (z nasion słonecznika i kiełków fasoli). Działanie fitoestrogenów nie jest do końca zbadane.

Uważa się, że mają one powinowactwo do receptorów estrogenowych organów efektorowych, a wiązanie z receptorem zależy od poziomu estrogenów endogennych i fitoestrogenów.

Udowodniono, że zwiększona podaż izoflawonów zmienia wydzielanie endogennych hormonów. Zwiększa się również ilość białek wiążących hormony sterydowe.

Zawarty w soi błonnik nasila motorykę przewodu pokarmowego co hamuje krążenie wątrobowo-jelitowe kwasów żółciowych – prekursorów endogennych estrogenów. Olej z nasion obniża poziom cholesterolu, stosuje się go zapobiegawczo i leczniczo, używany jest do odżywiania pozajelitowego.

Lecytyna otrzymywana z soi leczy zaburzenia pamięci, osłabioną koncentrację, nadmierną pobudliwość, opóźnia procesy starzenia organizmu.

Niepokalanek pieprzowy

Niepokalanek pieprzowy (Vitex agnus-castus), krzew z rodziny werbenowatych z obszaru śródziemnomorskiego rosnący w stanie dzikim na stanowiskach wilgotnych, często sadzony jako krzew ozdobny.

Osiąga wysokość do 5 metrów, ma liście dłoniastozłożone o zaostrzonych, lancetowatych z wierzchu zielonych listkach, pod spodem pokrytych białym kutnerem. Na końcach pędów tworzy gęste, kłosokształtne kwiatostany z drobnymi kwiatami barwy fioletowej.

Owocem jest czerwonoczarny, mięsisty pestkowiec o średnicy 3 do 5 milimetrów. Owoce mają ostry smak i są używane jako namiastka pieprzu. Zawierają one olejek eteryczny, glikozydy irydoidowe i saponiny.

Są surowcem do wytwarzania leków homeopatycznych stosowanych w leczeniu zaburzeń męskiej potencji. Niepokalanek występuje w Południowej Europie i w zachodniej Azji.

Do celów leczniczych zbierane jest ziele i owoc niepokalanka – Herba et Fructus Agni casti (seu Herba et Fructus Viticis). Z surowców sporządzane są nalewka, ekstrakt i napar.

Niepokolanaek zawiera glikozydy irydoidowe (agnozyd – 0,6%, eurostozyd – 0,07%, aukubinę – 0,3%), flawonoidy (kastycynę, witeksyna, orientyna, kempferol), alkaloidy (witycyna), olejek eteryczny – ok.

1,5% (sabinen – 22%, 1,8-cyneol – 20%, alfa-pinen – 6%, beta-pinen, linalol, mircen, kariofilen), seskwiterpeny, beta-sitosterol, beta-sitosterol-3-O-glikozyd, kwas kawowy, kwas hydroksybenzoesowy, diterpeny (witeksylakton = vitexilactone, 6ß,7ß-diacetoxy-13-hydroxy-labda-8, 14-diene, rotundifuran.

Wykazuje działanie moczopędne, napotne, przeciwgorączkowe, rozkurczowe, regulujące układ dokrewny, antylaktogenne, odkażające, uspokajające, przeciwdepresyjne, żółciopędne. Hamuje wydzielanie prolaktyny. Pobudza receptory dopaminergiczne. Przywraca prawidłową równowagę hormonalną: progesteron-estrogeny.

Zapobiega zmianom zwłóknieniowym piersi. Zapobiega i leczy endometriozę (zapalenie błony śluzowej macicy). Znosi zespół napięcia przedmiesiączkowego. Stabilizuje cykl menstruacyjny. Usuwa przykre objawy przekwitania związane z zaburzeniami hormonalnymi na osi: podwzgórze-przysadka-jajnik oraz niedoborem progesteronu.

  Obniża stężenie cholesterolu we krwi.

