Jakie są pierwsze objawy infekcji intymnej? Jak rozpoznać jej rodzaj?

Pojawienie się infekcji intymnej to sygnał, że w organizmie kobiety została zaburzona równowaga mikrobiologiczna i zwiększyła się liczba patogennych bakterii lub grzybów.

Objawy zakażeń intymnych, które możesz zauważyć to:

    • zaczerwienienie warg sromowych
    • swędzenie i obrzęk
    • upławy o zmienionym zabarwieniu i nieprzyjemnym zapachu

Wymienione objawy zakażeń intymnych nie muszą być decydujące, ponieważ przy niektórych infekcjach wirusowych oraz bakteryjnych, takie symptomy mogą nie wystąpić.

Czasami infekcje intymne objawiają się problemami przy oddawaniu moczu oraz plamieniami.

Wspomniane objawy zakażeń intymnych to po prostu stan zapalny kobiecego organizmu lub alergia na jakiś składnik, np: proszek do prania, reakcja na sztuczną, „nieoddychającą” bieliznę.

Powodów zakażeń intymnych może być bardzo wiele.

Przyczyny infekcji intymnych

    • nieodpowiednia higiena
    • antybiotykoterapia
    • kontakty seksualne z różnymi partnerami
    • wizyta na basenie, jacuzzi
    • cukrzyca
    • stres
    • ciąża
    • antykoncepcja
    • menopauza
    • zła dieta

Wymienione przyczyny infekcji intymnych hamują liczbę dobroczynnych bakterii kwasu mlekowego, czyli Lactobacillus.

Pałeczki kwasu mlekowego przywracają i utrzymują naturalną równowagę mikrobiologiczną oraz stymulują odporność, zapobiegając problemom intymnym.

Lactobacillus poprawiają przemianę materii oraz pełnią funkcję syntezy witamin i mikroelementów. Dobroczynne bakterie utrzymują również prawidłowe pH w pochwie, chroniąc przed problemami intymnymi.

Sprawdź:  Jak zapobiegać infekcjom intymnym?

Jak dochodzi do infekcji intymnych?

W życiu dochodzi do wielu zaburzeń hormonalnych, które bezpośrednio wpływają na stan Lactobacillus. Także przyjmowanie antybiotyków narusza naturalną florę bakteryjną i stwarza korzystne warunki do rozwoju zakażeń intymnych, czyli rozwoju niekorzystnych bakterii i grzybów. W tej sytuacji najlepiej zażywać probiotyk prOVag® jako podwójna ochrona od wewnątrz.

Kobiety współżyjące z różnymi partnerami bez zabezpieczenia są narażone na ryzyko infekcji intymnych, takich jak chlamydia, rzeżączka czy wirusy.

Chcąc uchronić się przed problemami intymnymi warto stosować prezerwatywy, zakwaszający prOVag® żel a także przebadać się pod kątem obecności zakażeń intymnych i zachęcić do tego partnera.

Złe nawyki żywieniowe oraz nadmiar cukrów to pożywka dla bakterii i grzybów oraz prosta droga rozwinięcia się infekcji okolic intymnych. Dzieje się tak, ponieważ niekorzystne drobnoustroje gromadzą się w jelicie grubym, skąd patogeny przedostają się do cewki moczowej i tworzą zakażenia intymne pochwy.

Nieodpowiednia higiena również jest istotnym czynnikiem dla infekcji intymnych. Bliskie sąsiedztwo pochwy i odbytu powoduje rozprzestrzenianie się chorobotwórczych bakterii i wirusów przyczyniając się do problemów intymnych.

Dlatego ważne jest, aby podmywać się dwa razy dziennie od przodu do tyłu pod strumieniem bieżącej wody, najlepiej pod prysznicem.

Przestrzeganie zasad higieny jest szczególnie ważne podczas ciąży, kiedy organizm jest mniej odporny na działanie czynników zewnętrznych, warto wtedy reagować już przy pierwszych objawach infekcji intymnych.

Przeczytaj więcej: Przyczyny infekcji intymnych

Jak leczyć zakażenia intymne?

Infekcje intymne można skutecznie zwalczyć poprzez odbudowę mikroflory pochwy oraz zmianę niektórych nawyków. Leczenie zakażeń intymnych polega na przyjmowaniu probiotyków, zawierających dobroczynne bakterie Lactobacillus:

    • probiotyki doustne prOVag®
    • probiotyki dopochwowe InVag®
    • żel łagodzący infekcje dróg intymnych prOVag® żel

Jakie są pierwsze objawy infekcji intymnej? Jak rozpoznać jej rodzaj?

Probiotyk doustny prOVag® to innowacyjna kompozycja szczepów probiotycznych bakterii stworzona z myślą o kobietach narażonych na infekcje intymne. prOVag® został opracowany na podstawie badań naukowców z Katedry Mikrobiologii Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Skład probiotyku został ustalony tak, aby trafiał w potrzeby populacji kobiet w Polsce i wspierał je w  problemach intymnych. prOVag® zawiera 3 szczepy bakterii dostosowane do mikroflory Polek. Skład biocenozy pochwy w Ameryce czy Afryce jest inny niż kobiet w Europie, dlatego inny probiotyk nie zawsze pomaga w wyleczeniu infekcji intymnej.

prOVag® zawiera naturalne pałeczki kwasu mlekowego, które łatwo przenoszą się z dolnego odcinka przewodu pokarmowego do pochwy, tworząc silną barierę przed szkodliwymi czynnikami.
Probiotyk dopochwowy InVag® również zawiera szczepy bakterii dopasowane do mikroflory Polek, zabezpieczające przed infekcją intymną.

Wytyczne dotyczące szczepów w InVag® są tożsame z kryteriami wytwarzania probiotyków ginekologicznych podanymi przez FAO/WHO. Probiotyki są bardzo istotne przy pierwszych objawach zakażenia miejsc intymnych. InVag® jest dostępny bez recepty, jest bezpieczny i funkcjonuje w oparciu o naturalne fizjologiczne procesy zachodzące w ciele kobiety.

Uzupełnieniem kuracji jest stosowanie żelu prOVag®, który ma na celu wspomaganie leczenia zakażeń intymnych pochwy i łagodzenia skutków infekcji intymnych. Żel nie zawiera konserwantów, parabenów oraz alergenów, dlatego mogą go używać osoby podatne na alergie i podrażnienia oraz dzieci.

