Zapalenie prostaty – jakie są objawy i leczenie zapalenia prostaty

Zapalenie prostaty to jedna z najczęstszych chorób zapalnych, które mogą spotkać mężczyzn. Choroba ta może dotykać panów w każdym wieku, jednak najczęściej chorują ci młodzi, między 18 a 50 rokiem życia.

Zapalenie prostaty można podzielić na dwa rodzaje: ostre zapalenie prostaty oraz przewlekłe zapalenie prostaty. Ostre zapalenie stercza charakteryzuje się gwałtownym i intensywnym przebiegiem, wymaga podjęcia szybkiego i intensywnego leczenia.

Natomiast przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego charakteryzuje mniej intensywnym, lecz długotrwałym przebieg związanym z nawrotami objawów, to znaczy, że pomimo zaleczania symptomów, mogą one powracać.

Na dłuższą metę objawy przewlekłego zapalenia prostaty są bardzo uciążliwe i ze względu na ich negatywny wpływ na jakość życia mogą także prowadzić do pogorszenia zdrowia psychicznego.

Zapalenie prostaty zazwyczaj powodują infekcje bakteryjne lub wirusowe, zdarza się również, że choroba może być spowodowana przez zaleganiem moczu w pęcherzu moczowym po próbie jego całkowitego opróżnienia.

Zapalenie prostaty – jakie są objawy i leczenie zapalenia prostaty

Zapalenie prostaty – objawy

Jeśli chodzi o objawy zapalenia prostaty, to różnią się one nieco, w zależności od tego czy mamy do czynienia z przewlekłym zapaleniem stercza czy też ostrym zapaleniem gruczołu krokowego.

W przypadku przewlekłego zapalenia prostaty zauważalne mogą być takie symptomy, jak:

  • kłopoty z oddawaniem moczu,
  • bóle lub dyskomfort w okolicach podbrzusza i krocza,
  • ból podczas wytrysku,
  • dolegliwości bólowe w dole pleców,
  • generalne zmęczenie organizmu.

Te objawy ze względu na ich długi okres trwania, a także wznowy bardzo często mogą powodować znaczne pogorszenie stanu zdrowia psychicznego mężczyzny.

Jeśli zaś chodzi o ostre zapalenie prostaty, charakterystyczne są następujące objawy:

  • wzmożone częstotliwości i natężenia parcia na moczu,
  • dokuczliwe pieczenie i ból w trakcie oddawania moczu,
  • uciążliwe bóle w okolicach krocza i podbrzusza,
  • nudności, podwyższona temperatura lub gorączka,
  • zauważalne osłabienie,
  • zdarza się również, że pojawić się może ropa w moczu i/lub krwiomocz, krew w nasieniu.

Niezależnie od tego, czy jest to ostre czy przewlekłe zapalenie prostaty, to w przypadku zaobserwowania któregokolwiek z wyżej wymienionych symptomów, należy się niezwłocznie zgłosić do lekarza urologa, który powinien wykonać badanie prostaty.

Zapalenie prostaty – jakie są możliwe metody leczenia?

Najczęściej zapalenie prostaty można skutecznie leczyć farmakologicznie. Ze względu na to, że choroba jest zazwyczaj spowodowana infekcją bakteryjna lub wirusową, jej objawy powinny ustąpić po podaniu odpowiednich leków antybiotykowych, które eliminują patogeny.

Zdarza się jednak, zwłaszcza przy przewlekłym zapaleniu prostaty, że pomimo leczenia farmakologicznego objawy choroby nadal się utrzymują. W takich przypadkach możliwe jest specjalistyczne leczenie zapalenia prostaty metodą STORZ ESWT (z ang. Extracorporeal Shock Wave Therapy).

Jest to bezbolesna i nowoczesna terapia, polegająca na zaaplikowaniu akustycznych fal uderzeniowych w okolicach krocza. Dzięki temu poprawia się znaczenie ukrwienie gruczołu krokowego – ma to bezpośrednie przełożenie na ustąpienie objawów związanych z zapaleniem prostaty. Terapia STORZ ESWT trwa 4 tygodnie, w trakcie których co tydzień należy wykonać jedną 30-minutową sesję.

Skuteczność metody jest potwierdzona klinicznie, terapia jest rekomendowana przez Europejskie Towarzystwo Urologiczne.

Zapalenie prostaty: przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie prostaty (czyli stercza lub gruczołu krokowego) może zdarzyć się w każdym wieku. Zazwyczaj zapalenie prostaty wiąże się z zakażeniem. Jego powodem może być też zaleganie wydzieliny produkowanej przez ten gruczoł. Jakie są przyczyny i objawy zapalenia prostaty? Jak przebiega leczenie?

Zapalenie prostaty (zapalenie gruczołu krokowego lub zapalenie stercza) to jedna z najczęstszych chorób mężczyzn. Występuje aż u 2/3 panów w wieku 40-50 lat.

Objawy zapalenia prostaty mogą pojawić się nagle. Mamy wtedy do czynienia z ostrym zapaleniem prostaty.

Zdarza się jednak, że objawy mogą być przyczyną powoli rozwijającego się przewlekłego zapalenia prostaty.

Spis treści

Zapalenie prostaty – objawy

Objawy zapalenia prostaty, bez względu na przyczynę, która je wywołała, to przede wszystkim:

Zapalenie prostaty – przyczyny

Zapalenie prostaty może być spowodowane zakażeniem drobnoustrojami, które zdołają wniknąć do gruczołu mimo istnienia zabezpieczającej prostatętorebki. Docierają tam z krwią lub dochodzi do namnożenia się bakterii bytujących w moczu.

