Wysoki poziom hemoglobiny (hemoglobinemia)

Badanie poziomu ferrytyny wykonuje się, aby ocenić metabolizm żelaza, a także określić zasoby tego pierwiastka zmagazynowane w organizmie. Zarówno zbyt niski, jak i zbyt wysoki poziom ferrytyny może wskazywać na poważne schorzenia.

Badanie jest zlecane w sytuacji, gdy lekarz podejrzewa niedokrwistość na tle niedoboru żelaza lub kiedy dochodzi do nadmiernego gromadzenia tego pierwiastka w tkankach. Oznaczenie ferrytyny jest pomocne przy ocenie stopnia tych zaburzeń.

Wskazania do wykonania badania poziomu ferrytyny

Badanie ferrytyny wykonuje się głównie w przypadku podejrzenia niedoborów żelaza, w różnicowaniu niedokrwistości oraz w kontroli suplementacji żelazem.

Sygnałem, że należy oznaczyć poziom ferrytyny, są często niepokojące wyniki morfologii krwi: obniżone wartości hemoglobiny, hematokrytu, parametrów czerwonokrwinkowych (MCV, MCH, MCHC). Obniżenie tych wskaźników pojawia się w sytuacjach, kiedy erytrocyty są mniejsze w stosunku do wartości prawidłowych oraz zawierają mniej hemoglobiny.

Wskazaniem do wykonania badania są także objawy charakterystyczne dla nieprawidłowego poziomu żelaza w organizmie. W przypadku niedoborów żelaza występują m.in.

: bladość, męczliwość, przyspieszone tętno, duszność, zawroty głowy, łamliwość włosów i paznokci. Nadmiar żelaza w organizmie (tzw.

hemochromatoza) wiąże się natomiast z bólami stawów, brzucha, utratą masy ciała, zaburzeniami miesiączkowania u kobiet i obniżonym libido u mężczyzn.

  • Oznaczenie poziomu ferrytyny jest również wskazane w przypadku:– wegetarian i wegan;- osób cierpiących na zaburzenia wchłaniania;sportowców;- osób zmagające się z częstymi lub obfitymi krwawieniami (np. w czasie miesiączek);- regularnych dawców krwi;- pacjentów poddawanych hemodializie;
  • – osób z innych względów narażonych na niedobory żelaza w organizmie.

Dlaczego warto regularnie wykonywać badanie poziomu ferrytyny?

Żelazo to pierwiastek, bez którego nasz organizm nie jest w stanie funkcjonować prawidłowo. Składnik ten jest istotny dla procesów krwiotwórczych, detoksykacyjnych, odpowiada za działanie enzymów tkankowych. Ferrytyna wiąże atomy żelaza. W ten sposób nie tylko magazynuje zasoby tego pierwiastka, ale także zabezpiecza organizm przed jego szkodliwym wpływem.

Monitorowanie poziomu ferrytyny daje wiarygodny obraz faktycznego poziomu żelaza w organizmie. Jest szczególnie przydatne w rozpoznaniu tzw. niedokrwistości utajonej.

W przypadku tego schorzenia ilość żelaza w organizmie wystarcza jedynie na bieżące potrzeby – nie ma zapasów tego pierwiastka.

Jedynym wskaźnikiem identyfikującym niedokrwistość utajoną jest poziom ferrytyny (wyniki pomiaru stężenia żelaza we krwi są zazwyczaj w takiej sytuacji prawidłowe).

Niebezpieczny dla zdrowia jest także podwyższony poziom żelaza we krwi, którego odzwierciedleniem jest wysokie stężenie ferrytyny. W takim przypadku w tkankach odkładają się złogi żelaza, co może powodować uszkodzenie narządów. Taki problem występuje m.in. w hemochromatozie – chorobie genetycznej, w której dochodzi do nadmiernego wchłaniania żelaza z pokarmu.

Ponadto ferrytyna należy do tzw. białek ostrej fazy. Jej podwyższony poziom może świadczyć o stanach zapalnych różnego pochodzenia (w tym o reumatoidalnym zapaleniu stawów), uszkodzeniach wątroby, śledziony i komórek szpiku kostnego.

Czy wiesz, że możesz wykonać badanie, nie wychodząc z domu?

Około 30% żelaza dostarczanego do organizmu magazynowane jest w kompleksach białkowych (omawiana ferrytyna i hemosyderyna). Reszta tego pierwiastka jest wchłaniana przez układ pokarmowy, przenoszona do szpiku kostnego i wbudowywana do hemoglobiny.

Ferrytyna stanowi ,,zapasy” żelaza dla procesu tworzenia i różnicowania czerwonych krwinek (erytropoezy).

Kiedy ilość żelaza dostarczanego do organizmu jest niższa od zapotrzebowania, organizm pobiera ten pierwiastek ze zmagazynowanych zasobów.

Zmniejszenie poziomu żelaza jest jedyną bezpośrednią przyczyną spadku ferrytyny, dlatego wskaźnik ten uważa się za najskuteczniejszy parametr identyfikujący niedobory żelaza.

Wzrost poziomu ferrytyny nie jest jednoznaczny w interpretacji. Co prawda wzrost poziomu żelaza jest skorelowany ze wzrostem ferrytyny, jednak substancja ta, jako białko ostrej fazy, wzrasta w również w stanach zapalnych, uszkodzeniach tkanek i różnego typu schorzeniach.

  • Białko wewnątrzkomórkowe, znajdujące się w komórkach wątroby i układu odpornościowego. Główną funkcją ferrytyny jest magazynowanie nieaktywnego żelaza i uwalnianie go w razie potrzeby.
  • Wysoki poziom hemoglobiny (hemoglobinemia)Do badania przystąp na czczo, najlepiej rano (zaleca się, aby ostatni posiłek przed badaniem był spożyty nie później niż 12 godzin przed pobraniem).
  • Wysoki poziom hemoglobiny (hemoglobinemia)Przed badaniem możesz napić się wody.
  • Wysoki poziom hemoglobiny (hemoglobinemia)Na kilka dni przed badaniem unikaj spożywania alkoholu.
  • Wysoki poziom hemoglobiny (hemoglobinemia)Na pobranie postaraj się przyjść wypoczęty i zrelaksowany.

Ferrytyna badanie – jak je analizować? Wpływ na wynik badania może mieć obecność przeciwciał heterofilnych HAMA (powstających w kontakcie z antygenem zwierzęcym) we krwi.

Możesz to zrobić wygodnie, nie wychodząc z domu. Wystarczy skorzystać z naszego serwisu konsultacji.