Żelu można używać codziennie lub doraźnie w celu złagodzenia skutków zakażeń miejsc intymnych.
Probiotyki pomagają przywrócić właściwą florę układu moczowo – płciowego oraz otrzymują odpowiednie, kwaśne pH pochwy, które hamuje wzrost drobnoustrojów chorobotwórczych.

Panaceum na zakażenia miejsc intymnych

W przypadku poważnych infekcji intymnych trzeba skontaktować się z ginekologiem. W osiągnięciu efektu, czyli zatrzymania problemów intymnych i wyleczeniu, pomagają odpowiednio dobrane leki, probiotyki oraz dobre nawyki higieniczne. Kluczowe jest stosowanie pierwszej zasady Piramidy Zdrowia Intymnego – czyli prawidłowo dbać o właściwą codzienną higienę intymną.

  • Jakie są pierwsze objawy infekcji intymnej? Jak rozpoznać jej rodzaj?
  • Warto wybierać produkty naturalne, najlepiej bez konserwantów i innych szkodliwych substancji.
  • Przy pierwszych objawach problemów intymnych należy jak najszybciej zakwasić okolice intymne i zahamować wzrost patogennych organizmów stosując się do drugiej zasady Piramidy Zdrowia Intymnego – pierwsza pomoc w problemach intymnych.

Warto też podbudować mikroflorę stosując dużą dawkę dobroczynnych bakterii Lactobacillus stosując inVag®.
W leczeniu zakażeń dróg intymnych równie ważny jest styl życia – siedząca praca, używki, stres oraz spożywanie cukrów, które powoduje nasilenie objawów infekcji intymnych.

W przypadku wystąpienia niepokojących objawów należy skontaktować się z ginekologiem i rozpocząć odpowiednie leczenie. Tylko lekarz może postawić diagnozę. Porady zawarte w artykule nie zastąpią wizyty u lekarza!

Rdzeniowy zanik mięśni (SMA) – rodzaje, objawy, diagnozowanie oraz leczenie. Jakie są rokowania pacjentów z SMA?

Rdzeniowy zanik mięśni jest dosyć rzadką chorobą – wstępuje w Polsce z częstością 1 na 5000 do 7000 urodzeń. Polega na stopniowym zaniku mięśni, doprowadzając w konsekwencji do upośledzenia większości czynności życiowych. Na czym polega leczenie i jakie są rokowania?

Czym jest rdzeniowy zanik mięśni (SMA)?

Rdzeniowy zanik mięśni, czyli SMA (ang. spinal muscular atrophy), należy do chorób nerwowo-mięśniowych. Choroba ta polega na osłabieniu mięśni i ich stopniowym zanikaniu.

Proces spowodowany jest przez obumieranie neuronów ruchowych, które odpowiadają za pracę mięśni (przekazują impulsy z mózgu do mięśni). Znajdują się one w przednich rogach rdzenia kręgowego.

U niektórych pacjentów objawy sma pojawiają się niedługo po urodzeniu, u innych występują dopiero w wieku dojrzałym. Należą do nich:

  • drżenie palców,
  • osłabienie siły mięśniowej.

Największe zagrożenia w przebiegu SMA stanowią: osłabienie mięśni oddechowych oraz gardła i przełyku, osłabienie mięśni tułowia i postępujące skrzywienie kręgosłupa.

Zobacz też: https://www.wapteka.pl/blog/artykul/bol-stopy-mozliwe-przyczyny-jak-pozbyc-sie-bolu-stop.

Jakie są rodzaje SMA?

Specjaliści wyróżniają cztery podstawowe formy kliniczne sma. Choroba może przybierać jedną z następujących postaci:

  • SMA1 oznacza postać ostrą, zwaną również chorobą Werdniga-Hoffmanna. Pierwsze symptomy pojawiają się w drugim i trzecim miesiącu życia,
  • SMA2 (postać pośrednia, również występująca u dzieci). Początkowo niemowlę rozwija się prawidłowo, jednak z czasem objawy nasilają się,
  • SMA3 (postać łagodna, zwana chorobą Kugelberga-Welander). Występuje u dzieci przed ukończeniem trzeciego roku życia,
  • SMA4 (postać występująca u dorosłych). Choroba rozwija się około 20-30 roku życia, a jej objawy postępują stopniowo.

Jakie są objawy rdzeniowego zaniku mięśni (SMA)?

Rdzeniowy zanik mięśni objawia się między innymi: osłabieniem mięśni szkieletowych, niedowładem ruchowym, zaburzeniami odżywania oraz niewydolnością oddechową.

Niektóre objawy występują niezależnie od wieku pacjenta i stopnia zaawansowania choroby.

Należą do nich: drżenie palców, symetryczne, postępujące osłabienie siły mięśniowej, a także osłabienie lub brak odruchów głębokich, m.in. odruchu kolanowego, który zanika jako pierwszy.

Objawy sma u dzieci, w zależności od formy klinicznej, są następujące:

SMA1 (do 6. miesiąca życia) – osłabienie i wiotkość mięśni, trudności z unoszeniem głowy (dziecko nie może utrzymać jej pionowo), trudności z wykonywaniem ruchów ciała (niemowlę nie jest w stanie przewracać się na bok), trudności z oddychaniem, ssaniem, przełykaniem, słaby kaszel, cichy płacz, niemożliwość samodzielnego siadania.

SMA2 (od 6. do 18. miesiąca) – zanik mięśni kończyn, które znajdują się bliżej tułowia (mięśnie ud są słabsze niż mięśnie łydek i stóp, a mięśnie ramion słabsze niż mięśnie przedramion i dłoni), skrzywienie kręgosłupa, dziecko potrafi siedzieć, ale nie jest w stanie samodzielnie chodzić.

SMA3 (powyżej 12. miesiąca życia) – trudności z wchodzeniem po schodach, wstawaniem z podłogi czy niskiego fotela, dziecko stawia pojedyncze kroki bez podparcia.

Sma – objawy u dorosłych:

SMA4 (powyżej 30. roku życia) – trudności z chodzeniem, postępujący zanik mięśni u dorosłych, uniemożliwiający samodzielne poruszanie się.

Wstępna diagnoza stawiana jest przez lekarza neurologa na podstawie występujących objawów, wywiadu rodzinnego i badań neurologicznych (badanie elektromiograficzne i biopsja mięśni). Następnie pacjent kierowany jest do poradni genetycznej, gdzie testy genetyczne dają ostateczne rozpoznanie SMA.