Częstą przyczyną zapalenia prostaty są drobnoustroje wnikające podczas kontaktów seksualnych, np. dwoinka rzeżączki lub drożdżaki.

Zapalenie prostaty może też spowodowane zastojem wydzieliny stercza. Jest to płyn, produkowany przez gruczoł krokowy, który umożliwia plemnikom poruszanie się. Kiedy często nie dochodzi do wytrysku lub wydzielina wydzielana jest w zbyt dużej ilości, może zalegać w prostacie i wywołać stan zapalny.

Ostre infekcyjne zapalenie prostaty

Przyczyny ostrego infekcyjnego zapalenia prostaty

Ostre, infekcyjne zapalenie prostaty w większości przypadków wywołane jest niekontrolowanym namnażaniem się bakterii E. coli.

Czynnikami sprzyjającymi pojawieniu się ostrego zapalenia prostaty są infekcje pęcherza moczowego, długie cewnikowanie, przebycie zabiegów przezcewkowych, obecność kamieni sterczowych.

Do takiego zapalenia prostaty może przyczynić się też dużego stopnia stulejka i inne problemy powodujące zastój moczu.

Objawy ostrego infekcyjnego zapalenia prostaty

Ostre zapalenie gruczołu krokowego objawia się gorączką i dreszczami. Pojawiają się także:

Chory czuje wzmożone parcie oraz pieczenie i ból podczas oddawania moczu, strumień moczu jest przerywany. Czasem pojawiając się także:

  • nudności,
  • wymioty,
  • ból mięśni i stawów
  • oraz ropa i krew w moczu.

Leczenie ostrego infekcyjnego zapalenia prostaty

W przypadku wystąpienia tego typu objawów należy iść do urologa. Lekarz zbada prostatę (w badaniu per rectum gruczoł jest zazwyczaj powiększony) i zaleci przyjmowanie leków.

Zapalenia prostaty nie są łatwe do leczenia, bo farmaceutyki mają trudności z przeniknięciem do tkanki gruczołu. Dlatego na początek podaje się antybiotyk o szerokim spectrum działania dożylnie, a dalsza część kuracji polega na przyjmowaniu antybiotyków doustnie. Trwa ono kilka tygodni.

Jak zapobiegać i leczyć choroby prostaty? Sprawdź na poniższym filmie!

Przewlekłe zapalenie prostaty: bakteryjne i niebakteryjne

Przyczyny przewlekłego zapalenia prostaty

  • Przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty jest zazwyczaj wynikiem nieskutecznie leczonego ostrego zapalenia gruczołu krokowego.
  • Przewlekłe niebakteryjne zapalenie prostaty może być wywołane zastojem wydzieliny stercza lub podrażnieniem, np. alkoholem, ostrymi przyprawami, a także przechłodzeniem.

Objawy przewlekłego zapalenia prostaty

Niebakteryjne przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego jest najczęstszym rodzajem zapalenia prostaty. W przypadku przewlekłego zapalenia prostaty objawy są łagodniejsze niż przy zapaleniu ostrym i występują okresowo. Chory zgłasza uciążliwe dolegliwości typowe dla zespołu bólowego miednicy mniejszej (ang. CPP – Chronic Pelvic Pain syndrome). Jego objawy to:

  • ból w dole pleców,
  • ból w podbrzuszu,
  • ból w okolicach krocza i moszny, 
  • zaburzenia erekcji i popędu seksualnego,
  • ból podczas wytrysku,
  • utrudnione bądź bolesne oddawanie moczu,
  • częste uczucie parcia na pęcherz.

Prostata jest rozpulchniona, lekarz w badaniu per rectum lub podczas USG przezodbytniczego stwierdza obecność zwłóknień i zwapnień.

Leczenie przewlekłego zapalenia prostaty

W celu dokładnego ustalenia przyczyny zapalenia stercza wykonuje się test 4 szklanek Mearesa-Stameya. Badanie polega na pobraniu 4 próbek moczu na posiew. W czasie testu pobierane są próbki:

  • z początkowego strumienia moczu,
  • środkowego strumienia moczu,
  • wydzieliny stercza, która pojawia się podczas masażu stercza
  • i końcowego strumienia moczu po masażu stercza.
  • Wariantem tego badania jest test 2 szklanek, który polega na pobraniu 2 próbek: przed i po masażu stercza.
  • Przewlekłe zapalenie prostaty leczy się antybiotykami, zwykle przez 4-6 tygodni.
  • Czytaj też:

Prostatodynia – choroba panów w średnim wieku

Prostatodynia na szczęście zdarza się rzadko, bo jest nieprzyjemną dolegliwością. Objawia się podobnie do niebakteryjnego zapalenia prostaty – bólami w kroczu i w dole brzucha. Pęcherz i drogi moczowe są podrażnione. Chory ma trudności z oddawaniem moczu, czuje pieczenie i ból.

Dolegliwości cofają się i powracają, stając się przyczyną stresu i przygnębienia. W tym schorzeniu pomocne jest leczenie ciepłem, przezodbytniczy masaż prostaty oraz psychoterapia pomagająca dystansować się od dolegliwości.

Czy artykuł był przydatny?

