Brodawczak krtani (brodawczak w gardle)

Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego, HPV (ang. human papilloma virus) jest w skali świata najczęstszą infekcją przenoszoną drogą płciową. Szacuje się, że 75% osób aktywnych seksualnie ulega zakażeniu HPV w ciągu życia.

Jednakże to nie rozprzestrzenienie wirusa czy też dość pospolite, łagodne brodawki i brodawczaki, które wywołuje i którym zawdzięcza nazwę, stawiają HPV w centrum uwagi lekarzy i genetyków. Głównym powodem zainteresowania HPV i powodem jego ponurej sławy jest potencjał onkogenny.

Wywoływany przez HPV rak szyjki macicy stał się pierwszym nowotworem określonym przez Światową Organizację Zdrowia jako nowotwór o etiologii zakaźnej.

Chociaż zakażenie większością typów HPV ustępuje samoistnie (w 90% przypadków) i przebiega bezobjawowo, to uporczywe zakażenie pewnymi typami doprowadza do stanów patologicznych (np. atypii komórkowej), przeradzających się w zmiany nowotworowe o charakterze złośliwym.

HPV o takich właściwościach określane są jako typy wysokiego ryzyka rozwoju nowotworu i zaliczane do wirusów onkogennych. Związek z chorobami nowotworowymi przypisywany jest ok. 100 typom HPV, przy czym większość z nich należy do grup o średnim i niskim ryzyku indukcji nowotworu.

Przesłanką o potencjale onkogennym danego typu HPV jest identyfikacja jego DNA w genomie komórek transformowanych nowotworowo. Do HPV wysokiego ryzyka zaliczono 12 typów: 16, 18, 31, 33, 35, 39, 45, 51, 52, 56, 58 i 59, typami HPV niskiego ryzyka są: 6, 11, 40, 42, 43, 44, 54, 61 i 72 powodujące choroby łagodne, m.in.

brodawczaki narządów płciowych. 13 typów HPV uznano za prawdopodobnie rakotwórcze.

Większość infekcji HPV objawiających się klinicznie wiąże się z HPV-16 i 18 oraz 6 i 11. HPV typu 16 i 18 powodują około 70% przypadków raka szyjki macicy, HPV-6 i 11 są odpowiedzialne za 95-100% brodawek narządów płciowych u kobiet i mężczyzn.

Rozwojem nowotworów złośliwych w konsekwencji zakażenia HPV zagrożone są szczególnie osoby z niedoborami odporności, w tym zakażone HIV. U osób immunokompetentnych większość zmian łagodnych wywołanych przez HPV ustępuje zwykle samoistnie.

Poza kontaktami seksualnymi wszystkich rodzajów, HPV przenoszą się przez kontakt dotykowy, kontakt ze skażoną odzieżą, ręcznikami etc. i rzadko na drodze okołoporodowej transmisji na dzieci matek z brodawkami narządów płciowych (HPV 6/11). U dziecka może dojść wtedy do tzw.

nawracającej brodawczakowatości dróg oddechowych polegającej na rozwoju kilku brodawczaków krtani i tchawicy.

Rocznie, na świecie, HPV powodują ponad 600 000 przypadków nowotworów, w tym: raka szyjki macicy, sromu i pochwy, raka odbytu i odbytnicy, prącia oraz niektórych nowotworów jamy ustnej i gardła (tylnej części gardła, podstawy języka i migdałków).

Obecność DNA HPV zidentyfikowano w 99,7% przypadków wspomnianego na początku raka szyjki macicy, stanowiącego czwarty pod względem częstości nowotwór kobiet, z 569 847 przypadkami nowych zachorowań i ponad 311 000 zgonów (7,5% zgonów kobiet z przyczyn onkologicznych) w 2018 roku. W afrykańskich czy południowoamerykańskich krajach rozwijających się częstość raka szyjki macicy osiąga 40 przypadków na 100 000 kobiet.

HPV należy do wirusów rodziny Papillomaviridae (łac. „papilla” oznacza krosty), wyodrębnionej przez Międzynarodowy Komitet Taksonomii Wirusów, ICTV (ang. International Committee on Taxonomy of Viruses) w 2000 roku. Jest niewielkim (średnica 50-55 nm), bezotoczkowym wirusem z kołowym genomem dwuniciowego DNA o ciężarze 7–8 kbp, odpornym na ciepło, wysuszenie, kwasy i eter.

Wszystkie HPV kodują cztery konserwatywne białka rdzeniowe, a HPV onkogenne, dodatkowo, regulatorowe białka: E5, E6 i E7 – odpowiedzialne za onkogenezę.

E5 uczestniczy w różnicowaniu keratynocytów, ułatwiając zainfekowanym komórkom unikanie mechanizmów obronnych gospodarza w późniejszych etapach transformacji, natomiast E6 i E7, dwa onkogeny główne, zwane niekiedy w piśmiennictwie anglojęzycznym „oncoplayers” („onkosprawcy”) dezorganizują komórkowe mechanizmy kontrolne, prowadząc do transformacji charakterystycznej dla komórek nowotworowych. E6 i E7 stanowią biomarkery raka szyjki macicy i cele opracowywanych strategii terapeutycznych. Wczesne białka: E1 i E2 reguluje replikację genomu HPV i transkrypcję pozostałych wczesnych białek, E4 reguluje uwalnianie cząsteczek HPV z komórki.

