Zerwane ścięgno Achillesa – objawy, przyczyny i leczenie zerwanego ścięgna

Nadwyrężone ścięgno Achillesa to problem występujący stosunkowo często. Ból w tym rejonie może wynikać z kontuzji różnego typu: naciągnięcia, naderwania czy wystąpienia stanu zapalnego. Na szczęście w przypadku leczenia bolącego ścięgna Achillesa rehabilitacja ma wiele do zaoferowania i w sposób istotny przyspiesza powrót do formy.

O ścięgnie Achillesa i jego kontuzjach

Ścięgno Achillesa, nazywane też piętowym, jest największym oraz najgrubszym ścięgnem w ludzkim ciele.

Ma ono około 15 centymetrów długości i ciągnie się od pięty aż do połowy łydki, łącząc guz piętowy z mięśniem trójgłowym łydki.

Odpowiada za poruszanie stopą, pełni istotną rolę podczas chodzenia, skakania, stawania na palcach – przez to też często bywa nadwyrężone, zwłaszcza przy takich aktywnościach jak koszykówka, siatkówka, biegi, piłka nożna, tenis, lekkoatletyka.

Zerwane ścięgno Achillesa – objawy, przyczyny i leczenie zerwanego ścięgna

Pogłębianie urazu może doprowadzić do poważniejszych schorzeń, takich jak:

  • naciągnięcie,
  • naderwanie,
  • zerwanie,
  • zapalenie.

Punktami wspólnymi tych kontuzji jest bolące i pogrubione ścięgno Achillesa.

A co może je powodować? Między innymi aktywność fizyczna, najczęściej niepoprzedzona odpowiednią rozgrzewką lub przeciążenie ścięgna, na przykład podczas zbyt częstych i intensywnych treningów.

Do kontuzji może przyczynić się również nieodpowiednio dobrane obuwie, otyłość, dna moczanowa, ale też po prostu naturalny proces starzenia się. Z wiekiem nasze ścięgna tracą elastyczność – podejmując się aktywności po 40.

roku życia, powinniśmy zwrócić szczególną uwagę na rozgrzewkę i stopniowe zwiększanie obciążeń. Ryzyko urazu mogą zwiększać też dysfunkcje dowolnej części kończyny, które sprawiają, że ścięgno jest nierównomiernie obciążane.

Nadwyrężone lub naciągnięte ścięgno Achillesa

Nie wszystkie rodzaje kontuzji są poważne – delikatne nadwyrężenie czy naciągnięcie ścięgna Achillesa wyleczymy samodzielnie, stosując zimne okłady, chłodzące maści przeciwzapalne, a przede wszystkim dając nodze odpocząć. Żadne opatrunki ani silniejsze leki nie są potrzebne.

Jeśli jednak w ciągu kilku dni stan się nie poprawia, trzeba udać się na konsultację lekarską. Nie należy z tym zwlekać, bo uraz może się pogorszyć.

Naciągnięcie oznacza bowiem zerwanie do 5% włókien ścięgna – może więc, podobnie jak pozostałe urazy, prowadzić do rozwinięcia się stanu zapalnego.

Nawet niewielki niedoleczony uraz może też spowodować niestabilność sprzyjającą kolejnym kontuzjom, która zostanie z nami na zawsze.

Naciągnięte ścięgno Achillesa poznamy po bólu ścięgna i pięty, któremu może towarzyszyć obrzęk i krwiak. Noga jest wrażliwa na dotyk, a objawy nasilają się podczas niewielkiego wysiłku.

Naderwane ścięgno Achillesa

W przypadku naderwania ścięgna obrzęk będzie większy i zaczerwieniony, a ból ostrzejszy. W uszkodzonym obszarze mogą pojawić się też siniaki.

Ten uraz oznacza bowiem uszkodzenie więcej niż 5% włókien w ścięgnie. W takiej sytuacji najlepiej jest od razu udać się do lekarza, który potwierdzi nasze przypuszczenia.

