Zwichnięcie kostki (zwichnięcie stawu skokowego)

Ryzyko urazu jest najczęściej powiązane z aktywnością, która wymaga dużych ruchów skrętnych (np. podczas gry w tenisa czy koszykówkę), ale też w trakcie biegania po nierównym terenie.

Zwichnięcie stawu skokowego czy skręcenie kostki ma związek z obciążeniem po nieprawidłowym ułożeniu stopy w trakcie biegu, lądowania przy skoku, a nawet – podczas marszu.

Wśród możliwych przyczyn urazu występuje także suma wcześniejszych kontuzji, dysbalans mięśniowy (nierównowaga mięśniowa), zaburzenia priopriocepcji (czucia głębokiego), uogólniona wiotkość więzadłowa i nieprawidłowa praca stopy (biomechanika) podczas ruchu (płaskostopie).

Skręcenie stawu skokowego – objawy

Skręcenie stawu skokowego lub skręcenie śródstopia jest związane z częściowym lub całkowitym uszkodzeniem struktur torebkowo-więzadłowych kompleksu skokowego. Dlatego ważne jest, aby określić mechanizm, w jakim doszło do danego urazu. Zakres odczuwanych objawów jest często uzależniony od stopnia uszkodzenia tkanek.

Trzystopniowa skala skręcenia stawu skokowego:

  • skręcenie kostki I stopnia: naciągnięcie więzadeł i torebki stawowej, niewielki ból, obrzęk i ograniczenie ruchomości, bez niestabilności
  • skręcenie kostki II stopnia: rozerwanie torebki stawowej i częściowe zerwanie więzadeł, znaczna bolesność, wyraźny obrzęk, częściowa niestabilność, chód z utykaniem
  • skręcenie kostki III stopnia: rozerwanie torebki stawowej i całkowite przerwanie więzadeł, niestabilność stawowa z dużym obrzękiem i bolesnością, trudności z chodzeniem

Najczęstszym miejscem odczuwania objawów będzie przednio-boczna część stawu skokowego, co może sugerować uszkodzenia więzadła skokowo-strzałkowego przedniego. Biorąc pod uwagę złożoność urazu, warto jednak zasięgnąć opinii ortopedy, diagnosty czy fizjoterapeuty, by zabezpieczyć stopę przed powiększeniem urazu lub możliwie przyspieszyć powrót do aktywności.

Skręcenie kostki – pierwsza pomoc

Podobnie jak przy innych urazach sportowych, pierwszą pomocą dla uszkodzonego stawu skokowego jest zasada PRICE:

  • P – protection (ochrona)
  • R – rest (odpoczynek)
  • I – ice (okłady z lodu)
  • C – compression (kompresja)
  • E – elevation (podniesienie kończyny powyżej linii serca).

Osoba kontuzjowana i podejrzewająca skręcenie stawu skokowego powinna unikać czynności zwiększających przepływ krwi i narastanie obrzęku np.: nadmiernie obciążać kontuzjowany staw skokowy, stosować maści o działaniu rozgrzewającym czy ciepła w postaci gorącej kąpieli.

Szczegółowa diagnostyka oparta o badanie fizykalne, RTG i USG, w przypadku skręcenia stopy jest niezbędna. Pozwala ustalić stopień urazu oraz wykluczyć poważniejsze zmiany, jak: pęknięcia, złamania czy przemieszczenia.

Staw skokowy często wymaga dalszego leczenia, które jest uzależnione od stopnia uszkodzenia. Jeśli ortopeda podczas badania klinicznego, wspierając się badaniem obrazowym, wyeliminuje wszystkie poważne patologie (np. złamanie) można od razu rozpocząć działania usprawniające pod okiem fizjoterapeuty.

Rehabilitacja stawu skokowego wymaga szybkiej interwencji w postaci wdrożenia indywidualnego programu z optymalnie dostosowanymi obciążeniami. Przyspiesza to powrót do aktywności oraz zabezpiecza przed kolejnymi urazami w przyszłości. Skręcony staw skokowy staje się słabszy i podatniejszy na kolejne urazy.

Zwichnięcie kostki (zwichnięcie stawu skokowego)

Rehabilitacja stawu skokowego po skręceniu jest na początku ukierunkowana na redukcję bólu, zmniejszenie obrzęku oraz przywrócenie pełnego ruchu w stawie.

Kolejnym etapem rehabilitacji jest trening stabilizacyjny, który ma na celu odbudowę stabilności w stopie.

Należy jednak pamiętać, że przy powrocie do sportu po obszernym uszkodzeniu stawu skokowego, warto na początek zastosować stabilizator. Skręcony staw skokowy powinien być dobrze usztywniony.

Skręcenie stawu skokowego leczenie

Skręcenie kostki lub zwichnięcie stawu skokowego leczone są w zależności od rodzaju i skali urazu:

  • Urazy I stopnia (najłagodniejsze skręcenie stopy): zaleca się jedynie chłodzenie stawu, ograniczenie ruchu oraz noszenie stabilizatora. Powrót do zdrowia trwa około 10 dni.
  • Urazy II stopnia: schładzanie, odciążanie nogi do ustąpienia bólu, noszenie stabilizatora.
  • Urazy III stopnia (najcięższe skręcenie stawu skokowego): schładzanie, odciążanie nogi przez około trzy tygodnie oraz noszenie stabilizatora przez ok. sześć tygodni. Tutaj często leczenie zachowawcze okazuje się niewystarczające i konieczna może okazać się operacja.

Rehabilitacja po skręceniu kostki

W większości przypadków po urazie skręcenia stawu skokowego należy przejść fizjoterapię. Po urazach II i III stopnia zalecana jest rehabilitacja stawu skokowego, która pozwoli przywrócić pełną funkcję stopy.