Pluskwica groniasta

Pluskwica groniasta (Cimicifuga racemosa Nutt.), świecznica groniasta to gatunek rośliny należący do rodziny jaskrowatych (Ranunculaceae Juss.). Jest to zimotrwała bylina występująca w Ameryce Północnej. Uprawiana jako roślina ozdobna i zielarska. Pluskawica jest obficie ulistniona i dorasta do 2 m wysokości.

Liście są klapowane, dłoniastowcinane. Kwiaty  są drobne kremowobiałe, o zmiennej liczbie działek kielicha (od 3 do 8), silnie pachnące, tworzą dość gęste grono, nie rozwijają się – tworzą efekt “płonącej świecy”, skąd nazwa pospolita (świecznica), kwitnie w sierpniu-wrześniu. Kwiatostany osiągają 50-60 cm długości.

Surowcem zielarskim jest korzeń pluskwicy groniastej – Cimicifugae radix. Surowiec pozyskiwany ze stanu naturalnego lub uprawy. Korzeń pluskwicy zawiera glikozydy triterpenowe (m. in. akteinę, cimifuginę, deoksydinę), glikozydy goryczowe (najważniejszy to ranunkulidyna, która w czasie suszenia przechodzi w anemoninę). Ponadto korzeń zawiera, żywice, kwas salicylowy i izoflawony.

Korzeń ma działanie rozkurczowe i przeciwzapalne. Działa również na kobiecy układ rozrodczy, aktywizując działanie żeńskich hormonów płciowych. Jednocześnie ma działanie estrogenne – łagodzące objawy menopauzy.

Związkami odpowiedzialnymi za estrogenie działanie korzenia są głównie glikozydy trój terpenowe, które przyczyniają się do złagodzenia objawów związanych z klimakterium, takich jak: zlewne poty, uderzenia gorąca, nadmierna nerwowość i chwiejność emocjonalna.

Korzeń pluskawicy groniastej jest starym lekiem Indian zamieszkujących Kanadę, którzy stosowali go w przypadku ukąszeń węży i dla ułatwienia porodu. Obecnie jest on używany przy dolegliwościach związanych z klimakterium, a także w zespole napięcia przedmiesiączkowego i zaburzeń miesiączkowania.

Domowe sposoby na menopauzę – naturalne leki i preparaty

Naturalne leki na menopauzę nie działają tak szybko, jak syntetyczne preparaty. Potrzeba czasu, żeby zauważyć pierwsze efekty. Warto jednak po nie sięgać, zwłaszcza, gdy istnieją przeciwwskazania do hormonalnej terapii zastępczej. Tym bardziej, że domowych sposobów na menopauzę jest wiele.

Uderzenia gorąca, zlewne poty, wahania nastroju, stany depresyjne, zaburzenia snu, bóle głowy – wszystkie te objawy towarzyszące menopauzie sprawiają, że życie kobiety w tym trudnym okresie jest wystawione na wiele wyzwań.

Na szczęście coraz mniej jest kobiet, dla których menopauza to czas, który trzeba po prostu przeczekać, które uważają, że nic nie odwróci zmian zachodzących w starzejącym się organizmie.

 Coraz więcej jest pacjentek świadomie szukających sposobów na złagodzenie nieprzyjemnych objawów.

Czytaj: Leki na menopauzę – skuteczne tabletki na klimakterium

Niezwykle ważna jest w tym okresie opieka lekarza, który dokładnie wytłumaczy jakie zmiany hormonalne zachodzą w ciele kobiety i z jakimi konsekwencjami zdrowotnymi może się to wiązać. Indywidualnie dobierze też terapię.

Dla jednych kobiet najlepszym rozwiązaniem będzie hormonalna terapia zastępcza, dla innych naturalne preparaty z fitohormonami. Niezależnie od wyboru terapii, warto jednak poznać domowe sposoby na menopauzę.