Dodatkowo warto korzystać z zimnych okładów oraz maści przeciwbólowych i przeciwzapalnych.

Jako że stopień uszkodzenia w naderwanym ścięgnie bywa różny, to specjalista może zalecić dodatkowe zabiegi fizjoterapeutyczne, ale nie zawsze będą one konieczne. Zwykle jednak unieruchamia się nogę, by pozwolić tkankom spokojnie się regenerować.

Zerwane ścięgno Achillesa – objawy, przyczyny i leczenie zerwanego ścięgnaW leczeniu urazów ścięgna Achillesa wykorzystywany jest laser wysokoenergetyczny o działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym i biostymulacyjnym

Zerwane ścięgno Achillesa

Jeżeli nie możemy stanąć na palcach, prawdopodobnie mamy zerwane wszystkie lub prawie wszystkie włókna – w takiej sytuacji konieczne jest leczenie operacyjne. To jednak zdarza się stosunkowo rzadko.

U młodszych osób zwykle wykonuje się zespolenie ścięgna, u osób starszych przezskórne łączenie ścięgna. Po takim zabiegu unieruchomienie nogi trwa około sześciu tygodni, a rehabilitacja kilka miesięcy.

Zapalenie ścięgna Achillesa

Kolejnym istotnym schorzeniem ścięgna Achillesa jest zapalenie. Pogrubione, bolące ścięgno Achillesa jest zesztywniałe, zwłaszcza po dłuższym odpoczynku. Charakterystycznym dla zapalenia ścięgna objawem jest też trzeszczenie podczas ruchu.

Zwykle konieczne jest unieruchomienie nogi na około trzy tygodnie, stosowanie leków i fizykoterapii. Więcej o zapaleniu ścięgna Achillesa i metodach jego leczenia pisaliśmy w artykule Zapalenie ścięgna Achillesa kontra nowoczesna fizjoterapia.

Zerwane ścięgno Achillesa – objawy, przyczyny i leczenie zerwanego ścięgnaPrzezskórna elektroliza – nowoczesna metoda leczenia różnego typu tendinopatii

Ścięgno Achillesa – leczenie i rehabilitacja

Jak już wspominaliśmy, leczenie operacyjne zdarza się rzadko – jedynie przy niemal zerwanym lub zerwanym ścięgnie. W innych przypadkach stosuje się unieruchomienie nogi, odciążanie jej, do tego specjalista zaleci prawdopodobnie leki przeciwzapalne i przeciwbólowe oraz rehabilitację.

W przypadku ścięgna Achillesa leczenie może być wspierane różnymi zabiegami fizjoterapeutycznymi. Należą do nich między innymi:

Choć w leczeniu ścięgna Achillesa rehabilitacja pomaga stosunkowo szybko wrócić do pełnej sprawności, najlepiej jednak zadbać o elementy, które pozwolą uniknąć kontuzji. Ostatecznie każda z nich pozostawia swój niewielki ślad na tkankach i sprawia, że są nieco bardziej podatna na urazy.

Zerwanie ścięgna Achillesa

Ścięgno Achillesa to duży zespół włókien w tylnej części kostki, który łączy mięsień łydki z piętą. Jest odpowiedzialne za ruch stopy w górę i w dół, wspinanie na palcach. Achilles może zostać zerwany całkowicie lub częściowo.

Zerwanie ścięgna Achillesa – najczęściej dochodzi do niego w wyniku nadmiernego rozciągnięcia ścięgna z jednoczesnym napięciem mięśnia brzuchatego łydki. Charakterystyczne jest uczucie opisywane przez pacjentów jako uderzenie w łydkę lub smagnięcie biczem.

Na zerwanie narażony jest najczęściej środkowy odcinek ścięgna Achillesa (stosunkowo cienki i mniej ukrwiony). Zerwanie ścięgna Achillesa

Leia também:  Klimakterium a mikroflora pochwy
Co powinienem zrobić w przypadku podejrzenia wystąpienia urazu ścięgna Achillesa?