Dotychczas zidentyfikowano ponad 200 typów chorobotwórczych HPV, na podstawie struktury DNA zaszeregowanych do pięciu rodzajów: Alpha-, Beta-, Gamma-, Mu- i Nupapillomavirusów. Większość (z rodzajów: beta i gamma) prowadzi do infekcji subklinicznych lub bezobjawowych, natomiast rodzaj alfa zawiera typy zaliczane do wirusów onkogennych (onkowirusów).

Ewolucja genetyczna HPV jest bardzo powolna. Udało się odtworzyć różnicowanie genetycznych wariantów HPV na przestrzeni ostatnich 200 tys. lat, a znajomość genetycznego dryftu wirusa wykorzystano do monitorowania migracji dawnych populacji ludzkich.

HPV wykazuje wysoki tropizm do komórek warstwowego nabłonka płaskiego, przy czym replikuje wyłącznie w komórkach ulegających proliferacji. Po wniknięciu do komórki wirus może pozostać w stanie utajonym lub ulegać aktywnej replikacji.

Atakujący skórę lub błonę śluzową HPV wykorzystuje skomplikowany proces odnowy wielowarstwowego nabłonka płaskiego.

Brodawczak krtani (brodawczak w gardle)

Progresja zmian w kierunku raka szyjki macicy następująca w wyniku zakażenia wirusem HPV typu wysokiego ryzyka. Etapy progresji CIN (ang.

cervical intraepithelial neoplasia) – śródnabłonkowej neoplazji szyjki macicy – od zakażenia HPV do inwazyjnego raka szyjki macicy.

Klasyfikacja  CIN uwzględnia oceną histologiczną badanej tkanki: grubość nabłonka z nieprawidłowymi zmianami, stopień aktywności mitotycznej i atypii komórkowej.

  • CIN 1 – neoplazja śródnabłonkowa szyjki macicy małego stopnia (najłagodniejsze zmiany komórek – ang. mild dysplasia). LSIL w systemie Bethesda
  • CIN 2 – neoplazja śródnabłonkowa szyjki macicy dużego stopnia (średnie przemiany komórek – ang. moderate dysplasia). HSIL w systemie Bethesda.
  • CIN 3– neoplazja śródnabłonkowa szyjki macicy dużego stopnia (największe przemiany komórek – ang. severe dysplasia; carcinoma in situ – CIS). HSIL w systemie Bethesda.

Wirus atakuje dzielące się komórki dolnej warstwy podstawnej powodując długotrwałą i uporczywą infekcję. W wędrujących ku powierzchni naskórka (śluzówki), ulegających keratynizacji komórkach podstawnych, różnicujących się w komórki kolczyste i ziarniste dochodzi do ekspresji genów wirusa i intensywnej replikacji.

Powstałe cząsteczki wirusa gromadzą się w powierzchniowych warstwach komórek, a następnie są uwalniane w złuszczonych komórkach obciążonych dojrzałymi wirusami.

Ta strategia zapewnia wirusowi sukces, gdyż trwała infekcja samoodnawiających się komórek podstawnych pozwala na rozprzestrzenienie się wirusa w tkance, natomiast replikacja wirusa łączące się z ekspresją białek alarmujących układ odpornościowy gospodarza zachodzi w powierzchniowych warstwach, słabo penetrowanych przez mechanizmy obronne, co zwiększa szanse przetrwania infekcji i możliwość dalszego zakażania. Wszystkie HPV posiadają zdolność przestawienia mechanizmów komórkowych na amplifikację wirusowego DNA w zakażonych komórkach nabłonka, natomiast onkogenne HPV posiadają unikalną zdolność wprowadzania komórek dolnych warstw nabłonka w cykl podziałów komórkowych, blokując równocześnie mechanizmy kontrolne cyklu. Wiążąca się z tym niestabilność genetyczna proliferujących komórek zwiększa ryzyko nowotworzenia i jest dla gospodarza znacznie bardziej niebezpieczna niż zmiany powodowane przez wirus w ostatecznie zróżnicowanych komórkach górnych warstw nabłonka.

Brodawczak, któremu zawdzięcza nazwę rodzina HPV, jest łagodną, zwykle rosnącą na zewnątrz, zmianą wywodzącą się z zakażonego HPV nabłonka płaskiego skóry lub określonych regionów błony śluzowej.

Rodzaj i wygląd zmiany zależy zarówno od typu wirusa, jak i miejsca zakażenia.

Brodawki skórne stóp powodowane przez HPV 1 i 2 są silnie zakaźne i różnią się wyglądem od brodawek płaskich występujących głównie na twarzy, powodowanych przez HPV-3, 10, 26, 27 i 28.

Brodawczaki rozwijają się w wielu lokalizacjach: na skórze, wardze, w jamie ustnej, na powiece, spojówce, języku, w gardle i części ustnej gardła, w krtani i tchawicy, w przełyku, w szyjce macicy, układzie narządów płciowych i odbycie.