Domowe sposoby na menopauzę – uderzenia gorąca

Uderzenia gorąca, towarzyszące im zlewne poty i wahania ciśnienia są chyba najbardziej dotkliwymi dla kobiet objawami klimakterium. Niespodziewane uderzenia gorąca nasilają się pod wpływem niektórych czynników, dlatego w trakcie menopauzy warto zrezygnować z:

  • napojów zawierających kofeinę (kawa, napoje energetyczne, cola)
  • alkoholu nie tylko tego mocnego, ale także piwa i wina
  • palenia papierosów
  • dań pikantnych zawierających kapsaicynę

W tym trudnym dla kobiety okresie warto także częściej wietrzyć pomieszczenia, zimą obniżyć temperaturę w pokojach do spania.

Ubrania powinny być uszyte z naturalnych tkanin, a nie syntetycznych materiałów, powinny być zwiewne, najlepiej z małymi dekoltami, a nie golfami.

W dni chłodniejsze dobrze jest zakładać na siebie kilka warstw ubrań, które w każdym momencie można zdjąć, by nie doprowadzać do przegrzania się organizmu.

Przed snem koniecznie trzeba wywietrzyć sypialnię i wziąć chłodniejszy prysznic. Pamiętajmy też, żeby kołdra, pod którą śpimy nie była zbyt ciężka i ciepła.

Zobacz: Jakie hormony badać przy menopauzie. Objawy zaburzeń

Domowe sposoby na uderzenia gorąca – zioła

Na uderzenia gorąca pomocne będzie także picie ziołowych herbatek, które parzy się pod przykryciem przez 10-15 minut i pije letnie, najlepiej wieczorem. Do tego celu wykorzystuje się:

  • szałwię
  • miętę pieprzową
  • melisę
  • liście malin
  • lukrecję
  • korzeń kozłka lekarskiego
  • czerwoną koniczynę
  • pluskwicę groniastą.

Jeśli uderzeniom gorąca towarzyszą skoki ciśnienia można sięgnąć po zioła, które regulują poziom ciśnienia krwi. Niezastąpiony w takim przypadku będzie napar z kwiatów głogu i ziela serdecznika, która działa lekko uspokajająco. Jak go przyrządzić? Dwie łyżki ziół zalewamy w termosie trzema szklankami wrzątku i parzymy 20 minut. Przecedzamy i pijemy 2-3 razy dziennie.  

Leia também:  Como aliviar a dor da síndrome do intestino irritável

Przy nadmiernej potliwości pomocny okaże się napar z kilku ziół. Przez pięć minut zaparzamy: 1 łyżeczkę melisy, 1 łyżeczkę dziurawca, 1 łyżeczkę tymianku i 2 łyżeczki szałwii.    

Sprawdź też: Witaminy i minerały dla kobiet w okresie menopauzy

Naturalne sposoby na menopauzę – wahania nastroju

Zioła świetnie się sprawdzą przy zaburzeniach psychicznych towarzyszących menopauzie, takich jak nadpobudliwość, obniżenie nastroju, labilność emocjonalna.  

Dla ukojenia nerwów warto zrobić herbatkę z korzenia kozłka, szyszek chmielu i dziurawca. Po taki napar warto sięgać dwa razy dziennie, w tym raz przed snem.

Czytaj: Menopauza a tycie – dieta w okresie klimakterium

Huśtawkę nastroju złagodzi też herbata z kwiatów lipy. W aptekach i sklepach zielarskich można kupić naturalne leki na menopauzę, które radzą sobie z zaburzeniami emocjonalnymi i ułatwiają zasypianie. Preparat pod nazwą Nerwobonisol ma w swoim składzie wyciąg z liści melisy, szyszek chmielu, koszyczków rumianku, ziela serdecznika i z korzenia kozłka.  

Panie w okresie menopauzy nie powinny zapominać o umiarkowanym, ale regularnym wysiłku fizycznym. Ruch, najlepiej na świeżym powietrzu nie tylko poprawia krążenie krwi, ale także sprawia, że w mózgu uwalniają się endorfiny, które są odpowiedzialne za lepsze samopoczucie.

