Problemy z oddychaniem – przyczyny trudności w oddychaniu

Problemy z oddychaniem – przyczyny trudności w oddychaniu

Duszność jest dolegliwością, której przyczyny należy szukać w schorzeniach układu oddechowego lub krwionośnego. Może przybierać różne formy. Mówimy np. o duszności spoczynkowej, wysiłkowej. Dolegliwość może być zarówno niegroźnym objawem nadmiernego zmęczenia, jak i symptomem poważnej, zagrażającej życiu choroby. Duszności nie należy więc lekceważyć. Zobacz, o jakich chorobach może świadczyć duszność.

Duszność: co to?

Mianem duszności określane jest subiektywne odczuwanie braku powietrza (tchu) i trudności w oddychaniu. Uczucie braku tchu może pojawić się w wielu okolicznościach, np. podczas spoczynku lub wysiłku. U osób zdrowych problemy z oddychaniem najczęściej występują dopiero po znacznym obciążeniu organizmu. Osoby chore mogą odczuwać duszności już przy niewielkiej aktywności fizycznej.

Objawy duszności mogą być przewlekłe, podostre lub ostre. Te pierwsze są zazwyczaj łagodniejsze. Duszności w ostrym przebiegu mogą stanowić zagrożenie życia, dlatego wymagają pilnej interwencji.

W zależności od przyczyny duszność może być różnie odczuwalna przez pacjenta i opisywana w bardzo różny sposób.

Medycyna wyróżnia kilka rodzajów tej dolegliwości, które są kategoryzowane pod względem intensywności objawów.

Duszności w skali Medical Research Council

Duszności są oceniane pod względem intensywności symptomów. Lekarz może dokonać oceny kilkoma metodami, jednak najczęściej stosowana jest skala Medical Research Council, czyli w skrócie skala mMRC. Według niej wyróżnia się cztery stopnie duszności.

  • Stopień 0 – brak tchu pojawia się w czasie silnego wysiłku fizycznego.
  • Stopień 1 – objawy pojawiają się w trakcie marszu po płaskim terenie lub wchodzeniu na wzniesienie o niewielkim nachyleniu.
  • Stopień 2 – trudności w oddychaniu ma się, idąc po płaskim terenie; w czasie spaceru konieczne są krótkie postoje, w których czasie nabiera się tchu; duszności mogą powodować wolniejsze chodzenie niż u osób w tym samym wieku.
  • Stopień 3 – chory musi zatrzymać się po ok. 100 metrach lub marszu po płaskim terenie, aby nabrać tchu.
  • Stopień 4 – duszności pojawiają się w trakcie ubierania się lub rozbierania; znacznie utrudniają życie, w niektórych przypadkach nawet uniemożliwiają opuszczanie domu.

Duszności dzieli się też na ostre, podostre i przewlekłe. Pod względem czasu występowania objawów problemy z oddychaniem dzieli się na duszność spoczynkową oraz wysiłkową.

Objawy duszności

Osoby, u których występują duszności, mogą u siebie zauważyć takie objawy, jak:

  • spłycony oddech,
  • przyspieszony oddech,
  • ruchomość skrzydełek nosa,
  • zaangażowanie dodatkowych mięśni oddechowych,
  • wyraźny świst pojawiający się przy oddychaniu,
  • stridor (szmer krtaniowy).

Objawom duszności mogą też towarzyszyć inne symptomy. Najczęściej jest tak w przypadku, gdy problemy z oddychaniem wynikają z chorób płuc. W tym wypadku oprócz duszności pojawia się kaszel, uczucie ucisku w klatce piersiowej, świsty podczas wdechu i wydechu.

Może się zdarzyć, że towarzyszące objawy przybiorą formę odkrztuszania ropnej wydzieliny, gorączki, silnego, zamostkowego bólu, krwioplucia. Pojawienie się wyżej wymienionych objawów wymaga konsultacji lekarskiej.

W trybie pilnym jest potrzebna, jeśli duszności wraz z towarzyszącymi objawami pojawiają się u osób z zaawansowanymi chorobami układu krążenia i oddechowego.