Fizjoterapeuta pokaże także ćwiczenia na staw skokowy, które poprawią czucie głębokie, ogólną stabilizację, a przez to zmniejszą ryzyko ponownego urazu.

Należy pamiętać, że staw skokowy będzie w przyszłości bardziej podatny na kolejne kontuzje, dlatego też warto stosować się do zaleceń lekarza i dbać o profilaktykę przeciwurazową.

Podstawowym elementem postępowania po skręceniu kostki są odpowiednio dobrane ćwiczenia, zaś proces rehabilitacji powinien być nadzorowany przez fizjoterapeutę lub lekarza prowadzącego. Trudność ćwiczeń jest dobierana indywidualnie i ulega stopniowej progresji w zależności od etapu. Ich wykonywanie może uchronić przed wystąpieniem kolejnej kontuzji.

Ćwiczenia stabilizacji i propriocepcji:

Ćwiczenia statyczne na podłożu stabilnym po skręceniu stawu skokowegoPodstawowym ćwiczeniem jest stanie na jednej nodze przy oczach otwartych i zamkniętych. Kolejne ćwiczenia również są wykonywane w staniu na jednej nodze, w czasie których wykonujemy wspięcia na palce, półprzysiad czy przenoszenie drugiej nogi w różnych kierunkach, tzw. „cztery strony świata”.

Ćwiczenia statyczne na podłożu niestabilnym po skręceniu kostkiKolejnym etapem będzie wykonywanie ćwiczeń wymienionych powyżej na różnym podłożu, takim jak: materac, poduszka, dysk sensomotoryczny, Bosu czy trampolina.

Ćwiczenia dynamiczne na podłożu stabilnym po skręceniu stawu skokowegoW tej części wykonujemy różnego rodzaju wykroki w przód i w tył, przeskoki jednonóż przez niskie przeszkody czy wyskoki obunóż z lądowaniem na jednej nodze. Ćwiczenia te mają na celu imitowanie czynności funkcjonalnych oraz adaptowanie stawu do obciążeń, którym będzie poddawany na co dzień.

Ćwiczenia dynamiczne na podłożu niestabilnym po skręceniu kostkiKolejnym etapem będzie wykonywanie ćwiczeń wymienionych powyżej na różnym podłożu. Wykroki możemy wykonywać na poduszkę lub dysk równoważny, wyskoki i przeskoki zaś na materacu lub poduszkach sensomotorycznych. Ćwiczenia tego typu stosowane są w końcowej fazie rehabilitacji.

Ćwiczenia wzmacniające mięśnie w obrębie goleni:

Ćwiczenia wzmacniające grupę mięśni strzałkowychMięśnie strzałkowe podczas podwichnięcia bocznego ulegają nagłemu, nadmiernemu rozciągnięciu, co skutkuje ich nieprawidłowym funkcjonowaniem.

Izolowane wzmacnianie mięśni strzałkowych, zarówno w skróceniu, jak i podczas wydłużania się mięśnia (tzw. ruch ekscentryczny) pozwala na odtworzenie ich prawidłowej funkcji.

Ruch stopy na zewnątrz pobudza działanie tych mięśni.

Ćwiczenia wzmacniające mięśnie prostowniki stawu skokowego (ruch tzw. zgięcia grzbietowego)Mięśnie przedziału przedniego goleni również wspomagają ruch stopy na zewnątrz. Po urazie skręceniowym kierunek ten może wykazywać deficyt pod względem zakresu. Unoszenie stopy oraz palców w górę, pobudza mięśnie do wykonywania swojej funkcji.

Ćwiczenia wzmacniające mięśnie grupy tylnej goleniIstotnym elementem jest również wzmacnianie mięśni łydki (trójgłowy łydki, piszczelowy tylny), gdyż pomimo ich nadmiernego napięcia wykazują one również osłabienie, co przyczynia się do nieprawidłowego odbicia się od podłoża podczas chodu. Niewydolność mięśnia piszczelowego tylnego może skutkować bólem w obrębie jego ścięgna po stronie przyśrodkowej stopy.

Odbudowa prawidłowej funkcji stawu skokowego po skręceniu

Po urazie w obrębie stawu skokowego dochodzi do odruchowego odciążania urażonej kończyny. Wpływa to również na duże grupy mięśniowe w obrębie stawu kolanowego czy biodra.

Istotna jest tutaj szczegółowa ocena jakości wykonywanego ruchu oraz funkcji całej kończyny dolnej podczas testów funkcjonalnych pod nadzorem fizjoterapeuty.

Przed przystąpieniem do treningu dynamicznego wyrównanie występującego dysbalansu jest kluczowe.

Jak zapobiegać skręceniom stawu skokowego?

Skręcenie kostki (skręcenie stawu skokowego) jest kontuzją typu nagłego i ciężko jest zadbać o jej pełną profilaktykę.

Warto jednak zwrócić większą uwagę na trening ogólnorozwojowy, ponieważ brak stabilizacji oraz nadmierne ruchy tułowia również są czynnikami predysponującymi do urazu.

Powinien on być ukierunkowany na wyrównanie dysbalansu mięśniowego, poprawę stabilizacji całej kończyny dolnej oraz poprawę wzorców ruchowych charakterystycznych dla wykonywanej funkcji.

Stopy stanowią ważny element całego układu lokomocyjnego. To na nich spoczywa ciężar ciała. To od nich też zależy, czy nasze stawy są stabilne.

Podeszwa stopy to bardzo ważna część ciała, która zbiera informacje o nierównościach terenu, dzięki którym układ nerwowy może wygenerować natychmiastową odpowiedź poprzez napięcie mięśni.