Więcej z działu Choroby męskie

Leia também:  Pierwsze Objawy Ciąży Jaki Jest Śluz?

Zapalenie prostaty – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie prostaty nazywane jest także zapaleniem gruczołu krokowego lub zapaleniem stercza. Jest to choroba występująca zazwyczaj u mężczyzn w wieku od 20 do 40 roku życia. Sygnałem zapalenia prostaty, zgłaszanym przez dużą grupę mężczyzn, jest trudność w oddawaniu moczu. Czasem może pojawić się całkowite zatrzymanie moczu.

Ostre zapalenie stercza, jak i przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego objawiają się podobnie, różni się jedynie nasilenie i czas ich występowania. Długotrwałe, nawracające i dokuczliwe objawy pochodzące z dolnego odcinka dróg moczowych w tej chorobie mogą bardziej obniżać jakość życia mężczyzn.

Termin „zapalenie gruczołu krokowego” obejmuje również stany chorobowe określane wspólnym mianem „zespołu bolesnej miednicy”.

1. Charakterystyka i przyczyny zapalenia prostaty

Zapalenie prostaty nazywane równie często zapaleniem gruczołu krokowego czy zapaleniem stercza bywa schorzeniem nie tylko bolesnym, ale również problematycznym. Problem ten dotyczy panów w różnym wieku, jednak grupą chorych zgłaszającą się do urologa są mężczyźni w wieku 20–40 lat.

Najnowsze badania pokazują, że problem zapalenia prostaty 15% wszystkich mężczyzn, którzy z tego powodu będą wymagali przewlekłego leczenia. Leczenia, które może trwać nawet kilka lat i nie we wszystkich przypadkach okazuje się skuteczne.

Jakie są główne przyczyny zapalenia gruczołu krokowego?

Zapalenie prostaty jest najczęściej spowodowane zakażeniem bakteryjnym. Bakterią wywołującą to schorzenie jest bakteria flory jelitowej tj. pałeczka okrężnicy (Escherichia coli).

Mówimy wtedy o bakteryjnym zapaleniu prostaty . Bakterie okrężnicy mogą być przenoszone drogą płciową lub przez krew z jelita.

Czasami do bakteryjnego zapalenia prostaty dochodzi w wyniku wtórnego zakażenia bakterią znajdującą się w układzie moczowym.

Jeśli przyczyna choroby jest niejasna, mówi się wtedy o niebakteryjnym zapaleniu prostaty.

Oprócz bakterii, zapalenie prostaty wywołać może również wiele innych czynników, takich jak siedzący tryb życia, stres czy aktywne życie seksualne mężczyzny przy częstej zmianie partnerki seksualnej.

Wśród innych przyczyn zapalenia prostaty u mężczyzn wymienia się problemy z oddawaniem moczu, wysokie ciśnienie śródcewkowe i odpływ wsteczny do przewodów prostaty, odpowiedzi autoimmunologiczne organizmu, czy podrażnienia chemiczne.

Warto nadmienić, że zapalenie gruczołu krokowego jest powszechne również wśród tych mężczyzn, którzy posiadają stałą pracę i dobre warunki socjoekonomiczne.

2. Typy zapalenia prostaty

Funkcjonująca obecnie klasyfikacja National Institutes of Health (NIH) wyróżnia 4 typy zapalania prostaty:

  • I typ – ostre bakteryjne zapalenie prostaty
  • II typ – przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty,
  • III typ – zespół przewlekłego bólu miednicy mniejszej (zapalny i niezapalny),
  • IV typ – bezobjawowe zapalenie prostaty

Pierwsze dwie grupy to typowe infekcje bakteryjne, różniące się od siebie czasem trwania i szybkością narastania objawów. W trakcie diagnostyki wykazuje się obecność bakterii jako bezpośredniej przyczyny tych zapaleń. Ostatnia kategoria charakteryzuje się cechami zapalenia w materiale tkankowym pobranym w trakcie biopsjioraz nasieniu i moczu przy jednoczesnym braku jakichkolwiek objawów.

Największy problem diagnostyczny i terapeutyczny w zapaleniu gruczołu krokowego stanowi trzecia grupa. Charakteryzuje się ona obecnością typowych dla zapalenia prostaty objawów, przy jednoczesnym braku dodatnich posiewów bakteryjnych.

Dalej idąc, zespół przewlekłego bólu miednicy mniejszej dzielimy, w zależności od obecności cech zapalenia (podwyższona lub niezmienna liczba białych krwinek w nasieniu i wydzielinie sterczowej), na zapalny i niezapalny, zwany także prostatodynią.

Obecnie najsłynniejsza teoria na temat mechanizmu powstawania przewlekłego zespołu bólowego miednicy jest związana z wysokim ciśnieniem śródcewkowym.

Zakłada ona nadmierne pobudzenie sympatycznego układu nerwowego i jego włókien adrenergicznych, które odpowiadają za unerwienie zwieraczy cewki moczowej.

Dochodzi do wzrostu ciśnienia i spadku przepływu w cewce moczowej, a to z kolei może być przyczyną przenikania jałowego moczu do kanalików gruczołu krokowego, co może doprowadzić do zapalenia chemicznego. Może dojść także do uszkodzenia nabłonka prostaty i odczynu immunologicznego

3. Objawy zapalenia prostaty

Jeśli objawy charakterystyczne dla zapalenia prostaty pojawiają się nagle, wtedy mamy do czynienia z ostrym zapaleniem prostaty. Jeżeli z kolei objawy rozwijają się powoli i trwają przez dłuższy czas, mówimy wówczas o przewlekłym zapaleniu prostaty.