Na jaki rodzaj sportu się zdecydować? Może to być aerobik, pływanie, bieganie, marsze, jazda na rowerze, joga. Ważne, żeby sport uprawiać 2-3 razy w tygodniu nie krócej niż przez 45 minut. Nie zapominajmy też, że aktywne życie seksualne w okresie menopauzy pozwala zachować kobiecie równowagę psychiczną i radość z życia.

Menopauza domowe sposoby na suchość

Niedobór estrogenów sprawia, że u kobiet w okresie menopauzy dochodzi do zmiany zanikowych skóry i błon śluzowych. Coraz bardziej odczuwalna staje się suchość pochwy i świąd okolic intymnych. Naturalnym lekarstwem na to mogą być kapsułki z olejkiem z wiesiołka.

Zresztą sucha, wiotka i coraz cieńsza staje się skóra na całym ciele kobiety. Łagodząco na takie skórne problemy podziała zażywanie oleju z ogórecznika (jest dostępny w kapsułkach) oraz nacieranie ciała po prysznicu olejem z pestek winogron.

Zobacz: Suchość pochwy objawem menopauzy – przyczyny i leczenie

Naturalne hormony na talerzu

Fitohormony, czyli naturalna kuracja hormonalna to czasem jedyny sposób na złagodzenie objawów menopauzy u kobiet, które nie mogą stosować hormonalnej terapii zastępczej. Fitoestrogeny oczywiście działają słabiej niż syntetyczne hormony, ale nie warto z nich rezygnować.  

Na stałe w kuchni kobiety w okresie przekwitania powinny zagościć sojowe preparaty (m.in. mleko, desery, lecytyna sojowa, tofu). Soja jest bogata w lecytynę, która zapobiega osteoporozie. Oprócz soi, na talerzu kobiety w okresie menopauzy powinny częściej pojawiać się:

  • kiełki pszenicy, otręby,
  • nasiona słonecznika,
  • siemię lniane,
  • kasza jęczmienna,
  • bób, fasola, groch,
  • soczewica,
  • jabłka,
  • gruszki,
  • wiśnie,
  • marchew,
  • cebula i czosnek.

W menopauzie nie wolno zapominać także o piciu odpowiedniej ilości płynów, co pozwoli między innymi na sprawne usuwanie toksyn z organizmu. Najlepiej, gdy będzie to woda mineralna, może być woda z cytryną, herbata zielona, biała lub herbatki owocowe.

Czytaj: Menopauza a osteoporoza – bóle kości i stawów

Czy zalewanie się potem przy sprzątaniu domu to objaw menopauzy?

Menopauza Angelika Talar-Śpionek, mgr farm. W przypadku menopauzy i innych schorzeń okresu menopauzalnego stosowane są leki na receptę oraz produkty bez recepty. Preparaty te mają za zadanie uzupełnić niedobór hormonów, łagodząc tym samym objawy, takie jak np. uderzenia gorąca, bezsenność, wahania nastroju, tycie czy chroniczne zmęczenie.

Menopauza – jak zmniejszyć dolegliwości? Katarzyna Borkowska, mgr farm. Menopauza jest naturalnym etapem w życiu kobiety związanym ze stopniowym wygaszaniem funkcji hormonalnej jajników.

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) definiuje menopauzę jako ostateczne ustanie miesiączkowania w wyniku utraty aktywności pęcherzykowej jajników, po którym przez okres 12 miesięcy nie wystąpiło już kolejne krwawienie.

Jak sobie pomóc w tym okresie życia?

HTZ – hormonalna terapia zastępcza w menopauzie Katarzyna Borkowska, mgr farm. Obecnie coraz częściej mówi się i pisze o hormonalnej terapii zastępczej, w skrócie HTZ. W czasach, kiedy obserwujemy proces starzenia się społeczeństwa, jest to temat ważny.

