Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn

Zapalenie cewki moczowej u mężczyznStan zapalny cewki moczowej to przykra dolegliwość dolnego odcinka dróg moczowych, występująca tak u kobiet, jak u mężczyzn, wywoływana poprzez rozmaite czynniki etiologiczne, przeważnie przenoszone drogą płciową. Wyróżnia się zapalenie rzeżączkowe (swoiste) oraz nierzeżączkowe (nieswoiste).

Rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej wywołane jest przez bakterie Neisseria gonorrhoeae; nierzeżączkowe – najczęściej przez Chlamydię trachomatis, rzadziej przez zakażenia bakteryjne lub działania toksyczne substancji wydalanych wraz z moczem. Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej zdecydowanie częściej występuje u kobiet.

Zapalenie może mieć charakter ostry lub przewlekły. Bardzo istotne jest skuteczne likwidowanie wszelkich stanów zapalnych dolnego odcinka dróg moczowych oraz niedopuszczenie do ich trwałego zapalenia w postaci utajonej oraz bezobjawowej, gdyż może to prowadzić do niewydolności nerek, a nawet mocznicy czy posocznicy.

Objawy:

  • wyciek z cewki moczowej
  • ból podczas oddawania moczu
  • częstomocz
  • swędzenie zewnętrznego ujścia cewki moczowej
  • upławy (u kobiet, ale tylko w 50 procentach)
  • brak objawów ogólnych

Z powyższymi objawami należy się udać albo do lekarza ginekologa, albo do lekarza urologa. Każdy z nich przepisze odpowiednie – bakteriobójcze i moczopędne – leki (najczęściej Furaginę, gdyż jej spektrum oddziaływania jest bardzo szerokie).

Zapalenie cewki moczowej u mężczyznLeczenie:

Leczenie jest doustne (czasem bywa antybiotykowe) i obowiązuje obydwojga partnerów seksualnych, którym do czasu wyleczenia zaleca się powstrzymanie od kontaktów seksualnych.

Wskazane jest także w czasie trwania kuracji stosowanie jakichś suplementów z żurawiną działających osłonowo na drogi moczowe (ProUro, Urinal, Femisept URO).

Dobrze jest je przyjmować jeszcze przez jakiś czas, profilaktycznie, po zakończeniu kuracji farmakologicznej, Nie bez znaczenia dla zapalenia cewki moczowej są też ciepłe kąpiele – łagodzą swędzenie i wyciszają ból.

Zapalenie cewki moczowej jest tą dolegliwością, która niestety lubi powracać. W takim przypadku dobrze jest zrobić posiew moczu w celu dokładnego zidentyfikowania bakterii.

  • urolog
  • ginekolog
  • mocz posiew ilościowy
  • mocz analiza ogólna

POWRÓT

Tagi:

cewka moczowa, zapalenie, rzeżączka, chlamydia trachomatis

*Wszystkie artykuły medyczne prezentowane na stronie są zgodne z wiedzą medyczną, ale żaden nie może być traktowany jako diagnoza lekarska, lecz wyłącznie jako materiał edukacyjny. W przypadku zaobserwowania u siebie niepokojących objawów należy skonsultować się z lekarzem.

Zwężenie cewki moczowej u mężczyzn • Medycyna Rodzinna 6/2004 • Czytelnia Medyczna BORGIS

© Borgis – Medycyna Rodzinna 6/2004, s. 284-290

  • Radosław Starownik, Krzysztof Bar, Robert Klijer, Marek Urban
  • Zwężenie cewki moczowej u mężczyzn
  • Urethral stricture in male patients

z Katedry i Kliniki Urologii Akademii Medycznej w LublinieKierownik Katedry: prof. dr hab. Krzysztof Bar

SummaryStricture of the urethra narrows the urethral channel and is generally caused by cicatrix from trauma of urethra or old inflammation. It is seen in both sexes but is more common in the male. In this article urethral stricture pathology, diagnostic techniques and treatment has been introduced.

Key words: urethra, urethral stricture, treatment.

Zwężenie męskiej cewki moczowej (z.c.m.) jest problemem notowanym od ponad 2500 lat. Pomimo upływającego czasu jest jednym z częściej spotykanych schorzeń dotyczących dolnego odcinka dróg moczowych, z którym lekarz specjalista spotyka się w swojej praktyce zawodowej.

Zwężenie cewki moczowej spowodowane jest uszkodzeniem lub zniszczeniem tkanek ściany cewki. Proces gojenia powoduje zmniejszenie obwodu cewki moczowej, przez co zmniejsza się jej światło przekroju.

Podrażnienie moczem we wczesnym okresie po urazie miejsca uszkodzenia jest dodatkowym czynnikiem nasilającym miejscowy stan zapalny.

Może to prowadzić w przyszłości do całkowitego zamknięcia światła cewki.

Obraz kliniczny nie jest charakterystyczny, a objawy związane ze zwężeniem cewki moczowej są takie same jak w przypadku powiększonego gruczołu krokowego lub przerośniętej szyi pęcherza moczowego. Prawidłowe rozpoznanie przyczyny występowania przeszkody podpęcherzowej jest warunkiem wdrożenia odpowiedniego leczenia.