Każda nieprawidłowość w rejonie stopy, jak: płaskostopie, stopa wydrążona czy szpotawość i koślawość pięty, może wpływać na nieprawidłowe ustawienie kolana, biodra, a także kręgosłupa. Również odwrotnie, dysbalans w obrębie np. biodra będzie rzutował na staw skokowy i stopę.

Leia também:  Jakie są przyczyny ciągłych, nawracających przeziębień i jak leczyć częste infekcje?

Skręcenie kostki można wyleczyć w Rehasport w miastach: Warszawa, Poznań, Gdańsk oraz Konin.

Autorzy:

Skręcenie stawu skokowego, skręcenie kostki objawy, rehabilitacja- CM Gamma

2021-05-21

Zwichnięcie kostki (zwichnięcie stawu skokowego)

Skręcenie kostki – objawy:

Objawy skręcenia stawu skokowego to między innymi:

  • Ból stawu w spoczynku oraz przy ruchu czynnym i biernym,
  • Ograniczenie ruchomości w stawie,
  • Obrzęk okolicy kostki bocznej
  • Krwiak i zasinienie w okolicy kostki bocznej
  • Możliwe jest uczucie niestabilności w stawie.

Jak rozpoznać skręcenie kostki?

Pacjenci zwykle zgłaszają, że po tym jak „źle stanęli” usłyszeli dźwięk „chrupnięcia” w stawie i doszło do nagłego bólu i obrzęku w okolicy kostki. Odczuwane przez pacjenta dolegliwości często powodują trudności w chodzeniu – nasilenie objawów zależy od stopnia skręcenia.

Objawy skręcenia stawu skokowego mogą przypominać objawy stłuczenia, zwichnięcia lub złamania, dlatego zawsze powinny być ocenione przez ortopedę.

Stopnie skręcenia kostki

  • W zależności od ciężkości urazu wyróżnia się 4 stopnie skręcenia:
  • I stopień – skręcenie kostki 1 stopnia charakteryzuje częściowe uszkodzenia więzadeł stawowych powodujące mało nasilone objawy – pacjent odczuwa niewielki ból, szczególnie podczas dotykania kostki, może lekko utykać,
  • II stopień – skręcenie kostki 2 stopnia wyróżnia niepełne uszkodzenie więzadeł i torebki stawowej powodujące bardziej nasilone dolegliwości bólowe, pacjent utyka i występuje wyraźny obrzęk stawu,
  • III stopień – skręcenie kostki 3 stopnia cechuje całkowite rozerwanie torebki stawowej oraz więzadeł stawowych, które powodują duży ból, obrzęk i wyraźne trudności w chodzeniu,
  • Możliwe są złamania awulsyjne, czyli oderwanie fragmentu kostnego w wyniku pociągnięcia przez więzadło).

Diagnostyka

Podstawą diagnostyki skręcenia kostki jest wywiad, badanie lekarskie z przeprowadzeniem testów diagnostycznych oraz odpowiednio dobrane badanie obrazowe.

Zwykle wykonuje się zdjęcie rentgenowskie w 2 lub 3 projekcjach, aby wykluczyć uszkodzenia kości pod postacią złamania lub pęknięcia. Wskazane może być uzupełnienie diagnostyki o badania USG lub MRI.

Trzecia projekcja (tzw Merchanta) służy wykluczeniu wysokiego skręcenia stawu skokowego, czyli uszkodzenia wiązadła piszczelowo strzałkowego.

Bardzo ważne jest badanie USG które pozwala ocenić uszkodzenia i później tworzące się blizny więzadeł w sposób dynamiczny, czyli czy po przyłożeniu siły blizna więzadła napina się prawidłowo a co za tym idzie czy będzie prawidłowo pełniła swoją funkcję.

Jak leczyć skręconą kostkę?

Pierwsza pomoc przy podejrzeniu skręcenia kostki powinna obejmować unieruchomienie i odciążenie stawu oraz w miarę możliwości utrzymywanie go w uniesieniu do czasu konsultacji ortopedycznej.

Skręcenie kostki jak długo się leczy?

W większości przypadków stosuje się leczenie skręconej kostki ma formę zachowawczą, której zadaniem jest unieruchomić skręcony staw skokowy za pomocą opatrunku gipsowego lub ortezy. Zwykle stosuje się ortezę przez ok 2-3 tygodnie. Unieruchomienie może być jednak konieczne nawet na okres 6 tygodni w przypadku poważniejszych urazów.

Co na skręconą kostkę?

  1. Przez pierwsze kilka dni po skręceniu zalecane jest postępowanie według protokołu PRICE(M), który pomaga zmniejszyć odczuwane dolegliwości.
  2. Protection – ochrona skręconego stawu.
  3. Rest – odpoczynek, czyli całkowite odciążenie skręconego stawu; poruszanie powinno odbywać się za pomocą kul.

  4. Ice – lód, czyli chłodzenie za pomocą zimnych okładów stosowanych przez 10-15 minut 5-6 razy dziennie na skręconą kostkę; należy pamiętać, aby zimnych kompresów bądź lodu nigdy nie stosować bezpośrednio na skórę – należy wcześniej zawinąć je w ściereczkę lub inny materiał.

  5. Compression – ucisk, który uzyskuje się poprzez stosowany bandaż elastycznego, w którym będzie ustabilizowana skręcona kostka, orteza bądź stabilizator.

Elevation – unoszenie skręconej kończyny działa przeciwobrzękowo; należy jak najrzadziej opuszczać stopę i w miarę możliwości trzymać ją powyżej poziomu biodra podczas siedzenia (np. na sąsiednim krześle) oraz leżenia (np. podkładając poduszki).

