Ból miednicy u kobiet – jakie są przyczyny bólu w miednicy?

Ból miednicy u kobiet – jakie są przyczyny bólu w miednicy?

Miednica to zespół kostno-stawowy, będący połączeniem kręgosłupa z kończynami dolnymi, pośredniczący w przenoszeniu ciężaru tułowia na nogi. W miednicy w bliskim sąsiedztwie znajdują się narządy należące m.in. do układu pokarmowego, moczowego i płciowego – z tego powodu bóle w obrębie miednicy mogą mieć bardzo różne podłoże.

Bóle miednicy pojawiają się zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn – choć częściej są kobiecą przypadłością. Odczuwane są na przedniej ścianie brzucha poniżej pępka lub w okolicy krzyżowej pleców. Mogą mieć charakter nagły lub przewlekły, być odczuwalne jako ostry, kłujący ból lub ciężkie, tępe dolegliwości. W żadnym przypadku bólu miednicy nie można jednak bagatelizować!

Bóle miednicy – możliwe przyczyny

U kobiet dolegliwości bólowe w obrębie miednicy mają zazwyczaj podłoże ginekologiczne.

Oprócz bólu panie zauważają u siebie bolesne i/lub nieregularne miesiączkowanie, dyskomfort podczas współżycia seksualnego, problemy z oddawaniem moczu, krwawienie lub plamienie z dróg rodnych.

Mogą to być objawy różnych chorób: endometriozy, mięśniaków macicy, torbieli i guzów jajników, a nawet zmian nowotworowych. Diagnostyką i leczeniem tych i wielu innych schorzeń ginekologicznych zajmujemy się w Szpitalu Mazovia w Warszawie.

U mężczyzn zespół bólowy miednicy mniejszej najczęściej jest objawem towarzyszącym jałowemu (niebakteryjnemu) zapaleniu gruczołu krokowego.

Oprócz dolegliwości bólowych krocza i zewnętrznych narządów płciowych, u panów występować mogą problemy z oddawaniem moczu i dysfunkcje seksualne, a czasami nawet bóle mięśni, stawów i stan przewlekłego zmęczenia.

U niektórych pacjentów obserwuje się również depresję i zaburzenia lękowe.

Zespół bólowy miednicy mniejszej – diagnostyka

W Szpitalu Mazovia oferujemy kompleksową diagnostykę zespołu bólowego miednicy mniejszej u mężczyzn. W pierwszej kolejności należy wykluczyć wszystkie inne możliwe schorzenia (zapalenia bakteryjne stercza, łagodny przerost prostaty, nowotwory) oraz wady wrodzone.

Diagnostyka różnicowa obejmuje badanie fizykalne przez odbyt (per rectum), badania laboratoryjne, a także precyzyjną diagnostykę obrazową: przezbrzuszne badanie USG gruczołu krokowego (TAUS), przezodbytnicze badanie USG gruczołu krokowego (TRUS), tomografię komputerową oraz rezonans magnetyczny.

Leczenie zespołu bólowego miednicy mniejszej

Etiologia zespołu bólowego miednicy mniejszej u mężczyzn nie jest jednoznacznie wyjaśniona – przypuszcza się, że na jego występowanie mają wpływ czynniki genetyczne, ale również wcześniejsze infekcje i stany zapalne, dysfunkcje mięśniowe w obrębie miednicy oaz urazy mechaniczne krocza. Z tego względu leczenie jest przede wszystkim objawowe – w zależności od objawów może ono obejmować stosowanie leków przeciwbólowych, przeciwzapalnych, alfa-blokerów, cholinolityków, a nawet leków przeciwdepresyjnych.

W Szpitalu Mazovia skorzystać można z nowoczesnej diagnostyki zespołu bólowego miednicy mniejszej, a proces leczenia prowadzą doświadczeni urolodzy. Wszystkich pacjentów borykających się z tego typu problemami zachęcamy do kontaktu -> https://szpitalmazovia.pl/kontakt/.

Endometrioza – ważny kobiecy problem

Endometrioza to choroba, która dotyka średnio co dziesiątą kobietę, a wśród pacjentek leczonych z powodu bezpłodności, objawia się u ponad połowy. Wszystko dlatego, że komórki endometrium, czyli błony śluzowej macicy, występują w innej lokalizacji niż jama macicy.