Są zakaźne, przy czym zakaźność zależy niekiedy od lokalizacji zmiany. Brodawczaki narządów płciowych (condylomata acuminata) powodowane przez HPV 6 i 11 są niezwykle zakaźne, przenoszone w trakcie seksu waginalnego, analnego lub oralnego.

Natomiast indukowane przez te same HPV 6/11 zmiany skórne w innej lokalizacji, zaraźliwe już nie są lub są mniej zaraźliwe.

Typy HPV różnią się powinowactwem – tropizmem do różnych tkanek, przykładowo, brodawczak spojówki spowodowany jest zakażeniem HPV typu 6, 11, 16, 33 i 45 i nieco różni się od brodawek narządów płciowych wywołanych przez typy 2, 3, 6, 11, 16, 18 i 30-32 czy brodawczaków skórnych wywołanych przez typy 1-4 i 26-29.

  • dr Tomasz Ochałek
  • Laboratoria Medyczne Diagnostyka
  • Bibliografia:
  • Bratosiewicz-Wąsik J. i wsp. Zakażenia wywoływane przez ludzkie papillomawirusy. Zakażenia XXI wieku: 2 , 263–271, 2019.
  • McBride A. A.Oncogenic human papillomaviruses. Philos Trans R Soc Lond B Biol Sci. 2017 Oct 19; 372(1732): 20160273. Published online 2017 Sep 11.
  • Fiorillo L. i wsp. Human Papilloma Virus: Current Knowledge and Focus on Oral Health. BioMed Research International, 2021. Article ID 6631757 | https://doi.org/10.1155/2021/6631757
  • Mavundza E. J i wsp. A systematic review of immunogenicity, clinical efficacy and safety of human papillomavirus vaccines in people living with the human immunodeficiency virus. Hum Vaccin Immunother. Hum Vaccin Immunother. 2020;16(2):426-435. 10.1080/21645515.2019.1656481.
Leia também:  Jakie Leczenie Zębów Jest Refundowane Przez Nfz?

Wirus HPV. Uwaga na ból gardła i inne nieswoiste objawy!

Kaszel, podrażnienie i ból gardła nie zawsze muszą być związane z infekcją górnych dróg oddechowych. Zdarza się, że przedłużające się objawy ze strony układu oddechowego są następstwem zarażenia wirusem brodawczaka ludzkiego – HPV. Ze względu na groźne powikłania warto przyjrzeć się bliżej temu problemowi.

aktualizacja: [01’2021]

Co to jest wirus HPV?

Wirus brodawczaka ludzkiego (HPV, Human Papilloma Virus) jest małym wirusem bez otoczki, którego jedynym rezerwuarem jest ludzki organizm.

 Zakażenie tym wirusem w większości przypadków przebiega bezobjawowo, co stwarza ryzyko przenoszenia go bez wiedzy ich nosicieli.

Jak do tej pory sklasyfikowano ponad 70 typów tego wirusa, które odpowiadają za wystąpienie dolegliwości i nieprawidłowości w różnych częściach ciała.

Wirus HPV atakuje głównie nabłonek!

Infekcje HPV należą do najczęstszych chorób skóry i błon śluzowych, które manifestują się zazwyczaj pojawieniem się różnego rodzaju brodawkami. Warto wiedzieć, że istnieją typy wirusa, które przenoszone są drogą płciową i odpowiadają za rozwój raka szyjki macicy. Jak się okazuje to nie jedyne ryzyko, które niesie za sobą wirus HPV!

  • Więcej przeczytasz tutaj: Rak głowy i szyi nie czeka, zgłoś się do specjalisty!
  • Infekcja wirusem HPV sama w sobie nie stwarza ryzyka transformacji nowotworowej, nie mniej jednak równoczesne narażenie na takie czynniki onkogenne jak: palenie tytoniu, promieniowanie UV, niedobór kwasu foliowego oraz niedobory odporności (zakażenie wirusem HIV) zwiększają ryzyko procesu nowotworzenia.
  • Sprawdź również: Flegma w gardle, jak pozbyć się zalegającej wydzieliny?

Brodawki papilomatyczne narządów płciowych dotyczą najczęściej kobiet i mężczyzn w wieku rozrodczym, ale zachorowalność jest największa między 18. a 30. rokiem życia. W obu przypadkach istotnymi czynnikami ryzyka są:

  • duża liczba partnerów seksualnych,
  • wczesna inicjacja seksualna,
  • niski poziom higieny osobistej.

Brodawczak krtani (brodawczak w gardle)

Zakażenie wirusem HPV mylone jest z tradycyjną infekcją!

WAŻNE! Nierzadkim miejscem powstawania zmian papilomatycznych jest błona śluzowa układu oddechowego. Pojedyncze lub mnogie brodawki w obrębie jamy ustnej często mylone są ze zmianami opryszczkowatymi, aftami oraz pleśniawkami.

Brodawki mogą pojawiać się również na błonie śluzowej gardła powodując stan zapalny, podrażnienie i odruchowy suchy kaszel.