Medication – leczenie, jeśli dolegliwości pacjenta go wymagają – jest to krok opcjonalny; zazwyczaj przy silnym bólu lekarz zaleca stosowanie miejscowo leków przeciwbólowych w formie żelu.

Przed zdjęciem unieruchomienia konieczna jest kontrola ortopedyczna oceniająca efekt zastosowanego leczenia. Zwykle skręcenie goi się bez powikłań i możliwy jest stosunkowo szybki powrót do normalnej aktywności.

Leczenie operacyjne polega na zszyciu uszkodzonych struktur (torebki stawowej, więzadeł). Stosowane jest rzadko, najczęściej u sportowców czy tancerzy oraz w przypadku nawracających skręceń stawu skokowego.

Rehabilitacja po skręceniu stawu skokowego

Zarówno po unieruchomieniu jak i po zabiegu operacyjnym konieczna jest fizjoterapia i rehabilitacja kończyny, szczególnie jeśli doszło do skręcenia II lub wyższego stopnia. Początkowe postępowanie rehabilitacyjne nacelowane jest na zmniejszenie bólu i obrzęku stawu skokowego.

Następnie stosowane są ćwiczenia na skręconą kostkę, które mają na celu przywrócenie pełnej ruchomości w stawie oraz wzmocnienie go, aby wyeliminować niestabilność. Powrót do obciążania stopy powinien następować stopniowo.

Po powrocie do chodzenia z pełnym obciążaniem stopy warto jest zastosować stabilizator, aby nie doprowadzić do ponownego skręcenia.

Bardzo ważne jest, aby rehabilitacja po skręceniu kostki odbywała się pod kontrolą fizjoterapeuty, ponieważ zbyt wczesny powrót do normalnej aktywności i nadmierne obciążenie stawu mogą prowadzić do rozwoju powikłań. Są to głównie przewlekła niestabilność stawu, czyli powtarzające się skręcenia kostki.

Więcej informacji dotyczących leczenia skręcenia stawu skokowego w CMGamma jest dostępnych na podstronie specjalizacji ortopedia.

Urazy stawu skokowego – skręcenie kostki, stopnie skręcenia, zwichnięcie

Nie ma chyba człowieka, który choć raz w życiu nie doświadczył urazu stawu skokowego, popularnie nazywanego kostką. Wystarczy się pośliznąć, potknąć na nierównej powierzchni lub krzywo stanąć i skręcenie mamy jak w banku.

Fachowo mianem skręcenia określa się przekroczenie fizjologicznego zakresu ruchu w stawie skokowym, które doprowadza do uszkodzenia torebki stawowej oraz więzadeł.

Statystyki mówią, że każdego roku uraz ten przytrafia się 350-360 tysiącom Polaków. Pod względem częstotliwości plasuje się więc on w ścisłej ortopedycznej czołówce.

Skręcenie kostki – supinacyjne, pronacyjne

W zdecydowanej większości przypadków (ponad 90 proc.) do skręcenia kostki dochodzi, gdy stopa wywija się na zewnętrzną krawędź (czyli w tzw. mechanizmie supinacyjnym). Zazwyczaj ma to miejsce przy jej nieprawidłowym obciążeniu podczas zeskoku z wysokości lub biegu.

Uszkodzeniu ulegają wtedy zwykle elementy stawu od strony bocznej, a mianowicie więzadła: piętowo-strzałkowe, skokowo-piętowe oraz skokowo-strzałkowe przednie. Znacznie rzadziej (w ok. 5 proc. przypadków) mamy do czynienia z odwrotnym (tzw.

pronacyjnym) mechanizmem skręcenia, czyli sytuacją, kiedy stopa wywija się na krawędź wewnętrzną. Z reguły potrzebny jest do tego bezpośredni uraz np. uderzenie w przyśrodkową część.

Na szwank są wówczas szczególnie narażone więzadła piszczelowo-piętowe, piszczelowo-skokowe tylne oraz trójgraniaste.

Stopnie skręcenia kostki i ich objawy

W zależności od ciężkości urazu wyróżnia się trzy stopnie skręcenia kostki:

  • stopień I (lekki) – niewielkie naciągnięcie torebki stawowej i więzadeł. Ból jest mały, nieznacznie przeszkadza w chodzeniu (odczuwa się go np. przy próbie stanięcia na palcach). Pojawia się nieduży, szybko ustępujący obrzęk (z reguły wokół kostki zewnętrznej). Krwiak raczej nie występuje, a jeśli jest to minimalny. Nie ma uczucia niestabilności stawu. Występuje natomiast tkliwość w miejscu urazu.
  • stopień II (umiarkowany) – częściowe przerwanie więzadeł oraz torebki stawowej. W tym przypadku objawy są podobne do skręcenia lekkiego, ale bardziej nasilone. Ból ma średnie natężenie, lecz w pierwszym momencie nierzadko bywa duży i utrudnia, a często uniemożliwia chodzenie. Obrzęk jest spory i szybko narasta. Pojawia się także krwiak. Po pewnym czasie może wystąpić lekka niestabilność stawu.
  • stopień III (ciężki) – całkowite przerwanie więzadeł i torebki stawowej. Silny ból, który w momencie urazu może być paradoksalnie mniejszy niż w przypadku skręcenia o umiarkowanym stopniu, trwa on jednak długo, a podczas prób obciążenia kończyny czy chodzenia jest znacznie większy (najczęściej uniemożliwia jakiekolwiek przemieszczanie się). Obrzęk oraz krwiak są wyraźne (niejednokrotnie obejmują cały staw łącznie ze śródstopiem) i bardzo długo się utrzymują. Praktycznie zawsze pacjent odczuwa mniejszą lub większą niestabilność stawu.

Zwichnięcie czy skręcenie?