Rodzaj objawów i ich nasilenie są kwestią indywidualną. W dużej mierze zależą też od choroby, która wywołuje duszności. Jej rozpoznanie jest ważne, ponieważ determinuje leczenie.

Przyczyny duszności i problemów z oddychaniem

W przypadku, gdy duszności pojawiają się w ciągu kilku minut, mówimy o problemach z oddychaniem z przebiegiem ostrym. Jako ich najczęstsze przyczyny wskazuje się:

  • astmę,
  • zatorowość płucną,
  • odmę,
  • ciało obce w drogach oddechowych.

Duszności w przebiegu podostrym charakteryzują się tym, że objawy pojawiają się w ciągu kilku dni lub godzin po wystąpieniu czynnika wywołującego. Przyczynami duszności o charakterze podostrym mogą być:

  • zapalenie płuc,
  • choroba wieńcowa (niedokrwienna serca),
  • wysiękowe zapalenie osierdzia,
  • zaostrzenie przewlekłej obstrukcyjnej choroby płuc.

Trudności z oddychaniem o charakterze przewlekłym to te występujące kilka lat. Mogą być spowodowane:

  • chorobą śródmiąższową płuc,
  • przewlekłą obstrukcyjną chorobą płuc,
  • chorobą niedokrwienną serca,
  • niewydolnością serca,
  • obecnością płynu w jamie opłucnej, 
  • niedokrwistością,
  • niestabilną dławicą piersiową,
  • porażeniem przepony,
  • zaburzeniem czynności mięśnia brodawkowatego,
  • stresem,
  • zaburzeniami lękowymi. 

Duszności przy atakach paniki

Duszności to jeden z podstawowych symptomów ataków paniki, nerwicy, stanów lękowych.

Problemy z oddychaniem pojawiają się w sytuacjach silnie stresowych i zazwyczaj towarzyszą takim symptomom, jak kłucie w okolicy serca, ucisk w klatce piersiowej, kołatanie serca, drżenie, gula w gardle.

W przypadku duszności przy atakach paniki pacjenci skarżą się na duże trudności w nabieraniu powietrza do płuc. Kłopoty z oddychaniem przy panice/stanie lękowym mogą pojawiać się u osób całkowicie zdrowych, które w danej chwili są poddane silnym emocjom.

Duszności w ciąży – czy to normalne?

Problemy z oddychaniem to objaw, który często pojawia się u kobiet w ciąży. Najczęściej występują w drugim i trzecim trymestrze. Powiązane są z procesem wzrostu płodu. Powoduje to ucisk na płuca i duszności.

Trzeba jednak pamiętać, że w niektórych przypadkach problemy z oddychaniem w ciąży wskazują na choroby, np. anemię i niedobory żelaza.

Jeśli wraz z dusznościami w ciąży pojawiają się zawroty głowy, omdlenia i ogólne osłabienie należy skontaktować się z lekarzem.

Duszności – co zrobić, jak się pojawią?

Postępowanie w przypadku wystąpienia duszności zależy od tego, jaka jest ich przyczyna. Pierwsza pomoc polega na opuszczeniu dusznego i zatłoczonego pomieszczenia, wyjściu na zewnątrz, zaczerpnięciu świeżego powietrza. Jeśli duszności są wywołane stresem/napadem lęku/histerią to uspokojenie się i powolne oddychanie.

Za uniwersalny lek na duszności uważany jest tlen. Powinien być podany pacjentowi jak najszybciej. W przypadku ostrych duszności najlepszym sposobem jest ekspozycja na zimne powietrze. Oprócz tego chorego należy umieścić w pozycji ułatwiającej oddychanie, np.

 półsiedzącej lub siedzącej. Powinno unikać się pozycji leżącej. Jeśli duszności nie przechodzą, to konieczne jest podanie domięśniowo lub dożylnie adrenaliny bądź glikokortykosteroidów.

Osobom cierpiącym na choroby oddechowe podaje się preparaty rozszerzające oskrzela. 