Ponieważ rdzeniowy zanik mięśni jest dziedziczony genetycznie, ważne jest, aby w przypadku występowania SMA w rodzinie, została przeprowadzona pełna diagnostyka u niemowląt, znajdujących się w grupie ryzyka.

Badanie SMA polega na wykonaniu morfologii celem sprawdzenia obecności mutacji genu SMN1 i SNM2 – ilość i specyfikacja tego genu jest traktowana jako biomarker przeżycia. Szacuje się, że w Polsce nosicielem wady odpowiedzialnej za rozwój choroby może być 1 na 35 osób.

Jeśli para stara się o potomstwo, a zdarzy się, że obydwoje są obciążeni genetycznie, istnieje ok. 25% szans, że dziecko urodzi się z SMA.

Dlatego najlepiej, jeśli taka para skorzysta z diagnostyki preimplantacyjnej (PGD), umożliwiającej wykrycie mutacji powodującej chorobę jeszcze na etapie rozwoju zarodkowego.

Leia também:  Świece Zapłonowe Jakie Objawy?

Jak leczyć rdzeniowy zanik mięśni (SMA)?

Dotychczas we wszystkich formach choroby stosowano jedynie leczenie objawowe, które obejmowało przede wszystkim fizykoterapię, leczenie ortopedyczne i tzw. oddech wspomagany. Celem terapii było wydłużenie okresu samodzielnego funkcjonowania chorych, zapobieganie powikłaniom i poprawa ich jakości życia.

W 2007 roku opublikowano międzynarodowe standardy opieki w SMA, według których leczeniem powinien kierować neurolog, a pacjent musi być objęty opieką wielu specjalistów, m.in.: fizjoterapeuty (przy zaniku mięśni, rehabilitacja stanowi podstawę leczenia), ortopedy, dietetyka oraz pulmonologa. Obecnie, dzięki pracy wielu naukowców, udało się opracować kilka nowoczesnych metod leczenia SMA:

  • Terapia genowa, polegająca na naprawianiu uszkodzonego genu SNM1. Realizuje się to przez zainfekowanie komórek nerwowych specjalnie wyselekcjonowanymi wirusami, które przenoszą brakujący fragment kodu genetycznego. Terapia ta została wprowadzona do leczenia SMA u dzieci do 2. roku życia w 2019 roku w USA (obecnie trwa procedura dopuszczenia jej w krajach UE).
  • Leczenie farmakologiczne. Lek na sma jest oligonukleotydem, syntetycznym fragmentem DNA, który zwiększa ilość białka SMN kodowanego przez gen SMN2. Przywraca on funkcjonowanie neuronów i zapobiega ich obumieraniu. Lek na rdzeniowy zanik mięśni podawany jest bezpośrednio do kanału rdzeniowego chorego. Od 2019 r. w Polsce leczenie tym preparatem jest refundowane.
  • Egzoszkielet dla dzieci w wieku 3-14 lat, zaprezentowany przez hiszpański Komitet Badań Naukowych w 2016 roku. Został on tak zaprojektowany, że umożliwia chodzenie i zapobiega bocznemu skrzywieniu kręgosłupa. Składa się regulowanych ortez, które dopasowuje się do długości nóg i tułowia dziecka, a w miejscu stawów zamieszczone ma silniczki naśladujące ludzkie mięśnie.

Jak żyć z osobą z rdzeniowym zanikiem mięśni (SMA)?

Życie i opieka nad osobą zmagającą się z SMA nie jest łatwe. Najlepiej, jeśli mieszka się na parterze lub w mieszkaniu z windą. Samo lokum powinno być tak urządzone, aby osoba na wózku mogła się w nim swobodnie poruszać. Zamiast wanny należy zamontować brodzik, co znacznie ułatwi pielęgnację i zachowanie higieny.

Nie bez znaczenia jest również lokalizacja miejsca zamieszkania – chodzi głównie o łatwy dojazd na rehabilitację. Sama opieka polega na codziennych ćwiczeniach i pomocy w wykonywaniu najprostszych czynności: jedzeniu, myciu, czesaniu itd.

Osoby opiekujące się chorym z SMA mogą znaleźć pomoc w Fundacji SMA, która prowadzi wszechstronne działania na rzecz chorych i ich bliskich.

Fundacja sma wspiera pacjentów psychicznie, przeciwdziała wykluczeniu ze społeczeństwa, zwiększa dostęp do metod i technik diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych oraz produktów i rozwiązań technologicznych, również w innych krajach, nierzadko pomaga w leczeniu.

Najgorsze rokowania występują u niemowląt, u których zostanie diagnozowana choroba. Zanik mięśni stopniowo doprowadza do upośledzenia układu pokarmowego i oddechowego, co najczęściej kończy się śmiercią przed ukończeniem 2. roku życia.

Trudno jednoznacznie określić średnią długość życia w pozostałych przypadkach, ponieważ jest ona w dużym stopniu uzależniona od jakości opieki oraz ogólnego stanu zdrowia pacjenta. Większość dzieci z typem SMA2 choroby bezpiecznie wchodzi w życie dorosłe. Długość życia pozostałych osób w zasadzie nie odbiega od przeciętnej.

Często zakładają oni rodziny, mają duże osiągnięcia akademickie i zawodowe. Wprowadzenie nowych metod leczenia SMA daje nadzieję na poprawienie jakości i wydłużenie życia pacjentów.

Czy rdzeniowy zanik mięśni jest dziedziczony?

Badania naukowe jednoznacznie potwierdzają, że SMA jest chorobą dziedziczną. Obumieranie neuronów ruchowych jest spowodowane mutacją genu, który odpowiada za kodowanie SNM. Jest to białko niezbędne do funkcjonowania neuronów ruchowych.

Informacje potrzebne do wytwarzania białka SNM zapisane są w 5. chromosomie w genach SNM1 oraz SNM2. Aby choroba wystąpiła u dziecka, musi ono odziedziczyć po jednej kopii wadliwego genu od każdego z rodziców.

Jeśli otrzymało tylko jeden zmutowany gen, jest jego nosicielem, ale nie wystąpią objawy choroby.

Infekcje intymne – rodzaje, objawy, ochrona – Akademia Dojrzewania

Infekcje intymne to częste schorzenia występujące u wielu kobiet, w tym również nastolatek. Mogą być one wywołane zarówno przez patologiczne bakterie jak i grzyby. Towarzyszące im objawy, takie jak świąd czy upławy są wyjątkowo przykre i uciążliwe, dlatego warto wiedzieć jak rozpoznać  przyczynę i leczyć chorobę, a także gdzie w razie konieczności szukać pomocy.