  • nie obciążać kontuzjowanej nogi
  • odpoczywać i ograniczać ilość ruchu
  • schładzać staw, gdzie jest zerwany Achilles
  • zastosować bandaże uciskowe (elastyczne)
  • starać się trzymać kończynę powyżej linii serca
  • skontaktować się z lekarzem

Często do urazów dochodzi w wyniku przewlekłych patologii – zmiany zapalne, osłabiające ścięgno prowadzą do powstawania mikrouszkodzeń. Spotykane często u biegaczy i nieleczone mogą przewlekle uszkodzić włókna ścięgna Achillesa. Niepokojące sygnały to: ból, trzeszczenie (tarcie) podczas ruchu, ucieplenie, poszerzenie obrysu ścięgna. W przypadku ich wystąpienia zaleca się konsultacje z ortopedą, wykonanie badania USG, ograniczenie wysiłku fizycznego i wdrożenie leczenia (czynniki wzrostu, rehabilitacja).

Zdarzają się również urazy ścięgna Achillesa u osób, które nie miały wcześniej podobnych objawów: sportowców, ludzi aktywnych. W takich przypadkach zerwanie ścięgna następuje w wyniku zaburzeń funkcji nerwowo-mięśniowej, zaburzeń biomechaniki i zbyt dużego obciążenia treningowego. Nieprawidłowe bywa też przygotowanie – brak rozgrzewki, odwodnienie, wysiłek podczas infekcji ogólnoustrojowej.

Na zerwanie ścięgna Achillesa najbardziej narażone są osoby uprawiające sporty, w których często dochodzi do wyskoków, zmian kierunku ruchu i nagłych przyspieszeń (piłka ręczna, squash, badminton, koszykówka, siatkówka).

Zerwanie ścięgna Achillesa – objawy:

  • uszkodzenie ścięgna Achillesa,
  • silny ból promieniujący do pięty,
  • siniak na pięcie,
  • obrzęk,
  • brak możliwości chodzenia na kontuzjowanej nodze,
  • trudność w zgięciu palców stóp ku dołowi,
  • charakterystyczny dźwięk ‘pop’ w trakcie zrywania się ścięgna.

Zerwanie ścięgna Achillesa – diagnostyka

Największe znaczenie ma wywiad, badanie kliniczne (lekarskie) i badania dodatkowe, jak USG ścięgna Achillesa lub rezonans magnetyczny.

Najczęściej urazowi towarzyszy ból w okolicy ścięgna, pojawia się krwiak i obrzęk okolicy łydki, ograniczenie ruchu zgięcia grzbietowego stopy, brak możliwości wspięcia na palce.

Lekarz, wykonując badanie, sprawdza czy jest ciągłość ścięgna i czy przenosi ono obciążenie (test Thompsona).

USG ścięgna Achillesa potwierdza uszkodzenie, pozwala określić, na jakiej wysokości doszło do zerwania i jak daleko od siebie znajdują się końce ścięgna (tzw. retrakcja). Jest to istotne z punktu widzenia wyboru ewentualnej techniki operacyjnej odtwarzającej ciągłość.

Uszkodzenie całkowite i częściowe ścięgna Achillesa – metody leczenia

Po przeprowadzeniu badania głównego i badań dodatkowych, jak USG Achillesa, lekarz potrafi określić, czy ścięgno jest zerwane całkowicie czy częściowo. Niektóre uszkodzenie częściowe możemy leczyć zachowawczo unieruchamiając kończynę (but ortopedyczny, gips) i podając preparaty komórek macierzystych i czynników wzrostu.

W przypadku uszkodzenia całkowitego, możemy zdecydować się na leczenie operacyjne lub zachowawcze. Leczenie zachowawcze stosowane jest przeważnie u osób, u których istnieją przeciwwskazania do leczenia operacyjnego. Taki wybór wiąże się z długotrwałym (ok. 10 tygodni) unieruchomieniem stawu skokowego. Ważna jest również rehabilitacja ścięgna Achillesa.