  1. Cewka moczowa męska jest długim przewodem, ciągnącym się od szyi pęcherza moczowego do przedniego końca prącia.
  2. Anatomicznie dzieli się na:
  3. 1) część tylną – od szyi pęcherza moczowego do zwieracza zewnętrznego oraz
  4. 2) część przednią – od zwieracza zewnętrznego do ujścia zewnętrznego cewki.

W cewce męskiej wyróżnia się w tylnym odcinku: część sterczową i błoniastą, natomiast przednią stanowi część gąbczasta, w skład której wchodzi część opuszkowa oraz zwisająca (ryc. 1).

Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn

Ryc. 1. Podział męskiej cewki moczowej.

Długość cewki moczowej jest bardzo zmienna. U dorosłego mężczyzny mierzy ona od 15 do 20 cm i jest zależna od stanu prącia, przez które przebiega.

W przebiegu cewki moczowej w warunkach fizjologicznych występują trzy miejsca zwężone (tzw. cieśnie) oraz trzy odcinki poszerzone.

Miejscami o mniejszym przekroju światła są: ujście zewnętrzne cewki (o średnicy 5 mm), ujście wewnętrzne, w którym cewka wychodzi z pęcherza moczowego oraz odcinek, w którym cewka moczowa przebija przeponę moczowo-płciową.

W warunkach anatomicznych naturalne poszerzenie światła występuje w obrębie żołędzi (dół łódkowaty cewki moczowej), w obrębie przedniego odcinka opuszki prącia, gdzie uwypukla się głównie dolna ściana cewki (dół opuszki) o średnicy około 13 mm oraz w części sterczowej.

W prawidłowych warunkach cewka moczowa ma średnicę około 10 mm, natomiast powierzchnia przekroju wynosi około 78 mm. Jeżeli średnica cewki zmniejszy się o połowę, to światło cewki zredukuje się o około 25%. W praktyce powoduje to widoczne upośledzenie odpływu moczu.

PATOGENEZA Z.C.M.

Zwężenie cewki moczowej pojawia się wraz z rozwojem tkanki włóknistej, która zastępuje prawidłową strukturę ciała gąbczastego.

Badania histologiczne i immunohistochemiczne wykazały znaczne zmiany w budowie mikroskopowej zwężonego fragmentu ściany cewki moczowej. W przeciwieństwie do prawidłowej ściany cewki, w miejscu zwężenia warstwa nabłonka jest znacznie pogrubiała.

Znajdująca się poniżej tkanka łączna zawiera gęstą, zbitą warstwę włókien kolagenu głównie typu I. Zmiana stosunku ilościowego I do III typu kolagenu na korzyść I, tłumaczyć może zmniejszoną podatność tkanki bliznowatej na rozciąganie.

W związku z wystąpieniem mało podatnego na rozciąganie fragmentu cewki, u chorego rozwijają się objawy przeszkody podpęcherzowej.

Odcinek cewki znajdujący się powyżej miejsca zwężenia ulega rozszerzeniu, w którym często rozwija się stan zapalny. Dodatkowa infekcja nasila tworzenie się tkanki włóknistej, która może wnikać w ciało gąbczaste.

W przypadku występowania znacznych trudności w odpływie moczu, przewody sterczowe ulegają poszerzeniu. Zastój wydzieliny w miąższu gruczołu krokowego powoduje nasilenie miejscowych zmian zapalnych, które mogą prowadzić do powstania nacieku okołocewkowego, ropnia, a w konsekwencji przetoki. Często proces zapalny wtórnie obejmuje jądro wraz z najądrzem.

W miejscu zwężenia, zwłaszcza przy często stosowanym leczeniu rozszerzadłami, może dojść do anaplazji nabłonka i jego zrakowacenia.

PRZYCZYNY WYSTĘPOWANIA Z.C.M.

Zwężenie cewki moczowej może być wrodzone, częściej jednak powstaje po zadziałaniu różnego rodzaju czynnika zewnętrznego.

Wrodzone zwężenie cewki moczowej spotyka się niezmiernie rzadko. Przeważnie jest to zmiana pojedyncza, występująca w 70% w części opuszkowej cewki moczowej, w 50% przypadków nie przekracza 1 cm długości.

Zwężenie cewki moczowej może występować w różnej formie: od podłużnego zgrubienia śluzówki ściany cewki, aż po całkowite zamknięcie jej światła przez zbitą tkankę włóknistą przenikającą ciało gąbczaste prącia.

Często zwężenie cewki moczowej towarzyszy poważniejszym wadom rozwojowym dróg moczowych, takim jak: spodziectwo czy wierzchniactwo. Zmiany o charakterze wrodzonym mogą występować zarówno w przedniej jak i tylnej części cewki moczowej.

W wieku wczesnodziecięcym spotyka się przewężenie cewki w postaci zastawek. Leczenie wrodzonego zwężenia cewki moczowej należy rozpocząć jak najwcześniej w związku z możliwością pojawienia się różnego rodzaju powikłań ogólnoustrojowych: zastoju moczu w górnym odcinku dróg moczowych, czy niewydolności nerek.