Najczęstszym miejscem ich występowania jest otrzewna miednicy mniejszej i narządy w niej występujące: jajniki, jajowody, jelito, moczowody i pęcherz moczowy. Zdecydowanie rzadziej spotykana jest poza miednicą, np. w płucach, na siatkówce oka lub w mózgu. Do chwili obecnej naukowcy nie przedstawili żadnej jednoznacznie potwierdzonej teorii powstawania endometriozy. Według jednej z najpopularniejszych, komórki endometrium przemieszczają się z krwią miesiączkową przez jajowody do jamy otrzewnej i w cyklu miesiączkowym, pod wpływem hormonów, ulegają takim samym przemianom, jak komórki endometrium występujące w jamie macicy. Niestety, teoria ta nie tłumaczy przypadków występowania endometriozy w narządach odległych od miednicy mniejszej. Endometrioza może również występować w powłokach brzusznych u pacjentek po cięciu cesarskim i w bliźnie po nacięciu krocza po porodzie.

Endometrioza – diagnostyka

Choroba ta ma różne oblicza. Najłatwiejsze do rozpoznania w badaniu USG są torbiele endometrialne występujące w jajnikach. Doświadczone oko lekarza potrafi też stwierdzić adenomiozę, czyli występowanie komórek endometrium pomiędzy włóknami mięśnia macicy. Ten rodzaj endometriozy odpowiada za bardzo bolesne, krwotoczne miesiączki i niepłodność.

Endometrioza głęboko naciekająca jelita powoduje zwężenia światła jelita i można ją uwidocznić zarówno w trakcie badania USG, jaki i kolonografii CT oraz rezonansu magnetycznego. Podobnie guzy, które umiejscawiają się w obrębie ściany pęcherza moczowego można zdiagnozować w trakcie USG lub rezonansu magnetycznego.

Najważniejsze dla rozpoznania choroby w każdym przypadku są kompetencje lekarza wykonującego badanie. Dużo trudniej rozpoznać endometriozę powierzchowną, którą na pewno można stwierdzić tylko w trakcie laparoskopii. Powoduje ona powstawanie zrostów między narządami umiejscowionymi w miednicy mniejszej.

W trakcie badania USG ocenia się ruchomość macicy, jajników i jelit w stosunku do siebie. Brak tak zwanego objawu „ślizgania” jelit po ścianie macicy, może pośrednio sugerować obecność zrostów.

  • Konsultacja u ginekologa w Medicover
  • Cena: od 180  zł
  • KUP ONLINE
  • Endometrioza leczenie w szpitalu Medicover
  • WIECEJ

Endometrioza objawy i dolegliwości bólowe 

Główne dolegliwości towarzyszące endometriozie to ból, który może pojawiać się w różnych lokalizacjach i o różnym nasileniu. Najczęściej występuje przed miesiączką i w jej trakcie. Ból może też towarzyszyć czynnościom fizjologicznym, takim jak oddawanie stolca lub moczu.

Nierzadko pacjentki skarżą się również na bolesne współżycie, które w skrajnych przypadkach uniemożliwia zbliżenia. W przypadku najbardziej zaawansowanej postaci endometriozy mogą pojawić się inne objawy, np. krwisty mocz, krew w stolcu, duszność, krwioplucie w czasie miesiączki.

Pacjentki opisują ból jako rwący, przeszywający, szarpiący, opasujący, obezwładniający, promieniujący do nóg, pośladków, krzyża, lędźwi, odbytu. Dolegliwości związane z endometriozą wpływają na całe funkcjonowanie chorej, zarówno rodzinne, społeczne  jak i zawodowe. Czas miesiączki wyłącza chorą z jakiejkolwiek aktywności.

Unikanie zbliżeń z powodu bólu w trakcie współżycia oraz niepłodność mogą przyczyniać się do rozpadu związku. Absencja w pracy przekładać się może na utrudniony rozwój zawodowy. Do tego dochodzi brak zrozumienia w środowisku, uczucie osamotnienia w cierpieniu, co może skończyć się depresją.

Leia também:  Jakie Objawy Ma Astma?