Przyczyny infekcji intymnych

W naszej pochwie żyje co najmniej kilkaset rodzajów mikroorganizmów, wśród których znajdują się również te o charakterze chorobotwórczym.

Zdecydowaną większość bakteryjnej flory pochwy stanowią jednak dobroczynne pałeczki kwasu mlekowego Lactobacillus, które odpowiadają za utrzymanie w pochwie kwaśnego odczynu, utrudniającego rozwój patogennych drobnoustrojów.

W sytuacji, kiedy ich ilość lub aktywność zmniejsza się, dochodzi do wzrostu pH pochwy powyżej 4, co daje warunki sprzyjające do rozwoju patogennych bakterii i grzybów, a w efekcie do rozwoju infekcji intymnej.

Co sprzyja zaburzeniu prawidłowej mikroflory bakteryjnej pochwy i wywołuje infekcje intymne? To między innymi:

  • ogólne osłabienie i spadek odporności,
  • przebyte w ostatnim czasie choroby,
  • nieprawidłowa higiena okolic intymnych (zarówno niedostateczna jak i nadmierna wywołuje niekorzystne działanie),
  • stres,
  • antybiotykoterapia,
  • nieprawidłowe dieta, w tym zwłaszcza bogata w węglowodany, stanowiące naturalną pożywkę dla bakterii i grzybów,
  • zaburzona równowaga hormonalna,
  • częste korzystanie z publicznych basenów, saun czy toalet,
  • aktywność seksualna (m.in. mikrourazy czy niestosowanie prezerwatyw).

Przeczytaj poradnik: „Higiena intymna i osobista w okresie dojrzewania”

Jakie są objawy infekcji intymnych?

Jeżeli chodzi o dolegliwość, jaką jest infekcja intymna, objawy zależne są w dużym stopniu od czynnika ją wywołującego. Główny podział w tym przypadku to na te wywoływane przez bakterie oraz grzyby. Część objawów ma w przypadku infekcji intymnych charakter wspólny, różnią się w zależności od przyczyny przede wszystkim intensywnością. Są to:

  • zaczerwienienie,
  • pieczenie,
  • świąd,
  • ból przy oddawaniu moczu lub uczucie parcia,
  • suchość w pochwie,
  • obrzęk okolic intymnych,
  • upławy.

W obu przypadkach dolegliwości nasilają się zwłaszcza przed zbliżającą się miesiączką, kiedy to zmiany hormonalne sprzyjają rozwojowi infekcji intymnych.

Jeżeli chodzi o grzybicze infekcje intymne, charakterystyczne dla nich są:

  • nagłe pojawienie się objawów,
  • wyjątkowo intensywne świąd i pieczenie,
  • upławy o konsystencji i kolorze twarogu, często bezzapachowe lub o lekko kwaśnym aromacie.

Infekcja pochwy o charakterze grzybiczym często nazywana jest również drożdżycą lub kandydozą.

Ma to związek z faktem, iż za jej występowanie odpowiedzialne są przede wszystkim grzyby z gatunku Candida, w tym najbardziej powszechna, obecna stale na naszej skórze i błonach śluzowych Candida albicans.

Warto pamiętać o tym, że nieprawidłowo leczona grzybica często ma charakter nawrotowy, zwłaszcza w trakcie stosowania antybiotykoterapii czy w przypadku ogólnego spadku odporności naszego organizmu.

Infekcja bakteryjna pochwy z kolei charakteryzuje się:

  • stopniowym nasilaniem się objawów (często na początku mają w ogóle charakter bezobjawowy),
  • bólem okolic intymnych,
  • obfitymi upławami o wodnistej konsystencji, intensywnym, nieprzyjemnym, rybim zapachu i zielonkawo-szarej barwie.

Za pojawienie się infekcji bakteryjnej pochwy najczęściej odpowiadają bakterie beztlenowe, np. Gardnerella vaginalis czy Mycoplasma hominis. Zakażenie bakteryjne pochwy dość szybko może się przerodzić w aktywny stan zapalny, prowadzący do różnego rodzaju powikłań, jak np. zapalenie przydatków czy stan zapalny gruczołów Bartholina.

Infekcje intymne – jak leczyć?

Co na infekcje intymne? Wszystko zależy od rodzaju infekcji, leczenie będzie bowiem inaczej przebiegać w przypadku infekcji bakteryjnej niż grzybiczej. W momencie zauważenia pierwszych symptomów, możemy oczywiście sięgnąć po leki dostępne bez recepty.

Są one skuteczne zwłaszcza w przypadku infekcji grzybiczych – w aptece bez problemu dostaniemy specjalne globulki, kremy czy maści na infekcje intymne wywołane przez grzyby.

W przypadku infekcji bakteryjnych preparaty dostępne bez recepty mają głównie charakter wspomagający i zazwyczaj jedynie łagodzą objawy infekcji.

Pamiętajmy jednak, że jeżeli ich kilkudniowe stosowanie nie przynosi oczekiwanych rezultatów – najlepiej skonsultować się z ginekologiem, który dokładnie określi przyczynę infekcji i zaplanuje odpowiednie leczenie.

W trakcie wizyty lekarz nie tylko poprosi Cię o opisanie wszystkich zauważonych objawów, ale także przeprowadzi badanie ginekologiczne, w ramach którego może wykonać test oceniający pH lub pobrać wymaz z pochwy, na podstawie którego zostanie wykonany posiew mikrobiologiczny i badanie mikroskopowe.

W ten sposób możliwe jest precyzyjne określenie patogenu, odpowiedzialnego za infekcję intymną.

Na infekcje intymne pochodzenia bakteryjnego najczęściej przepisywane są antybiotyki w formie doustnej lub dopochwowej. Lekami z wyboru są tu przede wszystkim preparaty z metronidazolem lub klindamycyną, które nie oddziałują na pałeczki kwasu mlekowego, a więc sprzyjają odbudowie prawidłowej flory bakteryjnej pochwy. Taka terapia zazwyczaj trwa około 7 dni.

Leczenie bakteryjnego zapalenia pochwy wymaga zastosowania antybiotyku. Gdy rozwinie się bakteryjne zapalenie pochwy, leki mogą być stosowane zarówno dopochwowo, jak i doustnie.

Przed włączeniem antybiotykoterapii wskazane jest wykonanie posiewu z wymazu z pochwy, co pozwala zastosować odpowiedni lek.