Leia também:  Alkoholowe choroby wątroby – jakie choroby wątroby wywołuje nadużywanie alkoholu?

Nabyte zwężenie cewki moczowej najczęściej jest wynikiem urazu lub procesu zapalnego toczącego się w obrębie cewki.

Uraz cewki moczowej może być spowodowany czynnikiem zewnętrznym lub wewnętrznym, który najczęściej jest pochodzenia jatrogennego.

Uraz zewnętrzny może powodować uszkodzenie zamknięte cewki moczowej, przy którym nie dochodzi do przerwania ściany cewki lub otwarte, mające miejsce w przypadku złamania miednicy, ran ciętych, postrzałowych i kłutych krocza oraz przy innych urazach tej okolicy. W tych przypadkach dochodzi do przerwania ściany cewki na całej grubości, aż do całkowitego rozerwania brzegów i rozejścia się kikutów. Często współwystępuje uszkodzenie pęcherza moczowego.

Wskutek tępego urazu krocza cewka moczowa jest miażdżona o spojenie łonowe i może dojść do jej pęknięcia. Uszkodzenie dotyczy przeważnie części opuszkowej lub błoniastej. Uszkodzenie ściany może być częściowe lub całkowite z przerwaniem ciągłości cewki moczowej. Tępy uraz krocza może być przyczyną tworzenia się zwężenia cewki nawet po wielu latach od chwili wypadku.

Uraz wewnętrzny jest zwykle jatrogenny. Powstaje w wyniku nieprawidłowego cewnikowania pęcherza moczowego, wziernikowania lub gwałtownego rozszerzenia zwężenia cewki. Może być skutkiem samogwałtu za pomocą różnego rodzaju narzędzi. Uszkodzeniu przy tego rodzaju urazach ulegają przede wszystkim część opuszkowa i sterczowa cewki.

Najczęściej jatrogenną przyczyną powstania zwężenia cewki moczowej są zabiegi endoskopowe wykonywane z powodu łagodnego lub nowotworowego rozrostu stercza oraz zmian chorobowych pęcherza moczowego, takich jak guz czy kamica. Przewężenia te umiejscawiają się w ujściu zewnętrznym oraz w części opuszkowej cewki, a częstotliwość ich występowanie ocenia się na około 15%.

Zwężenia cewki moczowej często powstają jako powikłanie operacyjnego usunięcia gruczołu krokowego w przypadku nowotworu lub wyłuszczenia gruczolaka przy łagodnym rozroście stercza.

Zakażenia bakteryjne dolnych dróg moczowych występują bardzo często. Większość spowodowana jest przez bakterie Gram-ujemne. Najczęściej spotykana jest Escherichia coli, która wywołuje około 80% zakażeń, rzadziej Staphylococcus saprophyticus (11%), Klebsiella, Proteus i enterokoki. W pozostałych przypadkach są to zakażenia mieszane.

Zwężenie cewki moczowej powstałe w wyniku zmian zapalnych w znacznej liczbie przypadków spowodowane jest zakażeniem Neisseria gonorrhoea oraz drobnoustrojami z grupy Chlamydia lub Ureaplasma.

Zakażenie dwoinką rzeżączki umiejscawia się w gruczołach przycewkowych, w których dochodzi do ropnego zapalenia z następowym wytworzeniem tkanki łącznej. Niewłaściwie leczone może doprowadzić do przewężenia cewki, które umiejscawia się przede wszystkim w dołku łódkowatym lub części opuszkowej.

Wyjątkowo powstają obecnie zwężenia cewki po przebytej gruźlicy dróg moczowych.

W dobie rozwiniętej antybiotykoterapii powikłania w postaci przewężeń po przebytym zakażeniu dwoinką rzeżączki spotyka się coraz rzadziej.

Zapalenie nieswoiste dotyczy cewki niezmiernie rzadko. Często związane jest z długotrwałym utrzymywaniem cewnika w pęcherzu moczowym, zwłaszcza u chorych nieprzytomnych. Najczęstsze przyczyny powodujące powstanie z.c.m. oraz położenie zmiany w cewce przedstawia tabela 1.

Tabela 1. Przyczyny powstawania z.c.m. oraz ich najczęstsza lokalizacja.

Przyczyna powstawania z.c.m. Miejsce występowania zwężenia
Neisseria gonorrhoea i inne zakażenia (chlamydia, gruźlica itp.) cz. opuszkowa i gąbczasta
uraz krocza oraz miednicy cewka przednia
elektroresekcja gruczołu krokowego (TURP) część opuszkowa oraz sterczowo-błoniasta
cewnikowanie pęcherza moczowego część błoniasta oraz szyja pęcherza
zmiany nowotworowe część błoniasta, cewka przednia

Przyczyna powstania z.c.m. Miejsce występowania zwężenia zakażenie Neisseria gonorrhoea, inne zakażenia (chlamydia, gruźlica itp.