Rozpoznanie endometriozy

Endometrioza jest chorobą przewlekłą, na całe życie. Jeśli chora ma szczęście i trafi na swojej drodze na dobrych specjalistów, to może być wcześnie rozpoznana i leczona. Najczęściej jednak rozpoznanie choroby jest opóźnione nawet o 8 do 10 lat.

W tym czasie pacjentka odwiedza lekarzy różnych specjalności, robi specjalistyczne badania, które często nic nowego nie wnoszą, a choroba podstępnie postępuje. Niestety, nie ma „cudownego leku” na endometriozę.

Każdą chorą należy traktować indywidualnie, dlatego planując leczenie musimy brać pod uwagę wszystkie aspekty. Powinno się przeanalizować aktualne zaawansowanie choroby, plany prokreacyjne, nasilenie dolegliwości oraz akceptację przez chorą wybranego leczenia.

Najczęściej proponowaną metodą leczenia jest leczenie farmakologiczne oraz operacyjne. Równie ważne jest jednak, a w niektórych przypadkach ważniejsze: leczenie dietetyczne, fizjoterapia i pomoc psychologa.

Endometrioza – leczenie

W momencie, gdy zapadnie decyzja o tym, że konieczne jest leczenie operacyjne endometriozy, należy dokładnie zaplanować zakres operacji. Bardzo ważna jest dokładna ocena zaawansowania choroby i odpowiednie przygotowanie chorej do operacji.

Jeśli pacjentka nie jest leczona hormonalnie, to optymalnym czasem na wykonanie operacji jest pierwsza połowa cyklu. Równie ważne jest przygotowanie zespołu operacyjnego i odpowiednie zabezpieczenie sprzętowe. Operować powinien zespół ze sporym doświadczeniem w leczeniu endometriozy.

W przypadku dużego ryzyka wykonania odcinkowej resekcji jelita lub moczowodu, w obrębie bloku operacyjnego, powinni być dostępni chirurg i urolog. W leczeniu operacyjnym endometriozy najważniejsza jest dokładnie wykonana pierwsza operacja. W przypadku leczenia operacyjnego, metodą z wyboru jest laparoskopia.

Jest to metoda bardzo precyzyjna, pozwalająca na dokładne zlokalizowanie i usunięcie najdrobniejszych zmian z możliwością zaoszczędzenia unerwienia.

Celem leczenia operacyjnego endometriozy jest uwolnienie zrostów, przywrócenie warunków anatomicznych, wycięcie guzów endometrialnych, poprawa płodności i przede wszystkim – zniesienie dolegliwości bólowych.

Dlatego też kandydatkami do leczenia operacyjnego powinny być przede wszystkim chore z dolegliwościami bólowymi, u których inne metody leczenia nie przynoszą poprawy. Również pacjentki z niepłodnością po przeprowadzeniu dokładnej diagnostyki, wykluczającej inne przyczyny niemożności zajścia w ciążę powinny rozważyć leczenie operacyjne. Zawsze wskazaniem do operacji są duże guzy endometrialne naciekające jelito, drogi moczowe i pęcherz moczowy, a także przegrodę odbytniczo-pochwową.

Równie ważne, a w niektórych przypadkach ważniejsze jest leczenie dietetyczne, fizjoterapia uroginekologiczna i pomoc psychologa.

Szczegółowy wywiad, badanie palpacyjne, obserwacja postawy i określenie zakresów ruchomości poszczególnych tkanek pomogą wyspecjalizowanemu fizjoterapeucie ustalić, jakie zmiany zaszły w ciele kobiety. Następnie zaś określić  plan terapii tak, aby optymalnie poprawić jakość życia pacjentki.

U każdej kobiety endometrioza będzie zostawiała inne ślady, szczególnie, że wiąże się to z występującymi wcześniej dysfunkcjami czy chorobami towarzyszącymi. Długo utrzymujące się dolegliwości bólowe będą powodować zmianę prawidłowych wzorców ruchowych, elastyczności tkanek oraz zastojów płynowych w miednicy mniejszej.