Drugą możliwością jest leczenie operacyjne.

Zerwane ścięgno Achillesa – objawy, przyczyny i leczenie zerwanego ścięgna

Operacja ścięgna Achillesa – szycie Achillesa

Całkowicie zerwane ścięgno Achillesa. Szycie ścięgna, można przeprowadzić metodą „na otwarto” lub przezskórnie. Metodą preferowaną jest miniinwazyjne przezskórne szycie Achillesa. Zabieg polega na zbliżeniu kikutów ścięgna specjalnym szwem przeprowadzanym przez małe nacięcia w skórze.

Metoda ta umożliwia szybsze obciążanie nogi po operacji i skraca okres unieruchomienia. Znacznie szybciej wdrażana jest też rehabilitacja po zerwaniu ścięgna Achillesa. W przypadkach bardziej skomplikowanych, np. na poziomie przyczepu ścięgna do kości piętowej, leczenie przeprowadza się metodą otwartą.

W uszkodzeniach na tle zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych ścięgna, czyli tendinopatii, proponujemy leczenie polegające na rekonstrukcji  ścięgna z użyciem ścięgien mięśni kulszowo-goleniowych (własnych ścięgien pacjenta używanych często w rekonstrukcjach więzadła krzyżowego przedniego).

W tej metodzie możliwe jest zarówno leczenie przezskórne, jak i „na otwarto”. W Rehasport szycie ścięgna Achillesa przeprowadzamy w sposób bezpieczny i profesjonalny, dbając o komfort i dobre samopoczucie naszych pacjentów na każdym etapie zabiegu.

Z nami zadbasz o swoje zdrowie i szybko powrócisz do aktywności fizycznej.

Rehabilitacja po zerwaniu ścięgna Achillesa

Po operacji ścięgna Achillesa staw skokowy unieruchomiony jest w pozycji zgięcia podeszwowego (aby wyeliminować napięcie naprawianego ścięgna). Stosowane są do tego buty ortopedyczne lub syntetyczny gips.

W pierwszych tygodniach pacjent porusza się w asekuracji kul łokciowych. Po dwóch tygodniach, podczas wizyty kontrolnej, lekarz usuwa szwy i rozpoczyna się rehabilitacja ścięgna Achillesa.

W pierwszym okresie ukierunkowany jest on na wygojenie ran pooperacyjnych (ograniczenie powstawania zrostów), następnie stopniowo przywracany jest zakres ruchu w stawie skokowym. Ostatnim elementem jest odbudowa siły mięśnia trójgłowego łydki.

W każdym etapie rehabilitacja po zerwaniu ścięgna Achillesa to również kształtowanie odpowiednich wzorców ruchowych oraz ćwiczenia kontroli nerwowo-mięśniowej i propriocepcji.

Powrót do pełnej sprawności po całkowitym uszkodzeniu ścięgna Achillesa zajmuje 4-8 miesięcy, w zależności od zastosowanego leczenia i intensywności rehabilitacji.

Na każdym etapie leczenie jest monitorowane, w razie potrzeby stosuje się terapię czynnikami wzrostu lub komórkami macierzystymi.

Każdorazowo leczenie powinna zakończyć ocena biomechaniczna, której prawidłowe wyniki są warunkiem bezpiecznego powrotu do aktywności sportowej.

Zerwane ścięgno Achillesa – objawy, przyczyny i leczenie zerwanego ścięgna

O anatomii,  przyczynach, objawach i sposobach leczenia ścięgna Achillesa mówił:

  • dr Andrzej Pyda, ortopeda Rehasport w Poznaniu

Zerwanie ścięgna Achillesa – Rehabilitacja Warszawa – MobileMed

Zerwane ścięgno Achillesa – objawy, przyczyny i leczenie zerwanego ścięgna

Ścięgno Achillesa to jedna z najbardziej wytrzymałych ale też najczęściej ulegających urazom struktur naszego ciała. Zerwanie ścięgna Achillesa to częsty problem sportowców amatorów – jeśli zdarza Ci się spontanicznie wyjść na piłkę z kolegami i grać bez rozgrzewki – koniecznie przeczytaj ten artykuł i poleć go innym.

