Komorowe i nadkomorowe zaburzenia rytmu serca

Dowiedz się skąd się biorą zaburzenia rytmu serca i w jaki sposób diagnozuje się arytmie. Zaburzenia rytmu serca, czyli arytmie, są wywołane nieregularnymi skurczami mięśnia sercowego.

Częstotliwość skurczów serca wychodzi poza zakres 60-100 uderzeń na minutę, który przyjmowany jest za zakres fizjologiczny.

Aby zrozumieć, skąd biorą się zaburzenia rytmu, na początku trzeba zapoznać się z podstawową budową i funkcjonowaniem serca.

Serce jest mięśniem składającym się z dwóch przedsionków i dwóch komór. W fazie skurczu serca dochodzi do „wypchnięcia” krwi do krążenia obwodowego. W czasie rozkurczu zaś przedsionki i komory wypełniają się krwią.

Praca serca i przewodzenie odpowiednich impulsów jest możliwe dzięki tzw. układowi bodźco-przewodzącemu. Układ ten za pośrednictwem swoich struktur (składają się na nie węzeł zatokowo-przedsionkowy, węzeł przedsionkowo-komorowy, pęczek Hissa i jego odnogi oraz włókna Purkinjego) wysyła właściwe impulsy elektryczne, dzięki którym serce rytmicznie się kurczy.

W prawidłowych warunkach rozrusznikiem serca jest węzeł zatokowo-przedsionkowy i to on generuje impulsy, które rozchodząc się dalszym „szlakiem” układu bodźco-przewodzącego zapewniają pracę serca.

Mogą jednak zdarzyć się sytuacje, w których dojdzie do upośledzenia pracy w tym układzie – serce będzie kurczyć się nierytmicznie i powstaną zaburzenia rytmu serca.

Rodzaje zaburzeń rytmu serca

Najogólniej mówiąc, zaburzenia rytmu serca można podzielić na nadkomorowe i komorowe.

Inny podział może obejmować szybkość pracy serca: wyróżnia się zatem tachykardię, czyli zbyt szybką pracę serca (powyżej 100 uderzeń na minutę) oraz bradykardię, czyli pracę zbyt wolną (poniżej 60 uderzeń na minutę).

Jakie arytmie można zaliczyć do zaburzeń nadkomorowych rytmu serca?

Są to migotanie i trzepotanie przedsionków, częstoskurcz przedsionkowy, tachyarytmie zatokowe, dodatkowe pobudzenia nadkomorowe, zespoły preeksytacji .

Tachyarytmia zatokowa może mieć miejsce także w sytuacjach fizjologicznych: w czasie wysiłku fizycznego lub stresu. Pojawia się jednak także w sytuacjach patologicznych, takich jak gorączka, niedokrwistość, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, działanie różnych leków.

Objawy, które są typowe dla nadkomorowych zaburzeń rytmu serca, to przede wszystkim uczucie kołatania serca, zmęczenie, duszność, zasłabnięcia i omdlenia, zawroty głowy, uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej. Niektóre z zaburzeń mogą przebiegać zupełnie bezobjawowo, np. często objawów nie dają dodatkowe pobudzenia nadkomorowe.

Komorowe zaburzenia rytmu serca

Natomiast komorowe zaburzenia rytmu serca to przede wszystkim częstoskurcz komorowy oraz migotanie komór. Objawy towarzyszące komorowym arytmiom mogą być bardzo różne: od uczucia osłabienia i zmęczenia, poprzez uczucie kołatania serca aż do zatrzymania jego pracy.

Ponadto, do zaburzeń rytmu serca, zalicza się także różnego rodzaju bloki, które powstają w układzie bodźco-przewodzącym serca. Na skutek takiego bloku impuls elektryczny nie rozchodzi się fizjologiczną dla siebie drogą i w ten sposób dochodzi do powstania arytmii.

W jaki sposób diagnozuje się arytmie?

Podstawowym badaniem służącym do zdiagnozowania zaburzeń rytmu serca jest EKG, czyli badania elektrokardiograficzne. Na jego podstawie lekarz jest w stanie stwierdzić, z jakim typem zaburzenia ma do czynienia, dzięki czemu można od razu włączyć właściwe leczenie.

W niektórych przypadkach zachodzi także konieczność założenia 24-godzinnego zapisu EKG-popularnie badanie to określa się jako Holter EKG.

Żadnego z zaburzeń rytmu serca nie można zlekceważyć. Pacjent musi znajdować się pod stała opieka kardiologa i stosować się do jego zaleceń.

wróć do bloga czytaj kolejny

  • Komorowe i nadkomorowe zaburzenia rytmu serca tabletka, zmęczenie, niedobór witamin, niedobór minerałów 9.99 zł
  • Komorowe i nadkomorowe zaburzenia rytmu serca kapsułki 18.99 zł
  • Komorowe i nadkomorowe zaburzenia rytmu serca płyn, niedobór witamin, niedobór minerałów, odporność 24.99 zł
  • Komorowe i nadkomorowe zaburzenia rytmu serca tabletka, odporność, niedobór witamin, niedobór minerałów 19.99 zł

Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym.