Trzeba pamiętać, że fizjologicznie podczas ruchu, np. chodu, macica i inne narządy również się poruszają, dlatego tak ważne jest, aby w naszym ciele nie było żadnych ograniczeń tkankowych zmieniających prawidłowe wzorce ruchowe.

Ból miednicy u kobiet – jakie są przyczyny bólu w miednicy?

Pomoc fizjoterapeutyczna przy endometriozie

Jednym z zadań fizjoterapeuty jest odnalezienie takich miejsc i przywrócenie maksymalnie dużo ruchomości tak, aby możliwy był dobry drenaż płynów z obszarów miednicy.

Podczas indywidualnych spotkań z fizjoterapeutą wykorzystywane będą różne techniki pracy manualnej  kręgosłupa czy miednicy jak również techniki pracy płynowej i narządowej, które pozwolą na polepszenie drenażu w obrębie miednicy.

Wielu praktyków terapii manualnej obserwuje pozytywne efekty pracy na balansowaniu napięć między tzw. przeponami ciała. Wszystkie części naszego ciała są ze sobą połączone. Ciśnienie wewnątrz jamy brzusznej będzie wpływało na ciśnienie w innych częściach ciała. Już sposób w jaki siedzimy np.

w pracy, będzie miał wpływ na to, jak oddychamy, a zatem jak się czujemy. Wisząca postawa nad komputerem, dodatkowe często nieuświadomione modne „spinanie brzucha” spłyca oddech i uciska przeponę, uniemożliwiając jej właściwą pracę. Zaburzona zostaje prawidłowa wymiana gazowa, przepływ krwi i odżywienie tkanek.

Ogromnie ważnym  dopełnieniem dla kobiet z endometriozą jest umiarkowana, systematyczna aktywność fizyczna, która ułatwi eliminowanie toksyn z organizmu, usprawni pracę narządów, zredukuje napięcie i stres.

Początkowo mogą to być systematyczne długie spacery i inne preferowane przez pacjentki formy ruchu, takie jak: joga, ćwiczenia relaksacyjne i odpowiednio dobrane treningi funkcjonalne.

Dieta przy endometriozie

Ból biodra i miednicy w ciąży | Pampers PL

Będąc w ciąży możesz zmagać się z bólem w okolicy bioder i miednicy, w przypadku których czasem trudno jest dokładnie określić problem. Poniżej opisujemy niektóre z przyczyn i typowych objawów bólu bioder i miednicy, oraz podajemy kilka wskazówek, dzięki którym ból ten można złagodzić lub mu zapobiec.

Leia também:  Ile Czasu Trwaja Objawy Covid?

Jakiego rodzaju ból możesz odczuwać w okolicach bioder i miednicy będąc w ciąży?

Przede wszystkim pomocne może być określenie jak biodra i miednica są względem siebie ułożone: miednica, która jest dużą strukturą kostną u podstawy kręgosłupa, znajduje się w dolnej części tułowia. Biodra są stawami ulokowanymi po obu stronach miednicy, łączą one uda z miednicą.

Gdy doskwiera Ci ból w okolicy miednicy lub biodra, czasami trudno jest dokładnie określić, co i gdzie jest obolałe. Ból w miednicy lub biodrze może być nawet odczuwany jako ból pleców, szczególnie jeśli jest promieniujący, a wiele kobiet rzeczywiście cierpi na ból pleców na którymś z etapów ciąży.

Ponadto ból ten może być odczuwany na różne sposoby: niektóre kobiety odczuwają ostry, nagły ból, podczas gdy inne doświadczają tępego i ciągłego bólu. Może się zdarzyć, że na różnych etapach ciąży doskwierać Ci będzie kolejno każdy spośród tych rodzajów bólu. Twój lekarz będzie mógł dokonać dokładnej diagnozy.

Ból miednicy w ciąży nie jest niczym rzadkim. Może być on tępy lub ostry, ciągły lub chwilowy, łagodny lub ciężki. Możesz nawet poczuć promieniowanie do dolnej części pleców, pośladków lub ud. Możesz odczuwać ból miednicy tylko podczas pewnych ruchów, na przykład ból doskwierający podczas chodzenia. Odczuwalny może być też tylko w pewnych pozycjach, na przykład kiedy układasz się do snu.