Do popularnych urazów stawu skokowego należy też zwichnięcie. Nie można go jednak mylić ze skręceniem, ponieważ ma inny charakter, jest znacznie poważniejszy i zdecydowanie bardziej bolesny.

Skręcenie dotyczy tylko tkanek miękkich. Zwichnięcie polega zaś na nieprawidłowym przesunięciu się względem siebie powierzchni stawowych (z reguły kości skokowej i kości piszczelowej), co często skutkuje rozerwaniem torebki stawowej oraz samych więzadeł.

Leia também:  Brzydki zapach z pochwy

Powaga tego urazu polega na tym, że elementy, które uległy przesunięciu zazwyczaj nie wracają na swoje miejsce. Taki zniekształcony staw wymaga szybkiej interwencji lekarskiej i niezwłocznego nastawienia. W przeciwnym wypadku z czasem dochodzi do ustalenia patologicznego ustawienia powierzchni stawowych, a wtedy jedynym ratunkiem może się okazać operacja.

Jak postępować przy zwichnięciu stawu skokowego? – Blog

Skręcenie stawu skokowego, nazywane również skręceniem kostki, należy do najczęstszych urazów ortopedycznych. Według statystyk rocznie dochodzi do około 350 tys. wypadków tego typu.

Najczęściej występują one u sportowców – jeżeli biegasz pewnie nie raz zdarzyło Ci się krzywo stanąć i niebezpiecznie nadwyrężyć kostkę.

Takie wykręcenie, w zależności od siły, może spowodować różne uszkodzenia stawu skokowego.

Stopnie skręcenia stawu – jak rozpoznać i jakie podjąć działania?

Możemy wymienić trzy stopnie skręcenia stawu skokowego. Różnią się one przede wszystkim wielkością uszkodzeń oraz ograniczeniem zakresu ruchów, który się z nimi wiąże.

Do najmniej niebezpiecznych i najczęściej występujących należy pierwszy stopień z którym możemy mieć do czynienia w wyniku wykręcenia stopy nawet w trakcie zwykłego chodu. Dochodzi wówczas do lekkiego nadwyrężenia torebki stawowej i więzadeł.

Ból, który odczuwamy jest niewielki i nie przeszkadza nam w przemieszczaniu się. Czasem pojawia się obrzęk, zazwyczaj wokół kostki zewnętrznej. Ten stopień skręcenia w większości przypadków nie wymaga konsultacji ortopedycznej.

Wystarczy, że unieruchomimy kostkę, odciążymy ją i będziemy stosować zimne okłady zmniejszające ból i stan zapalny. Sytuacja może się jednak zmienić, gdy zaobserwujemy, że obrzęk narasta – wówczas należy skonsultować się z ortopedą.

Dwa kolejne stopnie skręcenia stawu skokowego związane są z poważniejszymi uszkodzeniami jego struktury. Stopień drugi polega na częściowym przerwaniu więzadeł i torebki stawowej. Natężenie bólu jest średnie, choć na początku może być na tyle duże, że utrudnia chodzenie.

Możemy też zaobserwować szybki rozwój obrzęku i pojawienie się krwiaka. W stopniu trzecim dochodzi do całkowitego rozerwania więzadeł i torebki stawowej.

Ból nie zawsze jest większy niż przy stopniu drugim, ale jest on długotrwały i jego intensywność wzrasta podczas nacisku na stopę uniemożliwiając normalnie poruszanie się. Pojawiający się obrzęk i krwiak są bardzo widoczne i mogą obejmować cały obszar stawu.

Stopień drugi i trzeci wymagają interwencji lekarza ortopedy, a ich nieprawidłowe leczenie może być przyczyną przewlekłej niestabilności stawu skokowego.

Jak odróżnić skręcenie od zwichnięcia

Zwichnięcie stawu skokowego często mylone jest z jego skręceniem. Zwichnięcie jest jednak znacznie poważniejszym urazem, związanym nie tylko z nadwyrężeniem elementów stawu, ale z przemieszczeniem struktur stawowych względem siebie. Zwichnięcie wymaga zazwyczaj interwencji chirurga, a później rehabilitanta.

Niektóre z objawów zwichnięcia mogą być podobne do skręcenia kostki: opuchlizna, krwiaki, sińce. Dla zwichnięć charakterystyczne są przede wszystkim zniekształcenia, które wiążą się z przesunięciem kości względem siebie oraz silny ból, nawet w trakcie spoczynku.

W przypadku podejrzenia zwichnięcia należy jak najszybciej udać się do ortopedy.

Należy pamiętać, że każdy źle leczony uraz stawu skokowego może wiązać się z późniejszymi problemami i koniecznością leczenia chirurgicznego.

Jeżeli po urazie zauważasz u siebie niepokojące objawy ze strony narządu ruchu jak opuchnięcie czy krwiaki zapraszamy na konsultacje ortopedyczne do naszego Centrum Medycznego.

Doświadczenie naszych lekarzy ortopedów i najnowocześniejszy sprzęt umożliwią właściwą diagnozę i wdrożenie odpowiedniego leczenia.

Skręcenie stawu skokowego – informacje w pigułce

Skręcenie stawu skokowego, czyli skręcenie kostki, to jeden z najczęściej występujących urazów.

Dochodzi do niego przeważnie wskutek gwałtownego zgięcia stopy do wewnątrz zwykle podczas biegania, skakania czy schodzenia ze schodów. Skręcony staw skokowy nie powinien być bagatelizowany.

Zlekceważenie urazu może wywołać przewlekłe dolegliwości bólowe, a nawet doprowadzić do zwyrodnienia stawu.