Leia também:  Przewlekłe zaparcia – przyczyny, objawy, skutki i leczenie długotrwałych zaparć

Zerwanie ścięgna Achillesa – przyczyny

Ścięgno Achillesa  ( inaczej ścięgno piętowe) jest  strukturą łączącą mięśnie łydki tj. mięsień brzuchaty oraz mięsień płaszczkowaty z guzem piętowym. Jest ono ścięgnem mogącym przenosić znaczne obciążenia, zbadano, że nawet do 400 kilogramów.

Jest jednak strukturą narażona na liczne przeciążenia, dlatego też dość często ( w porównaniu do innych struktur kończyny dolnej) dochodzi do naderwania lub całkowitego zerwania ścięgna Achillesa.

Za główne czynniki przyczyniające się do zerwania ścięgna Achillesa uważa się:

  • regularne i sumujące się przeciążenia ścięgna,
  • aktywność fizyczną o nieregularnym przebiegu (tzw. zrywy treningowe),
  • zbyt duże obciążenia kończyn dolnych (np. treningowe),
  • przewlekły stan zapalny ścięgna,
  • powtarzane i sumowane mikrourazy ścięgna,
  • aktywność fizyczną wykonywaną w źle dobranym obuwiu, na zbyt twardym podłożu,
  • zaburzenia ukrwienia i priopriocepcji ścięgna,
  • stosowane miejscowo w okolicy ścięgna ostrzykiwania lekami ( np. kortykosteroidów),
  • zmiany zwyrodnieniowe ścięgna powstające wraz z wiekiem (np. zwapnienia),
  • choroby takie jak cukrzyca, reumatoidalne zapalenie stawów.

Zerwanie ścięgna Achillesa  – objawy

Urazu ścięgna Achillesa można nabawić się w bezpośrednim kontakcie – ktoś kopnie w ścięgno lub w nie uderzy, zdarzają się też przecięcia ścięgna Achillesa ostrym narzędziem.Osłabione ścięgno Achillesa może zerwać się także podczas nagłego silnego napięcia mięśni łydki np. podczas biegu, zdarzają się też zerwania podczas gwałtownego lądowania stopy na podłożu.

Charakterystyczne objawy kiedy zerwiemy ścięgna Achillesa to:

  • silny ból w momencie zerwania ścięgna
  • charakterystyczny trzask pękającego ścięgna
  • problem ze staniem na nodze z zerwanym ścięgnem
  • brak możliwości obciążania kończyny i chodu
  1. W miejscu zerwania może pojawić się obrzęk oraz krwiak podskórny.
  2. Niektórzy pacjenci zachowują zdolność chodu (inne mięśnie przejmują funkcja mięśni łydki).
  3. Dodatkowo w badaniu palpacyjnym wyczuwalna jest luka w przebiegu ścięgna (długości ok 2-3 cm), ocieplenie miejsca zerwania oraz tkliwość na dotyk.
  4. Diagnostyka urazów ścięgna Achillesa to:
  • testy funkcjonalne (np. test Thompsona, objaw Hoffy)
  • badanie USG
  • badanie USG dynamiczne (w ruchu)
  • rezonans magnetyczny

Zerwanie ścięgna Achillesa – leczenie

Leczenie zachowawcze stosuje się zazwyczaj przy niecałkowitym zerwaniu ścięgna, oraz u osób starszych, mniej aktywnych. Polega ona na założeniu opatrunku gipsowego na okres ok 2 tygodni, następnie na unieruchomieniu stopy w tzw. końskim ustawieniu w specjalnym ortopedycznym bucie, lub gipsie podudziowym (okres ok 6 -8 tygodni).