Dotyczy menopauzy zwanej też potocznie okresem przekwitania. Proces ten zachodzi w organizmie kobiety ok.

47-55 roku życia i jest związany z wygasaniem funkcji wydzielniczej jajników, które stopniowo przestają produkować ważne dla kobiety hormony – estrogen i progesteron.

Nadmierne pocenie się Olga Sierpniowska, mgr farm. Upały, wysiłek fizyczny lub silny stres – to naturalne, że pod wpływem tych czynników pocimy się. Jednak ciągle mokre dłonie, wilgotne stopy i stale przepocone ubrania mogą oznaczać, że problemem jest nadmierne pocenie się. W jaki sposób szukać przyczyn i rozwiązań tej dolegliwości?

Seks i zdrowie intymne Aleksandra Żywiec-Pelczar, mgr farm. Seks i zdrowie intymne to ważne i ściśle powiązane elementy życia człowieka. Infekcje intymne, suchość pochwy czy problemy z erekcją mogą w znacznym stopniu wpływać na jakość współżycia. Nie bez znaczenia jest także wybór odpowiedniej metody antykoncepcji i ochrona przed chorobami przenoszonymi drogą płciową.

Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) Aleksandra Krawiec, mgr farm. Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) przychodzi z pomocą wielu kobietom w okresie menopauzy, u których leki i suplementy diety dostępne bez recepty nie przynoszą oczekiwanych efektów. Łagodzi ona przykre dolegliwości związane ze spadkiem poziomu hormonów w tym okresie i może ograniczać rozwój wielu chorób.

Skonsultuj się z lekarzem on-line

Potrzebujesz recepty? Odczuwasz niepokojące objawy? Teraz możesz odbyć konsultację z lekarzem nie wychodząc z domu.

Umów telekonsultację

Kiedy będzie dostępny Systen Sequi? 5 odpowiedzi Kasia, około roku temu

Jakim lekiem zastąpić Systen Sequi? Jak uzyskać receptę na ten lek, jeśli przychodnia jest zamknięta? 6 odpowiedzi EA, około roku temu

  • W której aptece mogę kupić plastry Systen Sequi? 6 odpowiedzi Aga, około roku temu
  • W której aptece w okolicach Rzakty kupię plastry Systen Conti lub Systen Sequi? 5 odpowiedzi Basia, około roku temu
  • Jakie są zamienniki plastrów Systen Sequi? 7 odpowiedzi Marta, około roku temu

Czy Femoston Conti to na pewno dobry zamiennik za Systen Sequi? Czy nie ma lepszego? Czy to nie za małe dawki? Czy organizm się natychmiast nie rozreguluje? 5 odpowiedzi Małgorzata K., około roku temu

  1. Jakim lekiem zastąpić Systen Sequi? 5 odpowiedzi Kaska, około roku temu
  2. Kiedy w aptekach będą plastry Systen Sequi? 5 odpowiedzi Gosia K, około roku temu
  3. Kiedy będą dostępne plastry Systen Conti, Systen 50 i Systen Sequi? 7 odpowiedzi Mariola, około roku temu
  4. Jakie są zamienniki plastrów Systen Sequi? 5 odpowiedzi Marta, około roku temu
  5. Jakimi tabletkami zastąpić plastry Systen Sequi? 5 odpowiedzi xxxxx, około roku temu
  6. Kiedy będą dostępne plastry Estalis oraz Systen Sequi? 6 odpowiedzi KatarzynaP, około roku temu
  7. Jakim lekiem zastąpić Systen Sequi? 5 odpowiedzi Aga, około roku temu
  8. Kiedy będą dostępne plastry Systen Sequi? 5 odpowiedzi orenka76, około roku temu
  9. Co zrobić, jeśli przyjmowaniu leku Femoston towarzyszą wzdęcia, odbijanie i ból brzucha? 5 odpowiedzi Barabara, około roku temu