) uraz krocza oraz miednicy, elektroresekcja gruczołu krokowego (TURP) cewnikowanie pęcherza moczowego, zmiany nowotworowe część opuszkowa i gąbczasta cewka przednia część opuszkowa oraz sterczowo-błoniasta część błoniasta oraz szyja pęcherza część błoniasta cewka przednia.

SYMPTOMATOLOGIA

Występowanie zwężenia cewki moczowej podejrzewamy u pacjenta, u którego pojawiły się objawy przeszkody podpęcherzowej (tab. 2).

Tabela 2. Objawy sugerujące występowanie zwężania cewki moczowej

Objawy przeszkody podpęcherzowej Objawy podrażnienia dróg moczowych
osłabienie strumienia moczu częstomocz
przerywany strumień moczu nokturia
wąski strumień moczu naglące parcie na mocz
trudności z rozpoczęciem mikcji, zatrzymanie moczu bolesne oddawanie moczu

Objawy przeszkody podpęcherzowej. Objawy podrażnienia dróg moczowych osłabienie strumienia moczu przerywany strumień moczu wąski strumień moczu trudności z rozpoczęciem mikcji zatrzymanie moczu częstomocz nokturia naglące parcie na mocz bolesne oddawanie moczu

Podstawowym objawem jest spowolnienie lub osłabienie siły strumienia moczu. Nierzadko może dojść do całkowitego zatrzymania moczu.

Do innych symptomów należą: przerywany strumień moczu oraz trudności z rozpoczęciem mikcji. Chory podaje w wywiadzie zwężenie oraz rozpryskiwanie się strumienia moczu.

Wszystkie te objawy świadczą o wzroście oporu w stosunku do przepływu moczu na poziomie cewki lub szyi pęcherza moczowego.

Bardzo często dodatkowo występują objawy związane z podrażnieniem dolnego odcinka dróg moczowych, takie jak: częstomocz, nokturia, naglące parcie na mocz oraz bolesne oddawanie moczu (tab. 2).

Częstomocz oraz naglące parcie na mocz przy przeszkodzie podpęcherzowej tłumaczy się wtórną nadczynnością mięśnia wypieracza pęcherza moczowego. Zaleganie moczu dodatkowo nasila częstomocz. Powyższe objawy mogą być również wynikiem występującej infekcji dróg moczowych, która często współtowarzyszy przeszkodzie w odpływie moczu.

Trudności w oddawaniu moczu lekarz diagnozuje w pierwszej kolejności na podstawie objawów subiektywnych zgłaszanych przez pacjenta. Kryterium to jest niewystarczające nawet wówczas, gdy utrudniony odpływ moczu istnieje w rzeczywistości.

Łagodne zwężenie cewki moczowej dzięki kompensacyjnemu przerostowi wypieracza pęcherza moczowego może pozostawać bezobjawowe. U tej części chorych zwężenie cewki stwierdza się, gdy cewnikowanie pęcherza moczowego kończy się niepowodzeniem. W przypadku zwężenia znacznie redukującego światło cewki moczowej, pojawiają się objawy przeszkody w odpływie moczu.

Przy zdekompensowanej przeszkodzie podpęcherzowej najpierw następuje osłabienie strumienia moczu, w dalszym zaś przebiegu narasta zaleganie aż do całkowitego zatrzymania moczu.

Częstym powikłaniem występowania utrudnionego odpływu moczu są: infekcja dróg moczowych, uchyłki oraz kamica pęcherza moczowego. Zmiany te dodatkowo nasilają dolegliwości związane z występowaniem przeszkody w odpływie moczu.

METODY DIAGNOSTYCZNE

Położenie i charakter zwężenia powinny być dokładnie określone przed przystąpieniem do leczenia.

W tym celu zbiera się wywiad chorobowy. W zależności od możliwości diagnostycznych jakimi dysponuje dany ośrodek terapeutyczny, można wykonać dodatkowe badania: radiologiczne, endoskopowe, urodynamiczne, ultrasonograficzne oraz laboratoryjne.

  • Badania te mają na celu: zlokalizowanie zwężenia, oznaczenie jego długości, wykazanie sprawności opróżniania pęcherza moczowego, określenie stanu górnych dróg moczowych i nerek oraz stwierdzenie ewentualnego współistnienia zakażenia dróg moczowych.
  • Do prawidłowego i dokładnego ustalenia rozpoznania zwężenia cewki moczowej możliwe jest wykonanie tylko części z tych badań.
  • WYWIAD CHOROBOWY, BADANIE PRZEDMIOTOWE

Istotnym czynnikiem decydującym o rozpoznaniu zwężenia cewki moczowej jest dokładnie zebrany wywiad chorobowy.

W trakcie rozmowy z pacjentem zwraca się szczególną uwagę na objawy związane z występowaniem utrudnionego oddawania moczu. Należy zapytać chorego o dolegliwości sugerujące podrażnienie dolnego odcinka dróg moczowych.

Pod uwagę bierze się schorzenia dodatkowe, urazy narządów miednicy oraz przebyte zabiegi operacyjne.

W trakcie badania fizykalnego należy obejrzeć żołądź oraz ujście zewnętrzne cewki moczowej. Dokładne badanie palpacyjne cewki na całym jej przebiegu pozwala wyczuć zwłókniałe jej fragmenty.