Pamiętaj, aby skonsultować się z lekarzem, jeśli ból zakłóca Twoje codzienne życie, z czasem nasila się lub jest wyjątkowo mocny. Koniecznie poinformuj go również, czy towarzyszą mu zawroty głowy, krwawienie z pochwy lub gorączka.

Przyczyny bólu biodra

Jeśli ból biodra dokucza Ci na samym początku ciąży lub nieco później, podczas pierwszego trymestru, może nie być on powiązany z ciążą, lecz być objawem innej dolegliwości. Twój lekarz pomoże Ci ustalić, co jest przyczyną bólu.

Ból biodra podczas drugiego czy trzeciego trymestru ciąży może być spowodowany rwą kulszową. Dolegliwość ta pojawia się, gdy rosnąca macica uciska nerw kulszowy. Ból może promieniować do dolnej części pleców, do bioder i tylnej strony nóg. Dobrą wiadomością jest to, że ten rodzaj bólu często ustępuje po narodzinach dziecka.

Przyczyny bólu miednicy

Doświadczanie bólu miednicy we wczesnej ciąży zwykle nie jest powodem do niepokoju. Może zacząć Ci on dokuczać, gdy Twoje kości i więzadła będą się przesuwać, aby pomieścić rosnące dziecko.

We wczesnej ciąży, lub nawet na późniejszym etapie pierwszego trymestru ciąży, ból miednicy może być objawem ciąży pozamacicznej(ektopowej), w której zarodek zagnieżdża się nie w macicy, a poza nią, zwykle w jajowodach.

Inne objawy ciąży ektopowej obejmują odczuwanie ostrego bólu ramion, krwawienie lub plamienie z pochwy, uczucie osłabienia, zawroty głowy lub omdlenia.

Ektopowe ciąże wymagają leczenia, więc jeśli zauważysz którykolwiek z tych objawów, natychmiast skontaktuj się z lekarzem.

Ból miednicy w trzecim trymestrze może być wywołany przez dodatkowe kilogramy, które teraz nosisz, a także hormony ciążoweStawy łączące dwie połowy miednicy są zwykle dość sztywne i twarde.

W bardziej zaawansowanej ciąży rozluźniający hormon o nazwie relaksyna powoduje rozluźnienie mięśni, stawów i więzadeł w okolicy miednicy, aby ułatwić dziecku przejście przez kanał rodny.

To rozluźnienie może jednak prowadzić do dyskomfortu w obszarze miednicy, jeśli więzadła i stawy staną się zbyt mobilne.

Kolejną zmianą, która ma miejsce w późniejszym okresie ciąży, jest „opuszczenie się” dziecka do miednicy w ramach przygotowań do porodu. W rezultacie poczujesz większy nacisk na miednicę, biodra i na pęcherz.

Jaka jest dobra strona tych zmian? Jest to znak, że Twoje dziecko przygotowuje się do narodzin, a Ty możesz oddychać z większą łatwością, gdyż mija ucisk na płuca.

Jeśli Twoja ciąża nie jest jeszcze donoszona, ucisk w okolicy miednicy lub w podbrzuszu może być oznaką przedwczesnego porodu, więc w przypadku takich objawów, natychmiast skontaktuj się ze swoim lekarzem. Inne objawy zwiastujące przedwczesny poród, to tępy ból dolnej części pleców, krwawe upławy lub regularne skurcze.

Ból miednicy może czasami być objawem zakażenia układu moczowego (ZUM). Jeśli masz gorączkę lub odczuwasz pieczenie podczas oddawania moczu, skontaktuj się z lekarzem w celu zdiagnozowania dolegliwości i leczenia.

Jak zapobiec bólowi miednicy i biodra w ciąży lub jak go złagodzić

Najlepiej poprosić o pomoc lekarza, który może zalecić:

  • unikanie stania przez dłuższy czas
  • unikanie podnoszenia ciężkich przedmiotów
  • regularne ćwiczenia fizyczne, bez nadmiernego wysiłku (skonsultuj się ze swoim lekarzem przed rozpoczęciem nowego planu ćwiczeń)
  • branie ciepłej kąpieli
  • ćwiczenie dobrej postawy
  • spanie z poduszką między kolanami
  • przykładanie poduszki grzewczej do miejsca bólu
  • ćwiczenie mięśni Kegla
  • korzystanie z pasa ciążowego

Twój lekarz może zalecić leki przeciwbólowe, fizykoterapię lub konkretne ćwiczenia, które pomogą złagodzić ból bioder lub miednicy.