Ostatnio aktywni specjaliści:

Weronika Błaszczyk, lek. redaktor, lekarz ostatni post około 30 minut temu Bartlomiej Owczarek administrator ostatni post około 4 godzin temu Karolina Westfal, mgr farm. farmaceuta, redaktor Joanna Kajkowska, mgr farm. farmaceuta, redaktor Małgorzata Bekier, mgr farm. farmaceuta, redaktor Angelika Talar-Śpionek, mgr farm. farmaceuta, redaktor

Nadmierna potliwość dłoni i stóp – jak skutecznie sobie z nimi radzić?

03.02.2021

Pocenie się jest naturalnym mechanizmem regulującym temperaturę ciała. Gdy jednak nadmiernie pocimy się niezależnie od temperatury, wówczas mamy do czynienia z nadpotliwością. O czym to świadczy? I co najważniejsze – jak sobie z tym radzić?

Wydzielanie potu pozwala utrzymać odpowiednią temperaturę organizmu oraz pozbyć się niektórych produktów przemiany materii. To ważny mechanizm dla utrzymania równowagi wewnątrzustrojowej.

Jeśli zachodzi na optymalnym poziomie, nie powinno się go hamować. Wydzielany pot nawilża skórę.

Leia também:  Wysypka na brzuchu i wysypka na plecach – jakie są przyczyny wysypki na tułowiu?

Mieszając się z wydzieliną gruczołów łojowych chroni przed nadmiernym parowaniem skóry oraz zabezpiecza przez wpływem niektórych czynników zewnętrznych.

Pot jest wydzielany przez gruczoły potowe, które zlokalizowane są na zdecydowanej większości powierzchni naszej skóry. Najwięcej gruczołów potowych znajduje się na skórze stóp i dłoni.

W skład potu wchodzą: woda, sól, minerały, tłuszcze, węglowodany oraz związki azotowe. Pot jest bezwonny, zapach pojawia się, gdy bakterie bytujące na skórze zaczynają rozkładać jego składniki.

To dlatego aromat potu u każdej osoby jest inny, bowiem zależy od składu flory bakteryjnej na powierzchni skóry.

Co to jest nadpotliwość?

To stan, kiedy organizm wydziela więcej potu niż wynika to z potrzeby utrzymania prawidłowej temperatury ciała. To zaburzenie funkcjonowania gruczołów potowych, które może mieć charakter pierwotny lub wtórny.

Pierwotna nadmierna potliwość ma podłoże genetyczne, a osoba z nią borykająca się może przede wszystkim niwelować jej objawy. Nadpotliwość wtórna jest jednym z objawów toczącej się w organizmie choroby. Gdy wyleczymy jej przyczynę, wówczas pozbędziemy się także objawów nadpotliwości.

Nadmierne wydzielanie potu pojawia się zwykle na skórze dłoni, stóp, pach i na skórze głowy. Może także wystąpić na powierzchni całego ciała, ale takie przypadki spotyka się zdecydowanie rzadziej.

Jak objawia się nadpotliwość?

Najwięcej gruczołów potowych występuje na dłoniach i na stopach. Gdy zaczynamy nadmiernie pocić się, to właśnie tam najbardziej zauważalne są objawy tej dolegliwości. Odczuwamy je w postaci wilgotnych, lepkich lub wręcz mokrych powierzchni stóp.

Związane to jest z dyskomfortem stóp w obuwiu oraz pojawiającym się po pewnym czasie nieprzyjemnym zapachem.

Intensywnie pocące się dłonie mają trudność z utrzymaniem przedmiotów, a nadmierna ilość potu pod pachami powoduje powstanie nieestetycznych plam na ubraniach.

Co więcej, zwiększa się nie tylko intensywność pocenia się, ale także w zauważalny sposób pocimy się częściej.

Jakie są przyczyny nadpotliwości?