Obniżony poziom ferrytyny towarzyszy chorobom i stanom takim jak: dieta uboga w żelazo, niedokrwistość z niedoboru żelaza, przewlekłe krwawienia z przewodu pokarmowego, układu moczowego i dróg rodnych (prowadzące do utraty żelaza), koagulopatie prowadzące do krwawień, ciąża, zaburzenia wchłaniania (np. achlorchydia, hemosyderoza płucna, choroba Crohna, hemoglobinuria).

Podwyższony poziom ferrytyny może z kolei być efektem: hemochromatozy, ostrych stanów zapalnych, nowotworów, marskości wątroby i uszkodzenia komórek parenchymalnych wątroby, terapii erytropoetyną (EPO), występowania zespołów mielodysplastycznych, przeładowania organizmu żelazem (wskutek np. licznych transfuzji krwi), przedawkowania preparatów żelaza.

W jakich miastach możesz wykonać badanie?

Badanie możesz zamówić w następujących miastach oraz ich okolicach: Warszawa, Kraków, Trójmiasto (Gdańsk, Gdynia, Sopot), Wrocław, Poznań, Łódź, Katowice, Chorzów, Tychy, Bytom, Zabrze, Dąbrowa Górnicza, Ruda Śląska, Sosnowiec, Szczecin, Gliwice, Lublin, Rzeszów, Częstochowa, Bielsko-Biała.

Morfologia w OrtoGo Centrum Medyczne – Warszawa i Płock

#Badania krwi

31 sierpnia 2021

Jedno z najbardziej podstawowych badań, zlecane Pacjentom w celach diagnostycznych. Warto pamiętać też o profilaktycznym badaniu morfologicznym raz do roku.

Morfologia polega na jakościowej i ilościowej ocenie poszczególnych składników znajdujących się we krwi.

Na podstawie ewentualnych odchyleń od normy występujących w wynikach badania morfologicznego można wykryć wiele schorzeń, takich jak: anemia, choroby hematologiczne, czy stany zapalne.

Morfologia – wskazania do badania

  • występowanie trudno gojących się ran,
  • częste uczucie zmęczenia/osłabienia,
  • nawracające infekcje,
  • bóle kostne,
  • skłonność do powstawania siniaków,
  • odwodnienie

Badane parametry

Jako, że morfologia jest badaniem pozwalającym na ocenę składu krwi, często nazwy badanych parametrów są dla Pacjentów niejasne. Poniżej znajdziesz listę parametrów wraz z wyjaśnieniem w jakim celu określa się ich liczbę i stan:

RBC

Erytrocyty (RBC – Red Blood Cells) to czerwone krwinki stanowiące główny składnik krwi. Podwyższony poziom erytrocytów może świadczyć o niewystarczającym dotlenieniu tkanek, odwodnieniu lub czerwienicy prawdziwej (chorobie nowotworowej szpiku).

Podwyższoną liczbę erytrocytów możemy odnotować również u palaczy, osób z wrodzoną wadą serca, osób przebywających przez długi czas na wysokościach lub przy przyjmowaniu niektórych leków.

Niska liczba erytrocytów może być wynikiem anemii, chorób szpiku, chorób nerek, niedoboru witaminy B12 lub też kwasu foliowego.

WBC

WBC (White Blood Cells) to badanie określające liczbę białych krwinek, czyli leukocytów. Ich główną funkcją jest wspomaganie procesów zachodzących w naszym układzie odpornościowym.

Leukocyty dzielimy na: granulocyty – eozynofile, bazofile i neutrofile i agranulocyty – limfocyty i monocyty. Oznacza to, że wskaźnik WBC to ogólne dane dotyczące liczby leukocytów w organizmie.

W niektórych przypadkach do pełnej diagnostyki lekarz może potrzebować informacji o liczbie poszczególnych leukocytów we krwi.

Hb, HGB

Hb i HGB to oznaczenia poziomu hemoglobiny. Jej główną funkcją jest transport tlenu.

Niski poziom hemoglobiny może świadczyć o chorobach nerek, nowotworach, czy niedoborach w diecie, jednak samo oznaczenie jej poziomu to za mało do postawienia pełnej diagnozy.

Lekarz bierze pod uwagę całościowych wynik morfologii, analizując przy tym wszystkie jego składowe. Wysoki poziom hemoglobiny może sugerować: odwodnienie organizmu, wrodzone choroby serca lub schorzenia dotyczące płuc.

Ht, HCT

Ht i HCT to skróty oznaczające hematokryt. Jest on jednym z najbardziej podstawowych wskaźników morfologicznych i oznacza stosunek objętościowy erytrocytów do krwi. Obniżony poziom tego wskaźnika może wskazywać na: niedokrwistość, ciążę, czy choroby szpiku kostnego.

Może też być objawem silnego urazu w wyniku którego Pacjent utracił dużą ilość krwi lub obfitych miesiączek. Podwyższony poziom frakcji krwinek czerwonych we krwi może sugerować choroby układu pokarmowego, choroby hematologiczne, choroby płuc lub nerek, niewydolność serca lub też odwodnienie.

Podwyższony poziom HCT występuje również u palaczy.

PLT

PLT to płytki krwi, czyli tak zwane trombocyty. Ich główną funkcją jest udział w procesie krzepnięcia krwi. Badanie najczęściej wykonuje się w ramach profilaktycznych badań kontrolnych, jednak wskazaniami do badania mogą być: występowanie krwawień o nieznanej przyczynie, obfite miesiączki, występowanie krwi w moczu lub stolcu.

MCV

MCV (ang. Mean Corpuscular Volume) to średnia objętość (wielkość) krwinki czerwonej.

Krwinki czerwone możemy podzielić na trzy rodzaje, w zależności od ich objętości: mikrocyty – najmniejsze krwinki, normocyty – krwinki o prawidłowej wielkości oraz największe, czyli makrocyty.

Badanie wykonywane jest rutynowo podczas każdej morfologii krwi, ze szczególnym wskazaniem u Pacjentów z podejrzeniem niedokrwistości.

MCH

MCH (ang. Mean Corpuscular Hemoglobin) jest badaniem wchodzącym w skład morfologii, oznaczającym średnią zawartość hemoglobiny w erytrocytach, czyli krwinkach czerwonych. W zależności od wyników niski bądź wysoki poziom MCH może oznaczać różne rodzaje niedokrwistości.

MCHC

MCHC (ang. Mean Corpuscular Hemoglobin Concentration) oznacza średnie stężenie hemoglobiny w krwince czerwonej.

RDW

RDW (ang. Red Cell Distribution Width) to badanie mające na celu sprawdzenie ilości krwinek czerwonych we krwi Pacjenta zawierające analizę poszczególnych grup krwinek czerwonych.