Osoby borykające się z problemami z oddychaniem mogą skorzystać z oferty Przychodni Synexus. Bezpłatne konsultacje dostępne są m.in. dla osób ze zdiagnozowaną przewlekłą obturacyjną chorobą płuc.

Centrum Medyczne Synexus prowadzi je dla osób po 40.

roku życia, które leczą się na POChP, przeszły w ostatnim roku zaostrzenie choroby i wymagały hospitalizacji lub podania sterydów, przewlekle paliły lub palą papierosy oraz szukają nowych możliwości terapeutycznych.

lek. Michał Dąbrowski

Problemy z oddychaniem – co powoduje?

Problemy z oddychaniem – przyczyny trudności w oddychaniu

Żyjemy między innymi dzięki temu, że możemy oddychać. Problemy z tą czynnością mogą być nie tyle, co uciążliwe w codziennym funkcjonowaniu, ale również mogą powodować poważne zagrożenie dla życia. Jakie są przyczyny problemów z oddychaniem i kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Jak określić problemy z oddychaniem?

Jest to odczucie braku powietrza, określane jako subiektywne dla każdego człowieka. Przeważnie towarzyszy mu wzmożony wysiłek mięśni odpowiedzialnych za oddychanie. Zazwyczaj występuje po wzmożonym wysiłku fizycznym, jednak może przydarzyć się podczas braku ruchu i wykonywania codziennych czynności nie będących związanych z aktywnością fizyczną.

Jakie mogą być przyczyny?

Wśród przyczyn problemów oddechowych wymienia się zaburzenia dostarczania tlenu do wszystkich tkanek całego organizmu.

Istotnymi czynnikami przy tym procesie jest odpowiednie stężenie hemoglobiny, prawidłowa wydolność serca i całego układu krwionośnego oraz niezaburzona praca płuc.

Ponadto, mogą być one skutkiem innych stanów chorobowych związanych z niewystarczającą wydolnością układu oddechowego, a także zatruć substancjami, takimi jak dwutlenek wodoru lub cyjanek. Problemy z oddychaniem mogą być spowodowane także niedokrwistością.

Inne schorzenia, które mogą przyczyniać się do duszności to między innymi: gruźlica, astma, odma płucna, zapalenie bądź obrzęk płuc, zatorowość płucna, wady kręgosłupa i klatki piersiowej, osłabienie mięśni oddechowych, niekiedy także przebieg cukrzycy, nadczynność tarczycy, a nawet choroby nerek.

Leia também:  Jak zapobiegać infekcjom intymnym?

Kiedy zgłosić się do lekarza?

Do konsultacji powinniśmy zgłosić się szczególnie wtedy, gdy odczuwamy duszności przy oddychaniu bez względu na aktywność jaką podejmujemy. Mogą one pojawić się nagle lub też może być obserwowana od dłuższego czasu i stopniowo narastająca, co z każdym dniem sprawia więcej trudności.

Co zaleci lekarz? Możemy spodziewać się, że zbierze on dokładny wywiad i przeprowadzić szczegółowe badanie. Następnie możemy zostać skierowani na RTG klatki piersiowej oraz na EKG. Na podstawie tych obserwacji postawiona zostanie diagnoza i zalecone odpowiednie leczenie.

Istotne jest, aby nie bagatelizować narastającego problemu.

Problemy z oddychaniem mogą przysporzyć wiele strachu. Jest to przecież czynność, dzięki której możemy żyć i prawidłowo funkcjonować. Dlatego też, kiedy tylko zaczniemy mieć jakiekolwiek obawy związane z naszym oddechem, powinniśmy skonsultować je z lekarzem. Być może nie będzie to nic poważnego, ale może się zdarzyć, że szybka interwencja zapewni nam zdrowie przez długi czas.

kwi 20, 2020borbis

Duszności – rodzaje, ataki duszności, objawy i leczenie | Poradnik NN.pl

Duszności mogą pojawić się u osób chorych, ale zdarza się, że doświadczają ich ludzie zupełnie zdrowi. Opisywane są one jako trudności z nabraniem powietrza lub uczucie jego braku. Duszność dzieli się na ostrą i przewlekłą, spoczynkową i wysiłkową.