Jest wiele przyczyn, które mogą wywoływać nadmierną potliwość wtórną. W przebiegu wielu chorób nadmierne pocenie się jest jednym z objawów następujących schorzeń:

  • Menopauza – jednym z charakterystycznych objawów są pojawiające się w ciągu dnia i w nocy zlewne zimne poty.
  • Infekcje bakteryjne i wirusowe – nadmiernie pocimy się w czasie gorączki, ale może to też być sposób organizmu na „pozbycie się” niechcianych substancji z organizmu. Nadpotliwość towarzyszy także przewlekłym chorobom zakaźnym, takim jak gruźlica.
  • Cukrzyca – pocenie się jest jednym z objawów niedocukrzenia.
  • Otyłość – otyłe osoby pocą się częściej i intensywniej. Ma to związek z nadmiarem tkanki tłuszczowej.
  • Nadczynność tarczycy – zwiększony metabolizm powoduje nadmierne pocenie się, także w nocy.

Zwiększona intensywność pocenia się, także w nocy, powinna być sygnałem alarmowym. Być może w organizmie rozwija się choroba poważnie zagrażająca zdrowiu. Warto w takim przypadku zgłosić się do lekarza i wykonać badania diagnostyczne w celu określenia przyczyny nadpotliwości.

Jak radzić sobie z nadpotliwością?

W sytuacji, gdy nadmierne pocenie się wynika z rozwijającej się choroby, wówczas należy zająć się leczeniem bezpośredniej przyczyny. Gdy jednak skłonność do nadpotliwości wynika z czynników dziedzicznych, możemy jedynie próbować niwelować jej objawy i zahamować ten proces. Jakie są sposoby na nadmierne pocenie się?

  • Kosmetyki hamujące nadmierne pocenie się. To przede wszystkim antyperspiranty i blokery potu. Ze względu na nasilenie objawów, osoby zmagające się z tą nieprzyjemną dolegliwością powinny sięgać po mocniejsze preparaty apteczne. Do tej grupy produktów zaliczają się także żele pod prysznic hamujące pocenie oraz spraye na nadpotliwość do stóp i dłoni.
  • Szczególna dbałość o higienę osobistą. Poza stosowaniem specjalistycznych kosmetyków, wskazane jest częstsze branie prysznica i zmiana ubrań (szczególnie skarpet, bielizny, koszulek). Podnosi to komfort codziennego funkcjonowania.
  • Przewiewne i oddychające ubranie. Osoby cierpiące na nadmierną potliwość powinny nosić luźne ubrania, wykonane z naturalnych tkanin, które z łatwością odprowadzą nadmiar wilgoci ze skóry. Dla sportowców polecana jest specjalistyczna „oddychająca” odzież. Podobne zalecenie tyczy się obuwia. Należy nosić przewiewne obuwie, warto dodatkowo stosować kosmetyki do butów (spraye, talki, zasypki), które zmniejszą intensywność pocenia, jednocześnie niwelując nieprzyjemny zapach.
  • Leki na nadmierne pocenie się. W aptece bez recepty dostępny jest szereg produktów, które hamują nadpotliwość. Puder leczniczy Pedipur (https://www.herbapol.poznan.pl/pl/produkty/pedipur) zawiera metenaminę, substancję czynną która osłabia czynność gruczołów potowych oraz hamuje aktywność bakterii na powierzchni skóry. Ma to działanie dwukierunkowe. Z jednej strony zmniejsza ilość wydzielanego potu, a z drugiej hamuje jego rozkład przez bakterie, co zapobiega pojawieniu się nieprzyjemnego zapachu.
  • Unikanie ostrych i rozgrzewających pokarmów. Te składniki przyspieszają metabolizm i mogą powodować nadmierne pocenie się. Podobne działanie może mieć spożycie alkoholu, kofeiny i owoców cytrusowych.