MPV

MPV (ang. Mean Platelet Volume) wskaźnik, który pozwala ocenić wielkość trombocytów, czyli płytek krwi. Badanie MPV ma duże znaczenie w diagnozowaniu małopłytkowości/nadpłytkowości.

PDW

PDW (ang. Platelet Distribution Width), czyli anizocytoza płytek krwi. Wskaźnik PDW pozwala na określenie wielkości płytek krwi – trombocytów, a dokładniej na sprawdzenie jaki procent płytek krwi odstaje od średniej wielkości płytek krwi u Pacjenta.

Leia também:  Skurcze w nogach – jak się pozbyć bolesnych skurczów nóg?

Neu, NEUT

Neutrofile, czyli granulocyty obojętnochłonne, należące do grupy krwinek białych. Neutrofile wspomagają układ odpornościowy w walce z patogenami pochłaniając je i trawiąc we wnętrzu komórki.

Ba, BASO

Bazofile są granulocytami zasadochłonnymi należącymi do grupy leukocytów. Wspomagają układ odpornościowy w walce z wirusami, bakteriami i grzybami.

Eo, EOS

Eozynofile – rodzaj krwinek białych (leukocytów) odpowiadający za zwalczanie różnego rodzaju drobnoustrojów i niszczenie obcych białek.

Mo, MONO

Mo lub MONO, czyli monocyty – rodzaj leukocytów pełniący ważną rolę w prawidłowym funkcjonowaniu układu odpornościowego. Podwyższona liczba monocytów nazywa jest monocytozą, a ich niska liczba oznacza monocytopenię.

Ly, LYM

Powyższe skróty oznaczają limfocyty, czyli jeden z rodzajów krwinek białych – leukocytów. Możemy podzielić je na dwa rodzaje: limfocyty T – odpowiadające za odporność i limfocyty B – ich główną funkcją jest rozpoznawanie antygenu i wytwarzanie przeciwciał.

Wysoki poziom hemoglobiny (hemoglobinemia)

Jak przygotować się do morfologii?

  • Na badaniu należy pojawić się na czczo.
  • Ostatni posiłek zjedz na minimum 8 godzin przed planowanym badaniem.
  • Krew do badania należy pobrać rano, najlepiej w godzinach 7-10.
  • Minimum na 2-3 dni przed badaniem zrezygnuj ze spożywania alkoholu.
  • Dzień przed planowanym badaniem zrezygnuj z kawy i herbaty.
  • Jeśli przyjmujesz leki – poranną dawkę weź po pobraniu krwi do morfologii.
  • Skonsultuj przyjmowane leki z lekarzem.
  • Chcesz dowiedzieć się więcej o badaniach laboratoryjnych?
  • Kliknij tutaj.
  • Cennik wszystkich badań laboratoryjnych w OrtoGo Centrum Medyczne znajdziesz klikając tu.
  • Morfologię wykonasz w naszych Punktach Pobrań w Warszawie i Płocku.
  • Przypominamy również, że już wkrótce (jesienią 2021) nastąpi otwarcie nowej placówki OrtoGo Centrum Medyczne Warszawa Wola przy ulicy Wschowskiej 8, gdzie również będą mogli Państwo skorzystać z usług Punktu Pobrań.

Hemoglobina – normy, badania, przyczyny niskiej lub wysokiej hemoglobiny

Hemoglobina, oznaczana skrótem HGB lub Hb, jest białkiem wchodzącym w skład erytrocytów czyli krwinek czerwonych. Zasadniczą funkcją hemoglobiny jest przenoszenie tlenu z płuc do wszystkich tkanek organizmu. Każda cząsteczka hemoglobiny składa się z dwóch par podjednostek białkowych. Każda podjednostka, zawiera cząsteczkę hemu z atomem żelaza, wiążącym tlen.

Cząsteczka hemoglobiny, może więc przyłączyć aż cztery cząsteczki tlenu.

W zależności od tego, z jakich podjednostek białkowych składa się hemoglobina, wśród hemoglobiny prawidłowej wyróżniamy HbA – jest to prawidłowa hemoglobina dorosłych, HbA2 – prawidłowa hemoglobina (stanowiąca od 1,5 do 3 proc hemoglobiny całkowitej), HbF- hemoglobinę płodową, HbA1c – hemoglobinę glikowaną oraz hemoglobinę embrionalną.

Stężenie hemoglobiny oraz obecność hemoglobiny nieprawidłowej określa się równolegle z podstawowym badaniem diagnostycznym, jakim jest morfologia krwi.

Morfologia pokazuje, czy hemoglobina jest podwyższona, w normie, czy zbyt niska, co jest ważne dla monitorowania stanu zdrowia. Krew do badania jest pobierana na czczo, z opuszki palca lub z żyły łokciowej.

Interpretacja wyników badania powinna być przeprowadzona przez lekarza. Osoby zdrowe powinny wykonywać takie badanie raz w roku.

Hemoglobina glikowana – podwyższona, w normie

Przez błonę komórkową erytrocytów przenikają cząsteczki glukozy znajdujące się w krwi, a następnie w procesie glikacji, łączą się z wolnymi grupami aminowymi białek, wśród nich z hemoglobiną. W ten sposób powstaje hemoglobina glikowana (HbA1c). Związana hemoglobina glikowana utrzymuje się w erytrocycie aż do jego obumarcia, czyli przez okres od 90 do 100 dni.

Określenie poziomu stężenia hemoglobiny glikowanej, pozwala na określenie poziomu glukozy we krwi z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających badanie krwi. Badanie hemoglobiny glikowanej, pozwala na miarodajną ocenę skuteczności wdrożonego leczenia u osób chorych na cukrzycę. U osób zdrowych hemoglobina glikowana nie może być podwyższona i wynosi około 5 proc.

całkowitego stężenia hemoglobiny. Dla osób chorych na cukrzycę wynik powinien być poniżej lub równy 6,1- 6,5 proc. Przy czym w leczeniu ciężkich przypadków, powinien być równy lub poniżej 6,1 proc. Natomiast podwyższona hemoglobina glikowana wskazuje na zwiększone ryzyko rozwinięcia powikłań cukrzycowych.

Z tego powodu kontrolnie u osób chorych na cukrzycę badanie hemoglobiny glikowanej powinno być wykonywane co trzy miesiące.

Normy hemoglobiny są zależne od płci i wieku. Inne są dla kobiet, dla kobiet ciężarnych, dla mężczyzn, a jeszcze inne dla noworodków i dzieci. Prawidłowe stężenie hemoglobiny u kobiet powinno zawierać się w przedziale 11,5 – 16 g/dl.