Leczenie operacyjne może być wykonane technika zamkniętą lub otwartą.

Leczenie technika zamknięta stosuje się gdy dobrze wyczuwalne są końce rozerwanego ścięgna, polega ona na założeniu szwu przezskórnego.

Leczenie operacyjne techniką otwartą wykonywane jest na kilka sposobów, może to być  np. rekonstrukcja ścięgna z przeszczepem z innego mięśnia, czy zespolenie metodą „koniec do końca”.

Unieruchomienie kończyny po operacyjnym zszyciu ścięgna Achillesa może przebiegać na dwa sposoby. Tradycyjna metoda to założenie opatrunku gipsowego na okres ok 6 tygodni i ustawieniu stopy w położeniu końskim.

Dopiero po tym czasie rozpoczyna się rehabilitację i obciążanie kończyny.

Stosowana obecnie coraz częściej metoda funkcjonalna polega na zastosowaniu funkcjonalnej ortezy umożliwiającej ruchy stopy (poza zgięciem grzbietowym) oraz rozpoczęcie rehabilitacji i częściowego obciążania kończyny bezpośrednio po zabiegu operacyjnym.

Zerwanie ścięgna Achillesa – rehabilitacja

Rehabilitacja zarówno po operacyjnym jak i zachowawczym leczeniu zerwania ścięgna Achillesa jest procesem długotrwałym (kilka miesięcy). Podzielona jest na pewne okresy, a przejście z jednego do następnego wyznacza proces gojenia się tkanki oraz  czas upływający od zerwania i naprawy ścięgna.

  • Przebieg rehabilitacji po operacyjnym leczeniu zerwanie ścięgna Achillesa można podzielić na następujące fazy:
  • Faza 1  – wczesna, pooperacyjna – trwa od operacji do końca 2 tygodnia.
  • Faza 2  – czas zrostu – trwa od końca 2 tygodnia do ok końca 6 tygodnia
  • Faza 3  – powrót funkcji operowanej kończyny – trwa do ok 12 tygodnia po zabiegu
  • Faza 4  – powrót do aktywności rekreacyjnej – trwa do ok 16 tygodnia
  • Faza 5  – powrót do aktywności sportowej – trwa do ok 24 tygodnia.

Pośpiech nie jest dobrym doradcą w czasie rekonwalescencji po operacyjnym leczeniu zerwania ścięgna Achillesa. Niestety próby przeskoczenia pomiędzy fazami mogą zakończyć się powikłaniem w postaci np. ponownego uszkodzenia ścięgna.

 Przeszedłeś zabieg zszycia ścięgna Achillesa? Potrzebujesz skutecznej rehabilitacji według najnowszych standardów. Zgłoś się do MobileMed i wróć do pełnej sprawności w życiu codziennym i sporcie.

Zerwane ścięgno Achillesa – objawy, przyczyny i leczenie zerwanego ścięgna

Zerwanie ścięgna Achillesa

To dzięki niemu jesteśmy w stanie chodzić, biegać, skakać. W związku z pełnioną funkcją, w trakcie naszego życia ścięgno piętowe jest poddawane dużym, wielokrotnym obciążeniom. Są one przyczyną tworzenia się w obrębie ścięgna zmian zwyrodnieniowych.

Zmiany zwyrodnieniowe ścięgna obejmują zmiany w budowie kolagenu, przerastanie ścięgna tkanką włóknistą, co powoduje zmniejszenie jego sprężystości. Dodatkowym czynnikiem narażającym ścięgno piętowe na zerwanie jest specyfika jego unaczynienia.

W części bliższej naczynia krwionośne wnikają od części mięsistej (brzuśćca), w części dalszej – od przyczepu ścięgna do kości piętowej. Pomiędzy tymi miejscami istnieje obszar ścięgna o zmniejszonym unaczynieniu, obejmujący obszar około 2 do 6 cm powyżej guza piętowego.