W przypadku ostrego zapalenia prostaty typowymi objawami są:

  • wysoka temperatura,
  • silne bóle w okolicach krocza i podbrzusza,
  • trudności w oddawaniu moczu,
  • bolesne i częste parcie na mocz,
  • uczucie pieczenia w trakcie oddawania moczu,
  • powiększony gruczoł krokowy,
  • ból i obrzęk prostaty,
  • zatrzymanie moczu (rzadko).

Objawy zapalenia prostaty są podobne jak w przypadku postaci ostrej zapalenia prącia, jednakże częściej dochodzi do nasilenia bolesnych objawów. Trudności w oddawaniu moczu to niejedyny problem, jaki wiąże się z zapaleniem prostaty. Poza tym objawem może pojawić się także problem w postaci przedwczesnego lub bolesnego wytrysku.

Przewlekłe zapalenie prostaty wiąże się z obniżeniem jakości nasienia lub zabarwieniem spermy krwią. Wszystkie te czynniki powodują obniżenie libidoi sprawiają, że mężczyzna może nie mieć ochoty na seks. Objawy przewlekłego zapalenia stercza, niezależnie od przyczyny są podobne. Osoba dotknięta schorzeniem może zauważyć u siebie:

  • ból o zmiennym natężeniu w podbrzuszu, mosznie, jądrach, kroczu i udach; wyraźna bolesność uciskowa prostaty podczas badania per rectum,
  • częstomocz dzienny i nocny,
  • trudności w oddawaniu moczu,
  • pieczenie podczas mikcji,
  • parcia naglące,
  • krwiomocz,
  • przewczesny wytrysk,
  • ból w trakcie wytrysku,
  • obecność krwi w spermie,
  • zmniejszenie ilości spermy lub całkowity jej brak,
  • problemy z potencją i erekcją.

Rzadką odmianą zapalenia stercza jest prostatodynia, która charakteryzuje się cieżkim przebiegiem. Jej objawy obejmują silne bóle stercza, bóle w okolicach krocza i podbrzuszu. Pojawiają się silne zaburzenia mikcyjne (częstomocz i osłabienie siły strumienia moczu). Występują:

  • rozdrażnienie,
  • zniechęcenie,
  • przygnębienie i niepokój,
  • nerwica.

Obecne są także zaburzenia funkcji seksualnych. Choroba charakteryzuje się okresami remisji i zaostrzenia.

Długotrwałe występowanie tych dolegliwości, ich nawracanie i niekiedy niecałkowite ustępowanie podczas leczenia może powodować obniżenie zadowolenia z życia, negatywnie wpływając na samopoczucie i powodując zaburzenia sfery emocjonalnej, nierzadko bardzo poważne, takie jak depresja czy nerwica.

4. Leczenie zapalenia stercza

W związku z nie do końca znanymi przyczynami i mechanizmem powstawania CPPS zasady leczenia tej choroby nie są obecnie jednoznacznie opracowane.

Z pewnością niezależnie od wyniku posiewu moczu rozpoczyna się terapię antybiotykami z grupy fluorochinolonów, trwającą co najmniej 6 tygodni. Takie leczenie wbrew temu, co się wydaje, jest zwykle skuteczne.

Dodatkowo często włącza się także niesteroidowe leki przeciwzapalne (działające przeciwzapalnie i przeciwbólowo) oraz, Istnieją również przesłanki o skuteczności finasterydu czy leków ziołowych.

Jako leczenie uzupełniające można zastosować fizjoterapię opierającą się na masażu stercza, ćwiczeniach rozluźniających mięśnie miednicy czy nagrzewaniu przezodbytniczym. Często także bardzo ważnym elementem leczenia będzie skierowanie chorego na psychoterapię.

Leczenie zapalenia prostaty jest uzależnione od rodzaju zapalenia, jednak najczęściej stosowanymi metodami leczenia są:

  • antybiotykoterapia trwająca co najmniej 6 tygodni (najczęściej są to antybiotyki z grupy fluorochinolonów)
  • odpowiednia dieta – unikanie alkoholu, ostrych potraw, przyjmowanie odpowiedniej ilości płynów,
  • higiena miejsc intymnych,
  • ograniczenie kontaktów seksualnych,
  • masaż stercza i inne metody fizykoterapeutyczne,
  • podawanie leków niesteroidowych.

Celem leczenia jest pozbycie się infekcji i zapobiegnięcie powikłaniom. W czasie leczenia oprócz antybiotyków stosuje się też leki przeciwgorączkowe, przeciwbólowe i zmiękczające masy kałowe.

W związku z teorią o wysokim ciśnieniu śródcewkowym, pacjentom podaje się również leki blokujące receptory alfa adrenergiczne, zwłaszcza uroselektywną tamsulosynę, z którą łączy się największe nadzieje.

W niektórych przypadkach pacjentom zaleca się stosowanie finasterydu czy leków ziołowych.

W przypadku zaburzeń mikcyjnych stosowane leki cholinolityczne. Zaleca się wtedy dużo odpoczynku.

Nie należy unikać wizyty u lekarza, ponieważ zwlekanie może doprowadzić do przykrych konsekwencji, takich jak posocznica, przewlekłe zapalenie prostaty bądź ropień prostaty. W takich przypadkach niezbędna jest operacja.