Duszność, bez względu na jej przyczynę, jest bardzo nieprzyjemnym objawem, który sprawia, że osoba jej doświadczająca może odczuwać lęk o swoje życie. Pamiętaj, że nie jest to choroba sama w sobie, dlatego zawsze trzeba wykonać dodatkowe badania w celu poznania przyczyny dolegliwości.

Czym są duszności?

Duszność to uczucie braku powietrza lub trudności z oddychaniem, które zwykle połączone jest ze wzmożoną pracą mięśni oddechowych.

Warto zaznaczyć, że jest to objaw subiektywny, czyli odczuwany przez chorego, ale też taki, który można stwierdzić w badaniach (odchylenia widać m.in. w gazometrii lub pulsoksymetrii).

Duszności mogą pojawić się zarówno u osób zdrowych, jak i chorych. Dzieli się je na:

  • duszności ostre i przewlekłe,
  • duszności spoczynkowe i wysiłkowe.

Objawy duszności to przede wszystkim trudności w złapaniu oddechu, które mogą mieć różne nasilenie. Często towarzyszą im także inne dolegliwości: kaszel, uczucie ucisku lub ból w klatce piersiowej, świsty, odkrztuszanie wydzieliny, krwioplucie. Jeżeli duszności są spowodowane infekcją układu oddechowego, może pojawić się również gorączka.

Duszności u dzieci i dorosłych mogą pojawić się na skutek:

  • zmniejszenia pojemności minutowej serca,
  • zmniejszenia objętości miąższu płuc, odpowiadającego za wymianę gazową,
  • zwężenia dróg oddechowych,
  • zmniejszenia poziomu hemoglobiny we krwi,
  • zmian chorobowych w miąższu płuc,
  • osłabienia mięśni oddechowych,
  • zmian metabolicznych (np. w wyniku cukrzycy),
  • dużego wysiłku fizycznego,
  • silnych dolegliwości bólowych,
  • większego zapotrzebowania na tlen,
  • dolegliwości związanych ze sferą psychiczną.

Problemy z oddychaniem – przyczyny trudności w oddychaniu

Ubezpieczenie na życie i zdrowie

Zapewnij swoim najbliższym poczucie finansowego bezpieczeństwa, gdyby Ciebie zabrakło. Dodatkowo możesz zapewnić sobie pieniądze na wypadek ciężkiego zachorowania (m.in. na raka, cukrzycę, udar) i pobytu w szpitalu.
 

Sprawdź

Duszność spoczynkowa

Duszność spoczynkowa to określenie trudności z oddychaniem, które występują bez wysiłku fizycznego, a więc np. w trakcie spokojnego siedzenia. Dolegliwości związane z dusznością spoczynkową mogą pojawić się nagle lub stopniowo się nasilać. Ten rodzaj duszności obserwuje się przy:

Duszność wysiłkowa

Duszność wysiłkowa to problemy z oddychaniem, które pojawiają się podczas wysiłku fizycznego. Najczęściej obserwuje się ją w chorobach układu krążenia. Jednakże zdarza się, że występuje również u osób zupełnie zdrowych, podczas bardzo intensywnych ćwiczeń lub wspinaczki wysokogórskiej.

Możliwe przyczyny duszności wysiłkowej to:

  • choroba niedokrwienna serca,
  • astma oskrzelowa,
  • niewydolność krążenia,
  • płyn w jamie opłucnej,
  • intensywny wysiłek fizyczny,
  • początkowe stadium POChP.

Zobacz też: Koronawirus a astma – leczenie astmy w czasie epidemii COVID-19

Duszność psychogenna

Bardzo często duszności pojawiają się na skutek silnego stresu, lęku, depresji lub napadu paniki. Trudności z oddychaniem występują pod wpływem stresującej sytuacji lub po doświadczeniu skrajnych emocji.

Niekiedy towarzyszy im uczucie lęku przed śmiercią, przyspieszone bicie serca, ból w klatce piersiowej, wzmożone pocenie się, drżenie ciała, uderzenia gorąca, a nawet zasłabnięcie.