Zgłoś uwagi

  • Komorowe i nadkomorowe zaburzenia rytmu serca EKG (elektrokardiografia) to zabieg diagnostyczny, który wykonywany jest w celu wykrycia ewentualnych zaburzeń pracy serca. EKG jest badaniem bezbolesnym i nieinwazyjnym, może zostać wykonane zarówno u dziecka, nawet u niemowlęcia, jak i u człowieka dorosłego. Kiedy wykonuje się badanie EKG? Jak ono przebiega?
  • Komorowe i nadkomorowe zaburzenia rytmu serca Każda kobieta po urodzeniu dziecka stara się karmić je piersią. Mleko matki zawiera m.in. cenne przeciwciała, aminokwasy, enzymy i czynniki wzrostu. Zwykle w czasie karmienia nie pojawiają się żadne problemy zdrowotne, jednak raz na jakiś czas dochodzi do sytuacji, w której rozwija się zapalenie piersi. Jest to stan często połączony z zakażeniem, który objawia się najczęściej w pierwszych sześciu tygodniach od dnia porodu. Przyczyną jest najczęściej nieefektywne i niepełne opróżnianie piersi z mleka, co doprowadza do jego zastoju. Jak leczyć i zapobiegać zapaleniu piersi? Odpowiedź znajduje się w niniejszym artykule.
  • Komorowe i nadkomorowe zaburzenia rytmu serca Oczekiwanie na narodziny dziecka są dla obojga rodziców ogromnym przeżyciem. Czekają oni, kiedy w końcu będą mogli wziąć na ręce i przytulić maluszka, planują, jakie imię otrzyma maleństwo, jak również zastanawiają się, co będzie im potrzebne, kiedy dziecko już się urodzi. Wyprawka dla noworodka jest bowiem bardzo istotną sprawą, w jej skład powinny bowiem wchodzić przedmioty, które będą pomagały nowo upieczonym rodzicom w zajmowaniu się maleństwem i w jego codziennej pielęgnacji.
  • Okres jesienno-zimowy to znakomity czas na to, aby wykonać niektóre zabiegi na twarz i ciało, ponieważ części zabiegów kosmetycznych nie powinno się wykonywać wiosną i latem – nie jest wskazana ekspozycja na silne promienie słoneczne po ich wykonaniu, co jak wiadomo wiosną i latem byłoby to nieuniknione. Poza tym część zabiegów kosmetycznych lepiej jest wykonywać jesienią i zimą – w znakomity sposób przygotują one naszą twarz i ciało do nowego letniego sezonu, w którym dzięki nim od razu będziemy mogły zabłysnąć.
  • Wirus RSV (Respiratory Syncytial Virus) to wirus nabłonka oddechowego, który należy do rodziny paramyksowirusów (łac. Paramyxoviridae). Jest głównym czynnikiem etiologicznym odpowiedzialnym za rozwój ostrego zapalenia oskrzelików u najmłodszych dzieci.
  • Gorączka u dzieci bardzo często przysparza ogromnego problemu rodzicom. Część z nich boi się dawać dzieciom leki przeciwgorączkowe, nie wiedząc dokładnie, w jaki sposób należy je dawkować i jakie odstępy czasu należy zachować pomiędzy poszczególnymi dawkami leków. Który lek w walce z infekcją podawać dzieciom, jaka jest bezpieczna dawka ibuprofenu lub paracetamolu, która można podać maluchowi? Odpowiedzi na te pytania znajdują się w niniejszym artykule.
  • TSH (hormon tyreotropowy) jest produkowany przez przysadkę mózgową i stymuluje tarczycę do wydzielania hormonów (trójjodotyroniny – T3 oraz tyroksyny – T4). Oznaczenie poziomu TSH we krwi jest podstawowym badaniem, dzięki któremu można sprawdzić, czy tarczyca funkcjonuje prawidłowo. Co oznacza podwyższone TSH lub obniżony poziom tyreotropiny?
  • Kaszel krtaniowy, nazywany też kaszlem szczekającym, to charakterystyczny, uporczywy rodzaj kaszlu towarzyszący najczęściej zapaleniu krtani. Częściej pojawia się u dzieci niż u dorosłych, zazwyczaj w nocy oraz rano. Bywa, że towarzyszą mu duszności oraz świst wdechowy. Sprawdź, jakie są przyczyny kaszlu krtaniowego i jak wygląda leczenie.

Arytmia serca, zaburzenie rytmu serca – objawy, leczenie

Komorowe i nadkomorowe zaburzenia rytmu serca

Mianem arytmii określa się dużą grupę zaburzeń serca. Zaburzenia rytmu serca objawiają się przyśpieszeniem, zwolnieniem lub nieregularnością w funkcjonowaniu tego narządu. Większość z nich przebiega bezobjawowo. W niektórych przypadkach arytmia serca może jednak stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia. Zobacz, skąd bierze się arytmia serca, kto jest na nią narażony i jakie są sposoby leczenia zaburzeń rytmu serca.

Arytmia serca – co to za choroba?

Aby zrozumieć, czym jest arytmia, trzeba poznać zasady pracy serca. To narząd, który składa się z czterech komór – dwóch przedsionków i dwóch komór. Jego budowa obejmuje też „rozrusznik”, czyli węzeł zatokowo-przedsionkowy. Znajduje się w prawym przedsionku i odpowiada za kontrolowanie rytmu pracy serca.

Wytwarzany w węźle impuls elektryczny rozpoczyna każde uderzenie. Impulsy powodują kurczenie się mięśni przedsionków oraz pompowanie krwi do komór. Przy prawidłowym funkcjonowaniu serce kurczy się rytmicznie. Rytm pracy serca jest jednak zmienny i zależny od wieku.  Najszybszy jest w okresie płodowym, później spada.

U dorosłego człowieka prawidłowe tętno spoczynkowe wynosi od 60 do 100 uderzeń na minutę.

Rodzaje arytmii serca

Arytmie dzielimy na dwie podstawowe grupy.

Pierwsza z nich to nadkomorowe zaburzenia rytmu serca. Zalicza się do nich:

  • trzepotanie przedsionków,
  • migotanie przedsionków,
  • częstoskurcze przedsionkowe, węzłowe, przedsionkowo-komorowe,
  • dodatkowe pobudzenia nadkomorowe.

Zaburzenia nadkomorowe zazwyczaj diagnozuje się u osób, które nie mają dodatkowych chorób serca. W większości przypadków nie są one groźne dla życia. Na uwadze trzeba jednak mieć to, że nadkomorowe zaburzenia rytmu serca mogą negatywnie wpływać na zdrowie w przyszłości. 

Drugim typem zaburzeń rytmu serca są arytmie komorowe. Jej przykładem jest pojedyncze pobudzenia komorowe, częstoskurcze komorowe. Ten typ arytmii bezpośrednio zagraża życiu, ponieważ wywołuje zaburzenie hemodynamiczne. Osobom z arytmią komorową potrzebna jest natychmiastowa, specjalistyczna pomoc lekarska.

Arytmia serca: przyczyny

W większości przypadków zaburzenia rytmu serca wynikają z chorób towarzyszących układu sercowo-naczyniowego. Arytmie mogą się pojawić m.in. przy miażdżycy, nadciśnieniu tętniczym, chorobie zastawek serca, chorobie niedokrwiennej.

Mogą też towarzyszyć cukrzycy, zaburzeniom pracy tarczycy, zespołowi WPW, nadciśnieniu, zakażeniom wirusowym, bakteryjnym i grzybiczym. Jako przyczyny arytmii wymienia się też nieprawidłowości w obrębie gospodarki elektrolitowej organizmu.