Aby tego uniknąć, mężczyźni w wieku 40 lat lub powyżej powinni poddawać się wczesnym badaniom odbytnicy, podczas których sprawdzany jest gruczoł krokowy.

Leia também:  Jakie Są Objawy Ciąży W Drugim Tygodniu?

Zaleca się ograniczenie poziomu cholesterolu we krwi, poprawienie krążenia w okolicy prostaty, a także wyeliminowanie używek typu:

  • tytoń,
  • napoje alkoholowe,
  • kofeina,
  • ostre i niezdrowe potrawy.

W leczeniu prostatodyni, oprócz leczenia farmakologicznego stosowana jest także psychoterapia.

Jako leczenie uzupełniające można zastosować fizjoterapię opierającą się na masażu stercza, ćwiczeniach rozluźniających mięśnie miednicy czy nagrzewaniu przezodbytniczym.

Skorzystaj z usług medycznych bez kolejek. Umów wizytę u specjalisty z e-receptą i e-zwolnieniem lub badanie na abcZdrowie Znajdź lekarza.

Zapalenie prostaty – przyczyny, objawy i leczenie

Jak wyciągnąć kleszcza? Dlaczego nigdy nie wolno go smarować żadnymi substancjami? Jak radzić sobie tymi z pajęczakami przenoszącymi groźne choroby?

Nieskutecznie walczysz z problemem suchych i pozadzieranych skórek przy paznokciach? Chcesz je wycinać? Sprawdź, co z tym zrobić, jak pielęgnować skórki i paznokcie?

Odpowiednia fizjoprofilaktyka znacznie zmniejszy ryzyko upadków, bólów kręgosłupa czy wady postawy. Poprawi też jakość życia, szczególnie osób starszych.         

Zmieniająca się moda nie zawsze idzie w parze ze zdrowiem. O zdrowych i niezdrowych butach rozmawiamy z lekarzem ortopedą i traumatologiem dr. n. med. Cezarym Michalakiem.

Plaża to miejsce, gdzie beztrosko relaksujemy się w promieniach słońca. Opalanie to jednak także zagrożenie dla nieprzygotowanych. O czym pamiętać? 

Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego (prostaty)

Gruczoł krokowy (inne nazwy: prostata, stercz) jest narządem występującym u mężczyzn. Ma kształt i wielkość orzecha włoskiego. Znajduje się tuż pod pęcherzem moczowym, otaczając cewkę moczową. Produkuje specjalny płyn, który jest ważnym składnikiem nasienia (spermy).

Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego rozpoznaje się, gdy objawy zapalenia stercza utrzymują się dłużej niż 3 miesiące.

Najczęstsza postać choroby nie jest wynikiem zakażenia (niebakteryjne przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego) i określana jest terminem „zespół przewlekłego zapalenia stercza/przewlekłego bólu w miednicy”.

Przyczyny tej postaci przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego nie są w pełni poznane.

Spośród wielu możliwych przyczyn wymienia się stres, zaburzenia psychiczno-emocjonalne, zaburzenia hormonalne oraz zaburzenia autoimmunologiczne.

Rzadziej przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego może być spowodowane przewlekłym zakażeniem bakteryjnym (przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego). Najczęstszą przyczyną są bakterie Gram-ujemne, takie jak Escherichia coli (przyczyna w 80% przypadków), Klebsiella lub Proteus.

Bakterie z okolicy ujścia cewki moczowej mogą wnikać do tkanek stercza, przemieszczając się w świetle cewki moczowej, albo do zakażenia gruczołu krokowego może dochodzić w wyniku wcześniejszego zakażenia układu moczowego (bakterie pochodzą z zakażonego moczu).

Zwykle u mężczyzn z tą postacią przewlekłego zapalenia stercza występują nawracające zakażenia układu moczowego i zapalenie stercza jest wywołane tymi samymi bakteriami, co zakażenie układu moczowego.

Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego nie jest chorobą przenoszoną drogą płciową, dlatego nie ma potrzeby zbierania wywiadów dotyczących partnerów seksualnych, gdyż nie są oni narażeni na zakażenie, jak również nie stanowią źródła zakażenia.

Jak często występuje przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego?

Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego jest bardzo częstą chorobą i szacuje się, że występuje u 20% mężczyzn w jakimś okresie ich życia (niektóre dane wskazują, że może to być nawet 50%).

Najczęściej dotyczy mężczyzn w wieku 35–50 lat. Bakteryjne przewlekłe zapalenie stercza to ok. 5–10% wszystkich przypadków.

Ponad 90% przypadków to zespół przewlekłego zapalenia stercza/przewlekłego bólu w miednicy.

Jak się objawia przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego?

Przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego przebiega z okresami zaostrzeń (nasilenie objawów) oraz remisji (znaczne zmniejszenie dolegliwości). W okresie zaostrzenia występują miejscowe objawy typowe dla ostrego zapalenia stercza.

Jest to ból odczuwany zwykle w kroczu, u nasady członka, w okolicy odbytu, niekiedy nad spojeniem łonowym, a nawet w krzyżach. Ból może promieniować do członka i moszny. Bolesne może być oddawanie moczu i stolca.

Mogą występować objawy zakażenia układu moczowego takie jak częste parcie na mocz, bolesne parcie na mocz, pieczenie lub ból w cewce moczowej podczas mikcji, trudności w oddawaniu moczu.