Dobrze, gdy jest to taki antybiotyk, który nie działa na pałeczki kwasu mlekowego, a zatem nie pogłębia zaburzeń flory bakteryjnej pochwy (np. metronidazol).

Jeżeli natomiast chodzi o nawracające infekcje intymne o charakterze grzybiczym, najlepsze rezultaty dają w tym wypadku tabletki doustne zawierające np. ketokonazol, uzupełnione o wspomniane wcześniej preparaty przeciwgrzybicze w formie globulek dopochwowych czy kremów.

Jak zapobiegać infekcjom intymnym?

Leia também:  Jakie Objawy Tetniaka?

W wielu przypadkach pomimo wdrożonego leczenia, infekcje intymne nawracają, stanowiąc przewlekły, uciążliwy problem. By raz na zawsze pozbyć się tego problemu, oprócz leczenia farmakologicznego warto podjąć również działania profilaktyczne eliminujące czynniki odpowiedzialne za zaburzenia mikroflory bakteryjnej pochwy.

Pamiętaj więc o:

  • stosowaniu odpowiedniej diety, najlepiej z dużą ilością naturalnych probiotyków (np. kiszonek czy przetworów mlecznych),
  • wspomaganiu naturalnej odporności,
  • prawidłowej higienie okolic intymnych,
  • noszeniu bielizny z oddychających tkanin,
  • unikaniu korzystania z publicznych toalet,
  • zachowaniu odpowiedniej ostrożności w trakcie korzystania z basenów czy saun,
  • stosowaniu preparatów osłonowych w trakcie antybiotykoterapii.

Infekcje okolic intymnych

Duża część kobiet wykazuje tendencję do zapadania na różnego rodzaju infekcje okolic intymnych. W niniejszym artykule podpowiadamy, jak je rozpoznać, kto znajduje się w grupie ryzyka, jak można zminimalizować objawy infekcji i ustrzec się przed ich nawrotami.

Jakie są najczęstsze objawy infekcji intymnych?

Infekcje urogenitalne to dość złożony problem, ale patrząc z punktu widzenia zagrożonej nimi kobiety, najlepiej podzielić je na dwa typy: objawowe i bezobjawowe.

Infekcje objawowe, które nie mogą pozostać niezauważone, to zazwyczaj infekcje drożdżakowate, bakteryjno-drożdżakowate lub te wywołane przez pierwotniaki.

Jedną z nich jest, zanikająca stopniowo w polskiej populacji, rzęsistkowica, wywoływana przez pierwotniaka – rzęsistka pochwowego.

To, co charakterystyczne w tym typie infekcji, to jej zewnętrzne objawy, objawiające się głównie w pochwie – stąd określenie ich zapaleniami pochwy i sromu (vulvovaginitis). Infekcji często towarzyszą też upławy – co, w przypadku pozostawienie zakażenia bez leczenia jest groźne dla zdrowia kobiety i może mieć poważne, długofalowe skutki.

Infekcje o podłożu grzybiczym – jak je leczyć?

Częstym powikłaniem po leczeniu antybiotykami są infekcje drożdżakowate.

Mogą one wystąpić zwłaszcza wtedy, gdy w trakcie leczenie infekcji bakteryjnej antybiotykami lub tuż po niej nie zastosowano preparatu osłonowego lub przeciwgrzybicznego.

Zdarza się też, że niedoleczona infekcja o podłożu grzybiczym w słabszym dla organizmu okresie (niedosypiania, zmęczenia, odchudzania, długotrwałego stresu), wraca ze zdwojoną siłą.

Wiele pacjentek nie zdaje sobie sprawy, że głównym miejscem bytowania drożdżaków jest nasz przewód pokarmowy, skąd infekcja bezproblemowo może migrować do narządu rodnego. Dlatego też leczenie przeciwgrzybiczne prowadzone jest na bazie leków doustnych.

Przy stwierdzeniu infekcji stref intymnych, warto pamiętać, że nawet jeśli partner kobiety nie ma widocznych objawów zakażenia drożdżakami, również powinien poddać się leczeniu – zarówno dla własnego zdrowia, jak również, by nie ryzykować wtórnych infekcji u partnerki.

Infekcje przebiegające bezobjawowo – jak je wykryć?

Infekcje bezobjawowe, to przede wszystkim te wywoływane przez bakterie, zwłaszcza atypowe bakterie z rodzaju Mycoplasma i Ureaplasma oraz Chlamydię trachomatis.

Do zakażeń bezobjawowych należy podchodzić poważnie, ponieważ proces ich rozwoju jest niezauważalny, a nieleczony może być katastrofalny w skutkach.

Jego następstwami mogą być na przykład problemy z zajściem w ciążę, a także przewlekłe stany zapalne.

Groźne dla zdrowia konsekwencje dotyczą także mężczyzn, ponieważ ten typ infekcji klasyfikowany jest jako choroby przenoszone drogą płciową. Wśród najczęstszych następstw nieleczenia tego typu zakażeń, należy wymienić: zapalenia prostaty lub/i pęcherzyków nasiennych, a także nieprawidłowe wartości nasienia, prowadzące do niepłodności.

Chlamydioza to przenoszona drogą płciową infekcja, którą wywołuje bakteria, Chlamydia trachomatis. Jej nosicielami często bywają mężczyźni, dla których stan ten jest bezobjawowy.

Zakażone kobiety, również mogą przechodzić infekcje bezobjawowo, niekiedy jednak odczuwają ból przy oddawaniu moczu, cierpią na upławy i uporczywy świąd. Jedyna skuteczna forma leczenia chlamydiozy to antybiotykoterapia, która, niestety, nie gwarantuje braku nawrotów.

Jest to tym groźniejsze, że infekcje o tym podłożu znacząco zwiększają podatność organizmu na wystąpienie opryszczki (także narządów płciowych) oraz stanów zapalnych miednicy mniejszej.

Ze względu na powszechne stosowanie antybiotyków makrolidowych (klarytromycyna, azytromycyna), występowanie chlamydii zostało obecnie znacząco ograniczone. Stosowanie antybiotyków z wymienionych wyżej grup, np.  ze względu na infekcję zatok czy dróg oddechowych, niejako „przy okazji” pozwoliło części pacjentów uporać się z chlamydią.

Niestety znacznie mniej korzystnie wygląda sprawa zakażeń innymi, nietypowymi bakteriami, wywołującymi zakażenia urogenitalne- mykoplazmami i ureaplazmami.