Skręcenie stawu skokowego – przyczyny

Skręcenie stawu skokowego to uraz, którego rokrocznie doświadcza tysiące Polaków i to nie tylko tych, uprawiających sport. Do skręcenia kostki dochodzi dość łatwo, wystarczy źle postawić stopę w trakcie biegania, skakania, a nawet zwykłego chodzenia.

Kiedy stopa odwinie się do wewnątrz (lub na zewnątrz), a jednocześnie zostanie poddana sile ciężaru ciała, więzadła i torebka stawowa może się rozciągnąć, a nawet całkowicie zerwać. Skręcenie i naderwanie stawu skokowego powoduje, że zakres ruchu stopy znacznie przekracza jej fizjologiczne możliwości, pojawia się ból, obrzęk, czasem zasinienie i krwiak.

Jeśli kostka już raz została skręcona, ryzyko ponownej kontuzji jest bardzo prawdopodobne. Ponadto do czynników sprzyjających urazom stawowym należą nadwaga i otyłość, słaba kondycja fizyczna, zbyt intensywne uprawianie sportu bez odpowiedniego przygotowania.

Na skręcenie stawu skokowego w dużej mierze wpływa też płaskostopie i inne deformacje kończyny wpływające na biomechanikę, zaburzenia czucia głębokiego, wiotkość więzadłowa oraz nierównowaga mięśniowa. 

Skręcenie kostki – objawy

Skręcenie stawu skokowego 1 stopnia (rozciągnięcie stawu skokowego)

Podczas urazu dochodzi do rozciągnięcia więzadeł i torebki stawowej. Głównym objawem lekkiego skręcenia kostki jest ból o umiarkowanym nasileniu, który nieznacznie utrudnia chodzenie. Jeśli pojawia się obrzęk, to zwykle w obrębie kostki bocznej. Opuchlizna na ogół szybko ustępuje. Skręcenie stawu skokowego 1 stopnia raczej nie wywołuje niestabilności stawowej. 

Skręcenie stawu skokowego 2 stopnia (naderwanie stawu skokowego)

Podczas urazu dochodzi do częściowego zerwania więzadeł i torebki stawowej. Głównym objawem jest silny ból, uniemożliwiający poruszanie się, który jednak dość szybko ustępuje.

Podczas chodu przeważnie utyka się. Opuchlizna jest wyraźna, pojawia się od razu i utrzymuje przez dłuższy czas. Często pojawia się krwiak w postaci zasinienia tkanki podskórnej.

Jakiś czas od wypadku odczuwa się częściową niestabilność stawową.

Skręcenie stawu skokowego 3 stopnia (całkowite rozerwanie stawu skokowego)

Podczas urazu dochodzi do całkowitego rozerwania więzadeł i torebki stawowej. Głównym objawem jest ból początkowo umiarkowany z czasem narastający, który nasila się podczas chodzenia. Obrzęk i krwiak są rozległe, obejmują cały obszar stawu i śródstopia. Niestabilność stawu jest odczuwana w dużym zakresie. 

Skręcenie stawu skokowego – pierwsza pomoc

Skręcenie stawu skokowego w każdym stopniu wymaga konsultacji ortopedycznej. Jednak zanim do niej dojdzie, trzeba podjąć działanie czynnościowe, które polega na zastosowaniu się do tzw. zasad PRICE:

  • P – protection, czyli ochrona – należy odciążyć kontuzjowaną stopę.
  • R – rest, czyli odpoczynek – należy unikać chodzenia lub wspierać się kulą łokciową.
  • I – ice, czyli lód – należy schładzać skręconą kostkę.
  • C – compression, czyli ucisk – należy stosować opaski uciskowe, ortezy lub stabilizatory.
  • E – elevation, czyli uniesienie – należy unieść kończynę powyżej linii serca.

Ponieważ skręcenie stawu skokowego jest kontuzją bolesną, zaleca się stosowanie niesteroidowych leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych, najlepiej w postaci wygodnych plastrów bądź maści do użytku zewnętrznego. Tego rodzaju leki wykazują szybsze działanie znieczulające i uchodzą za jedne z bezpieczniejszych metod łagodzenia bólu – aplikowane miejscowo oddziałują bezpośrednio w miejscu bólu, bez obciążania układu pokarmowego.

Skręcony staw skokowy – diagnostyka

W procesie diagnostycznym po wywiadzie i badaniu przedmiotowym wykonuje się test szufladkowy przedni, pozwalający określić wydolność więzadeł. Następnie zleca się RTG, a niekiedy także USG.

Dzięki nim można dokładnie ustalić stopień kontuzji i wykluczyć ewentualne złamania czy przemieszczenia.

W razie wątpliwości rozszerza się diagnostykę o rezonans magnetyczny (MR), tomografię komputerową(TK), a niekiedy jeszcze artografię.

Zwichnięcie a skręcenie kostki

Zwichnięcie a skręcenie kostki to nie to samo. Zwichnięcie oznacza przemieszczenie się powierzchni stawowych, najczęściej kości skokowej i piszczelowej, prowadząc jednocześnie do rozerwania torebki stawowej i więzadeł.

Takie zmiany wywołują silny ból, znacznie dotkliwszy niż przy skręceniu stawu skokowego.

To poważny uraz, który wymaga interwencji ortopedycznej – lekarz musi nastawić przesunięte stawy, a w wielu przypadkach konieczne jest leczenie operacyjne. 

Skręcenie stawu skokowego – leczenie

Skręcenie stawu skokowego 1 stopnia

Przy rozciągnięciu stawu skokowego nie trzeba podejmować specjalistycznego leczenia. Konieczne jest natomiast przestrzeganie zasad PRICE – odciążenie, schłodzenie i unieruchomienie stopy przynajmniej przez 2-3 dni.

Wskazane jest łagodzenie bólu ogólnodostępnymi środkami o działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym. Zalecany jest odpoczynek.