Leia também:  Como armazenar sementes de linhaça: 11 passos

Czynniki zwiększające ryzyko zaburzeń rytmu serca to natomiast:

  • przewlekły stres,
  • palenie papierosów,
  • nadużywanie alkoholu,
  • nadmiar kofeiny,
  • hipokaliemia, hipomagnezemia,
  • stosowanie niektórych leków.

Za bezpośrednią przyczynę arytmii uważa się nieprawidłowe pobudzenie serca do pracy. Do patologii dochodzi w węźle zatokowo-przedsionkowym lub układzie bodźco-przewodzącym. W ich obrębie może dojść do zaburzeń rytmiczności lub obniżenia częstotliwości tworzenia bodźców.

Lekarze zaznaczają, że u wielu osób trudno jednoznacznie ustalić przyczynę arytmii serca. W niektórych przypadkach niełatwo też postawić diagnozę, wynika to z tego, że u wielu chorych podczas wizyty nie pojawiają się objawy arytmii, które lekarz mógłby wychwycić. 

Arytmia serca: objawy

Medycyna zna wiele przypadków bezobjawowej arytmii. Wtedy symptomy zaburzeń rytmu serca nie występują, a do rozpoznania choroby dochodzi przypadkiem, np. podczas rutynowej wizyty u lekarza rodzinnego.

Przy poważnych arytmiach chory może jednak odczuwać dokuczliwe dolegliwości. Im będą silniejsze, tym z groźniejszą postacią zaburzeń rytmu serca mamy do czynienia. Należy tutaj zaznaczyć, że objawy arytmii serca są kwestią bardzo indywidualną.

Nie u wszystkich pacjentów występuje cały zestaw objawów. Najczęściej chorzy skarżą się na:

  • uczucie, że serce bije zbyt wolno lub zbyt szybko,
  • duszność, trudności z oddychaniem, uczucie dławienia,
  • bóle wieńcowe,
  • zasłabnięcia,
  • utratę przytomności,
  • zawroty głowy,
  • lęk, niepokój,
  • zaburzenia pamięci.

Obserwując u siebie niepokojące objawy, należy udać się do lekarza. Pierwszą konsultację może przeprowadzić lekarz rodzinny lub kardiolog. W przypadku, gdy zachodzi podejrzenie arytmii, konieczne jest wykonanie badania EKG. Jest bezbolesne i trwa do kilkunastu minut. Jego zadaniem jest wychwycenie nierównomiernego rytmu serca. 

Pacjentów, u których zachodzi podejrzenie występowania arytmii okresowych, lekarze kierują na EKG metodą Holtera. Badanie polega na monitorowaniu pracy serca przez dobę.

W diagnostyce zaburzeń rytmu serca stosuje się też badania dodatkowe takie jak: poziomu elektrolitów, prześwietlenie klatki piersiowej, próby wysiłkowe, echokardiografię.

Lekarz zobowiązany jest także do wykonania badań, które mają wykluczyć inne choroby wywołujące zaburzenia serca. Diagnostyka ma nie tylko potwierdzić występowanie objawów arytmii, lecz także określić jej stopień.

Kiedy zaburzenia rytmu serca są groźne?

Jedną z najgroźniejszych postaci arytmii serca są częstoskurcze, czyli bardzo szybki rytm serca. O częstoskurczu mówimy, jeśli rytm zatokowy utrzymuje się pomiędzy 100 a 200 skurczów na minutę.

Znaczne przyspieszenie rytmu serca może wynikać ze stresu, podniecenia psychicznego, znacznego osłabienia organizmu, napięcia nerwowego układu współczulnego.

  Przyczyny te mogą wywołać trudność z oddychaniem, zawroty głowy, bóle wieńcowe, skurcze serca, zasłabnięcia, uczucie dławienia, utratę przytomności.

Arytmia serca: leczenie

W przypadku łagodnej arytmii leczenie zazwyczaj ogranicza się do zmiany stylu życia na zdrowszy, szczególnie w zakresie aktywności fizycznej i diety oraz rozpoczęcie odpowiedniej suplementacji. Niektóre rodzaje zaburzeń rytmu serca oznacza wymagają inwazyjnych metod leczenia, np. wszczepienie kardiowertera/defibrylatora, przeprowadzenie kardiowersji. 

Arytmia serca: leki

W leczeniu farmakologicznym arytmii serca wykorzystuje się leki antyarytmiczne. Znaczącą rolę w leczeniu nadkomorowych i komorowych zaburzeń rytmu serca odgrywają też leki β adrenolityczne.

Arytmia serca: leczenie operacyjne

Ablacja to małoinwazyjny zabieg. W jego czasie przez tętnicę udową lub żyłę wprowadzana jest elektroda, która odnajduje miejsce odpowiedzialne za wystąpienie zmiany.

Z pomocą prądu zmiennego o częstotliwości radiowej miejsce to jest nagrzewane do temperatury oscylującej w okolicach 55 stopni Celsjusza i niszczone. Serce w tym miejscu traci zdolność przewodzenia.

Zabieg ablacji uważa się za stosunkowo bezpieczny i skuteczny. Pozytywne efekty przynosi u ok. 80% pacjentów.

W przypadku niektórych zaburzeń rytmu serca konieczne okazuje się wszczepienie kardiowertera lub defibrylatora. W niektórych przypadkach urządzenia muszą być wszczepione na stałe. Po ten sposób leczenia zaburzeń rytmu serca lekarze sięgają, kiedy zagrażają życiu.