Zwykle nie ma gorączki oraz innych ogólnych objawów zakażenia. W okresach pomiędzy zaostrzeniami zwykle również odczuwany jest przewlekły ból, jednak o znacznie mniejszym nasileniu, a także mogą wystąpić łagodne dolegliwości dyzuryczne (częstsze parcie na mocz, nagła potrzeba oddania moczu). Podczas badania palcem gruczoł krokowy jest tkliwy, a w okresie zaostrzenia bardzo bolesny.

W zespole przewlekłego zapalenia stercza/przewlekłego bólu w miednicy głównym objawem jest również ból o charakterze i lokalizacji, jak w bakteryjnym zapaleniu gruczołu krokowego, tj. ból odczuwany zwykle w kroczu, u nasady członka, w okolicy odbytu, niekiedy nad spojeniem łonowym lub w krzyżach. Ból może promieniować do członka i moszny.

Inne dolegliwości, które mogą towarzyszyć temu bólowi to: ból lub pieczenie podczas oddawania moczu, ból lub dyskomfort po wytrysku nasienia, ból w pachwinach, pieczenie lub ból cewki moczowej, uczucie niecałkowitego opróżniania pęcherza, zmniejszenie popędu płciowego.

Niektórzy mężczyźni z tą postacią zapalenia stercza zgłaszają okresowo obecność krwi w nasieniu lub w moczu. U części pacjentów występują również objawy ogólne w postaci uczucia stałego zmęczenia oraz bólu wielu okolic ciała.

Podczas badania palcem gruczoł krokowy może być tkliwy, jednak u części mężczyzn z tą postacią przewlekłego zapalenia stercza nie stwierdza się nieprawidłowości podczas badania gruczołu krokowego przez odbytnicę.

Niebakteryjne przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego może również przebiegać bez objawów i dolegliwości i jest rozpoznawane na podstawie nieprawidłowych wyników badań (zwiększone stężenie PSA) po wykluczeniu innych chorób stercza, przede wszystkim raka.

Co robić w razie wystąpienia objawów przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego?

Wystąpienie objawów (np. krew w nasieniu lub moczu) i dolegliwości (ból, zaburzenia oddawania moczu) powinno być powodem niezwłocznego zgłoszenia się do lekarza, gdyż konieczna jest diagnostyka w celu wykluczenia groźnych przyczyn, takich jak rak stercza lub rak pęcherza moczowego.

Dolegliwości spowodowane zapaleniem gruczołu krokowego są bardzo uciążliwe i zwykle mężczyźni szukają pomocy lekarskiej.

Jak lekarz ustala diagnozę objawów przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego?

Zgłaszane przez mężczyznę dolegliwości wskazują na przyczynę w obrębie układu moczowo-płciowego i zapalenie gruczołu krokowego stanowi jedną z możliwych przyczyn. Jeżeli stercz podczas badania palcem przez odbytnicę jest tkliwy lub bolesny, lekarz podejrzewa bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, zwłaszcza jeżeli jednocześnie objawy wskazują na zakażenie układu moczowego.

Wykonuje się ogólne badanie moczu i posiew moczu. Jeżeli wyniki potwierdzają zakażenie układu moczowego (wynik posiewu moczu jest dodatni), wykonuje się dalsze badania w celu wykluczenia nieprawidłowości układu moczowego.

Zwykle pierwszym badaniem jest USG układu moczowego (nerek, pęcherza moczowego wypełnionego oraz po opróżnieniu). Konieczne mogą być dalsze badania obrazowe (np.

urografia, TK jamy brzusznej lub miednicy), endoskopowe (cystoskopia, uretroskopia) lub czynnościowe (uroflometria, badanie urodynamiczne).

Jeżeli wynik posiewu moczu jest ujemny i nie stwierdzono nieprawidłowości w układzie moczowo-płciowym, które byłyby przyczyną dolegliwości, pobiera się do badania wydzielinę gruczołu krokowego.

W tym celu lekarz palcem (jak podczas badania przezodbytniczego stercza) masuje gruczoł krokowy przez około minutę, aby uzyskać wypływającą z cewki moczowej wydzielinę gruczołu krokowego. Wydzielina jest badana pod mikroskopem oraz wykonuje się posiew na obecność bakterii.

Widoczna pod mikroskopem nieprawidłowo duża liczba leukocytów potwierdza stan zapalny gruczołu krokowego. Dodatni wynik posiewu wydzieliny stercza potwierdza obecność bakteryjnego zapalenia gruczołu krokowego.

Inny sposób wykrywania bakteryjnego zakażenia stercza polega na wykonaniu posiewu dwóch próbek moczu. Pierwsza próbka pochodzi standardowo ze środkowego strumienia, a drugą próbkę pobiera się z moczu oddanego tuż po masażu stercza.

Liczba bakterii w drugiej próbce większa o 100 CFU/ml świadczy o bakteryjnym zapaleniu stercza.

Eksperci uważają, że posiew nasienia jest nieprzydatny do rozpoznania zapalenia gruczołu krokowego i nie zalecają jego wykonywania. W niektórych sytuacjach (np.

obecność krwi w nasieniu, stale zwiększona liczba leukocytów w moczu) urolog może podejrzewać gruźlicę układu moczowo-płciowego i zlecić badania w tym kierunku.