Udostępnij

Nadmiernie się pocisz? Może być to objawem poważnej choroby

Każdy z nas się poci, jest to objaw jak najbardziej prawidłowy. Ale czy zawsze? Niekiedy nadmierne pocenie może być oznaką choroby.

Obfite pocenie powodować może niewłaściwa dieta, picie alkoholu czy palenie papierosów. U nastolatków to objaw dojrzewania. Nadmiernie pocą się także osoby, które się stresują i te, które przyjmują niektóre leki.

Często zlewne poty wywołane są poważnymi chorobami. Świadczyć mogą o cukrzycy, zawale, nadczynności tarczycy, a nawet o nowotworach.

Dlatego bacznie powinniśmy obserwować nasz organizm. Ważne jest to, kiedy się pocimy – w dzień czy w nocy? Podczas choroby nasz pot często ma również nieprzyjemny, charakterystyczny zapach, co powinno wzbudzić niepokój. Jeżeli niepokojące objawy nie mijają po dwóch tygodniach, konieczna jest wizyta u specjalisty, który postawi diagnozę.

1. Cukrzyca

Nocne poty pojawiają się u pacjentów chorych na cukrzycę. Dochodzi wtedy do spadku glukozy. Poty są zlewne, a chorzy odczuwają je jako zimne. Chorzy na cukrzycę pocą się także w ciągu dnia. Nadmiernej potliwości towarzyszy przyspieszone tętno, zawroty głowy i drżenie mięśni.

2. Atak serca

W 2005 roku przeprowadzono badania na Uniwersytecie Illinois w Chicago, które pokazały, że nadmierne pocenie może być sygnałem nieprawidłowej pracy serca, a nawet zawału. Oprócz zlewnych potów, chory czuje wtedy piekący ból za mostkiem, duszność i silny niepokój.

3. Menopauza

Dotkliwym symptomem menopauzy są gwałtowne uderzenia gorąca w ciągu dnia, a także napadowe i nocne pocenie się. Powodem jest zaburzona gospodarka hormonalna. Cykle stają się bezowulacyjne, w organizmie kobiety brakuje progesteronu i estrogenów. W takiej sytuacji lekarz często zleca zastępczą terapię hormonalną.

4. Nowotwory

Zbyt obfite pocenie się, szczególnie nocą, świadczy także o wystąpieniu nowotworów układu chłonnego, takich jak białaczka, chłonniaki i ziarnica. Poty mają charakter zlewny. Chory w ciągu nocy musi zmieniać bieliznę. W tego typu nowotworach występują także inne objawy, m.in. kaszel czy gorączka.

Bladość skóry i powiększone węzły chłonne również sugerują obecność  nowotworu układu chłonnego. Z kolei pocenie, drażliwość, napady głodu i drżenie mięśni świadczyć mogą także o raku trzustki.

Według specjalistów, wzmożona potliwość u osób chorych na raka wywołana może być substancją, którą wydalają komórki guza.

5. Stosowanie leków

Nocne poty powodować może zażywanie leków z grupy glikokortykosteroidów (stosowanych np. przy chorobach płuc i astmie). Podobne skutki uboczne dają salicylany, preparaty stowowane w depresji, a także leki przeciwbólowe.

6. Nadczynność tarczycy

Wśród wielu objawów nadczynności tarczycy, wymienić można nadpobudliwość, duszność, drżenie rąk, przyśpieszoną akcję serca, utratę masy ciała i nadmierną potliwość w nocy i w dzień.

Chorzy na nadczynność tarczycy bardzo często czują, że jest im gorąco, mimo że temperatura na dworze jest optymalna. Przyspieszona przemiana materii powoduje, że organizm wytwarza więcej ciepła i musi je wydalić. Pacjenci są z tą chorobą źle znoszą wysokie temperatury.

7. Stres

Pocenie jest także objawem stresu. Pojawia się nagle, gdy czujemy lęk. Najczęściej pocą się nam dłonie, twarz, stopy i pachwiny.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*