Ból bioder lub miednicy może być jednym z najbardziej dokuczliwych bólów podczas ciąży, ale czasem pomaga ją znieść sama świadomość, że jest to jeden z naturalnych objawów ciąży.

  • Czy ucisk w okolicy miednicy jest oznaką rozpoczynającego się porodu?
  • Czy ciąża może powodować ból miednicy?
  • Co oznacza ból miednicy w ciąży?
Leia também:  Żylaki kończyn dolnych – metody leczenia

Bóle miednicy u kobiet – pomożemy Ci – Klinika HB

Ból w obrębie miednicy mniejszej, jest problemem, który występuje u kobiet stosunkowo często, a za jego przyczyną może stać wiele schorzeń, takich jak np. wulwodynia (vulvodynia), pochwica czy dyspareunia.

Podstawą kierunkowego leczenia fizjoterapeutycznego w przypadku wymienionych jednostek chorobowych jest właściwa diagnoza, poprzedzona konsultacją u specjalisty i wykonaniem odpowiednich badań, wykluczających inne choroby, które mogą wywoływać takie same lub podobne objawy jak we wspomnianych schorzeniach.

Leczenie fizjoterapeutyczne w Klinika HB przynosi znaczną ulgę, a nawet wpływa na ustąpienie objawów i poprawia jakość życia u wielu pacjentek zgłaszających się do gabinetów rehabilitacyjnych z dolegliwościami bólowymi w obrębie miednicy. Kluczowym jest wielopłaszczyznowe podejście terapeuty oraz współpraca z doświadczonymi specjalistami, jak również zaangażowanie i współpraca ze strony pacjentki.

Leczenie fizjoterapeutyczne w bólach miednicy

Bóle miednicy towarzyszące wulwodynii, pochwicy i dyspareunii wymagają kompleksowego podejścia i powinny być prowadzone przez doświadczonych specjalistów. Leczenie fizjoterapeutyczne jest bardzo ważnym elementem terapii, uzupełniającym farmakoterapię i psychoterapię.

Każdej z wyżej wymienionych jednostek chorobowych, pierwotnie lub wtórnie towarzyszą zaburzenia układu mięśniowo – szkieletowego miednicy, intensyfikujące objawy chorobowe.

Poprzez zastosowanie kierunkowej rehabilitacji opierającej się na treningu mięśni dna miednicy, można w znaczny sposób zmniejszyć, a nawet wyeliminować dolegliwości towarzyszące schorzeniom. Leczenie fizjoterapeutyczne ma na celu m.in.

 poprawę funkcji zaburzonej pracy mięśni dna miednicy, poprawę przewodnictwa nerwowego, redukcję obciążeń mięśni, poprawę ukrwienia i działanie przeciwbólowe.

W terapii mięśni dna miednicy fizjoterapeuci stosują wielopłaszczyznowe podejście, wprowadzając różne metody, co jest konieczne, biorąc pod uwagę złożoność schorzeń. Wśród narzędzi w terapii mięśni dna miednicy, którymi dysponują terapeuci znajdują się:

  • elektrostymulacja mięśni i nerwów
  • biofeedback
  • terapia manualna w obrębie miednicy, w tym również terapia wewnętrzna (per rectum, per vaginam)
  • instruktaż samodzielnych ćwiczeń rozluźniających i rozciągających mięśnie krocza jak również mięśni powiązanych z miednicą

Niestety, kobiety, bardzo często zmagają się z bólami w obrębie miednicy mniejszej latami, odwiedzając przy tym różnych specjalistów, wykonując szereg badań, stosując farmakoterapię, a wszystkie powyższe działania nie przynoszą efektów.

Przyczyna takiego stanu wynika zazwyczaj, po pierwsze z błędnej diagnozy – terminy: wulwodynia, pochwica czy dyspareunia bywają dla specjalistów obce lub są traktowane z „przymrużeniem oka”, a po drugie wymienione schorzenia wymagają złożonego procesu leczenia ze strony doświadczonych specjalistów: ginekologa, seksuologa, psychologa i fizjoterapeuty.