Zwykle wykonuje się również oznaczenie stężenia PSA we krwi. W zapaleniu stercza wynik często jest powyżej normy.

Badanie należy powtórzyć po zakończeniu leczenia antybiotykiem przez 4–6 tygodni i ustąpieniu dolegliwości (nie wcześniej niż po upływie 3 mies. od zakończenia leczenia, aby wynik był wiarygodny).

Leia também:  Ból łechtaczki – przyczyny, objawy, leczenie

Wynik w normie świadczy o tym, że przyczyną poprzedniego nieprawidłowego wyniku było zapalenie stercza.

Jeżeli po wykonaniu wyżej wymienionych badań nie znaleziono innej przyczyny dolegliwości oraz nie potwierdzono bakteryjnego zakażenia stercza, wstępnie rozpoznaje się zespół przewlekłego zapalenia stercza/przewlekłego bólu w miednicy.

Jeżeli stężenie PSA we krwi jest powyżej normy, urolog może zaproponować wykonanie biopsji stercza w celu wykluczenia raka gruczołu krokowego.

W przypadku mężczyzn o zwiększonym ryzyku chorób przenoszonych drogą płciową (jak rzeżączka, zakażenie chlamydiami, zakażenie rzęsistkiem pochwowym) wykonuje się badania (posiew moczu, posiew wydzieliny z cewki moczowej, wymaz z cewki moczowej) w celu ich wykluczenia.

Jakie są sposoby leczenia przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego?

Antybiotyki

Jeżeli wyniki badań potwierdzają lub wskazują na bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, leczenie polega na przedłużonym (zwykle 6–8 tyg., nie krócej niż 4 tyg.) doustnym stosowaniu antybiotyku. Typowo stosowane w tym przypadku leki to antybiotyki z grupy fluorochinolonów lub sulfametoksazol+trimetoprim, rzadziej inny antybiotyk dobrany na podstawie wyniku posiewu wydzieliny stercza.

W przypadku mężczyzn o zwiększonym ryzyku chorób przenoszonych drogą płciową (np.

liczni partnerzy seksualni, stosunki płciowe z różnymi partnerami bez zabezpieczenia prezerwatywą) często w pierwszej kolejności lekarz zaleca ofloksacynę, gdyż antybiotyk ten jest również skuteczny w przypadku zakażeń przenoszonych drogą płciową (rzeżączka, zakażenie chlamydiami).

Leczenie antybiotykiem należy stosować co najmniej przez 4 tygodnie, nawet jeżeli dolegliwości ustąpią szybciej. Jeżeli dolegliwości nie ustąpiły całkowicie (chociaż jest poprawa) po 6 tygodniach leczenia antybiotykiem, lekarz zwykle zaleca dalsze jego stosowanie do 8, a nawet 12 tygodni.

Jeżeli leczenie antybiotykiem prowadzi do ustąpienia dolegliwości, ale objawy za każdym razem szybko wracają po zakończeniu leczenia, skuteczne może być przewlekłe codzienne przyjmowanie małej dawki leku przeciwbakteryjnego.

Leki wspomagające

Poza antybiotykiem lekarz zwykle zaleca, zwłaszcza w pierwszym okresie leczenia, lek przeciwzapalny i przeciwbólowy (np. ibuprofen, naproksen), w czopkach lub tabletkach. Często, zwłaszcza u starszych mężczyzn, zaleca się również leki poprawiające odpływ moczu z pęcherza (np. doksazosyna, tamsulozyna, alfuzosyna) lub finasteryd, lek zmniejszający wielkość gruczołu krokowego.

Leczenie chirurgiczne

Bakteryjne przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego leczy się antybiotykami, jednak w niektórych sytuacjach urolog może uważać, że istnieją wskazania do przezcewkowej resekcji stercza. Tak może być, gdy badania wykażą obecność kamieni sterczowych (drobnych uwapnionych złogów w kanalikach gruczołów stercza), które są rezerwuarem bakterii.

Drugim wskazaniem może być sytuacja, gdy objawy zapalenia stercza każdorazowo nawracają wkrótce po zakończeniu leczenia antybiotykiem.

Przyjmuje się wówczas, że w gruczole krokowym istnieje ognisko przewlekłego zakażenia bakteryjnego, którego nie można wyleczyć antybiotykami i usunięcie go metodą chirurgiczną zapobiegnie dalszym nawrotom bakteryjnego zapalenia gruczołu krokowego.

Zmiany zachowań i diety

Zwykle lekarz zaleca mężczyznom z przewlekłym zapaleniem gruczołu krokowego, aby unikali sytuacji związanych z uciskiem krocza, w których stercz ulega mechanicznemu podrażnieniu (np. jazda na rowerze, jazda konna).

Niektórzy eksperci uważają, że należy unikać ostrych pokarmów, ograniczyć spożywanie kofeiny, alkoholu, syntetycznych napojów gazowanych (np. coca-cola) oraz zaprzestać palenia tytoniu.

W celu zmniejszenia dolegliwości bólowych można spróbować stosować nasiadówki w ciepłej wodzie.

Ejakulacje lecznicze i masaż stercza

Niektórzy eksperci uważają, że częste ejakulacje (nie rzadziej niż co 3 dni) przynoszą korzyść w przewlekłym zapaleniu gruczołu krokowego, gdyż pobudzają przepływ wydzieliny w kanalikach gruczołów stercza.