Zmniejszone unaczynienie oznacza mniejszą zdolność do regeneracji tkanki. To w tym miejscu najczęściej dochodzi do zerwania.

Patologie ścięgna Achillesa są jednym z najczęstszych urazów sportowych. Szczególnie groźne są dyscypliny związane z licznymi, cyklicznymi wyskokami lub zmianami kierunku biegu. Są to koszykówka, siatkówka, tenis, piłka nożna. Groźne jest również uprawianie biegów długodystansowych.

Leia também:  Laseroterapia i termoablacja żylaków kończyn dolnych

Jednak nie tylko sportowcy są zagrożeni zerwaniem ścięgna Achillesa. Wydłużający się czas życia, a także siedzący tryb życia może sprzyjać powstawaniu zmian zwyrodnieniowych oraz przykurczów mięśnia trójgłowego łydki. U osoby z takimi zmianami zerwanie ścięgna piętowego może nastąpić w wyniku błahego urazu, np.

zeskoku z taboretu, zsunięcia się nogi z krawężnika czy wpadnięcia w dołek.

Szczególnie narażeni są mężczyźni (przewaga mężczyzn 5:1) w trzeciej i czwartej dekadzie życia, uprawiający sport sporadycznie. Dodatkowymi czynnikami ryzyka jest brak ćwiczeń rozciągających oraz brak wykonywania rozgrzewki przed rozpoczęciem aktywności sportowej.

W literaturze opisywane są również przypadki naderwania ścięgna Achillesa, chociaż jest to bardzo rzadko spotykana sytuacja, z reguły dochodzi do całkowitego przerwania jego ciągłości.

Najczęściej pacjenci podają uczucie, a czasem słyszalny trzask w obrębie podudzia oraz uczucie “jakby zostali od tyłu kopnięci”. Następnie występuje ból, obrzęk, krwiak podskórny w okolicy ścięgna.

Chodzenie ulega znacznemu pogorszeniu, występuje niemożność stanięcia na palcach.

Czasami widoczne może być zapadnięcie się skóry w miejscu zerwania (tylko świeżo po urazie, przed pojawieniem się obrzęku).

Najczęściej do postawienia rozpoznania wystarczy dokładne badanie manualne pacjenta oraz wypytanie go o okoliczności urazu. W trakcie badania wykonuje się dodatkowe testy kliniczne, jak próba wspięcia się na palce oraz test Thompsona, który polega na ściśnięciu mięśnia trójgłowego łydki. U osoby z zerwaniem ścięgna zaobserwujemy brak zgięcia podeszwowego stopy.

Leczenie operacyjne jest leczeniem dominującym. Wykazano, że leczenie operacyjne znacząco zmniejsza ryzyko powtórnego zerwania ścięgna. W przypadku leczenia nieoperacyjnego sięga ono nawet 10-15% przypadków.

Przy leczeniu nieoperacyjnym zazwyczaj dochodzi również do wydłużenia ścięgna, co wiąże się z częściową utratą siły mięśnia. Dlatego leczenie nieoperacyjne jest nie do zaakceptowania u młodych i aktywnych sportowo pacjentów.

Stosuje się je zazwyczaj u osób w podeszłym wieku, z poważnymi obciążeniami dodatkowymi (np. cukrzyca, palenie tytoniu). Takie leczenie polega na unieruchomieniu kończyny na 6-8 tygodni w opatrunku gipsowym.

Początkowo stosuje się gips ze stopą ustawioną w silnym zgięciu podeszwowym (w celu osiągnięcia kontaktu pomiędzy kikutami ścięgna). Następnie co 2 tygodnie zmienia się gips ze zmniejszającym się zgięciem podeszwowym.

Leczenie operacyjne może być wykonane metodą standardową “na otwarto” lub metodą miniinwazyjną. Obie metody mają swoje zalety i wady, muszą być dobrze dobrane do danego pacjenta ( patrz: operacje rekonstrukcyjne ścięgna Achillesa).