W późniejszym czasie warto skorzystać z rehabilitacji, aby poprawić funkcjonowanie stawów i przeciwdziałać kolejnym urazom. 

Skręcenie stawu skokowego 2 i 3 stopnia

Przy naderwaniu i całkowitym przerwaniu stawu skokowego konieczne jest unieruchomienie kończyny. Gips lub ortezę trzeba nosić przez 2-3 tygodni, a czasami przez kolejne 6 tygodni także stabilizator.

Leia também:  Ostrość wzroku – przyczyny pogorszenia wzroku

Zalecane jest stosowanie środków zachowawczych – przeciwbólowych, przeciwzapalnych oraz przeciwzakrzepowych.

Skręcona kostka w stopniu umiarkowanym i ciężkim wymaga podjęcia w późniejszym etapie leczenia rehabilitacji.

Zdarza się, że przy poważnym skręceniu stawu skokowego dolegliwości bólowe utrzymują się przez długi czas. U niektórych pojawia się silna niestabilność stawu, określana jako „uciekająca stopa”. W takich przypadkach leczenie często kończy się operacyjną rekonstrukcją więzadeł i długotrwałą rehabilitacją. 

Skręcenie stawu skokowego – rehabilitacja 

Rehabilitacja stawu skokowego 2 i 3 stopnia to nie tylko sposób na powrót do pełnej aktywności, ale również szansa na uniknięcie powikłań i kolejnych podobnych kontuzji.

Plan treningowy ustalany jest indywidualnie i składa się z „pakietu” różnorodnych ćwiczeń czynnych, synergistycznych (współdziałanie mięśniowe) i izometrycznych (wzmacniające). Pożądaną metodą rehabilitacji jest fizykoterapia i kinezyterapia.

Po opanowaniu prawidłowego wykonywania ćwiczeń należy wykonywać je samodzielnie w domu przez minimum 30 minut dziennie. Bardzo pomocnymi formami ruchu są pływanie, nordic walking i zwykłe spacerowanie. 

Skręcenia kostki trudno uniknąć. To kontuzja, która pojawia się nagle, nawet podczas chodzenia. Wystarczy mała nierówność podłoża, aby stopa ustawiła się w nieodpowiedni sposób i została uszkodzona.

Chociaż nie da się zapobiec samemu urazowi, można spróbować wyeliminować czynniki zwiększające ryzyko jego występowania, a więc nadwagę, słabą kondycję fizyczną, zaburzenia stabilizacji ciała.

Proste ćwiczenia fizyczne to dobry sposób na wzmocnienie obciążonej kontuzją kończyny i zadbanie o jej prawidłowe funkcjonowanie.

lek. Michał Dąbrowski

Skręcenie a zwichnięcie stawu skokowego – jak rozpoznać i jakie są etapy leczenia?

Początek wiosny to dla jednych czas, w którym dopiero wracają z zimowych przygód na stokach narciarskich, a dla drugich moment wyjęcia hulajnóg, deskorolek, rolek, wrotek, czy rowerów. To okres, kiedy dopiero przygotowujemy zastane kości i mięśnie na rozbudzenie się z zimowego snu.

Pierwsze ciepłe dni nierzadko nastrajają nas, by jak najszybciej powrócić do wcześniejszej formy – brak odpowiedniego przygotowania i zbyt gwałtowny wysiłek organizmu dla wielu skutkuje zaś urazami. Wśród nich najpopularniejszymi są zwichnięcia i skręcenia stawu skokowego. Jak je odróżnić od siebie i jak wygląda leczenie każdego z nich?

Skręcenie stawu skokowego

Skręcenie kostki jest niezwykle powszechnym urazem. Co roku przydarza się przeszło 360 tysiącom Polaków. Polega ono na uszkodzeniu torebki stawowej lub więzadeł w wyniku przekroczenia naturalnego zakresu ruchu w stawie skokowym. W większości przypadków stopa wywija się na zewnętrzną stronę (95% urazów).

W zależności od stopnia urazu inaczej będzie wyglądało jego leczenie. Jeśli zwichnięcie jest niewielkie (wystąpił mały, szybko ustępujący obrzęk) – wystarczą zimne kompresy, minimalizowanie ruchu oraz usztywnienie kostki za pomocą bandażu.

W przypadku skręcenia II stopnia (duży obrzęk i krwiak)  nie obejdziemy się bez wizyty w gabinecie ortopedycznym. Lekarz wówczas przypisze nam odpowiednie leki przeciwbólowe i przeciwzapalne.

Najważniejsze jest jednak ustabilizowanie stawu za pomocą specjalistycznej ortezy stawu skokowego. Zalecane jest także zminimalizowanie chodzenia oraz późniejsza rehabilitacja.

Jeśli uraz jest naprawdę poważny (bardzo duży ból przy chodzeniu, duży obrzęk i krwiak) – wówczas stosuje się gips (nawet przez 3 tygodnie), by później zamienić go na ortezę (kolejne 3 tygodnie).

Zwichnięcie stawu skokowego

Zwichnięcie kostki to dużo poważniejszy uraz niż skręcenie. Zwichnięta kostka w każdym przypadku wymaga od nas natychmiastowej wizyty w szpitalu.

Zwichnięcie stawu skokowego polega na nieprawidłowym przemieszczeniu się względem siebie kości skokowej i piszczelowej (najczęściej) oraz innych elementów stawu skokowego. Takie przemieszczenie sprawia, że uszkodzone zostają także torebka stawowa i więzadła.

W celu zminimalizowania ryzyka poważnych powikłań – w przypadku wystąpienia silnego bólu, obrzęku i krwiaka w obrębie stawu skokowego – musimy czym prędzej udać się do ortopedy, który nastawi przemieszczoną kość.