W takich sytuacjach pacjent często leczy je samodzielnie i przypisuje objawy tradycyjnej infekcję, skupiając się wyłącznie na niespecyficznych objawach. Często wizyta u laryngologa lub pulmonologa rozwiewa wątpliwości co do przedłużającego się kaszlu. To kolejny powód, by kaszel utrzymujący się dłużej niż 2 tygodnie skonsultować z lekarzem i nie leczyć go samodzielnie!

Sprawdź także: Zapalenie krtani u dziecka – objawy, leczenie, zapobieganie.

Nieleczona i późno wykryta infekcja niektórymi typami brodawczaka stwarza ryzyko wystąpienia nowotworów błony śluzowej jamy ustnej, gardła i krtani.

Najczęstszym nowotworem zależnym od HPV jest rak płaskonabłonkowy jamy ustnej. Wywołuje go infekcja typem HPV-16 i HPV-18. Objawia się najczęściej bólem, obecnością guza oraz naciekiem lub rozlanym owrzodzeniem w jamie ustnej. Czasami pojawia się rozchwianie zębów i utrudnione przyjmowanie pokarmów.

Leczenie pojedynczych zmian polega na ich chirurgicznym usunięciu, a w przypadku zmian rozsianych w grę wchodzą terapie: doustna, dożylna, fotodynamiczna oraz radioterapia.

Polecamy ten podcast: Kurzajki – rozpoznanie, drogi zakażenia, możliwości leczenia.

Wirus brodawczaka ludzkiego HPV

Wirus HPV (human papillomavirus) jest przenoszony głównie w trakcie stosunków płciowych lub przez bezpośredni kontakt ze skórą osoby zakażonej. Nowotwory głowy i szyi to bardzo szeroka grupa raków o zróżnicowanej lokalizacji pierwotnej w obrębie jamy ustnej, gardła i krtani.

Ich etiologia jest wieloczynnikowa, natomiast najczęściej łączymy je z paleniem papierosów, spożywaniem alkoholu czy nieodpowiednią dietę̨.

Gdy w roku 2013 znany amerykański aktor Michael Douglas ogłosił publicznie, że zachorował na nowotwór gardła wywołany przez wirusa, którym zaraził się uprawiając seks oralny, świat zwrócił uwagę na inny czynnik rozwoju raka w tym rejonie – wirusa brodawczaka ludzkiego HPV.

– W ostatnich latach odnotowuje się ogólny spadek liczby zachorowań na nowotwory głowy i szyi, jednak odsetek przypadków powodowanych przez wirusa brodawczaka ludzkiego HPV rośnie, szczególnie wśród młodych ludzi.

Przyczyn tego stanu upatruje się w zmianie zachowań społecznych – ogólnym spadku liczby osób palących papierosy i nadużywających alkohol, przy jednoczesnym zwiększeniu swobody seksualnej promującej transmisję wirusa brodawczaka ludzkiego HPV – tłumaczy mgr inż.

Joanna Cieśla z poznańskiego Centrum Badań DNA.

Wirus HPV rak szyjki macicy

Udział wirusa brodawczaka ludzkiego HPV w rozwoju nowotworów po raz pierwszy potwierdzono dla raka szyjki macicy. Nowotwór w tej lokalizacji powodowany jest w blisko 100% przez infekcję tym wirusem.

W ostatnich latach prowadzone są intensywne działania promujące szczepienia ochronne przeciw wirusowi brodawczaka ludzkiego HPV oraz regularne badania cytologiczne mające na celu prewencję raka szyjki macicy.

Dzięki temu liczba zachorowań, a także śmiertelność w grupie chorych kobiet, z roku na rok maleje.

Udział wirusa HPV w procesie nowotworzenia w obrębie jamy ustnej oraz ustnej części gardła po raz pierwszy zasugerowano w roku 1994 oraz 2005, co następnie zostało potwierdzone przez liczne grupy badawcze.

Częstość występowania HPV

Częstość występowania HPV-zależnych nowotworów głowy i szyi wykazuje dużą rozbieżność w zależności od geolokalizacji.

W Europie współczynniki te wahają się w szerokich granicach od 20 do 62%, natomiast w USA są one wyższe i wynoszą od 64 do 72%.

Tak duże różnice uwarunkowane są z jednej strony różnicami etniczno-geograficznymi, z drugiej zaś stosowaniem odmiennych metod diagnostycznych lub wykorzystywaniem innego materiału do badań.

Niezależnie od tego, w skali świata notuje się ogólny spadek zapadalności na nowotwory głowy i szyi, co wynika ze zmniejszenia ekspozycji społeczeństwa na tradycyjne czynniki ryzyka rozwoju nowotworów (palenie papierosów czy spożywanie alkoholu), wzrasta natomiast odsetek raków HPV-zależnych, szczególnie wśród pacjentów spośród młodszych grup wiekowych. Dane szacunkowe sugerują, że 6,7% pacjentów jest młodszych niż 45 lat, a 0,4-3,6% jest w wieku niższym niż 40 lat.

Leia também:  Ile Trwa Leczenie Złamanego Kręgosłupa?