Według rekomendacji Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego (PTG), pacjenci uskarżający się na infekcje urogenitalne, powinni być poddawani rutynowym badaniom przesiewowym w kierunku typowych patogenów urogenitalnych.

Niestety, jest to zaledwie założenie, ponieważ niezbędne do tego procesy diagnostyczne nie są jeszcze refundowane.

Najskuteczniejszą metodą wykrywania obecności tych drobnoustrojów są badania molekularne, opierające się na wykrywaniu materiału genetycznego bakterii w próbce moczu lub wymazie pobranym od pacjenta.

Obecnie istnieje także możliwość zamówienia zestawu do pobrania materiału także w warunkach domowych.

Badanie wykrywa obecność DNA 7 patogenów, które są najczęstszymi przyczynami infekcji intymnych u kobiet.

Grzybica pochwy od A do Z, czyli jak uniknąć kandydozy?

Grzybica pochwy to infekcja grzybicza okolic intymnych. Szacuje się, że 75% osób z waginami przechodzi grzybicę pochwy przynajmniej raz w życiu, zaś u co najmniej połowy z nich następuje nawrót choroby. Grzybica pochwy jest jedną z najczęściej występujących infekcji ginekologicznych.

Candida albicans – mamy winnego!

Za zakażenie kandydozą w większości przypadków odpowiedzialne są grzyby z gatunku Candida albicans (patogeny z rodziny drożdżaków, proste, jednokomórkowe organizmy). U wielu osób stanowią one stały element kwaśnej flory bakteryjnej pochwy i ich obecność nie zawsze wiąże się z objawami chorobowymi i koniecznością wdrożenia leczenia grzybicy pochwy.

Ze względu na możliwą obecność grzybów we florze pochwy naturalnie wykształciła ona szereg mechanizmów obronnych przed wywoływanym przez nie zakażeniem. Są to:

  • kwaśne pH pochwy (między 3,6 a 4,5),
  • nieustanne złuszczanie się nabłonka pochwy (reguluje to nawilżanie błony śluzowej pochwy),
  • wydalanie wydzieliny pochwowej (nie należy mylić jej z upławami – prawidłowa wydzielina oczyszcza pochwę z martwych komórek i bakterii, przygotowuje do kolejnych faz cyklu menstruacyjnego i jest nośnikiem informacji na temat stanu zdrowia danej osoby),
  • odporność kolonizacyjna (czyli obecność mikroorganizmów we florze bakteryjnej pochwy, które chronią przed rozwojem chorobotwórczych patogenów).

W pochwie egzystuje ponad 100 rodzajów mikroorganizmów – w jednym mililitrze wydzieliny pochwowej możemy wykryć około 100 bakterii. Dominują wśród nich pałeczki kwasu mlekowego, odpowiedzialne za wspomnianą wcześniej ochronę przed zakażeniem i pH.

Ich niedobór prowadzi do stworzenia bardziej zasadowego środowiska wewnątrz pochwy, co daje pole do popisu i rozwoju infekcji grzybiczej. Właściwą, kwaśną florę pochwy warunkuje również estrogen.

Przed pierwszą miesiączką odczyn pochwy jest mniej kwaśny – później, wskutek produkcji estrogenu przez jajniki, kwas mlekowy zaczyna dominować i stanowi około 96% całej mikroflory.

W ostatnich dniach cyklu oraz w trakcie menopauzy rośnie odczyn pH pochwy, co spowodowane jest niskim poziomem estrogenu. Prowadzi to do zachwiania równowagi bakteryjnej, co w konsekwencji może skutkować poważniejszą infekcją.

Co potęguje ryzyko zachorowania na grzybicę pochwy i sromu?

Grzybica pochwy jest chorobą oportunistyczną, co oznacza, że atakuje i rozwija się wtedy, kiedy ma ku temu stosowne warunki. Jaka wygodnicka… 😉

Ryzyko rozwoju infekcji (nie tylko grzybiczych) zwiększa się w momencie osłabienia organizmu. Dodatkowo w przypadku kandydozy kluczowy jest stan mikroflory pochwy – jej pH, temperatura, liczba pałeczek kwasu mlekowego. Prawidłowa flora stanowi naturalną tarczę i chroni pochwę przed różnego rodzaju infekcjami i bakteriami – każde zachwianie tej równowagi jest więc niebezpieczne.

Pozostałe czynniki wywołujące grzybicę pochwy

  • Zmiany hormonalne oraz zaburzenia w mikroflorze pochwy – dlatego szczególnie narażone są osoby w ciąży (lub osoby będące w trakcie miesiączki) i powinny pamiętać o odpowiedniej higienie miejsc intymnych.
  • Podwyższony poziom glukozy we krwi – w przebiegu cukrzycy dotyczy on poziomu cukru we wszystkich wydzielinach ciała (a więc na przykład w moczu czy śluzie pochwy), co ułatwia grzybom wzrost i rozmnażanie.
  • Stosowanie doustnej antybiotykoterapii i sterydoterapii – tego typu leki (o szerokim spektrum działania) najczęściej wpływają negatywnie też na te „dobre” bakterie, działające na korzyść organizmu i układu odpornościowego.
  • Antykoncepcja hormonalna – długotrwałe jej zażywanie może wpłynąć na florę bakteryjną oraz wzrost poziomu pH pochwy poprzez przesunięcie jego wartości w kierunku zasadowej, co sprzyja rozwojowi infekcji grzybiczych.
  • Nieodpowiednia higiena intymna – szczególnie w czasie krwawienia miesiączkowego.
  • Noszenie uciskającej bielizny z włókien syntetycznych – co nie pozwala skórze oddychać.
  • Dieta uboga w żelazo i witaminy z grupy B, obfitująca zaś w cukry i węglowodany proste.

Objawy grzybicy pochwy

Zdarza się, że kandydoza pochwy nie daje żadnych symptomów i wiele osób dowiaduje się o jej przebiegu dopiero w trakcie rutynowej kontroli u ginekologa. Infekcje intymne wywołane obecnością drożdżaków mają też tendencję do samoistnego wygasania, choć wcale nie świadczy to o ich kompletnym wyleczeniu. Zazwyczaj jednak infekcja grzybicza daje silne i trudne do przeoczenia objawy.