Jest dużo niższe niż u mężczyzn, ze względu na comiesięczną utratę krwi w trakcie miesiączkowania. U kobiet spodziewających się dziecka, stężenie hemoglobiny jest jeszcze niższe, wynosi od 11,5 – 13,5 g/dl i nie jest zjawiskiem niepokojącym.

Z kolej prawidłowy zakres stężenia hemoglobiny dla mężczyzn wynosi od 14 – 18 g/dl. Największe stężenie hemoglobiny występuje u noworodków i wynosi 20 g/dl.

Następnie gwałtownie spada po trzech miesiącach życia (do 10g/dl), gdy kończy się hemoglobina z okresu płodowego, po czym stopniowo wzrasta i po dwunastym miesiącu życia powinna wynosić 13g/dl. W poszczególnych laboratoriach zakresy norm mogą być inne i zależą od stosowanej metody oznaczenia.

Podwyższona hemoglobina – przyczyny

Podwyższona hemoglobina, określana jest mianem hemoglobinemi i powoduje ją nadmierny rozpad erytrocytów.

Podwyższona hemoglobina przyczyny może mieć różne i zjawisko to może przebiegać całkowicie bezobjawowo (co nie oznacza, że bez żadnych ujemnych konsekwencji dla organizmu) lub spowodować przedostanie się nadmiaru hemoglobiny do nerek i moczu i zmienić jego zabarwienie.

Nadmierny rozpad erytrocytów może być spowodowany defektami wrodzonymi (hemoglobinopatia, enzymopatia) lub z powodu przyczyn nabytych. Rozpad krwinek może być skutkiem ich mechanicznego uszkodzenia w krwiobiegu, zakażenia, oparzenia, przewlekłą chorobą nerek i wątroby, działaniem substancji chemicznych lub przyjmowania niektórych leków (np. sulfanamidy).

Hemoglobina to nie jedyny wskaźnik zdrowia. Często podwyższona hemoglobina i hematokryt idą ze sobą w parze.

Ten stan jest spowodowanywzrostem liczby krwinek czerwonych – dzieje się tak w przebiegu nadkrwistości, przewlekłych chorób płuc, nowotworów nerek i przy odwodnieniu.

Jeśli morfologia wskazuje na to, że jest podwyższona hemoglobina i hematokryt, wyniki badania należy skonsultować z lekarzem. Przekroczenie norm nie zawsze musi przesądzać o chorobie.

Rodziców szczególnie niepokoi podwyższona hemoglobina u dziecka. Nie ma co jednak samodzielnie wyciągać wniosków z wyniku badania, tylko skonsultować je z lekarzem prowadzącym. Podwyższona hemoglobina u dziecka może wynikać z różnych chorób, a także może być wynikiem zwykłego odwodnienia. To jednak powinien stwierdzić lekarz w oparciu o wywiad i inne badania.

Hemoglobina poniżej normy – przyczyny

Zarówno podwyższona hemoglobina, jak i ta poniżej normy, mogą świadczyć o niepokojących zmianach w zdrowiu. Ponieważ hemoglobina odpowiada za przenoszenie cząsteczek tlenu, jej niedobór oznacza, że tlen nie jest dostarczany do tkanek w odpowiedniej ilości.

Obniżone stężenie hemoglobiny, hematokrytu oraz erytrocytów określany jest mianem niedokrwistości. Podstawowym objawem niedokrwistości jest przewlekłe zmęczenie. Najczęściej też występują duszności powysiłkowe.

Pojawiają się zawroty głowy, senność, problemy z koncentracją, a w skrajnych przypadkach omdlenia. Skóra jest blada i sucha oraz pogarsza się stan włosów i paznokci. Niedokrwistość może być spowodowana niedoborem żelaza, kwasu foliowego lub witaminy B12.

Występuje również w stanach pokrwotocznych i przy niektórych jednostkach chorobowych (przy chorobach nerek, nowotworach, zakażeniach organizmu).

Morfologia krwi obwodowej – interpretacja wyniku

Wynik badania jest zwykle przedstawiony w postaci komputerowego wydruku i zawiera:

  • symbole poszczególnych badań (angielskojęzyczne skróty nazw badań). Do podstawowych parametrów zalicza się: RBC, HGB, HCT, MCV, MCH, MCHC, WBC i PLT;
  • wyliczone dla danej próbki krwi wartości poszczególnych parametrów;
  • zwykle podany jest również przedział wartości prawidłowych (czyli od najniższej wartości uznawanej za prawidłową do najwyższej) dla poszczególnych wskaźników. Na wydruku badania obok wyniku parametru, jeśli nie mieści się on w podanym zakresie normy często umieszczony jest symbol strzałki. Grot strzałki skierowany jest ku dołowi jeśli zmierzona wartość znajduje się poniżej zakresu podanego jako prawidłowy lub ku górze jeśli zmierzona wartość jest wyższa niż górna granica normy.

Przedziały wartości prawidłowych podawane przez poszczególne laboratoria mogą się nieznacznie różnić. Największe różnice pomiędzy poszczególnymi laboratoriami dotyczą należnej liczby krwinek czerwonych, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu.

Wynika to z tego, że liczne parametry, a w szczególności trzy wymienione powyżej, są różne dla różnych populacji i zależą od wielu czynników takich jak np. wysokość nad poziom morza, nawyki żywieniowe czy tryb życia. Z tego powodu podany zakres normy należy traktować orientacyjnie.

Niewielkie odchylenia od podanej normy nie muszą oznaczać choroby również z tego powodu, że tabele norm powstają w oparciu o średnią wyników analiz u 95% ludzi zdrowych. Inaczej mówiąc 5% zdrowych osób może mieć część wyników nieznacznie odbiegających od wartości uznawanej za prawidłową.

Rzeczą ważną jest aby pamiętać o sytuacji odwrotnej a mianowicie o fakcie, że nawet całkowicie prawidłowa morfologia nie wyklucza możliwości choroby.

W każdym przypadku ostateczna interpretacja morfologii należy do lekarza kierującego na badanie i powinna się opierać nie tylko na porównaniu wyników z zakresami norm ale również na badaniu fizykalnym pacjenta oraz na znajomości jego ogólnego stanu zdrowia, wieku oraz trybu życia. Niniejszy artykuł nie może w żadnym wypadku stanowić podstawy dla prób stawiania samodzielnej diagnozy przez Czytającego. Celem jego jest jedynie przybliżenie zainteresowanym skomplikowanego zagadnienia jakim jest interpretacja morfologii krwi obwodowej.

Jak zostało już wspomniane na wstępie, w morfologii krwi ocenie podlegają 3 główne układy komórkowe:

  1. układ czerwonokrwinkowy
  2. układ białokrwinkowy
  3. płytki krwi

1. Zaburzenia dotyczące układu czerwonokrwinkowego

Do parametrów układu czerwonokrwinkowego zaliczamy:RBC, HGB, HCT, MCV, MCH, MCHC, RDW oraz RET.