Brodawczak krtani (brodawczak w gardle)

Wirus hpv czy to rak

Wszystkie wirusy brodawczaka należą do rodziny Papillomaviridae i mają zbliżony schemat organizacji genomu.

Do tej pory poznano pełne sekwencje genomowe ponad 150 typów wirusa brodawczaka ludzkiego, a każdy z nich przydzielono do jednej z pięciu grup taksonomicznych, tj.: alfa, beta, gamma, Mu lub Nu.

Grupy te są tworzone na podstawie analiz sekwencji DNA wirusowego, łączącego je pokrewieństwa, a także ich powiązań z odpowiednimi jednostkami chorobowymi.

Warto zwrócić uwagę, że większość typów wirusa brodawczaka ludzkiego HPV, w szczególności z grup gamma oraz beta, jest bardzo często identyfikowanych w wymazach skórnych pochodzących od zdrowych osób.

Powodują one jedynie niespecyficzne infekcje przy obniżonej odporności, między innymi powszechnie występujące brodawki skórne.

Największą grupę stanowią wirusy alfa, wśród których znajdują się typy przenoszone drogą płciową.

Ze względu na ich potencjał onkogenny, czyli możliwość rozwoju nowotworu, wirusy HPV z tej grupy można podzielić na wirusy wysokiego oraz niskiego ryzyka. Do pierwszej kategorii zalicza się 12 typów HPV (16, 18, 31, 33, 35, 39, 45, 51, 52, 56, 58 i 59), wśród których 5 typów (16, 18, 31, 33 i 45) związanych jest z przeszło 80% przypadków raka szyjki macicy.

W przypadku HPV-pozytywnych raków głowy i szyi dominuje typ 16, a jego obecność stwierdza się aż w 70% przypadków. Najpowszechniejszą lokalizacją pierwotną dla HPV-zależnych nowotworów głowy i szyi jest ustna część gardła. Ocenia się, że wirus brodawczaka ludzkiego HPV może odpowiadać nawet za 70% przypadków tej lokalizacji, z czego ponad 90% związanych jest z infekcją typem 16.

Tabela 1. Podobieństwa i różnice w epidemiologii raka szyjki macicy oraz raka ustnej części gardła.

CECHA rak szyjki macicy rak ustnej części gardła
Etiologia  
infekcja onkogennym typem HPV z/bez dodatkowych czynników ryzyka
 
wieloczynnikowa: wyroby tytoniowe, alkohol, HPV, i inne
Jakość i ilość zgromadzonych dowodów na rolę HPV  
duża ilość zróżnicowanych projektów badawczych
 
mniejsza ilość badań, o mniejszym stopniu spójności
Trendy  
spadek w większości krajów rozwiniętych
oraz rozwijających się
 
ostry wzrost (w USA i części krajów Europy Północnej), w kontraście do raków głowy i szyi powodowanych innymi czynnikami
Frakcja raków HPV-zależnych  
100%
 
do 70%
Udział wirusa brodawczaka ludzkiego HPV 16  
61%
 
90%
Udział wirusa brodawczaka ludzkiego HPV 18  
10%
 
2%
Udział HPV 16 i 18  
71%
 
92%
Udział innych typów wirusa brodawczaka ludzkiego HPV
 
każdy od 2 do 6%: 31, 33, 35, 39, 45, 52, 58 i inne
 

Brodawczaki krtani, brodawczaki krtani leczenie

Brodawczaki krtani, choroby krtani, brodawczaki – każdy z nas widział w swoim życiu nie raz, a nawet mógł sam się boleśnie przekonać o ich obecności.

A wszystko to przez maleńki, zaledwie 60nm wirus HPV, który tworzy dużą rodzinę ponad 100 wirusów odpowiedzialnych za zakażenia człowieka, ale także innych ssaków, ptaków czy gadów.

Są to wirusy, które tak jak my posiadają dwie nici DNA, a ponadto są otoczone proteinową (białkową) otoczką zwaną kapsydem. Na świecie 200 milionów ludzi jest nim zakażonych, a około 50% aktywnych seksualnie kobiet i mężczyzn nabędą tę infekcję chociaż raz w życiu.

Brodawczaki w gardle – jak można zakazić się wirusem HPV?

Najczęściej zarazić się wirusem HPV można przez kontakt skóra-skóra, podczas dotyku czy kontaktu seksualnego, gdzie powoduje on powstanie brodawek na skórze czy błonie śluzowej.

Co ciekawe, każdy z wirusów kieruje się w specyficzne dla niego miejsce, to jest wirus HPV1 bardzo często atakuje podeszwy stóp, a HPV powoduje brodawki na dłoniach.

Warto też wiedzieć, ze wirusy HPV wnikają do komórek skóry, chociaż istnieją doniesienia o obecności HPV w krwi, ale nie jest to regułą.
Z naszego punktu widzenia, to jest pacjentów i lekarzy, najważniejsze są wirusy:

  • O wysokim ryzyku onkogennym:
  • Oraz niskim ryzyku onkogennym:

Niestety, prócz bólów natury estetycznej, czy utrudnienia chodzenia w brodawkach podeszwy stopy, zakażenie wirusem HPV może nieść za sobą poważne konsekwencje w postaci zmian złośliwych, m.in.