Jeśli od dłuższego czasu cierpisz z powodu chorób przewlekłych Centrum Medycznego Synexus  zaprasza na cykl bezpłatnych konsultacji. Zapewniamy bezpłatne konsultacje lekarskie dla pacjentów z diagnozą niealkoholowego stłuszczenia wątroby czy gastroparezy cukrzycowej, szeroki zakres terapii, bezpłatne rutynowe badania, pomoc w transporcie do i z naszych przychodni oraz ubezpieczenie.

lek. Michał Dąbrowski

Zaburzenia rytmu serca – Wikipedia, wolna encyklopedia

Ten artykuł od 2016-12 zawiera treści, przy których brakuje odnośników do źródeł.Uwagi: Uzupełnić przypisy w sekcjach ich niezawierających.Należy dodać przypisy do treści niemających odnośników do wiarygodnych źródeł.(Dodanie listy źródeł bibliograficznych lub linków zewnętrznych nie jest wystarczające).Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.
Zaburzenia rytmu serca

ICD-10

I47Częstoskurcz napadowy

I47.0

Komorowe zaburzenia rytmu typu fali nawrotowej (reentry)

I47.1

Częstoskurcz nadkomorowy

I47.2

Częstoskurcz komorowy

I47.9

Częstoskurcz napadowy, nieokreślony

ICD-10

I48Migotanie i trzepotanie przedsionków

ICD-10

I49Inne zaburzenia rytmu serca

I49.0

Migotanie i trzepotanie komór

I49.1

Przedwczesna depolaryzacja przedsionkowa (pobudzenie przedsionkowe)

I49.2

Przedwczesna depolaryzacja (pobudzenie) z łącza przedsionkowo-komorowego

I49.3

Przedwczesna depolaryzacja (pobudzenie) komór

I49.4

Inne i nieokreślone przedwczesne depolaryzacje (pobudzenia)

I49.5

Zespół chorej zatoki

I49.8

Inne określone zaburzenia rytmu serca

I49.9

Zaburzenia rytmu serca, nieokreślone

Zaburzenie rytmu serca, arytmia, dysrytmia, niemiarowość serca – stan, w którym skurcze mięśnia sercowego są nieregularne, a ich częstotliwość wychodzi poza bezpieczny zakres 60–100 uderzeń na minutę. Stan taki często stanowić może zagrożenie dla życia, chociaż nie jest to regułą.

Normalny rytm pracy serca jest wyznaczany przez węzeł zatokowy. Jeżeli węzeł zatokowo-przedsionkowy nie funkcjonuje prawidłowo, może to prowadzić do aktywizacji drugorzędowych ośrodków pobudzenia i w efekcie do zmiany rytmu pracy serca.

Istotne znaczenie mają też drogi przewodzenia impulsu z ośrodka pobudzenia: przy ich nieprawidłowej funkcji lub gdy istnieją dodatkowe drogi przewodzenia, może dochodzić do zaburzeń rytmu serca.

Częstość pracy serca

Nieprawidłowa częstość pracy serca może oznaczać pracę zbyt szybką lub zbyt wolną.

  • Tachykardia

Tempo bicia serca ponad 100 uderzeń na minutę nosi nazwę tachykardii[1][2]. Wraz z narastaniem wysiłku fizycznego węzeł zatokowy zwiększa swoją częstość wyładowań, aby przyspieszyć pracę serca. Rozwijające się wówczas szybkie tempo fizjologiczne nosi nazwę tachykardii zatokowej. Arytmie, które są spowodowane nieprawidłowo szybką aktywnością elektryczną mogą spowodować tachykardie, które są niebezpieczne. Praca komór serca w takim tempie przez dłuższy czas może powodować szkodliwe efekty. Niektórzy mogą odczuwać tachykardię jako mocne bicie serca nazywane popularnie kołataniem. Jeśli tachykardia obniża ciśnienie krwi, to może spowodować zawroty głowy, a nawet omdlenie.
Większość tachykardii nie jest niebezpieczna. Każdy czynnik podnoszący poziom adrenaliny lub wzmagający jej działanie może spowodować przyspieszenie pracę serca i wywołać tachykardię z towarzyszącym uczuciem kołatania. Do przyczyn mogą należeć także: stres, wchłonięte lub wstrzyknięte do układu krwionośnego substancje (np. kofeina, alkohol, steroidy, technicznie produkowane aminokwasy, HMB i inne suplementy kulturystyczne), nadmiar hormonów tarczycy w jej nadczynności.

  • Bradykardia

Zbyt wolny rytm (poniżej 50 w czasie czuwania) nosi nazwę bradykardii i zazwyczaj nie zagraża życiu, ale może dawać objawy niepożądane i wtedy konieczne bywa wszczepienie stałego rozrusznika.

Rozpoznanie

Arytmie są często wykrywane za pomocą niespecyficznych środków, takich jak: osłuchiwanie tonów serca stetoskopem, a także pośrednio przez badanie tętna obwodowego.

Te sposoby zazwyczaj nie mogą zdiagnozować konkretnych arytmii, ale dają określenie pracy serca oraz wskazują czy rytm jest regularny czy nie.

Nie każda czynność elektryczna daje skurcz, który byłby słyszalny czy wyczuwalny na obwodzie jako fala tętna, i dlatego pobudzenia przedwczesne lub niedające prawidłowego cyklu pracy serca są odbierane jako „opuszczone” skurcze.

Najprostszą specyficzną metodą diagnostyczną dającą ocenę rytmu serca jest elektrokardiogram (EKG). Do wykrycia krótkotrwałych i nieprzewidywalnych arytmii, stosuje się monitorowanie holterowskie, będące ciągłym (24-godzinnym) zapisem EKG.

Stosowane jest także monitorowanie ekg przez telefon stacjonarny lub komórkowy. Różni się od monitorowania holterowskiego tym, że pacjent dzwoni wtedy, gdy czuje niepokój i nie jest ograniczony okresem 24 godzinnym.

Elektrokardiogram obrazuje jedynie elektryczną aktywność serca. Przy PEA w badaniu EKG może nie być zaburzeń, a serce nie wykazuje czynności hemodynamicznej.

Migotanie

Jedną z poważnych form arytmii jest migotanie, które występuje, gdy bezładny skurcz poszczególnych części mięśniówki serca nie daje efektywnego skurczu. Migotanie może dotyczyć przedsionków lub komór, przy czym migotanie komór skutkuje zatrzymaniem krążenia.

  • Migotanie przedsionków jest wynikiem chaotycznego skurczu kardiomiocytów przedsionka, w wyniku czego nie dochodzi do właściwego skurczu i efektu hemodynamicznego w postaci dopełnienia komór serca. Migotanie przedsionków zazwyczaj wskazuje na poważniejsze zaburzenia będące ich przyczyną i powinno być ocenione przez lekarza. Na ogół nie jest to natomiast typowy stan bezpośrednio zagrażający życiu.
  • Migotanie komór jest zawsze stanem bezpośredniego zagrożenia życia. Bez właściwego postępowania medycznego migotanie komór prowadzi do śmierci w ciągu kilku minut. Gdy serce wchodzi w migotanie komór, to efektywne pompowanie krwi ustaje.

Bigeminia komorowa

Jest stanem, kiedy po prawidłowym skurczu przedsionków oraz komór (pobudzenie zatokowe) następuje dodatkowy skurcz komór.