Czym są wulwodynia, pochwica i dyspareunia

Wulwodynia należy do schorzeń objawiających się przewlekłym, ostrym bólem, pieczeniem i świądem w okolicach intymnych kobiet i jednocześnie wymienione objawy nie mają podłoża zapalnego, neurologicznego urazowego czy alergicznego. Według definicji dolegliwości utrzymują się minimum 3 miesiące.

Ból może pojawić się samoistnie, ale również może być wywołany przez jakiś bodziec zewnętrzny (np. stosunek seksualny, badanie ginekologiczne, bielizna, dotyk, obcisłe spodnie), który w normalnych warunkach nie wywołuje u kobiet nieprzyjemnych dolegliwości. Objawy mogą mieć charakter stały lub pojawiać się okresowo (są np. związane z rytmem cyklu miesiączkowego).

Dwie główne postacie wulwodynii to:

  • uogólniona (dolegliwości nie są zlokalizowane w ściśle określonym miejscu, ale dotyczą szerszego obszaru, np. warg sromowych, pochwy, łechtaczki, odbytu, wzgórka łonowego)
  • zlokalizowana (objawy występują w konkretnym miejscu, np. w przedsionku pochwy i mówimy wtedy o vestibulodynii czy w łechtaczce i jest to clitodynia).

Jednoznaczne przyczyny rozwinięcia się wulwodynii nie są znane. Wśród możliwych czynników powodujących wulwodynię wskazywane jest m.in.

 podłoże genetyczne, zaburzenie przewodnictwa nerwowego oraz zwiększona ilość zakończeń nerwowych w skórze i błonie śluzowej intymnych okolic.

W nasileniu wulwodynii istotne znaczenie mają zburzenia mięśniowo – szkieletowe miednicy, powodujące przewlekłe, zwiększone napięcie mięśni dna miednicy, reagujące bólem. Ból i napięcie przenoszone są na narządy wewnętrzne miednicy mniejszej (m.in. na srom, pochwę i odbyt).

Pochwica jest schorzeniem charakteryzującym się wystąpieniem silnego, bolesnego i niezależnego od naszej woli skurczu mięśni wokół wejścia do pochwy. Skurcz może zostać wywołany podczas prób współżycia lub wprowadzenie czegoś do pochwy (tampon, badanie ginekologiczne), ale również może mieć miejsce podczas aktu seksualnego i dochodzi wtedy do tzw. zakleszczenia podczas stosunku.

Pochwica może towarzyszyć vulvodynii, ale mogą jej także doświadczać kobiety, które nie cierpią na to schorzenie.

Głównym czynnikiem powstawania pochwicy jest podłoże psychogenne (np. strach przed stosunkiem seksualnym lub ciążą, traumatyczne przeżycia seksualne, zaburzone wyobrażenie seksualności oraz intymnych relacji), ale również obecność stanów chorobowych narządu rodnego (np. blizny czy zniekształcenia krocza, infekcje, owrzodzenia).

O dyspareunii mówimy wtedy, gdy pojawia się ból przed, w czasie lub po stosunku.

Ból ma charakter piekący lub kłujący i może być zlokalizowany w pochwie (zarówno głęboko jak i przy wejściu), w okolicach cewki moczowej, jak również w innych miejscach ciała takich jak okolice: pachwin, podbrzusza, kości krzyżowej/ogonowej, spojenia łonowego, odbytu, czy ud. Innymi niepożądanymi odczuciami towarzyszącymi aktom seksualnym jest paracie na mocz lub stolec.

Dyspareunia występuje zarówno u kobiet jak i mężczyzn, jednak częściej dotyczy tej pierwszej płci.

Przyczyny rozwinięcia się dyspareunii mogą mieć zarówno podłoże fizyczne, jak i psychiczne. Wśród czynników z pierwszej grupy znajdują się m.in. stany zapalne narządów płciowych, suchość pochwy i dysfunkcja mięśni okalających pochwę. Czynniki psychiczne to np. kompleksy związane z własną fizycznością, stany lękowe, stres.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*