: raka szyjki macicy, raka płaskonabłonkowego głowy i szyi (HNSCC). Najczęściej za zmiany w obrębie dróg oddechowych odpowiadają HPV typ 6 i 11.

W zakażeniu HPV wyróżniamy dwie postaci choroby, to jest brodawczakowatość młodzieńczą krtani i brodawczakowatość krtani dorosłych.

Brodawczakowatość krtani u dzieci

Brodawczakowatość młodzieńcza krtani występuje najczęściej u małych dzieci do 5 roku życia i zdarza się 4,5 raza na 100 tysięcy dzieci. Skąd u tak małych dzieci pojawia się wirus? Otóż, zwiększone ryzyko zakażenia przypada na okres okołoporodowy, gdy zakażona kobieta rodząc w sposób naturalny może przenieść infekcję na swoje dziecko.

Mówi się też o zakażeniach jeszcze w łonie matki. Oczywiście, nie w każdym przypadku dochodzi do transmisji i mimo zakażenia przebiegają bezobjawowo. U dzieci charakterystyczne są mnogie zmiany w krtani i stanowią one najczęstszą niezłośliwą chorobę nowotworową dróg oddechowych.

Brodawczaki możemy też znaleźć w jamie ustnej, tchawicy, oskrzelach i przełyku.

Brodawczakowatość krtani dorosłych

Brodawczakowatość krtani dorosłych występuje zazwyczaj po 40 roku życia z częstością 2 zachorowań na 100 tysięcy ludności, sprzyja temu duża liczba kontaktów seksualnych, zwłaszcza oralnych.

Objawy towarzyszące brodawczakom krtani nie są bardzo specyficzne i trzeba je różnicować z wieloma innymi stanami mogącymi do nich doprowadzić.

W tabeli zamieściliśmy te najczęściej występujące, a zatem:

Dzieci Dorośli
Cichy płacz (osłabienie głośności) Chrypka, zmiana barwy głosu
Problemy z połykaniem, dławienie się pokarmem, uczucie ciała obcego w krtani
Przewlekły kaszel (bez innej przyczyny)
Świst słyszalny podczas wdechu- stridor
Duszność, zmniejszenie wydolności  fizycznej
Możliwe jest  zamknięcie dróg oddechowych przez brodawczaka i uduszenie

Diagnostyka

Oczywiście, brodawczaki krtani trzeba leczyć, zarówno u dzieci jak i dorosłych, a każde podejrzenie kierować do odpowiedniej diagnostyki. Podstawowym badaniem w tej chorobie jest: (Można dodać zdjęcia aparatów). Laryngoskopia bezpośrednia, gdzie krtań ogląda się za pomocą sztywnego laryngoskopu (przewodu z kamerą na jego końcu, który wpuszczany jest do krtani).

Zabieg wykonuje się w znieczuleniu ogólnym i po intubacji (zabezpieczeniu dróg oddechowych). Możemy tu wyróżnić mikrolaryngoskopie, która wykorzystuje jeszcze mikroskop podłączony do laryngoskopu, co umożliwia oglądanie tkanek w dużym powiększeniu. Ponadto, zabieg ten umożliwia także pobieranie próbek do badania histopatologicznego, a także pozwala wycinać zmiany.

Niestety u dzieci z powodu ograniczeń wiekowych, nie można jej zawsze stosować. Laryngoskopia pośrednia, z wykorzystaniem fiberoskopu, który jest giętki i elastyczny, jest częściej stosowany u dzieci. Badanie jest również wykonywane w znieczuleniu ogólnym, a pobrana próbka jest badana na obecność charakterystycznych komórek.

W wycinku z guza można także oznaczyć typ wirusa rezydującego w komórkach na podstawie badań molekularnych.

Brodawczaki krtani, choroby krtani, brodawczaki – Leczenie

Sposób leczenia brodawczaka łączy ze sobą leczenie farmakologiczne jak i chirurgiczne.
Brodawczaki krtani u dzieci usuwamy za pomocą opisanej wcześniej mikrolaryngoskopu, laserów CO i Nd-Yag oraz microderbidera.

 Czytaj więcej »
Farmakologicznie możemy wyleczyć pacjenta za pomocą leków przeciwwirusowych takich jak: interferon α, acyclovir, rybawiryna, metotreksat, kwas retinowy, indol-3-carbinol.

Jednakże obecnie najczęściej stosuje się cydofowir, nowy lek, który działa bardzo dobrze na wirusy DNA, taki jakim jest wirus HPV.

Profilaktyka

Naważniejsza jest oczywiście profilaktyka! Aby ustrzec się przed negatywnymi skutkami zakażenia HPV warto się zaszczepić. Zwłaszcza młode dziewczyny, przed rozpoczęciem inicjacji seksualnej, gdyż może to je ochronić przed rakiem szyjki macicy. Istnieją dwie szczepionki:

  • Silgard, czterowalentna, powoduje odporność na zakażenie typami HPV 6, 11, 16, 18
  • Cervarix, dwuwalentna, powoduje odporność na zakażenia typami HPV 16 i 18
Leia também:  Kamica pęcherzyka żółciowego – dlaczego kobiety chorują częściej?