Najczęściej powodem tego skurczu jest obecność pobudzenia ektopowego, to znaczy miejsca w ścianie komory, w którym impuls elektryczny „zapętla się” i generuje kolejny skurcz komór.

Leia também:  Bolesna owulacja – przyczyny, objawy i sposoby leczenia

Chory może odczuwać kołatanie, dyskomfort w klatce piersiowej, mocne lub nierytmiczne uderzenia serca.

Na obrazie ekg występują po sobie dwa zespoły QRS. Pierwszy jest wąski (poniżej 120 ms) i odpowiada on prawidłowemu rytmowi zatokowemu. Drugi jest znacznie szerszy i odpowiada on skurczowi bigemicznemu (skurcz taki rozprzestrzenia się bez wykorzystania układu bodźcoprzewodzącego, więc wolniej, stąd jego obraz na EKG jest wydłużony).

Leczenie polega na podawaniu leków antyarytmicznych, lub – w bardziej zaawansowanych przypadkach – na ablacji miejsca generującego nieprawidłowy rytm serca.

Terapie antyarytmiczne

Oprócz leczenia farmakologicznego stosuje się również terapie elektrycznością. Kardiowersja jest zastosowaniem prądu elektrycznego biegnącego poprzez klatkę piersiową w przypadku częstoskurczu nadkomorowego lub napadowego częstoskurczu komorowego.

Defibrylacja różni się od kardiowersji tym, że stosuje się ją w migotaniu komór lub w częstoskurczu komorowym bez tętna, a także użyciem większego ładunku elektrycznego.

W przypadku kardiowersji pacjent jest poddawany działaniu leków o działaniu sedatywnym, natomiast defibrylacja jest stosowana przy utraconej świadomości i nie ma potrzeby zastosowania sedacji.

W ramach leczenia arytmii elektrycznością stosuje się również kardiostymulację. Czasowe użycie rozruszników stosuje się przy bradykardii z powodu przedawkowania leków, a także zawale serca. Kardiostymulator jest na stałe wszczepiany pod skórę u pacjentów, u których schorzenie będące przyczyną bradykardii nie daje się usunąć.

Zobacz też

  • zaburzenia automatyzmu i przewodzenia

Przypisy

  1. Medycyna wewnętrzna. Repetytorium dla studentów medycyny i lekarzy. Gerd Herold (red.). Wyd. IV. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2004, s. 308. ISBN 83-200-3018-8.
  2. ↑ Andrew R.

    Houghton, David Gray: EKG – jasno i zrozumiale. Wyd. II. 2005, s. 43. ISBN 83-88778-86-2.

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Kontrola autorytatywna (choroba):

  • LCCN: sh85007430
  • GND: 4024696-6
  • NDL: 00563779
  • BnF: 11957225g
  • BNCF: 15877
  • PLWABN: 9810553796805606

Encyklopedia internetowa:

  • БРЭ: 1828550
  • Treccani: aritmia
  • Britannica: science/arrhythmia, science/ventricular-arrhythmia
  • Universalis: arythmie-cardiaque-trouble-du-rythme-cardiaque

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Zaburzenia_rytmu_serca&oldid=60740890”

Zaburzenia rytmu serca – czy są groźne?

Z tekstu dowiesz się:

  • czym są zaburzenia rytmu serca i jakie są jego rodzaje,
  • jakie objawy odczuwa wówczas pacjent,
  • jakie przyczyny może mieć zaburzenie rytmu serca.

Do prawidłowej pracy serca potrzebny jest regularny, skoordynowany przepływ bodźców elektrycznych w układzie przewodzącym serca. Jeśli bodźce przepływają w sposób nieskoordynowany czy rozregulowany, powoduje to zaburzenia rytmu serca, określane również mianem arytmii lub dysrytmii.

Zaburzenia rytmu serca – klasyfikacja

Wedle podstawowej klasyfikacji, wyróżnia się:

  • nadkomorowe zaburzenia rytmu serca – miejscem ich powstawania są przedsionki oraz węzeł przedsionkowo-komorowy, obejmują m.in. napadowy nawrotny częstoskurczwęzłowy oraz częstoskurcze przedsionkowe,
  • komorowe zaburzenia rytmu serca – są to zaburzenia powstające w komorach serca, do których zalicza się m.in. nieutrwalony częstoskurcz komorowy oraz utrwalony jednokształtny częstoskurcz komorowy.

Zarówno w ramach komorowych, jak i nadkomorowych zaburzeń rytmu serca wystąpić może tachyarytmia serca, czyli przyspieszenie jego pracy, jak i bradyarytmia, czyli zwolnienie rytmu.

Zaburzenia rytmu serca – objawy

Objawy zaburzeń rytmu serca mogą być różne – w zależności od nasilenia problemu. Niektóre są odczuwane przez pacjenta i są powodem konsultacji lekarskiej (zarówno w gabinecie, jak i np.

wizyty domowej w przypadku osób ciężko chorych), inne bywają wykrywane dopiero w trakcie badań profilaktycznych wykonywanych u osób starszych, takich jak np. EKG.

Zależnie od rodzaju objawów i ich nasilenia określa się również, czy nieregularne bicie sercastanowi bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia oraz życia.

  • Łagodne zaburzenia rytmu serca– z punktu widzenia pacjenta bezobjawowe, obejmujące zazwyczaj wykrywane przypadkowo przy okazji EKG albo badania ciśnienia tętniczego przy użyciu nowoczesnych aparatów (symbol arytmii na ciśnieniomierzu) przedwczesne pobudzenia komorowe oraz nieutrwalony częstoskurcz komorowy. Nie wymagają one leczenia.
  • Potencjalnie złośliwe zaburzenia rytmu serca – występują u osób z innymi chorobami serca, po zawałach oraz z wadami serca. Mogą dawać objawy w postaci spadku wydolności fizycznej czy duszności po wysiłku. Leczy się je środkami antyarytmicznymi, ważne jest także postępowanie niefarmakologiczne (zdrowa dieta, aktywność fizyczna).
  • Złośliwe zaburzenia rytmu serca – ich objawy są bezpośrednim zagrożeniem życia pacjenta: mogą to być silne duszności, ból w klatce piersiowej, częste omdlenia. Wymagają długotrwałego leczenia farmakologicznego (czasem nawet hospitalizacji) aż do uzyskania możliwie pełnej kontroli objawów.