Zdarza się, że trudności z oddychaniem spowodowane czynnikiem psychicznym mają postać szybkiego i pogłębionego oddechu (hiperwentylacja).

Inne przyczyny duszności

Inne przyczyny duszności to:

  • infekcja układu oddechowego (np. zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, zapalenie krtani),
  • ciało obce w drogach oddechowych,
  • nowotwór płuc,
  • odma opłucnowa,
  • niedokrwistość,
  • zawał mięśnia sercowego.

Zdarza się także, że duszności pojawiają się na skutek uszkodzenia dróg oddechowych po kontakcie z niebezpieczną substancją chemiczną. Dlatego niektóre osoby, z racji wykonywanego zawodu, powinny pamiętać o zakładaniu specjalnych masek z filtrami.

Atak duszności

Atak duszności wymaga pilnej interwencji medycznej, zwłaszcza gdy trudności z oddychaniem uniemożliwiają mówienie, przyczyniają się do znacznego pogorszenia samopoczucia lub towarzyszą im inne objawy. Ich leczenie zależy od przyczyny, która je wywołała, np. w ataku astmy choremu podaje się leki rozszerzające oskrzela.

Osoba, która udziela pomocy przy ataku duszności, powinna:

  • uspokoić chorego,
  • pomóc mu przyjąć dogodną pozycję,
  • zapewnić choremu dostęp świeżego powietrza,
  • wezwać pogotowie,
  • pozostać z chorym do przyjazdu karetki,
  • w razie nagłego pogorszenia się stanu chorego, rozpocząć resuscytację.

Duszności zwykle wiążą się z koniecznością hospitalizacji lub wykonania szeregu badań, które pomogą ustalić ich przyczynę. To z kolei powoduje utratę części dochodów poprzez duże wydatki.

Możesz się przed nimi uchronić, wykupując nasze ubezpieczenie na wypadek pobytu w szpitalu. To nie tylko wsparcie finansowe, ale także pomoc w zorganizowaniu bezpłatnych konsultacji specjalistycznych i rehabilitacji.

Wszystko po to, aby przyspieszyć Twój powrót do pełni zdrowia.

Tagi:
#choroby cywilizacyjne
#układ oddechowy
#zdrowie

Czy masz astmę?

Astma jest przewlekłą chorobą układu oddechowego spowodowaną trwałym zapaleniem oskrzeli. Objawia się:

  • trudnościami w oddychaniu (dusznościami)
  • sapaniem
  • suchym kaszlem
  • lub uciskiem w klatce piersiowej.

Ataki astmy mogą trwać od kilku minut do kilku godzin. Pomiędzy napadami oddech wraca do normy. Częstotliwość i intensywność ataków astmy są różne u poszczególnych osób.

Leia também:  Jak Zalatwic Przymusowe Leczenie Dla Alkoholika?

Astma może również powodować:

  • trudności z głębokim nabraniem oddechu
  • świszczący oddech
  • duszność przy wysiłku
  • kaszel, który nie ustępuje.

Objawy te mogą być wywołane lub nasilone przez:

  • przeziębienie
  • grypę
  • zanieczyszczenie powietrza
  • dym papierosowy
  • perfumy
  • opary środków chemicznych w powietrzu (np. farb czy rozpuszczalników)
  • zimne powietrze
  • uprawianie sportu.

Na czym polega atak astmy?

Podczas oddychania powietrze przepływa przez oskrzela do płuc. U osoby chorej na astmę błona śluzowa oskrzeli jest podrażniona. Długotrwały stan zapalny sprawia, że oskrzela są wrażliwe, podatne na nadmierną reakcję, która polega na skurczu i nadmiernym wydzielaniu śluzu. W efekcie przepływ powietrza przez oskrzela staje się utrudniony.

Intensywność objawów astmy może być bardzo różna, od zwykłego dyskomfortu do prawdziwego uczucia duszenia się. Czasami osoba cierpiąca na astmę może nawet nic nie zauważyć, dobrze się czuje i dopiero badania wykazują, że jest chora. Niektórzy astmatycy doświadczają natomiast stałych trudności w oddychaniu.