Dla prawidłowej oceny stanu układu czerwonokrwinkowego parametry te należy interpretować łącznie a nie w oderwaniu od siebie. Dla celów ostatecznej diagnozy ważne jest skojarzenie zaistniałych nieprawidłowości z odchyleniami w badaniu fizykalnym pacjenta oraz obecnymi w innych badaniach laboratoryjnych czy np. obrazowych.

Leia também:  Objawy i diagnostyka raka trzustki

RBC (red blood count) – liczba czerwonych krwinek. Krwinki czerwone czyli erytrocyty dzięki zawartej w nich hemoglobinie są w organizmie nośnikami tlenu. Liczbę komórek podaje się w milionach w mm3 lub w terach (1 tera = 1012) na litr.

Istnieje duża rozbieżność w podawanych przez laboratoria oraz podręczniki normach dotyczących prawidłowej liczby erytrocytów. Parametr ten należy traktować bardzo orientacyjnie.

Przy wartościach odbiegających od normy należy zwrócić uwagę na wartości hematokrytu i stężenia hemoglobiny, parametry mocno powiązane z liczbą erytrocytów.

Norma: mężczyźni 4,5-6 milionów w mm3; kobiety 4-5,4 milionów w mm3

Zwiększone wartości określa się mianem nadkrwistości (inne synonimy to: czerwienica, erytrocytoza i poliglobulia) zmniejszone są objawem niedokrwistości czyli anemii.

Wzrost produkcji krwinek czerwonych stymulowany jest najczęściej przez niedotlenienie organizmu (towarzyszy mu zwykle wzrost wartości hematokrytu – patrz niżej). W tych przypadkach mówimy o czerwienicy wtórnej (stymulowanej niedotlenieniem).

Może ona mieć charakter fizjologiczny jak w przypadku osób mieszkających wysoko nad poziomem morza (mniejsza prężność tlenu wraz ze wzrostem wysokości n.p.m.), czy u palaczy tytoniu (blokowanie części hemoglobiny przez toksyny dymu tytoniowego, głównie CO).

Podobny wpływ na układ czerwonokrwinkowy ma niedotlenienie organizmu będące następstwem wielu przewlekłych chorób płuc lub serca. Z tego powodu chorobom tym może towarzyszyć przewlekła nadkrwistość.

W przypadkach tych ważniejszym i wymagającym monitorowania parametrem jest wartość hematokrytu.

Poza czerwienicą wtórną czasami mamy do czynienia z czerwienicą pierwotną. Jest to choroba hematologiczna, której istotą jest nieprawidłowe, niekontrolowane namnażanie krwinek czerwonych. Proliferacja (namnażanie) komórek nie wynika w tym przypadku z niedotlenienia, ale jest wynikiem pierwotnej choroby szpiku.

Spadek liczby krwinek czerwonych objawia się niedokrwistością, czyli anemią. W przypadku anemii istotniejszym parametrem niż liczba krwinek czerwonych, jest stężenie hemoglobiny, które określa głębokość anemii.

HGB (hemoglobin) – stężenie hemoglobiny wyrażone w g/dl

Norma: mężczyźni 13-18 g/dl: kobiety 12-16 g/dl.

Tak jak liczba krwinek czerwonych, obniżone wartości są objawem niedokrwistości (anemii), podwyższone występują np. w stanach odwodnienia.

Tak samo jak liczba krwinek czerwonych, również ten parametr zależy od wielu czynników takich jak: płeć, wysokość nad poziom morza czy tryb życia (np. wyższa u sportowców dyscyplin wytrzymałościowych jak kolarze czy wioślarze).

Często dla właściwej oceny ważne jest porównanie wartości stężenia hemoglobiny z wartościami z badań poprzednich. Nawet niewielkie odchylenia od normy mogą być symptomem poważnych chorób.

Przykładowo obniżona wartość hemoglobiny skojarzona z niską wartością MCV wskazuje na niedobór żelaza, za którym może stać zarówno niewłaściwa dieta jak i wiele poważnych chorób, których skutkiem jest jawna lub utajona utrata krwi.

Trudno jednoznacznie określić jakie wartości stężenia hemoglobiny powinny być niepokojące. Na pewno zawsze należy poszukiwać przyczyny spadku stężenia hemoglobiny większego niż 1 g/dl poniżej normy jak i istotnego obniżenia wartości HGB porównując aktualny wynik z wcześniejszymi badaniami.

Czasami nawet niewielkie spadki stężenia hemoglobiny mogą stanowić istotną wskazówką diagnostyczną. Posługując się wartością hemoglobiny często mówimy o łagodnej, umiarkowanej lub ciężkiej niedokrwistości. Pojęcia te mają charakter względny, ponieważ objawy towarzyszące niedokrwistości zależą nie tylko od wartości hemoglobiny, ale też od tempa jej spadku.

Objawy będą bardziej nasilone przy gwałtownym obniżeniu stężenia hemoglobiny (np. krwotoki) oraz w przypadku, gdy pacjent cierpi na choroby, w przebiegu których obecne jest niedotlenienie narządów (np. choroba wieńcowa serca). W tych przypadkach nawet stosunkowo wysokie wartości hemoglobiny mogą nie zapewniać dostatecznego zaopatrzenia narządów w tlen.

Często przy spadku stężenia hemoglobiny poniżej 7,0 g/dl konieczne jest podanie choremu masy erytrocytarnej (przetoczenie preparatu zawierającego krwinki czerwone). Są jednak osoby, które nawet przy niższych wartościach nie prezentują objawów niedotlenienia (osoby zaadoptowane do niedotlenienia w związku z przewlekłą anemią) jak i osoby dla których nawet wyższe wartości mogą być groźne.

Niezależnie od objawów niedokrwistości nawet niewielka anemia nie dająca żadnych objawów jest ważnym sygnałem, który powinien skłaniać do ustalenia jej przyczyny.

HCT (hematocrit) – hematokryt, czyli stosunek objętości krwinek (części stałej krwi) do osocza (części płynnej krwi).

Norma: mężczyźni 40-51%; kobiety 37-47%

Hematokryt jest ważnym parametrem od którego zależy lepkość krwi. Stany prowadzące do zwiększenia liczby krwinek czerwonych prowadzą do wzrostu hematokrytu, obniżenie liczby krwinek czerwonych daje skutek odwrotny czyli jego spadek.

Poza tym jego wartość zależy w dużym stopniu od stopnia nawodnienia organizmu. Nawadnianie czy to drogą doustną czy za pomocą infuzji płynów dożylnych zmniejsza hematokryt, odwodnienie zaś (biegunki, wymioty, brak podaży płynów) prowadzi do jego wzrostu.