Zaburzenia rytmu serca – przyczyny

Jak już wcześniej wspomniano, zaburzenie rytmu serca u seniorów najczęściej mają podłoże kardiologiczne – występują w przebiegu choroby wieńcowej, zawału serca, zapalenia mięśnia sercowego, wad serca oraz różnego rodzaju kardiomiopatii.

Oprócz tego, mogą być objawem lub powikłaniem nadciśnienia tętniczego lub płucnego, silnych przeżyć emocjonalnych i nadmiernego stresu, zaburzeń gospodarki kwasowo-zasadowej, nadczynności tarczycy, ostrych chorób zakaźnych, a nawet przyjmowania niektórych leków, np. moczopędnych.

Jeśli więc zaburzenia rytmu serca są przez seniora w jakikolwiek sposób odczuwalne, należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem.

Zaburzenia rytmu serca – najważniejsze informacje

Zaburzenia rytmu serca (arytmie) należą do jednych z najczęstszych chorób kardiologicznych. Mogą występować w postaci izolowanej, bez innych chorób serca, lub towarzyszyć innymi chorobom serca, zarówno ostrym, jak i przewlekłym.

Klasyfikacja wstępna

Zaburzenia rytmu serca to choroby powodujące nierówne, przyśpieszone bicie serca. Mogą one występować w formie pojedynczych dodatkowych pobudzeń (uderzeń serca), odczuwanych często ze względu na krótką pauzę występującą po dodatkowym pobudzeniu.

Bardziej złożone formy zaburzeń rytmu przyjmują postać par (2 pobudzenia po sobie) lub częstoskurczów (z definicji 3 i więcej pobudzeń następujących po sobie o częstości ≥100/uderzeń ma minutę). Częstoskurcze mogą mieć charakter nieutrwalony (trwają do 30 sekund) lub utrwalony (trwają ponad 30 sekund).

Ze względu na lokalizację zaburzenia rytmu serca dzielimy na nadkomorowe i komorowe.

Arytmie nadkomorowe

Arytmie nadkomorowe powstają w przedsionkach i mogą mieć postać:

  1. dodatkowych pobudzeń nadkomorowych,
  2. częstoskurczów nadkomorowych,
  3. trzepotania przedsionków,
  4.  migotania przedsionków.

Pojedyncze pobudzenia dodatkowe nadkomorowe występują pospolicie u osób zdrowych. Wartości do 100-200/24h pozostają w granicach normy i najczęściej nie wymagają dalszej diagnostyki.

Większe ilości mogą towarzyszyć w zasadzie wszystkim chorobom serca.

Przejściowe występowanie dodatkowych pobudzeń nadkomorowych, lub wzrost ich częstości, może być związany z zaburzeniami elektrolitowymi, używkami, stresem czy nadczynnością tarczycy.

Częstoskurcze nadkomorowe to najczęściej częstoskurcz nawrotny w węźle przedsionkowo-komorowym lub  częstoskurcz nawrotny przedsionkowo-komorowy związany z zespołem preekscytacji.

Zespół preekscytacji powodowany jest przez wrodzoną nieprawidłowość polegającą na występowaniu dodatkowej drogi przewodzenia sygnałów elektrycznych w sercu, poza drogą prawidłową, w postaci pasma mięśniowego między przedsionkami a komorami, co stanowi podłoże  do zawiązywania się arytmii.

Najczęstszą arytmią nadkomorową jest migotanie przedsionków. Jej częstość wzrasta z wiekiem, może być związana z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, wadami zastawkowymi serca, zaburzeniami elektrolitowymi, zaburzeniami czynności hormonalnej tarczycy.

W tej arytmii przedsionki aktywowane są w sposób całkowicie nieskoordynowany z częstością 350-700/minutę, a część z tych aktywacji jest przewodzona do komór. Częstość przewodzenia do komór, a tym samym częstość pracy serca, zależy od sprawności układu bodźco-przewodzącego, a konkretnie węzła przedsionkowo-komorowego.

U młodych osób napad migotania przedsionków może skutkować maksymalną częstością pracy serca wynoszącą nawet >200 uderzeń/minutę, podczas gdy u osób starszych może ona nie przekraczać 100 uderzeń/minutę. Praca serca w czasie migotania przedsionków jest najczęściej całkowicie niemiarowa, co może powodować lub pogłębiać niewydolność serca.

Dodatkowe ryzyko związane z migotaniem przedsionków obejmuje powikłania zakrzepowo-zatorowe. „Migoczące” przedsionki nie pracują wydajnie przepompowując krew, która w związku z tym ma tendencję do zastoju i wykrzepiania, szczególnie w uszku lewego przedsionka.

Powstałe w ten sposób skrzepliny mogą wraz z przepływem krwi przedostać się kolejno do lewej komory, aorty, a następnie dalej powodując udar mózgu lub zator o innej lokalizacji. 

Arytmie komorowe

Pojedyncze pobudzenia dodatkowe komorowe układające się stale lub okresowo w ciąg jedno pobudzenia prawidłowe, a kolejne komorowe, określa się mianem bigeminii. Z kolei co trzecie pobudzenie komorowe obok dwóch prawidłowych, występujące cyklicznie, określa się mianem trigeminii.

Ważnym elementem oceny arytmii komorowych jest kształt dodatkowych pobudzeni komorowych. Wyróżnia się pobudzenia jednokształtne (monomorficzne) lub wielokształtne (polimorficzne).

Arytmie komorowe podobnie jak nadkomorowe, poza formą pojedynczych pobudzeni komorowych, występują też w postaci częstoskurczów.

Komorowe zaburzenia rytmu mogą mieć charakter izolowany i łagodny, jak to ma miejsce w pobudzeniach komorowych lub częstoskurczach komorowych z drogi odpływu lewej lub prawej komory. W tym wypadku występują one najczęściej w młodym wieku i nie towarzyszy im strukturalna choroba serca.

Często jednak komorowe zaburzenia rytmu są manifestacją choroby serca (np. niewydolności serca po zawale, wrodzonej choroby kanałów jonowych – tzw. kanałopatii czy wrodzonej choroby mięśnia sercowego – tzw. kardiomiopatii.

Arytmia komorowa ma wówczas często charakter bardziej złośliwy i może zagrażać migotaniem komór i nagłym zatrzymaniem krążenia.