Kiedy iść do lekarza?

Wizyta u lekarza jest zalecana w przypadku:

  • utrzymującego się suchego kaszlu
  • duszności
  • świszczącego oddechu
  • uczucia ucisku w klatce piersiowej
  • budzenia się w nocy
  • problemów z oddychaniem podczas aktywności fizycznej.

Lekarz przeprowadzi wywiad i spyta Cię o:

  • objawy podczas ataków
  • częstotliwość i intensywność ataków
  • okoliczności, w jakich ataki są wywoływane (w domu, w miejscu pracy, o określonej porze roku, podczas alertów smogowych, podczas zajęć sportowych itp.)
  • inne choroby (nieżyt nosa, zapalenie zatok, itp.).

Lekarz podstawowej opieki zdrowotnej może Cię skierować na dodatkowe badania do laryngologa, pulmonologa, a czasem alergologa. Możliwe, że dostaniesz skierowanie na test oddechu lub alergiczny test skórny.

Co sprawia, że chorujesz na astmę?

Astma w przeważającej liczbie przypadków ma podłoże alergiczne, ale wywołuje ją wiele różnorakich przyczyn i może mieć bardzo różny przebieg dla różnych osób.

Na ogół astmę wywołuje połączenie wrodzonej skłonności do zachorowania plus stały kontakt z czymś, co powoduje reakcję organizmu.

Kurz domowy, sierść zwierząt, pyłki roślin, zanieczyszczone powietrze, substancje drażniące, pleśnie lub alergeny w miejscu pracy (mąka, lateks) – wszystko to może powodować reakcję alergiczną u osób wrażliwych.

Jeśli organizm jest stale podrażniony, jest duże prawdopodobieństwo, że możesz zachorować na astmę. Jeśli masz genetyczną skłonność, ale nie będziesz wystawiony na szkodliwe działanie np. alergenów, możesz wcale nie zachorować.

Objawy astmy mogą wystąpić o każdej porze dnia, ale najczęściej pojawiają się w środku nocy lub wczesnym rankiem (osoba z astmą budzi się, ponieważ ma problemy z oddychaniem lub kaszlem).

Ile osób choruje?

Szacuje się, że na całym świecie choruje na astmę około 300 mln ludzi, a do 2025 roku ta liczba może powiększyć się o kolejne 100 mln chorych. Astma jest istotną przyczyną rozwoju przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP), która jest czwartą chorobą na świecie pod względem liczby zgonów. Wśród osób dorosłych na astmę chorują częściej kobiety niż mężczyźni.

Zgodnie z danymi Narodowego Funduszu Zdrowia w Polsce w 2019 r. żyło 2,2 mln osób z astmą (5,7% populacji) i ta liczba utrzymywała się na zbliżonym poziomie od 2013 r. Najwięcej chorych było wśród dzieci w wieku 6–10 lat: 15,2 tys. na 100 tys. chłopców i 10,6 tys. na 100 tys. dziewcząt.

Jak pokazują badania, wiele przypadków astmy pozostaje niezdiagnozowanych. Badanie prowadzone w ramach programu Epidemiologia Chorób Alergicznych w Polsce (ECAP) pokazało, że spośród wszystkich i przebadanych, u których lekarze zdiagnozowali astmę, jedynie 30% pacjentów miało ją wcześniej stwierdzoną. Oznacza to, że chorych może być ponad trzy razy tyle niż wynika to ze statystyk.

W 2019 roku najmniej chorych na astmę było w województwie dolnośląskim (4,2 tys. osób na 100 tys. ludności) oraz w województwie podlaskim (4,5 tys. osób na 100 tys. ludności). Najwięcej w województwie wielkopolskim (ponad 7 tys. osób na 100 tys. ludności).

Czy Twoja astma jest pod kontrolą?

Właściwe leczenie jest niezbędne do utrzymania dobrej jakości życia.