Tylna część cewki dostępna jest w trakcie badania per rectum.

Badanie palpacyjne pozwala na określenie miejsca, rozległości zwężenia oraz stopnia zajęcia ciała gąbczastego przez proces bliznowacenia.

Objawy utrudnionego odpływu moczu mogą być związane z łagodnym rozrostem stercza, zmianami rozrostowymi w cewce lub pęcherzu moczowym, kamicą oraz ciałami obcymi w cewce moczowej. W celu wykluczenia powiększenia gruczołu krokowego należy wykonać badanie palpacyjne per rectum, szczególnie u pacjentów po 50 roku życia.

  1. BADANIE INSTRUMENTALNE CEWKI MOCZOWEJ
  2. W celu ustalenia miejsca, długości oraz stopnia zwężenia w cewce można posłużyć się plastikowym cewnikiem pęcherzowym lub specjalnie przeznaczonymi do tego celu rozszerzadłami.
  3. Powyżej zamieściliśmy fragment artykułu, do którego możesz uzyskać pełny dostęp.
Leia também:  Carros Ford Ecosport em São Paulo com final da placa 1,2 Não blindado

Piśmiennictwo

1. Baskin L.S. et al.: Biochemical characterization and quantitation of the collagenous components of urethral stricture tissue. J. Urol. 1993; 150: 426-647. 2.Becker H.C. et al.: Transurethral laser urethrotomy with argon laser: experience with 900 urethrotomies in 450 patients from 1978 to 1993. Urol. Int. 1995; 55: 150-153. 3.Bochenek A., Reicher M.

: Cewka moczowa męska i jej gruczoły. (w) Anatomia człowieka. Tom II. PZWL, 1992; 594-600. 4.Brannan W.: Management of urethral strictures. J. Urol. 1985; 133: 442-443. 5.Devine C.J. et al.: Urethral stricture. (w) Campbell´s urology, 6th edition. W.B. Saunders Company. 1992; 2982-3006. 6.Milroy E.J.G. et al.

: A new treatment for urethral strictures: a permanently implanted urethral stent. J. Urol. 1989; 141: 1120-1122. 7.Milroy E.: Treatment of recurrent urethral strictures. J. Urol. 1996; 156: 78-79. 8.Thüroff J.: Zwężenie cewki moczowej. (w) Diagnostyka różnicowa w urologii. PZWL, 1998; 250: 328-329. 9.A., De Sy W.A.

: Surgical menagement of urethral strictures. Eur. Urol. 2000; 37/ 3.7:1-9. Verbaeys 4.

Zapalenie cewki moczowej – przyczyny, objawy i leczenie

Zapalenie cewki moczowej jest stanem zapalnym, który obejmuje dystalną część dróg moczowych. To choroba o różnej etiologii, która objawia się wyciekiem z cewki moczowej, uczuciem parcia na pęcherz i bólem w trakcie mikcji. Najczęściej przenosi się drogą płciową, podczas kontaktu z zainfekowanym partnerem.

Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn

Zapalenie cewki moczowej – warto wiedzieć

Na zapalenie cewki moczowej (łac. urethritis) chorują zarówno kobiety, jak i mężczyźni, choć panie – ze względu na swą budowę anatomiczną – znacznie częściej.

Żeńska cewka moczowa jest krótsza, a jej ujście ulokowane blisko odbytu i przedsionka pochwy, skąd łatwo mogą przenieść się różne chorobotwórcze drobnoustroje.

U mężczyzn cewka moczowa jest dłuższa i znajduje się na szczycie penisa. 

Cewka moczowa jest końcowym (dystalnym) odcinkiem dróg moczowych, który występuje w formie elastycznego przewodu.

Od pęcherza moczowego odgradza ją zwieracz, który chroni przed nietrzymaniem moczu, a w pewnym stopniu także nie dopuszcza do rozprzestrzeniania się zakażeń na wyższe piętra dróg moczowych. Ze względu na lokalizację, cewka moczowa ma stały kontakt ze środowiskiem zewnętrznym, a więc również z patogenami.

Na ogół do zapalenia cewki moczowej prowadzi zakażenie, do którego dochodzi w wyniku przeniesienia czynnika infekcyjnego w czasie wspomnianego już kontaktu płciowego.

Rzeżączkowe i nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej

O zapaleniu rzeżączkowym (swoistym) cewki moczowej mówi się w przypadku wykrycia obecności dwoinki rzeżączki (Neisseria gonorrhoeae). Nierzeżączkowe (nieswoiste) zapalenie cewki moczowej (non-gonococcal urethritis – NGU) stwierdza się, gdy nie ma potwierdzenia infekcji gonokokami.

Za NGU z reguły odpowiada bakteria Chlamydia trachomatis (nawet połowa przypadków zakażeń). Rzadziej nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej wywołują Ureaplazma urealyticum, Mycoplazma genitalium bądź Trichomonas vaginalis. Co istotne, w przypadku infekcji rzeżączkowej szybciej można zaobserwować objawy, ponieważ pojawiają się nawet w ciągu 4-7 dni od zakażenia.