Wartość hematokrytu w czasie korekcji odwodnienia lub przewodnienia może się zmieniać o 6-8%.

Tak więc obniżenie hematokrytu jest typowe dla niedokrwistości (anemii) oraz stanów przewodnienia organizmu, zwiększone wartości występują w przebiegu nadkrwistości (patrz wyżej – czerwienica) oraz są typowe dla odwodnienia organizmu.

Niezależnie jakie czynniki prowadzą do wzrostu hematokrytu, jego wartość powyżej 55% oznacza znaczne zwiększenie gęstości i tym samym lepkości krwi, co zagraża wystąpieniem epizodów zakrzepowo-zatorowych.

Częstym postępowaniem w tych przypadkach jest wykonanie krwioupustu (zabieg stosowany m.in. w leczeniu czerwienicy prawdziwej).

Ponieważ hematokryt w dużym stopniu zależy od stopnia nawodnienia organizmu jego wartość cechuje dość duża zmienność.

W kolejnych badaniach u tej samej osoby wynik może się różnić o kilka punktów procentowych.

Na wzrost hematokrytu mogą mieć także wpływ takie czynniki jak wysiłek fizyczny, zimno czy zbyt długi zastój krwi spowodowany stazą (opaską uciskową zakładaną na ramię przy pobieraniu krwi).

Wskaźniki erytrocytarne: MCV, MCH i MCHC

MCV (mean corpuscular volume) – średnia objętość krwinki czerwonej. Podawana jest w femtolitrach (1 femtolitr [fl] = 10-15 litra).

  • Norma: 80-95 fl u obu płci.
  • W zależności od wartości MCV dzielimy krwinki czerwone na: mikrocytarne (MCV poniżej normy), normocytarne (MCV z normie) oraz makrocytarne (MCV powyżej normy).
  • Wielkość krwinki daje nam istotną informację o przyczynach prowadzących do niedokrwistości (anemii).

Skojarzenie niskich wartości RBC, HGB i Ht (typowe dla niedokrwistości) z niską wartością MCV pozwala zakwalifikować anemię do tzw. niedokrwistości mikrocytarnych (z małą krwinką). Najczęstszą przyczyną (poza talasemiamii – chorobami występującymi w basenie morza śródziemnego) prowadzącą do takiego obrazu krwi jest niedobór żelaza.

W tych przypadkach do lekarza należy ocena czy przyczyną powyższego stanu jest niedobór żelaza w diecie (np. zbyt mała podaż, nieuwzględnienie przy planowaniu diety okresu wzrostu organizmu czy nie wzięcie pod uwagę zwiększonego zapotrzebowania na żelazo w czasie ciąży lub karmienia) czy znacznie poważniejsze przyczyny jak utajone lub jawne krwawienia (np.

obfite miesiączki u kobiet w wieku rozrodczym lub inne nieprawidłowe krwawienia np. z dróg rodnych, przewodu pokarmowego czy dróg moczowych). Taka postać anemii może być ważnym symptomem poważnych chorób. Nigdy nie należy podawać żelaza jeśli wcześniej nie ustalono przyczyny jego niedoboru.

Dla potwierdzenia niedoboru żelaza i dla ustalenia przyczyny tego niedoboru pomocne są badania oceniające gospodarkę żelazem oraz pomagające wykryć źródło ewentualnego krwawienia.

Przykładowe badania oceniające gospodarkę żelazem to poziom ferrytyny i transferryny w surowicy krwi, zaś badaniami prowadzącymi do ustalenia źródła krwawienia i jego przyczyny są badanie ginekologiczne, kału na krew utajoną czy badania endoskopowe jak np. gastroskopia i kolonoskopia (badania endoskopowe żołądka i jelita grubego wykonywane w przypadku podejrzenia utraty krwi przez przewód pokarmowy).

Anemia z wysokimi wartościami MCV to anemia makrocytarna. Niewielki wzrost MCV (do około 110) może towarzyszyć przypadkom ze zwiększeniem liczby retykulocytów (patrz niżej – retikulocyty), które jako większe krwinki zawyżają średnią wartość MCV.

Poza tym makrocytozę stwierdza się w chorobach wątroby i u osób nadużywających alkoholu. Główną przyczyną znacznej makrocytozy jest niedobór kwasu foliowego bądź witaminy B12. Inne przyczyny wzrostu wskaźnika MCV to hematologiczne zespoły mielodysplastyczne, czy np.

niedoczynność tarczycy.

Niedokrwistość z prawidłową wielkością krwinki (MCV): ten typ niedokrwistości występuje w wielu przewlekłych chorobach jak zakażenia, nowotwory, niewydolność nerek.

Może wystąpić przy skojarzeniu niedoborów prowadzących do niedokrwistości mikro i makrocytarnej (np. jednoczesny niedobór żelaza i witaminy B12).

Typowy jest też dla niedokrwistości aplastycznych (związanych z pierwotną chorobą szpiku prowadzącą do jego niewydolności).

MCH (mean corpuscular hemoglobin) – średnia waga hemoglobiny w krwince. Otrzymywana z podzielenia stężenia hemoglobiny przez liczbę erytrocytów. Wartość MCH podaje się w pikogramach na komórkę (1 pikogram = 10-12 g).

Norma: 27-32 pg u obydwu płci.

MCHC (mean corpuscular hemoglobin concentration) – średnie stężenie hemoglobiny w krwince. Stosunek zawartości hemoglobiny w krwinkach do objętości, którą one zajmują. Wyrażany jest w g/l, a nie jak wcześniej w %.

Norma: 32-36 g/dl.

Wskaźniki MCH oraz MCHC – jeśli dysponujemy wartością MCV – nie dostarczają istotnych dodatkowych informacji. Są one zwykle obniżone w niedokrwistości z niedoboru żelaza (tak samo jak wskaźnik MCV).

Podwyższona wartość MCH może występować w niedokrwistości z niedoboru witaminy B12 oraz w niedokrwistościach hemolitycznych (wynikających ze skróconego czasu przeżycia krwinki czerwonej). Znaczny wzrost MCHC obserwuje się np. w rzadkiej chorobie zwanej sferocytozą.

Wraz z MCV wskaźniki te stanowią uzupełnienie morfologicznej klasyfikacji niedokrwistości.

RDW (red cell distribution width) – czyli tak zwana miara zróżnicowania wielkości erytrocytów.

Norma: 11,5-14,5% u obu płci.