Zarówno przy leczeniu operacyjnym, jak i nieoperacyjnym, po okresie unieruchomienia konieczne jest wdrożenie specjalistycznej rehabilitacji, w celu przywrócenia zakresu ruchomości, siły mięśniowej, propriocepcji i ogólnego usprawnienia kończyny.

Zerwanie Ścięgna Achillesa

Start > Schorzenia > Ścięgno Achillesa > Zapalenie ścięgna Achillesa

Zerwanie ścięgna Achillesa może nastąpić w wyniku urazu pośredniego i bezpośredniego. Mechanizm pośredni urazu powstaje podczas gwałtownego skurczu ścięgna, np. podczas skoku, nagłego startu do biegu, np.sprinterzy, spieszący się na tramwaj, przy pełnym obciążeniu ścięgna. Bezpośrednie urazy są spowodowane przez nagłe uderzenie w napięte ścięgno, np. kopnięcie.

Do urazowego urwania ścięgna dochodzi często w ścięgnach zmienionych chorobowo, /częste zapalenia ścięgna, częste przeciążenia ścięgna- sportowcy wyczynowi/.

Do zerwania ścięgna Achillesa dochodzi u mężczyzn w wieku 30-40 lat, często u osób uprawiających w przeszłości sport. Do uszkodzenia dochodzi ok. 6 cm powyżej guza piętowego- jest to najsłabiej ukrwione miejsce. Czasami może dojść do awulsyjnego (czyli z pociągania) oderwania przyczepu ścięgna z guza piętowego. Z tego powodu przy urazach ścięgna Achillesa konieczne jest wykonanie rtg.

  • Objawy: nagły i silny ból okolicy ścięgna związany z urazem, któremu często towarzyszy słyszalny trzask, obrzęk okolicy ścięgna z krwawymi wylewami podskórnymi,
  • palpacyjnie wyczuwalna przerwa w przebiegu ścięgna,
  • osłabienie zgięcia podeszwowego stopy, rzadko całkowite zniesienie tego ruchu, niemożność stania na palcach,

Zerwanie ścięgna Achillesa może być częściowe lub całkowite. W przypadku zerwania całkowitego rozpoznanie jest bardzo łatwe. W przypadku częściowego zerwania ścięgna, objawy są podobne jak w przypadku przewlekłego zapalenia ścięgna. Podstawowym badaniem w przypadku urazu ścięgna Achillesa jest badanie USG, pozwalające jednoznacznie stwierdzić rodzaj i miejsce uszkodzenia oraz badanie rtg.

Leczenie

W przypadku całkowitego zerwania należy wykonać operacyjne zszycie ścięgna. Unieruchamiamy kończynę w gipsie udowym, w zgięciu w stawie kolanowym i podeszwowym zgięciu stopy na okres 2 tyg.

, następnie skracamy gips do kolana przez kolejne 2 tyg., po czym na okres 2 tyg. zmieniamy gips tak, aby stopa była w pozycji pośredniej. Całkowite unieruchomienie kończyny wynosi 6 tyg .

W dalszym etapie rozpoczynamy stosujemy fizykoterapię.

W przypadku częściowego urwania ścięgna (potwierdzonego badaniem USG), w podeszwowym zgięciu stopy przez okres 6 tyg., wdrażamy fizykoterapię lub leczymy operacyjnie w zależności od wielkości uszkodzenia.

Schorzenia ścięgna Achillesa należą do częstych schorzeń u ludzi aktywnych fizycznie. Wymagają one szybkiego leczenia, gdyż nieleczone prowadzą do dysfunkcji stawu skokowego oraz osłabienia mięśnia brzuchatego łydki. U sportowców powodują wyraźne ograniczenie możliwości treningu i nieleczone mogą być przyczyną zakończenia wczesnej kariery sportowej.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*