Warto również pamiętać o odpowiednim zabezpieczeniu podczas kontaktów seksualnych, to jest prezerwatywach, femidomach a także badaniach przesiewowych u kobiet w ciąży.

Zobacz także:
Badanie poligraficzne
Badania słuchu
Centralne testy słuchowe
Chrapanie
Leczenie chrapania
Fiberoskopia
Operacje zatok FESS
Przycięcie migdałków podniebiennych
Wycięcie migdałków
Rak krtani
Szumy uszne

NOWOTWORY KRTANI I GARDŁA DOLNEGO

Działalność leczniczaOnkologiaNOWOTWORY KRTANI I GARDŁA DOLNEGO

W oparciu o posiadaną bazę diagnostyczną wykonuje się przede wszystkim operacje onkologiczne w obrębie krtani i gardła dolnego.

W Klinice operuje się zarówno nowotwory łagodne i złośliwe krtani. Wśród nowotworów łagodnych najczęściej leczonym jest brodawczak. Jest to nowotwór pochodzenia nabłonkowego. Występuje u dzieci i u dorosłych.

Różnice morfologiczne tych guzów w zależności od wieku chorego są podstawą podziełu na brodawczaki typu dziecięcego i brodawczaki typu dorosłych. Typ dziecięcy charakteryzuje się mnogim występowaniem w układzie oddechowym. Typ dorosłych występuje często w postaci pojedynczego ogniska zlokalizowanego w głośni.

Oba typy brodawczaków mogą rozwijać się do rozmiarów powodujących znaczne zwężenia dróg oddechowych i chrypkę zwłaszcza przy lokalizcji głośniowej. Metodą leczenia brodawczaków dróg oddechowych w Klinice jest laserowa ablacja nowotworu laserem CO2.

W skrajnych przypadkach zwężenia dróg oddechowych z objawami duszności rozważane jest wykonanie zabiegu tracheotomii. Ogólną zasadą leczenia brodawczaków w Klinice jest postępowanie odbarczające i farmakoterapia zmierzająca do zachowania narządu i jego funkcji.

Wśród złośliwych nowotworów krtani najczęściej leczonym w Klinice jest rak płaskonabłonkowy. Jest to nowotwór tytoniozależny, często występujący u ludzi nadużywających alkohol lub pracujących fizycznie w szkodliwych warunkach środowiskowych (kontakt z azbestem, organicznymi środkami ropopochodnymi lub środkami ochrony roślin).

Najczęściej występuje u ludzi w średnim wieku, częściej u mężczyzn (10:1). Objawy raka krtani uzależnione są od pierwotnej lokalizacji guza. W przypadku lokalizacji głośniowej pierwszym objawem jest chrypka. W miarę rozwoju guza może pojawić się duszność i zaburzenia w połykaniu. Duszność bywa także częstym objawem raka w lokalizacji podgłośniowej.

Lokalizacja guza w nagłośni i w gardle dolnym powoduje najczęściej jako pierwszy objaw zaburzenia w połykaniu. Duszność pojawia się w miarę wzrostu guza w tej lokalizacji.

Rozwój guza raka krtani może prowadzić do wystąpienia przerzutów komórek nowotworowych do regionalnych węzłów chłonnych szyi, rzadziej do przerzutów odległych do płuc, mózgu, kości czy nerek. Przerzuty do węzłów chłonnych szyi są ściśle uzależnione od pierwotnej lokalizacji guza w krtani czy gardle dolnym.

Jest to związek z występowaniem zróżnicowanego unaczynienia chłonnego tych okolic. Najuboższe unaczynienie chłonne posiada głośnia. Przerzuty raka do węzłów chłonnych szyi w tej lokalizacji guza spotykane są rzadko (do około 10% przypadków). Najbogatsze unaczynienie chłonne posiada górne piętro krtani i gardło dolne.

W tej lokalizacji guza przerzuty do regionalnych węzłów chłonnych pojawiają się częściej, nawet do 40% przypadków. Niejednokrotnie guz szyi w postaci powiększonych węzłów chłonnych z powodu przerzutów raka jest pierwszym objawem choroby w lokalizacji w górnym piętrze krtani.

Wszystkim chorym ustala się sposób leczenia adekwatny do stadium zaawansowania choroby, lokalizacji guza, wieku chorego chorego obecności innych chorób.

Proponowana metoda leczenia nie zawsze jest akceptowana przez chorego, zwłaszcza, jeśli proponowane jest trwałe pozbawienie funkcji narządu i związane z tym okaleczenie.