Leia também:  Stopa wydrążona – przyczyny, leczenie, ćwiczenia

Prawidłowy RDW oznacza względną homogenność komórek (to znaczy ich podobną wielkość). RDW powyżej 15% świadczy o ich heterogenności (anizocytozie), czyli inaczej mówiąc informuje o dużej rozpiętości wielkości krwinek czerwonych. Zaburzenia RDW ocenia się zwykle razem z MCV w celu różnicowania przyczyny niedokrwistości.

I tak niski MCV skojarzony z wysokim RDW jest typowy dla niedoboru żelaza zaś niskie MCV z prawidłowym RDW bardziej pasuje do obrazu niedokrwistości spotykanych w chorobach przewlekłych.

W codziennej praktyce wysoki wskaźnik RDW jest najczęściej pierwszym objawem niedoboru żelaza poprzedzającym wystąpienie odchyleń w innych badaniach.

RET – liczba retykulocytów.

Retikulocyty są to prekursory krwinek czerwonych (niedojrzałe czerwone krwinki) krążące we krwi krócej niż 48 godzin. Liczba retykulocytów odzwierciedla tempo syntezy krwinek czerwonych w szpiku w ciągu ostatnich 48 godzin. Jest miarą aktywności szpiku kostnego.

Norma: 5-15 promili (0,5-1,5%) u obu płci.

Liczba retykulocytów jest bardzo ważnym parametrem obrazującym aktualny stan produkcji krwinek czerwonych. Wysoka wartość wskazuje na intensywną produkcję tych krwinek (np. stany po utracie krwi, początkowe stadia leczenia anemii czynnikiem niedoborowym (np.

żelazem niedokrwistości z niedoboru żelaza) czy hemoliza krwi czyli stan polegający na istotnym skróceniu czasu życia krwinki czerwonej.

Niskie wartości mogą być obecne przy aplazji szpiku (zahamowanie produkcji krwinek przez szpik na skutek jego choroby) lub na skutek wtórnego upośledzenia produkcji krwinek w przebiegu chorób o podłożu endokrynologicznym (niedoczynność tarczycy, niedoczynność nadnerczy itp.), w niewydolności nerek czy w przebiegu wielu chorób przewlekłych.

Do oceny ważny jest podtekst kliniczny. Przykładowo wartość retikulocytozy 1% jest prawidłowa u osoby zdrowej, ale w przypadku osoby z głęboką anemią (hemoglobiną poniżej 7 g/dl) taka wartość oznacza upośledzoną regenerację szpiku.

Powyżej omówiona została ta część morfologii, która opisuje układ czerwonokrwinkowy. Zaprezentowane typowe przyczyny możliwych nieprawidłowości są przykładowe i w żadnym wypadku nie systematyzują ani nie wyczerpują zagadnienia.

2. Zaburzenia w układzie białokrwinkowym

Kolejnym układem ocenianym w morfologii krwi jest układ białokrwinkowy.

Krwinki białe czyli leukocyty nie są jednorodną populacją komórek. W warunkach prawidłowych rozróżniamy 5 rodzajów krwinek białych:

  • granulocyty obojętnochłonne – neutrofile,
  • granulocyty kwasochłonne – eozynofile,
  • granulocyty zasadochłonne – bazofile,
  • monocyty,
  • limfocyty.

Zadaniem krwinek białych jest ochrona organizmu przed bakteriami, wirusami i grzybami. Głównym parametrem układu białokrwinkowego jest wartość WBC (white blood count) – czyli całkowita liczba krwinek białych.

Oprócz całkowitej liczby krwinek białych morfologia podaje także tak zwany rozszerzony wzór krwi, czyli liczbę każdego rodzaju krwinek białych w jednostce objętości. Jest to tak zwany rozmaz krwi (inaczej rozmaz Schillinga). Rozmaz może być zbadany pod mikroskopem (tak zwany rozmaz „ręczny”) lub w analizatorze automatycznym.

Interpretacja rozmazu krwi powinna być przeprowadzona na podstawie wartości bezwzględnych; wartości odsetkowe mogą być źródłem błędów.

  • Norma WBC dla dorosłych: 4-10×109/l czyli 4-10 tys. w mm3
  • Norma dla granulocytów obojętnochłonnych: 45-70% (wartości odsetkowe); 1,8-7×109/l (wartości bezwzględne)
  • Norma dla granulocytów kwasochłonnych: 1-5%;

Wysoka hemoglobina. Jak obniżyć jej poziom i odzyskać zdrowie?

Zbyt niski poziom hemoglobiny we krwi może oznaczać, że tkanki i narządy doświadczają niedotlenienia, natomiast zwiększona hemoglobina jest reakcją obronną organizmu na zmniejszenie ilości przyjmowanych mikroelementów.

Jak obniżyć i uchronić się przed problemami zdrowotnym, jeśli analiza krwi wykaże, że hemoglobina jest za wysoka? Według badań naukowych, w większości przypadków możliwe jest obniżenie poziomu hemoglobiny u mężczyzn i kobiet za pomocą specjalistycznej diety.

W większości przypadków wzrost poziomu hemoglobiny u dorosłych jest spowodowany wzrostem lepkości krwi w wyniku zaburzenia metabolizmu wody i soli. Gęsta krew prowadzi do zwiększonego ryzyka tworzenia się skrzepów, blaszek i krzepnięcia. Wszystko to możesz unormować. Jak obniżyć jej poziom za pomocą żywności?

Jakie konsekwencje dla organizmu może mieć za wysoki poziom hemoglobiny?

  • Zakrzepica, (jeśli przepływ krwi zwalnia do punktu, w którym krew dosłownie krzepnie w niektórych naczyniach),
  • Zawał serca, (jeśli zakrzepica wpływa na mięsień sercowy lub naczynia krwionośne),
  • Udar, (jeśli zakrzepica wpływa na układ krążenia mózgu),
  • Miażdżyca tętnic, (gdy blaszki cholesterolu tworzą się na ścianach naczyń krwionośnych, utrudniając w ten sposób prawidłowy przepływ krwi). Jednocześnie wzrost hemoglobiny może wskazywać na patologie w procesach metabolicznych, gdy organizm otrzymuje niewystarczającą ilość tlenu i innych mikroelementów.

Jaka jest norma hemoglobiny i kiedy konieczne jest jej obniżenie?

Hemoglobina jest czerwonym barwnikiem krwi, jej zadaniem jest przenoszenie tlenu z płuc do tkanek w organizmie. Norma według badań laboratoryjnych wynosi:

  • Kobiety – 11,0-17,5 g/dl,
  • Kobiety ciężarne – 11,5-13,5 g/dl,
  • Mężczyźni – 14-18 g/dl,
  • Noworodki – 20 g/dl,
  • Niemowlęta – od 10g/dl – 11,8 g/dl,
  • Dzieci po 12 miesiącu życia – 13 g/dl.