Niektórzy urolodzy w tym celu wykonują w odstępach czasu masaż gruczołu krokowego.

Zabieg ten polega na dość mocnym uciskaniu palcem całej powierzchni stercza w kierunku od krawędzi bocznych do środka, co może na jakiś czas zmniejszyć nasilenie dolegliwości bólowych u niektórych mężczyzn.

Leczenie zespołu przewlekłego zapalenia stercza/przewlekłego bólu w miednicy jest z zasady trudne, gdyż nie jest znana przyczyna tego zaburzenia.

Choroba dotyczy wielu mężczyzn (jest to 90% wszystkich przypadków przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego) i często w znacznym stopniu upośledza ich jakość życia. W różnych okresach dolegliwości mogą nasilać się bez oczywistej przyczyny oraz ustępować samoistnie bez leczenia.

Szukając pomocy, mężczyźni zgłaszają się po pomoc do kolejnych lekarzy, głównie urologów.

Pomimo że badania nie wykazały obecności bakteryjnego zakażenia stercza, zwykle w pierwszej kolejności lekarz zaleca leczenie antybiotykiem, podejrzewając, że może to jednak być bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, a wyniki posiewów były fałszywie ujemne. Postępowanie takie jest zalecane przez zdecydowaną większość ekspertów i w części przypadków uzyskuje się ustąpienie dolegliwości.

Zwykle zaleca się modyfikacje stylu życia przedstawione wyżej w zakresie unikania pewnych zachowań mogących prowadzić do mechanicznego drażnienia stercza (np. jazda na rowerze, jazda konna) oraz unikania pewnych produktów i napojów oraz zaprzestania palenia tytoniu.
Leczenie farmakologiczne polega na stosowaniu leków, tzw.

alfa-blokerów, poprawiające odpływ moczu z pęcherza (np. doksazosyna, tamsulozyna, alfuzosyna) lub finasterydu, leku zmniejszającego wielkość gruczołu krokowego. W celu zmniejszenia dolegliwości bólowych stosuje się leki przeciwzapalne i przeciwbólowe (np.

ibuprofen, naproksen), często w czopkach, oraz nasiadówki w ciepłej wodzie.

W leczeniu zespołu przewlekłego zapalenia stercza/przewlekłego bólu w miednicy stosuje się jeszcze takie metody, jak: akupunktura, elektroakupunktura, stymulacja nerwów, wstrzyknięcia toksyny botulinowej (botoksu), leki przeciwdepresyjne lub stosowane w leczeniu padaczki, leki rozluźniające mięśnie, psychoterapię, różne techniki treningu behawioralnego, techniki relaksacyjne, częste, regularne ejakulacje, resekcję gruczołu krokowego (tylko w przypadkach bardzo nasilonych dolegliwości, gdy inne sposoby leczenia były nieskuteczne.

Czy możliwe jest całkowite wyleczenie przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego?

W przypadku bakteryjnego przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego trwałe wyleczenie uzyskuje się u około 50–60% mężczyzn. U pozostałych choroba nawraca po jakimś czasie, a niekiedy występują liczne nawroty w ciągu roku.

Całkowite wyleczenie w zespole przewlekłego zapalenia stercza/przewlekłego bólu w miednicy uzyskuje się rzadziej, niż w zapaleniu bakteryjnym. Natomiast w przypadku tej postaci choroby zdarza się, że dolegliwości ustępują samoistnie i trwale.

Co trzeba robić po zakończeniu leczenia przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego?

Gdy objawy ze strony układu moczowo-płciowego utrzymują się po zakończeniu leczenia antybiotykiem, konieczna jest dalsza ocena przez urologa w celu wykluczenia przyczyny leżącej u podłoża zapalenia stercza, takiej jak przeszkoda w odpływie moczu z pęcherza.

Po zakończeniu leczenia antybiotykiem lekarz może zlecić wykonanie kontrolnego posiewu wydzieliny stercza lub moczu pobranego po masażu stercza. Jeżeli stężenie PSA we krwi było nieprawidłowo duże, należy wykonać badanie kontrolne (nie wcześniej niż 3 mies. po zakończeniu leczenia zapalenia stercza).

Gdy wynik tego oznaczenia jest również nieprawidłowy, konieczne mogą być dalsze badania, zwłaszcza w celu wykluczenia raka gruczołu krokowego.

Co robić, aby uniknąć zachorowania na przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego?

Bakteryjne przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego może być powikłaniem zakażenia układu moczowego, zwłaszcza gdy występuje przeszkoda w odpływie moczu z pęcherza. Skuteczne leczenie tych zaburzeń prowadzi do uniknięcia części przypadków zapalenia stercza.

Innym czynnikiem ryzyka są zakażenia przenoszone drogą płciową, a unikanie ryzykownych zachowań seksualnych pozwala uniknąć części zachorowań. Skuteczne, tzn.

odpowiednio długie, leczenie aktualnego epizodu bakteryjnego zapalenia stercza jest najpewniejszym sposobem uniknięcia nawrotu choroby w bliskiej przyszłości.

Przyczyny zespołu przewlekłego zapalenia stercza/przewlekłego bólu w miednicy są niejasne, dlatego nie są znane pewne sposoby zapobiegania tej chorobie. Wydaje się, że stany przewlekłego stresu sprzyjają wystąpieniu tego zespołu, dlatego ich unikanie może być sposobem zapobiegania części przypadków tej postaci zapalenia stercza.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*