W zależności od wspomnianych wyżej okoliczności w Klinice stosuje się następujące sposoby leczenia:

  1. Operacje częściowe („chirurgia oszczędzająca”)
    • Mikrochirurgia laserowa CO2 – do tego typu zabiegu kwalifikuje się chorych z guzem zlokalizowanym w głośni, warunkiem zastosowania tej metody jest ograniczenie zmiany nowotworowej bez zajęcia kieszonki krtaniowej, okolicy podgłośniowej, okolicy nalewkowatej czy przeciwległego fałdu głosowego; znaczne zaburzenie ruchomości fałdu głosowego jest przeciwwskazaniem do zastosowania tej metody; w metodzie tej promieniem lasera CO2 bez użycia tradycyjnego noża z dostępu przez jamę ustną i gardło usuwa się fałd głosowy z zachowaniem bezpiecznego, zdrowego marginesu onkologicznego; w niektórych przypadkach dla zachowania bezpiecznego marginesu wykonuje się operację poszerzoną (chordektomię poszerzono) o spoidło przednie i fragment tkanek okolicy podgłośniowej; zaletą tej metody leczenia jest stosunkowo szybkie gojenie tkanek poddanych działaniom promienia lasera CO2, wpływa to znacząco na skrócenie okresu hospitalizacji do 1-3 dni od zabiegu. Konsekwencją tego typu operacji jest powstanie trwałej chrypki, która w miarę tworzenia się coraz bardziej elastycznej blizny może ulegać zmniejszeniu;
    • Klasyczne rozszczepienie krtani – to metoda dostępu do wnętrza krtani przez rozcięcie tkanek szyi; metodę stosuje się u chorych z nowotworem usytuowanym na fałdzie głosowym, fałdzie przedsionkowym lub w okolicy nalewkowatej (przypadki T1, T2 i niektóre T3); konsekwencje zastosowania tej metody są zbliżone jak w mikrochirurgii laserowej CO2; gojenie jednak wymaga dłuższego okresu czasu; w czasie operacji wymagane jest wykonanie tracheotomii zabezpieczającej drożność dróg oddechowych ze względu na obrzęk tkanek operowanych krtani;
    • Częściowe usunięcie krtani czołowo-boczne – metoda dostępu do wnętrza krtani przez rozcięcie tkanek szyi i usunięciu w jednym bloku całego fałdu głosowego, spoidła przedniego i przedniego odcinka przeciwległego fałdu głosowego wraz z częścią okolicy podgłośniowej i częścią chrząstki tarczowatej przyległej do spoidła przedniego; do tego typu operacji kwalifikuje się chorych chorych rakiem krtani w stadium T2 zlokalizowanym na fałdzie głosowym z zajęciem spoidła przedniego i niewielkiego fragmentu przedniego odcinka przeciwległego fałdu głosowego;
    • Częściowe usunięcie krtani czołowo-przednie
    • Połowicze pionowe usunięcie krtani
    • Nagłośniowe poziome częściowe usunięcie krtani
  2. Całkowite usunięcie krtani.Metoda całkowitego usunięcia krtani jest stosowana w przypadku braku możliwości zastosowania operacji częściowego usunięcia krtani lub w razie niepowodzenia po zastosowaniu operacji częściowej lub radioterapii.

    Jednocześnie podczas operacji całkowitego usunięcia krtani oraz podczas klasycznych operacji częściowego usunięcia krtani wykonuje się usunięcie powiększonych węzłów chłonnych szyi.

    W przypadkach zaawansowanych, gdzie przy przerzutach do węzłów chłonnych szyi dochodzi do naciekania przez nowotwór dużych naczyń szyi i mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego wykonuje się operacje radykalną węzłów chłonnych szyi z usunięciem fragmentu żyły szyjnej, mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego i niekiedy nerwu dodatkowego. W pozostałych przypadkach wykonuje się operację tzw. funkcjonalną polegającą na usunięciu węzłów chłonnych szyi z pozostawieniem wymienionych struktur. Przerzuty do węzłów chłonnych szyi znacznie pogarszają rokowanie. W tych przypadkach nieodzowne jest zastosowanie leczenia uzupełniającego – radioterapii. Do leczenia uzupełniającego kierowani są wszyscy chorzy potencjalnie narażeni na wystąpienie przerzutów do węzłów chłonnych szyi w przypadku raka krtani zwłaszcza zlokalizowanego w górnym piętrze krtani.
    Chorzy po całkowitym usunięciu krtani pozbawieni są jej funkcji, w tym zdolności mówienia. Tym chorym w Klinice jeszcze przed zastosowaniem leczenia proponuje się różne metody rehabilitacji głosu i mowy:

    • Nauka mowy przełykowej – polegająca na wykorzystaniu rezerwuaru powietrza połkniętego do przełyku i wykorzystaniu ust przełykujako neogłośni.
    • Chirurgiczna rehabilitacja w wytworzeniem przetoki tchawiczo-przełykowej i wprowadzenia protezy głosowej typu Provox 2 (procedura możliwa do przeprowadzenia jednocześnie podczas operacji usunięcia krtani – punkcja pierwotna, lub w czasie odległym od zakończenia leczenia onkologicznego – punkcja wtórna).
    • Zastosowanie elektronicznych urządzeń tzw. laryngofonów przykładanych do skóry szyi w czasie mówienia.
    • Wykształcenie pseudoszeptu ustno-gardłowego z wykorzystaniem niewielkiego rezerwuaru powietrza w jamie ustnej i gardle.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*