Najczęściej występujące objawy grzybicy pochwy

  • Silny świąd pochwy,
  • krostkowe wykwity, często przenoszące się z okolic intymnych na pępek, krocze i pachwiny,
  • białe i grudkowate (serowate) upławy grzybicze,
  • pieczenie przy oddawaniu moczu,
  • ból w czasie stosunku seksualnego,
  • obrzęk i zaczerwienienie pochwy i warg sromowych, które niekiedy promieniuje również na pachwiny i okolice odbytu.
Leia também:  Jakie Są Objawy Przed Udarem?

Jak przebiega leczenie grzybicy pochwy?

W przypadku pojawienia się niepokojących objawów należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem w celu diagnostyki i wdrożenia odpowiedniego leczenia.

Niewłaściwe postępowanie w przebiegu grzybicy pochwy może prowadzić do poważniejszych powikłań i chorób (infekcja może przenieść się na inne organy lub doprowadzić nawet do bezpłodności).

Jest to ważne, gdyż objawy grzybicy pochwy mogą wskazywać też na inne choroby intymne (na przykład bakteryjne zapalenie pochwy), które wymagają innego postępowania medycznego.

Specjalistyczne badanie ginekologiczne (antymykogram) pozwala na dokładne określenie, z jakim gatunkiem grzybów z rodzaju Candida mamy do czynienia.

Początkowo wdrożone zostaje leczenie preparatami przeciwgrzybiczymi o szerokim spektrum działania, zaś jeśli leczenie jest nieskuteczne, konieczne jest wykonanie posiewu i zastosowanie terapii celowanej, skoncentrowanej na konkretnej przyczynie choroby.

Leczenie grzybicy pochwy

Kluczowa w przypadku zakażenia wywołanego przez grzyby Candida jest odpowiednia higiena intymna. Poza tym najczęściej zaleca się stosowanie:

  • miejscowych preparatów przeciwgrzybiczych – maści, kremów lub globulek dopochwowych odbudowujących florę bakteryjną pochwy, zawierających w swoim składzie pałeczki kwasu mlekowego Lactobacillus oraz pochodne azolowe (na przykład Clotrimazolum, a po polsku klotrimazol, który działa na wszystkie chorobotwórcze grzyby, czy Flukonazolum, czyli flukonazol, szczególnie skuteczny w walce przeciwko drożdżakom),
  • farmaceutyków działających ogólnoustrojowo i antybiotyków,
  • suplementacji w postaci preparatów probiotycznych,
  • kwasu borowego – przyjmowanego w formie dopochwowych kapsułek; wykazuje około 70% skuteczności w walce z grzybicą, jednak może powodować podrażnienie.

Preparaty miejscowe, jak i te przyjmowane doustnie posiadają między 80% a 90% skuteczności. Chociaż tabletki są wygodniejsze, to maści i kremy wykazują szybsze działanie – ich minusem jest jednak to, że mogą spowodować pęknięcie prezerwatywy podczas stosunku.

Ponadto w trakcie leczenia grzybicy pochwy, a także przez krótki czas po jej ustąpieniu, należy pamiętać o konieczności symultanicznego leczenia partnera i zrezygnować z kontaktów seksualnych.

Świąd czy pieczenie mogą szybko powrócić, a wszelkiego rodzaju podrażnienia okolic intymnych – wzbudzić różne infekcje na nowo.

Leczenie grzybicy pochwy trwa zwykle od 7 do 14 dni, jednak długość kuracji zależy od wybranej terapii. Po zbyt wczesnym odstawieniu leków infekcja może szybko powrócić, dlatego należy być w stałym kontakcie z lekarzem specjalistą w celu ustalenia szczegółów.

Czasami zdarzają się sytuacje, gdy dostęp do lekarza jest utrudniony (na przykład na wakacjach, w podróży), a my czujemy, że przydałoby nam się wsparcie w początkowej fazie infekcji.

Można zaopatrzyć się w apteczne, dostępne bez recepty doraźne środki (maści i globulki dopochwowe).

Uśmierzą one uporczywe objawy, jednak nie wyleczą infekcji – dlatego należy zaplanować wizytę u lekarza na najszybszy możliwy termin.

Grzybica pochwy w ciąży

Grzybica pochwy w ciąży jest szczególnie częstą infekcją ze względu na towarzyszące temu okresowi wahania hormonalne i osłabioną odporność. Nie wolno więc lekceważyć żadnych niepokojących objawów i należy je nie tylko leczyć, ale też im zapobiegać.

Grzybica pochwy w ciąży – objawy

  • Świąd, zaczerwienienie i obrzęk pochwy;
  • specyficzne upławy – podczas infekcji grzybiczej w ciąży wydzielina jest zwykle serowata, gęsta i zbijająca się w grudki; czasami ma delikatny zapach drożdży, chociaż zdarzają się też upławy bezwonne;
  • zaczerwienienie warg sromowych;
  • ból w trakcie stosunku;
  • uczucie suchości w pochwie;
  • parcie na pęcherz i ból podczas oddawania moczu.

Przyczyny grzybicy pochwy i sromu w ciąży

Wiemy już, że powodem kandydozy są grzyby, które rozwijają się w pochwie na skutek zaburzenia jej flory bakteryjnej. Układ immunologiczny w trakcie ciąży jest osłabiony, a zmiany hormonalne to już stały punkt programu 😉 Czyni to wprost idealną przestrzeń do rozwoju infekcji grzybiczej, na którą szczególnie narażone są osoby w ciąży.

Czy grzybica pochwy może wpłynąć na rozwój płodu?

Tak – grzybica pochwy w ciąży może prowadzić do uszkodzeń płodu, jednak nie w sposób bezpośredni.

Nieleczona grzybica pochwy w ciąży wiąże się z ryzykiem pęknięcia pęcherza płodowego, a w efekcie – przedwczesnego porodu. Przedostanie się infekcji do płynu owodniowego może prowadzić do poważnych reperkusji zdrowotnych w dalszym rozwoju dziecka (na przykład zapalenia opon mózgowych).

Kluczowe jest, aby grzybica pochwy w ciąży została wyleczona najpóźniej do dnia porodu, jednak szybkie działanie i wdrożenie odpowiedniej terapii jest niezwykle ważne i cenne na każdym etapie życia płodowego.

Noworodki nie mają w pełni wykształconego i ustalonego systemu odpornościowego, dlatego istnieje uzasadniona obawa, że w trakcie porodu drogami natury dziecko może zarazić się drożdżakami.

Może to skutkować rozwojem pleśniawek w przewodzie pokarmowym (a także w obrębie śluzówki odbytu) oraz zapaleniem płuc. Często jest to przyczyną późniejszych odparzeń pieluszkowych.