Do czynników ryzyka zatrzymania krążenia w arytmii komorowej należą: występowanie częstoskurczów komorowych (zwłaszcza wielokształtnych), obecność choroby serca, zmniejszona kurczliwość mięśnia sercowego, wywiad rodzinny nagłego zatrzymania krążenia.

Objawy

Objawy zaburzeń rytmu serca to najczęściej kołatania serca, wrażenie jego nierównego bicia, „przeskakiwania”. Może im towarzyszyć obniżona wydolność fizyczna, szybsze męczenie się, duszność, ból w klatce piersiowej. Jeśli zaburzenia powodują niestabilność hemodynamiczną może dojść do omdlenia i utraty przytomności lub do nagłego zatrzymania krążenia.

Diagnostyka

Diagnostyka zaburzeń rytmu serca obejmuje przede wszystkim konieczność udokumentowania arytmii z możliwością jej charakterystyki.

Do tego celu służą spoczynkowe badanie EKG, badanie holterowskie EKG w wersji 3 lub 12-odprowadzeniowej o różnym czasie trwania (najczęściej od 24h do 7 dni) lub rejestratory arytmii zakładane na dłużej, a nawet wszczepiane podskórnie na kilka miesięcy, jeśli arytmia występuje rzadko. Czasem niezbędne jest wykonanie inwazyjnego badania elektrofizjologicznego z intencją wywołania i często także leczenia arytmii (ablacji).

Drugim elementem diagnostyki arytmii jest ocena pod kątem współwystępowania chorób serca (jako przyczyny arytmii). Służą do tego w zasadzie wszystkie pozostałe badania kardiologiczne, najczęściej takie jak: 1.

badania obrazowe – echokardiografia, rezonans magnetyczny serca czy 2. próba wysiłkowa z oceną występowania arytmii/nasilania się w czasie wysiłku lub po nim.

Jeśli podłożem arytmii może być choroba wieńcowa wykonuje się tomografię komputerową, badania obciążeniowe i/lub koronarografię.

Należy także wykluczyć przyczyny inne, pozasercowe: ocenić stężenie elektrolitów czy hormony – zwłaszcza tarczycy.

Leczenie

Terapia arytmii przede wszystkim powinna koncentrować się na leczeniu choroby podstawowej powodującej jej wystąpienie. Samo leczenie arytmii powinno obejmować przede wszystkim modyfikację stylu życia zgodnie z ogólnymi zaleceniami.

Czasem wymagane jest stosowanie leków antyarytmicznych i/lub zabiegów mających na celu usunięcie arytmii, takich jak ablacja. W przypadku wysokiego ryzyka nagłego zatrzymania krążenia wszczepia się profilaktycznie kardiowerter-defibrylator (ICD).

W migotaniu przedsionków stosuje się dodatkowo profilaktykę zatorowo-zakrzepową w postaci leków przeciwkrzepliwych,  w oparciu o szczegółowe wytyczne.

Dr hab. med. Łukasz Małek

Narodowy Instytut Kardiologii w Warszawie

Arytmia serca – objawy. Arytmia komorowa i nadkomorowa

Arytmia (zaburzenia rytmu serca) rozpoznawana są wówczas, gdy częstość i/lub miarowość skurczów i rozkurczów mięśnia sercowego jest zakłócona.

Najczęstszym rodzajem arytmii jest tachykardia (częstoskurcz), która może mieć swoją przyczynę w komorach serca (arytmia komorowa) lub w przedsionkach (arytmia nadkomorowa).

Jakie są objawy arytmii? Na czym polega zabieg ablacji?

Arytmia nie jest jedną jednostką chorobową. Termin ten oznacza zaburzenie cykliczności pracy serca, które może się przejawiać tym, że uderza ono zbyt szybko, zbyt wolno lub nieregularnie. Innymi słowy, zaburzona może być częstość rytmu lub jego miarowość (regularność).

Nieprawidłowy rytm pracy serca może być objawem chorób układu krążenia (choroby niedokrwiennej serca, choroby zastawek serca, nadciśnienie tętniczego), jak też efektem zaburzeń np. hormonalnych lub elektrolitowych.

Dlatego podstawową kwestią dla pacjenta jest poznanie przyczyn zaburzeń rytmu serca, a jeśli ich charakter wymaga leczenia, wdrożenie odpowiedniej terapii.

Jak powstaje arytmia?

Aby zrozumieć mechanizm powstawania arytmii, należy przypomnieć sobie podstawowe informacje na temat budowy i funkcji, jaką w organizmie pełni serce.

Organ ten składa się z dwóch przedsionków i dwóch komór, które kurczą się i rozkurczają w ściśle określonym rytmie.

Dzięki tym ruchom krew jest nieustannie pompowana do każdej komórki organizmu, dostarczając jej substancji odżywczych i tlenu.

Serce to rodzaj pompy, która wprawia w ruch krew, a ta systemem naczyń krwionośnych dociera do komórek całego ciała i je odżywia.

Co jednak sprawia, że skurcze i rozkurcze serca są tak miarowe? Serce wyposażone jest w naturalny „rozrusznik”, czyli węzeł zatokowy znajdujący się w prawym przedsionku. To za jego sprawą serce „bije” nawet wówczas, gdy jest wyjęte z klatki piersiowej. Węzeł zatokowy wytwarza impulsy elektryczne, które wprawiają w ruch cały mięsień.

Praca serca to szereg skomplikowanych procesów bioelektrycznych, które zachodzą w każdej jednej jego komórce. Zaburzenia rytmu serca pojawiają się wówczas, gdy na jakimś etapie tego skomplikowanego procesu dochodzi do nieprawidłowości. Zawieść może źródło impulsów, czyli węzeł zatokowy, ale problemy mogą też pojawić się na etapie przewodzenia impulsów.

I w jednym, i w drugim przypadku dojdzie do arytmii.