Jeśli zaś chodzi o NGU, może być to okres sięgający nawet 2 tygodni. 

Warto zaznaczyć, że chlamydie u kobiet mogą przyczyniać się także do śluzowo-ropnego zapalenia szyjki macicy, zapalenia narządów miednicy mniejszej, zapalenia pęcherza moczowego, a także tworzenia zrostów i niepłodności czy ewentualnych powikłań położniczych. U mężczyzn Chlamydia trachomatis w niektórych przypadkach skutkuje m.in. zapaleniem jąder i najądrzy, a u noworodków odpowiada za zapalenie spojówek i płuc.

Drogi zakażenia oraz objawy – na co zwrócić uwagę?

Jak to zostało wspomniane, bakterie przenoszą się podczas współżycia płciowego, przez kontakt bezpośredni z błoną śluzową zakażonej osoby. Na zapalenie cewki moczowej najczęściej chorują osoby w młodym wieku, aktywne seksualnie, które preferują przygodne kontakty płciowe, mają wielu partnerów i nie używają prezerwatyw. 

Warto podkreślić, że wiele przypadków zapalenia cewki moczowej przebiega bezobjawowo – częściej ma to miejsce wśród kobiet (nawet w 50-70 proc. infekcji). Stąd też nieraz nie korzystają one z pomocy lekarza. Jeśli jednak symptomu wystąpią, u chorych obserwuje się przede wszystkim:

  • ból w trakcie mikcji (zwłaszcza podczas porannego oddawania moczu),
  • uczucie parcia na pęcherz,
  • świąd i podrażnienie okolic ujścia cewki moczowej (mężczyźni odczuwają więc nieprzyjemne objawy głównie w obszarze szczytu penisa). 

Może towarzyszyć im częstomocz, a także wyciek z cewki moczowej (widoczny po masowaniu cewki) – zwykle białawy, ropny, a czasem podbarwiony krwią.

U kobiet zwiększa się ilość wydzieliny pochwowej lub pojawiają się upławy, może wystąpić także ból brzucha.

U mężczyzn obserwuje się zaś poczucie ciężkości, a nawet bolesność jąder

Co ważne, często wymienione tu objawy ustępują samoistnie – przeważnie w okresie kilku tygodni do pół roku. Nie równa się to jednak wyleczeniu, ponieważ osoba dalej pozostaje zakażona. Narażona jest w związku z tym na nawroty choroby, jej powikłania, a także przekazanie chorobotwórczych drobnoustrojów swoim partnerom seksualnym. 

Zapalenie cewki moczowej a hormony

Hormony, a konkretnie estrogeny, są niezwykle istotne dla funkcjonowania dolnego odcinka kobiecego układu moczowego – dotyczy to zarówno pęcherza moczowego, jak i cewki moczowej. Wynika to m.in. z budowy ośrodkowego układu nerwowego.

Receptory hormonów płciowych są położone w tych samych obszarach, które odpowiadają za rozpoczęcie oraz kontrolę oddawania moczu, a także w pęcherzu oraz cewce moczowej.

Odzwierciedleniem tego jest chociażby fakt, że można zaobserwować różnice w objawach związanych z bolesnością mikcji, które zachodzą w trakcie przebiegu cyklu menstruacyjnego czy ciąży – okresy te wiążą się z intensywnymi zmianami hormonalnymi.

Podobnie dotyczy to także okresu menopauzy, w której poziom estrogenów spada, a częstość występowania problemów z nietrzymaniem moczu czy nawracających zakażeń układu moczowego jest wtedy znaczna. Estrogeny wzmacniają ciśnienie zamykające cewki moczowe, a także wywierają znaczący wpływ na przekazanie ciśnień do cewki proksymalnej. 

Z powyższych informacji łatwo wnioskować, że wszelkie zaburzenia hormonalne zwiększają ryzyko zachorowania na zapalenie cewki moczowej, stąd też osoby mające świadomość zachodzących w ich organizmie zmian z tego zakresu, powinny wykazać szczególną uważność na niepokojące objawy. W razie ich wystąpienia należy udać się do ginekologa, androloga (w przypadku mężczyzn), urologa lub lekarza rodzinnego.

Leczenie zapalenia cewki moczowej

Zapalenie cewki moczowej rozpoznaje się na podstawie wywiadu z pacjentem, obserwacji objawów klinicznych oraz wyników badań laboratoryjnych – stanowią one m.in. o wyższej ilości leukocytów o jądrze segmentowanym w przedniej części cewki moczowej.

Badaniu mikroskopowemu poddaje się wymaz z cewki moczowej lub próbkę moczu z początkowego strumienia. O zapaleniu cewki moczowej świadczy obecność neutrofili po zabarwieniu metodą Grama. Dwoinki Gram-ujemne wewnątrz neutrofili wskazują na etiologię rzeżączkową.

Powinno się wykonać także posiew w kierunku dwoinki rzeżączki i Chlamydia trachomatis.