Grzybica pochwy w ciąży wymaga również odpowiedniej profilaktyki, a także działań mogących przynieść ulgę w jej uciążliwych objawach. O czym warto pamiętać?

  • W przebiegu grzybicy pochwy w ciąży w ciągu dnia należy nosić przewiewną i delikatną bieliznę; nocą zaś lepiej spać nago.
  • Należy szczególnie dbać o higienę intymną i dokładne wycieranie warg sromowych po umyciu.
  • Należy zrezygnować z noszenia wkładek higienicznych.
  • Jeżeli zlecona została antybiotykoterapia, konieczne jest przyjmowanie leków osłonowych.

Karmienie dziecka pokarmem naturalnym jest niezwykle ważne – grzyby Candida, żyjące w obrębie brodawek, mogą wywołać niezależnie grzybicę sutków, która jest podstawą do stosowania pokarmu sztucznego i ewentualnego pędzlowania brodawek nystatyną. Grzybica pochwy bezpośrednio nie niesie więc za sobą przeciwwskazań do karmienia piersią.

W pierwszym trymestrze ciąży zakazane są wszelkie leki przeciwgrzybicze – w tym czasie formują się narządy wewnętrzne płodu, a substancje stosowane w leczeniu zakażenia mogą spowodować nieodwracalne ich uszkodzenia. W drugim i trzecim trymestrze nie zaobserwowano negatywnych skutków leczenia choroby zarówno dla płodu, jak i osób w ciąży.

Nawracająca grzybica pochwy

Infekcje wywołane grzybami są zaraźliwe i mają tendencję do nawracania. 

Nawracająca grzybica pochwy to stan, kiedy infekcja powraca przynajmniej 4 razy w ciągu roku (przy wcześniejszym przyjmowaniu antybiotyków) lub 3 razy (również w ciągu roku), jeśli nie stosowano wcześniej antybiotykoterapii. Wywołuje ją przeważnie ten sam szczep grzybów co pierwotną infekcję, jednak warto rozważyć wykonanie badań mikrobiologicznych. Jeżeli źródłem problemu są inne bakterie, konieczne będzie zmodyfikowanie leczenia.

Główne przyczyny nawrotu grzybicy pochwy i sromu

  • Osłabienie organizmu,
  • nieprawidłowa higiena intymna,
  • zaburzenie równowagi pH w pochwie,
  • cukrzyca,
  • HIV,
  • wahania hormonalne wywołane niedoczynnością tarczycy,
  • zła dieta, niewłaściwe nawyki żywieniowe,
  • czynniki genetyczne.

W przypadku nawracającej grzybicy pochwy leczenie zawsze powinno objąć się również partnera_kę. U osób z penisami grzybica często objawia się krostkami na genitaliach, a ich pojawieniu się dodatkowo może towarzyszyć silnym ból i dyskomfort (na przykład podczas oddawania moczu).

Terapia zapobiegawcza zależna jest od płci osoby nią objętej – u osób z pochwą zazwyczaj stosuje się preparaty dopochwowe, u osób z penisem – doustne (dodatkowe kremy i leki miejscowe mogą stosować obie osoby).

Dzięki leczeniu prewencyjnemu możemy uniknąć ponownego zarażenia, ponieważ podwyższa ono bezpieczeństwo dalszego współżycia z partnerem_ką.

Nawracająca grzybica pochwy – powikłania

Nawracająca i nieleczona grzybica pochwy może prowadzić do poważnych powikłań i chorób, do których należą między innymi:

  • grzybicze zakażenie szyjki macicy i jajowodów,
  • bezpłodność (spowodowana zrostami w jajowodach po zakażeniu),
  • inne infekcje narządów wewnętrznych.

Profilaktyka – jak uniknąć grzybicy pochwy?

Aby zmniejszyć ryzyko zakażenia:

  • Dbaj o higienę miejsc intymnych – przynajmniej 2 razy w ciągu dnia (rano i wieczorem) należy przemyć okolice sromu delikatnym żelem (zawierającym w swoim składzie kwas mlekowy, który pomaga utrzymać właściwe pH mikroflory pochwy).
  • Z drugiej strony powstrzymaj się od irygacji pochwy (ponieważ wypłukuje ona cenne pałeczki kwasu mlekowego i wyjaławia florę bakteryjną pochwy) – pamiętajmy, że dzięki kwaśnemu środowisku wewnętrznemu pochwa ma właściwości samoczyszczące. Myjemy wargi sromowe, czyli części zewnętrzne!
  • Jeśli uporałaś_eś się już z zakażeniem grzybiczym pochwy – możesz stosować probiotyki dopochwowe (np. inVag, czy Provag) i/lub doustne, aby odbudować florę.
  • Unikaj perfumowanych kosmetyków do higieny intymnej (tyczy się to także papieru toaletowego, podpasek i wkładek higienicznych!).
  • Nie używaj cudzych ręczników czy bielizny. Jeśli chodzi o to ostatnie – noś oddychającą, lekką bieliznę z bawełny lub lnu i wystrzegaj się sztucznych, syntetycznych materiałów.

Bardzo ważna jest również dieta – zarówno profilaktycznie, jak i w procesie leczenia nawracającej grzybicy pochwy.

  • Osoby zmagające się z grzybicą pochwy powinny zminimalizować ilość cukrów prostych w spożywanych posiłkach – stanowią one pożywkę dla grzybów rodzaju Candida.
  • Zaleca się jedzenie pełnoziarnistych, wielozbożowych produktów – dostarczają dużo błonnika pokarmowego, który jest źródłem witamin z grupy B. Grzyby zużywają wszelkie ich zapasy z organizmu, przez co infekcja zwiększa zapotrzebowanie na nie.
  • Niekorzystne może być także spożycie nadmiernych ilości nabiału

Staramy się, żeby nasze teksty wypełnione były cennymi i rzeczowymi informacjami na każdy poruszany przez nas temat. Pamiętajcie jednak, że objawy grzybicy pochwy, jak i sam przebieg choroby mogą różnić się w zależności od ogólnego stanu organizmu.

W przypadku zakażenia kandydozą należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem i wdrożyć odpowiednie leczenie.

Kluczowa jest nie tylko profilaktyka i dbanie o siebie, ale też stosowanie się do wszelkich zaleceń ginekologa (szczególnie w przypadku osób w ciąży), obejmujących również leczenie partnera_ki.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*