Gdy hemoglobina jest zbyt wysoka, konieczne jest wykorzystanie całego dostępnego arsenału, aby szybciej obniżyć wskaźniki. Niektórzy uważają, że wysoki poziom hemoglobiny jest oznaką doskonałego zdrowia.

W rzeczywistości u takich osób obserwuje się wzrost lepkości krwi, co prowadzi do zakrzepicy. Na podstawie wyników badań lekarz podejmuje odpowiednie działania – przyznaje Magdalena Złoczewska, redaktorka w serwisie poprostuzdrowo.pl.

Wysoka hemoglobina. Jak ją obniżyć przestrzegając zasad zdrowego żywienia?

Przy zwiększonej hemoglobinie dietetycy zalecają przestrzeganie następujących wskazówek:

  • Jedz pokarmy i posiłki bogate w wapń. Pierwiastek ten zmniejsza biodostępność żelaza. Oznacza to, że spowalnia jego wchłanianie. Mianowicie żelazo jest głównym składnikiem hemoglobiny i to za jego pomocą tlen i dwutlenek węgla są transportowane do / z płuc,
  • Wyeliminuj z diety pokarmy bogate w witaminy B12 i B9. Pomoże to również zmniejszyć biodostępność żelaza i spowolnić wytwarzanie nowych cząsteczek hemoglobiny,
  • Wyeliminuj z diety produkty bogate w żelazo. Są to jabłka, zioła, wołowina, wieprzowina, podroby (wątroba, płuca, serce), ryby. Preferowane są zboża (z wyjątkiem gryki), produkty mleczne, makaron. Dieta dla każdego pacjenta powinna być ustalona indywidualnie przez dietetyka.

Jeśli mówimy o niemowlętach, mleko matki pomaga im normalizować hemoglobinę. Jeśli stosuje się sztuczne karmienie (mieszanki), należy skonsultować się z pediatrą w tym zakresie – zaleci takie mieszanki, które zawierają minimum żelaza, witamin z grupy B.

Wysoka hemoglobina. 7 produktów na obniżenie jej poziomu

Niewielki wzrost stężenia hemoglobiny można zneutralizować poprzez zmianę diety. Wystarczy stosować listę pokarmów, które spowalniają wchłanianie żelaza, a także hamują funkcje hematopoetyczne.

Fermentowane produkty mleczne – kwaśna śmietana, twarożek (lepiej jest preferować ten o wysokiej zawartości tłuszczu), sery. Do tego działu można również włączyć mleko kozie i produkty na nim oparte.

Zboża z wyjątkiem gryki obniżają poziom hemoglobiny, spowalniają przyswajanie żelaza. Jednocześnie zawierają minimum glukozy (węglowodanów), zawierają błonnik. Ryż zawiera całe spektrum garbników, które pośrednio zagęszczają krew. Jeśli jesz ryż, powinieneś preferować ten, w którym jest minimum skrobi.

Owoce na obniżenie hemoglobiny – surowe i suszone, wtedy stężenie węglowodanów (a dokładniej fruktozy) jest kilkakrotnie wyższe niż w świeżych owocach, przez co mogą być przeciwwskazane w cukrzycy.

Rośliny strączkowe – chociaż rośliny strączkowe zawierają niewielką ilość żelaza, jest w nich wielokrotnie więcej składników garbnikowych, które po prostu zmniejszają biodostępność żelaza. Ale jednocześnie mają działanie obniżające poziom cukru, co neutralizuje wzrost lepkości krwi. .

Chude mięso –  pierś z kurczaka ale niesmażona, gotowana lub pieczona, bez dodatku oleju roślinnego (można dodać w niewielkiej ilości masło).

Czarna herbata –  wysoki poziom hemoglobiny można obniżyć za pomocą ulubionego napoju. Spadek hemoglobiny osiąga się dzięki taninie, która jest obfita w czarnej herbacie.

Co należy wyeliminować z diety, aby obniżyć wysoki poziom hemoglobiny?

Aby uzyskać większą efektywność, przestrzegając diety, należy wykluczyć z niej pokarmy, których nie można spożywać ze zwiększonym poziomem hemoglobiny:

  • Tłuste mięso. Szczególnie niebezpieczne są: wołowina, wieprzowina, a także produkty uboczne (wątroba, płuca, serce, nerki itp.). Mięso jest bogate w żelazo, a także w witaminy z grupy B, (dlatego żelazo z takich pokarmów jest łatwo przyswajalne),
  • Sok z granatów. Granat podnosi poziom hemoglobiny i ciśnienie krwi. W przypadku niedociśnienia niezwykle przydatne jest włączenie do diety, ale przy zwiększonej lepkości krwi należy je całkowicie wykluczyć,
  • Tłusta ryba. Są bogate w kwasy omega-3, które przyspieszają przebieg większości międzykomórkowych procesów metabolicznych. Należy zminimalizować ich użycie,
  • Jaja kurze. A raczej to żółtka (białka są nieistotne, ale nadal zmniejszają hemoglobinę). Jajka przepiórki najlepiej też wyeliminować z diety,
  • Przyprawy. Kurkuma szczególnie silnie podnosi poziom hemoglobiny (zawiera nie tylko żelazo, zioła – pietruszka, koper, bazylia, ale także witaminy z grupy B). Lepiej tymczasowo całkowicie zaprzestać ich używania.

Lekarze stwierdzając wysoką hemoglobinę dla jej obniżenia zalecają również:

  • Zminimalizuj aktywność fizyczną. Pomoże to znormalizować równowagę wodno-solną, obniżyć ciśnienie krwi, lepkość krwi,
  • Pij jak najwięcej wody. A co najważniejsze – bez gazu, gdyż dwutlenek węgla zawarty w takiej wodzie nieznacznie zwiększa biodostępność żelaza (poprzez stymulację błony śluzowej przewodu pokarmowego),
  • Nie przyjmuj kompleksów multiwitaminowych. Szczególnie ważne jest wykluczenie przyjmowania witamin z grupy B.

Podsumowanie

W sumie możliwe jest obniżenie poziomu hemoglobiny poprzez dostosowanie diety. Nie zaleca się stosowania takiej diety przez długi czas, a krew należy oddawać co tydzień do analizy w celu określenia stężenia żelaza.

W takim przypadku optymalną dietę pomoże ustalić dietetyk (biorąc pod uwagę indywidualną fizjologię, nominalny poziom cukru we krwi).

W przypadku, gdy dieta nie pomaga w normalizacji stanu, zalecana jest terapia lekowa mająca na celu zahamowanie funkcji krwiotwórczej (często można do tego stosować leki hormonalne).

Źródło: artykuł sponsorowany

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*