Leczenie należy rozpocząć natychmiast po rozpoznaniu. Antybiotyk podstawowy, stosowany w zapaleniach cewki moczowej o etiologii rzeżączkowej, to doustny fluorochinolon (ciprofloksacyna). Alternatywą jest doustna ofloksacyna, ewentualnie ceftriakson (podany domięśniowo).

Nierzeżączkowe zapalenia cewki moczowej leczy się zwykle doksycykliną, rzadziej azytromycyną. Alternatywę stanowią erytromycyna lub ofloksacyna. W zapaleniach cewki moczowej wywołanych rzęsistkiem pochwowym stosuje się leki przeciwpierwotniakowe (np.

metronidazol, nifuratel).

Co ważne, postępowaniem diagnostycznym i leczeniem należy objąć wszystkich partnerów seksualnych pacjentki lub pacjenta. Pozwala to nie tylko na wyleczenie jednostki, lecz także zahamowanie rozprzestrzeniania się choroby. Dodatkowo należy też w trakcie terapii zachować wstrzemięźliwość płciową – zwykle na okres minimum 7 dni, nawet jeżeli leczenie trwa krócej.

Jak zapobiegać zapaleniom cewki moczowej?

Chcąc uniknąć zapalenia cewki moczowej, należy przestrzegać kilku podstawowych wskazówek, które odgrywają duże znaczenie także w profilaktyce infekcji intymnych. Powinno się:

  • unikać przygodnych kontaktów seksualnych i współżyć z jednym, zdrowym partnerem; 
  • oddawać mocz po każdym stosunku płciowym i używać prezerwatywy (warto jednak zrezygnować w tym kontekście z innej metody antykoncepcji, jaką są środki plemnikobójcze – zwiększają ryzyko zakażenia);
  • pamiętać o przestrzeganiu zasad higieny intymnej, w tym o myciu rąk po oddaniu moczu, a w toalecie o podcieraniu się w kierunku od cewki do odbytu (nie odwrotnie, ponieważ wzrasta wtedy ryzyko przeniesienia patogenów); 
  • przyjmować dużą ilość płynów (minimum 2 l dziennie) – przede wszystkim należy pić niegazowaną wodę mineralną; 
  • nosić wygodną bieliznę zrobioną z przepuszczających powietrze materiałów (zawsze czystą!);
  • nie wolno powstrzymywać oddawania moczu i doprowadzić do jego zastoju;
  • unikać zaparć – pomoże w tym pożywienie bogate w błonnik, zwłaszcza owoce, warzywa i produkty pełnoziarniste oraz odpowiednie nawodnienie organizmu;
  • dodać do diety fitoestrogeny – to naturalne składniki wielu produktów roślinnych, które wykazują działanie podobne do estrogenów. Znajdują się m.in. w tofu, soi oraz innych roślinach strączkowych;
  • stosować probiotyki, które wspierają produkcję zdrowych bakterii – odpowiedni poziom w organizmie zmniejsza ryzyko infekcji. Do naturalnych probiotyków należą m.in. produkty kiszone, w tym kapusta i ogórki;
  • pić sok z żurawiny – wiele badań wykazało, że zmniejsza możliwości przylegania uropatogennych drobnoustrojów do nabłonka. Część z tych badań zostało uznanych za źle przeprowadzone, lecz mimo wszystko poleca się sok z żurawiny w zakresie wspierania pracy układu moczowego. 
  • Rechberger, T., Adamiak, A., Rola estrogenów w funkcjonowaniu dolnego odcinka układu moczowego u kobiet oraz w etiologii nietrzymania moczu, Przegląd Menopauzalny 2003; 5:35–42 [dostęp: 24.11.2019] https://pdfs.semanticscholar.org/03dc/d4efe41cfb3cf084c1b84eed0b18c7c09f58.pdf

Zapalenie cewki moczowej | CM Sedimed – prywatna opieka medyczna

Cewka moczowa jest częścią układu moczowego i ostatnią drogą, którą pokonuje mocz, przed wydostaniem się na zewnątrz. Gdy dochodzi do zakażenia błony śluzowej końcowego odcinka układu moczowego – mówimy o zapaleniu cewki moczowej. Chorobę wywołują bakterie, drobnoustroje.

Wyróżnia się dwa rodzaje zapalenia:

  • najczęstsze, spowodowane obecnością bakterii rzeżączki
  • nierzeżączkowe – wywołane przez inne bakterie, np. chlamydię, mykoplazmy lub rzęsistka pochwowego.

Przyczyny powstawania zapalenia cewki

Zapalenie cewki moczowej nieco częściej rozpoznaje się u kobiet, lecz mężczyźni również jej doświadczają. Do infekcji najczęściej dochodzi poprzez kontakty intymne, choć nie w każdym przypadku. Aby wyróżnić, jakie są przyczyny zapalenia, warto wziąć pod uwagę rodzaj infekcji.

Pierwszy z nich – rzeżączka jest typową odmianą choroby przenoszoną przez drogi płciowe.