Nastawienie jest pierwszym krokiem do powrotu do zdrowia. Równie ważna w tym procesie jest także rehabilitacja. Jeśli zwichnięciu towarzyszyły zerwanie ścięgien, czy więzadeł – może nie ominąć nas stół operacyjny.

Kontuzje lubią powracać

Zarówno zwichnięcie, jak i skręcenie są na tyle dużymi urazami dla stawu skokowego, że mogą nadwyrężyć go na długie lata. Warto o tym pamiętać i stosować się dokładnie do zaleceń lekarzy. Zbyt szybkie przerwanie rehabilitacji lub zdjęcie ortezy, może skutkować nawrotem urazu. A wówczas leczenie będzie jeszcze dłuższe i trudniejsze.

Jakie są objawy skręcenia kostki i jak długo nie można chodzić?

Z tekstu dowiesz się:

  • jakie są objawy skręcenia kostki,
  • jak postępować przy skręconej kostce,
  • ile trwa rehabilitacja skręconej kostki,
  • jak się leczy skręconą kostkę.

Skręcenie kostki to uraz obejmujący więzadła i torebkę stawową, będący efektem nagłego, niekontrolowanego zgięcia stopy do wewnątrz. To bardzo częsta kontuzja, wynikająca z kilku kwestii. Po pierwsze – sama budowa stawu skokowego jest dość skomplikowana. Składa się on m.in. z rozbudowanego aparatu więzadłowego oraz otaczających więzadła mięśni.

Po drugie – podczas poruszania się staw skokowy jest narażony na silne przeciążenia oraz działanie wielu sił zewnętrznych. Po trzecie – o ile podczas uprawiania różnych sportów zwykle pamiętamy np.

o założeniu kasku czy ochraniaczy na kolana, o tyle niewiele osób decyduje się na zakup specjalnego obuwia stabilizującego kostkę albo ściągaczy na staw skokowy, które minimalizują ryzyko urazu.

Jeśli chodzi o skręcenie kostki, objawy urazu są dość charakterystyczne i trudne do pomylenia. Bezpośrednio po kontuzji pacjent odczuwa bardzo ostry, piekący ból, nie tylko w ruchu, ale też w spoczynku.

Kostka puchnie, czasem do naprawdę dużych rozmiarów (opuchlizna może się rozlewać na całą stopę, a nawet część łydki), z czasem wokół stawu mogą się pojawiać rozległe krwiaki i siniaki. Oczywiście intensywność odczuwanego bólu zależy od tego, jak poważne jest skręcenie kostki.

Wykonane badania obrazowe (USG, RTG, czasem rezonans magnetyczny) pozwalają zakwalifikować uraz do jednej z trzech grup:

  • pierwszy stopień – bez uszkodzeń więzadeł; pacjent jest zdolny do chodu z niewielkim bólem, dolegliwości i obrzęk są umiarkowane,
  • drugi stopień – z częściowym uszkodzeniem więzadeł; pojawia się utrata ruchomości, ból jest znaczny, pojawiają się duży obrzęk oraz rozległy krwiak,
  • trzeci stopień – dochodzi do poważnych uszkodzeń więzadeł, staw traci ruchomość, pacjent nie jest w stanie chodzić, ból jest silny, a obrzęk i krwiak – bardzo rozległe.

Co na skręcenie kostki proponują pacjentom nowoczesne ortopedia i ortopedia dziecięca? W fazie ostrej, czyli przez pierwsze 3-4 dni po urazie, zalecane jest stosowanie tzw. zasady RICE. Składają się na nią:

  • rest (odpoczynek) – zupełne odciążenie kończyny poprzez poruszanie się tylko w niezbędnych sytuacjach, najlepiej przy pomocy kul,
  • ice (lód) – chłodzenie poprzez zimne okłady przez pierwsze 48 godzin po urazie,
  • compression (ucisk) – stosowanie opaski elastycznej, ortezy lub specjalnego stabilizatora ortopedycznego,
  • elevation (uniesienie) – utrzymywanie kończyny w górze, co usprawnia krążenie krwi i zmniejsza obrzęk.

To oczywiście zależy od stopnia zaawansowania urazu.

Jeśli mamy do czynienia ze skręceniem pierwszego stopnia, kiedy uszkodzenia w obrębie stawu są niewielkie, a pacjent może chodzić, odczuwając przy tym jedynie umiarkowany ból, możliwe jest pokonywanie krótkich tras, oczywiście po odpowiednim zaopatrzeniu kostki, np.

przy pomocy ortezy. Jeżeli jednak doszło do zerwania więzadeł, pacjent może otrzymać zalecenie, by zupełnie nie obciążać stopy przez kilka-kilkanaście dni. Wówczas może jedynie przemieszczać się np. do toalety, ale z użyciem kul łokciowych.

Zatem jak leczyć skręconą kostkę? W fazie ostrej, tuż po wystąpieniu kontuzji, oprócz procedur w ramach zasady RICE u pacjentów stosuje się działające miejscowo żele i maści o działaniu przeciwbólowym, przeciwobrzękowym oraz przeciwzapalnym.

W zależności od stopnia zaawansowania urazu po około 3-7 dniach można przejść początkowo do prostej, a z czasem coraz bardziej zaawansowanej rehabilitacji. Może ona obejmować m.in. mobilizację tkanek miękkich, streching, jazdę na rowerze stacjonarnym, ćwiczenia w wodzie czy trening aerobowy. Stosowane mogą być także specjalistyczne zabiegi fizykoterapii, np.

krioterapia, laseroterapia, prądy czy pole magnetyczne. Warto pamiętać, że proces wracania do pełnej sprawności może potrwać nawet około 7 tygodni!

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*