Istnieje wiele rodzajów arytmii (ze względu na sposób jej powstawania), ale też wiele jej podziałów w medycynie, w zależności od przyjętych kryteriów klasyfikacji. Do najczęstszych postaci zaburzeń rytmu serca zalicza się:

  • tachykardię zatokową,
  • bradykardię,
  • migotanie przedsionków,
  • migotanie komór,
  • dodatkowe skurcze nadkomorowe i komorowe,
  • częstoskurcze: nadkomorowy i komorowy.
  • Każde z tych zaburzeń to tak naprawdę odrębny stan lub jednostka chorobowa – ma różne przyczyny, rokowania, a także wymaga innego leczenia.
  • Objawy arytmii
  • Do najbardziej typowych objawów arytmii zalicza się:
  • kołatanie serca, czyli przyspieszone lub nieregularne jego bicie
  • tachykardię
  • bradykardię
  • mocne bicie serca
  • uczucie przeskoków w klatce piersiowej
  • duszności
  • ból w klatce piersiowej
  • uczucie gorąca
  • osłabienie
  • omdlenia

Arytmia komorowa

Arytmia komorowa to jedno z najpowszechniejszych zaburzeń rytmu serca. W klasyfikacji komorowych zaburzeń rytmu serca wyróżnia się m.in. częstoskurcze komorowe, trzepotanie i migotanie komór oraz przyspieszony rytm komorowy. Im pacjent jest starszy, a serce bardziej uszkodzone, tym częściej one występują.

Arytmia komorowa powstaje z pobudzeń generowanych przez mięsień komory serca. By podjąć właściwe leczenie, należy określić pochodzenie komorowych zaburzeń rytmu serca.

Arytmia komorowa – czynniki sercowe

Czynniki wywołujące lub nasilające arytmię komorową możemy podzielić na pochodzenia sercowego lub pozasercowego. Występowaniu tego rodzaju arytmii szczególnie sprzyjają czynniki sercowe, takie jak:

  • choroba wieńcowa (głównie przebyty zawał serca),
  • kardiomiopatia,
  • wrodzony zespół long QT,
  • zespół Brugadów,
  • wypadanie płatka zastawki mitralnej.

Arytmia komorowa – czynniki pozasercowe

Do czynników pozasercowych zaliczamy schorzenia, takie jak np.:

  • zapalenie wielomięśniowe,
  • sarkoidoza,
  • amyloidoza,
  • choroby układu nerwowego,
  • zaburzenia hormonalne,
  • zaburzenia metaboliczne,
  • zaburzenia elektrolitowe.

Ponadto wpływ mają na to stosowane leki lub używki (kawa, palenie tytoniu, alkohol).

Jakie objawy daje arytmia komorowa?

Objawy arytmii komorowej zależą od jej rodzaju. W przypadku łagodnych postaci pacjenci mogą nie odczuwać arytmii albo krótkie epizody nierównego rytmu serca.

Uczuciu kołatania serca może towarzyszyć dyskomfort w klatce piersiowej i niepokój.

W przypadku złożonych zaburzeń (częstoskurcze komorowe, trzepotanie komór, migotanie komór) występuje duszność, utrata przytomności i nagłe zatrzymanie krążenia.

Arytmia komorowa – jakie badania wykonać?

Aby prawidłowo rozpoznać komorowe zaburzenia rytmu serca i dokładnie zróżnicować rodzaj arytmii komorowej, trzeba wykonać spoczynkowe EKG. Jeśli arytmia występuje okresowo, należy wykonać badanie Holtera (24-godzinna rejestracja EKG).

Można również dłużej monitorować pracę serca, np. przez trzy doby lub nawet przez około 2−3 tygodnie. W tym ostatnim przypadku potrzebny jest tzw.

Event-Holter, który pacjent nosi i uruchamia rejestrator tylko, gdy pojawiają się symptomy, takie jak:

  • kołatanie serca,
  • pogorszenie samopoczucia,
  • zawroty głowy.

Inwazyjne badanie elektrofizjologiczne wykonuje się w przypadku ustalenia miejsca ogniska arytmii komorowej i podjęcia ewentualnej próby zniszczenia ogniska arytmogennego.

W leczeniu arytmii komorowej mają zastosowanie:

  • leki antyarytmiczne,
  • przezskórna ablacja prądem o wysokiej częstotliwości,
  • implantacja kardiowertera-defibrylatora.

Lekarz decyduje, jakie leczenie podjąć, gdy ustali, na który rodzaj arytmii komorowej cierpi pacjent.

Arytmia nadkomorowa

Migotanie przedsionków oraz trzepotanie przedsionków to jeden z rodzajów arytmii nadkomorowej. Najczęstszymi objawami są m.in. kołatanie serca, duszność, a nawet omdlenia.

Najlepsze efekty daje łączenie leczenia farmakologicznego z zabiegami diagnostycznymi.

Przyczyną zaburzeń nadkomorowych rytmu serca są impulsy elektryczne wywodzące się z ogniska zlokalizowanego w przedsionkach, węźle zatokowym lub przedsionkowo-komorowym, nazywamy zaburzeniami nadkomorowymi.

Arytmia nadkomorowa − rodzaje

Do nadkomorowych zaburzeń rytmu serca zaliczamy:

  • dodatkowe pojedyncze pobudzenia,
  • częstoskurcz nadkomorowy,
  • zespoły preekscytacji,
  • częstoskurcz przedsionkowy,
  • migotanie przedsionków,
  • trzepotanie przedsionków,
  • tachyarytmie zatokowe.

Arytmia nadkomorowa −  objawy

Każda wymieniona powyżej arytmia ma inną przyczynę oraz objawy. Każdą z nich leczy się w inny sposób. Przede wszystkim należy ustalić, które choroby wywołują arytmię nadkomorową, jakie objawy jej towarzyszą, jakie jest rokowanie pacjenta oraz jak go leczyć.

Objawy, które są typowe dla nadkomorowych zaburzeń rytmu serca, to przede wszystkim:

  • kołatanie serca,
  • zmęczenie,
  • duszność,
  • zasłabnięcia i omdlenia,
  • zawroty głowy,
  • uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej.

Często nie ma objawów w przypadku dodatkowych pobudzeń nadkomorowych.

Leczenie arytmii nadkomorowej

Przede wszystkim ważny jest szczegółowy wywiad nie tylko w kierunku chorób serca, ale także chorób ogólnych, reumatologicznych, metabolicznych i endokrynologicznych. Zazwyczaj zaczyna się od badań nieinwazyjnych, takich jak: morfologia, EKG, ECHO serca oraz badanie Holtera.

Jeżeli jest to konieczne, przeprowadza się badania inwazyjne i skomplikowane, np. badanie elektrofizjologiczne. Nadkomorowe zaburzenia rytmu serca leczy się zazwyczaj farmakologicznie. Gdy nie przynosi ono efektu, można wprowadzić, np. ablację.

Te dwie metody leczenia mogą się skutecznie uzupełniać.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*