Drugi rodzaj to inne bakterie przekazywane w czasie współżycia (np. chlamydia), lub inne, ale też drożdżaki, wirus opryszczki czy rzęsistek pochwowy.  Czasem przyczyna zakażenia może być niejasna. Niekiedy na rozwój choroby może wpłynąć powikłanie przy zakażeniu układu moczowego, jakiś uraz, bądź obecność cewnika.

U mężczyzn natomiast może towarzyszyć przy chorobie gruczołu krokowego.
Zapalenie cewki moczowej u mężczyzn

Objawy zapalenia cewki moczowej

Jak rozpoznać zapalenie cewki moczowej? W przypadku, gdy do zakażenia doszło z powodu bakterii dwoinki rzeżączki, objawy, które towarzyszą choremu to:

  • kłujący ból i pieczenie w czasie oddawania moczu,
  • silne parcie na pęcherz,
  • u kobiet nieprawidłowa wydzielina z pochwy, czasem też pojawiająca się w okolicach cewki, mężczyźni zaś mogą zauważyć przy ujściu obfity wysięk mlecznego koloru.
  • obrzęk i zaczerwienienie, stan zapalny,
  • mężczyźni mogą skarżyć się na bolesność erekcji, uczucie ciężkości lub ból jąder,
  • u kobiet często towarzyszy przy tym infekcja szyjki macicy.

Badania pokazują, że dolegliwości związane z tą infekcją są znacznie silniej odczuwalne przez mężczyzn.

Jednak problem z przekazywaniem w czasie stosunków płciowych bakterii wciąż istnieje. Jest tak dlatego, że znaczna część osób zarażonych nie odczuwa objawów z tym związanych. To też przyczyna, dlaczego partnerzy zarażają się – po prostu nie mają świadomości istnienia problemu jakim jest zapalenie cewki moczowej.

Nierzeżączkowy typ choroby objawia się:

  • pieczeniem w czasie oddawania moczu,
  • bólem lub świądem,
  • obecność wydzieliny pochodzącej z cewki moczowej,
  • uczucie ciągłej wilgoci w okolicach ujścia cewki.

Zapalenie cewki moczowej – rozpoznanie i leczenie

Jak wykryć zapalenie cewki moczowej przy obecnych dolegliwościach lub ich braku? Często jest tak, że mężczyzna poddaje się badaniu, gdy u jego partnerki wystąpią objawy charakterystyczne dla tej choroby, choć on sam ich nie odczuwa.

Natomiast aby wiedzieć czy jest potrzeba poddania się leczeniu, trzeba wykonać badania. Wizytę lekarską powinno się odbyć też wtedy, gdy niepokoi nas wygląd narządów płciowych, a na pewno, gdy czujemy ból lub wystąpi wyciek z cewki moczowej.

Do jakiego lekarza się udać?

Ginekolog, urolog lub lekarz podstawowej opieki zdrowotnej powinni pomóc w zdiagnozowaniu problemu i zastosować odpowiednie leczenie.

Rozpoznanie choroby polega wywiadzie lekarza z pacjentem oraz na pobraniu próbki – wymazu z cewki moczowej lub wykonaniu badania pierwszej porcji moczu. W czasie wizyty należy szczerze odpowiadać na pytania, jakie zadaje specjalista.

Po wywiadzie z pacjentem, który często bywa wystarczający by stwierdzić chorobę, następuje badanie. Lekarz ogląda i sprawdza narządy płciowe i ich okolice, ujście cewki, oraz węzły chłonne w pachwinach. U mężczyzn wykonywane jest też badanie gruczołu krokowego.

Bada się również występowanie wydzieliny z cewki, lekarz ją ogląda i sprawdza jaki jest jej rodzaj, często to wyjaśnia jakie zapalenie cewki moczowej ma pacjent.

Należy pamiętać, aby nie odbywać w czasie diagnozy i leczenia kontaktów seksualnych, by nie zarazić partnera.

Leczenie zapalenia cewki

Leczenie tej infekcji, w zależności od przyczyny, zwykle polega na przyjmowaniu odpowiedniego antybiotyku. Domowe sposoby nie są polecane w tym przypadku, bo nie poradzą sobie ze zwalczeniem przyczyny choroby.

Konieczne jest, aby w czasie terapii partner również przez taką przeszedł. Jest to ważne, by nie doszło do ponownego zakażenia od siebie nawzajem.

Warto po przebytej kuracji ponowić badania, żeby upewnić się, że choroba została całkowicie wyleczona.

Skuteczność w dużej mierze zależy od tego, czy pacjent stosuje się do zaleceń lekarza i przyjmuje lek w zalecanej dawce, przez tyle dni ile zostało mu podane. Jest to na tyle istotne, ponieważ badania wykazują, że dwoinka rzeżączki uodparnia się na antybiotyki.

W przypadku nieleczenia choroby, może się zdarzyć, że objawy ustąpią po paru tygodniach do 6 miesięcy, ale nie oznacza to, że problem znikł i nie wróci. Zapalenie cewki moczowej może dalej występować, a osoba ta dalej jest zakażona i może zarażać swoich partnerów seksualnych. Nie podjęcie się leczenia może doprowadzić do powikłań. Należą do nich np.: zapalenie najądrza, spojówek czy stawów.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*