Aby dowiedzieć się, czy Twoja astma jest pod właściwą kontrolą, odpowiedz na poniższe pytania, biorąc pod uwagę ostatnie 4 tygodnie:

  • Czy w ciągu dnia zdarzyły Ci się  więcej niż dwa razy w tygodniu: trudności z oddychaniem, ucisk w klatce piersiowej, suchy kaszel, sapanie?
  • Czy obudziłeś się w nocy z powodu astmy?
  • Czy miałeś jakieś trudności z wykonywaniem swoich zwykłych czynności?
  • Czy musiałeś stosować inhalator częściej niż dwa razy w tygodniu?
  • Czy powstrzymujesz się od wysiłku i uprawiania sportu z powodu trudności w oddychaniu?

Jeśli na któreś pytanie odpowiedziałeś „tak”, omów tę sytuację z Twoim lekarzem.

Znajomość przyczyn astmy i codzienne przyjmowanie leków to podstawy kontroli choroby i lepszej jakości życia każdego dnia!

Jak zadbać o dziecko?

Kobieta w ciąży chorująca na astmę musi bezwzględnie powstrzymać się od palenia. Nie powinna także spożywać pokarmów uczulających, takich jak np. orzeszki ziemne.

Po porodzie zaleca się, aby dziecko było karmione piersią tak długo, jak to możliwe. Karmienie piersią przez ponad trzy miesiące może mieć wpływ na zmniejszenie ryzyka alergii u dziecka.

Jeśli nie jest to możliwe, zaleca się stosowanie mleka hipoalergicznego (bez białka mleka krowiego).

Dieta dziecka nie powinna być zbyt wcześnie zróżnicowana.

Jak rozpoznać ciężki atak astmy?

W przypadku ciężkiego ataku astmy skurcz oskrzeli jest tak silny, że powietrze się do nich nie dostaje. Wdychanie i wydychanie wymagają intensywnego wysiłku, a nie przynoszą efektu.

Osoba może mieć objawy niedotlenienia (niebieskie przebarwienie paznokci i ust), powiększa się przestrzeń między żebrami i nad obojczykami. Pojawia się pocenie, trudności w mówieniu, oznaki zmęczenia.

Niedotlenienie może spowodować, że chory stanie się senny lub nawet straci przytomność i w końcu przestanie oddychać.

Co robić podczas ataku astmy?

Jeśli ktoś z Twoich bliskich ma atak astmy, zachowaj spokój i postaraj się go uspokoić. Lęk może tylko nasilić napad. Należy ustawić chorego w pozycji, w której czuje się najlepiej (często w pozycji siedzącej) i poluzować ubranie. Przede wszystkim nie należy kłaść pacjenta, który ma atak astmy.

Poproś chorego o powolne i głębokie oddychanie. Zapytaj, czy i gdzie ma leki, pomóż mu je wziąć. Jeśli jest to pierwszy atak, chory nie ma leków. W tym przypadku nie podawaj mu żadnych leków na własną rękę i zadzwoń do jego lekarza prowadzącego. Zastosuj się do udzielonych wskazówek.

W razie poważnego ataku zadzwoń na numer ratunkowy: 112 lub 999.

Dowiedz się więcej na temat astmy, oglądając filmy edukacyjne NFZ

Bibliografia

NFZ o zdrowiu. Astma, Centrala Narodowego Funduszu Zdrowia, Warszawa 2020.

Bóle głowy, katar i trudności w oddychaniu, czyli jak mogą dokuczyć nam zatoki

Zatoki przynosowe to przestrzenie znajdujące się na terenie twarzoczaszki. Są one niezbędne do prawidłowego funkcjonowania człowieka.

Leia também:  Co To Jest Leczenie Holistyczne?

Pozwalają nam przede wszystkim prawidłowo oddychać, mówić oraz rozpoznawać zapachy. Stoją też często na pierwszym froncie walki z infekcjami, nieraz z nimi przegrywając.

Aby zaoszczędzić przykrych dolegliwości sobie oraz naszym bliskim, warto wiedzieć, jak rozpoznać i leczyć zapalenie zatok.

Zatoki przynosowe – do czego służą

Zatoki przynosowe możemy opisać jako przestrzenie powietrzne znajdujące się w obrębie kości twarzoczaszki. Ich funkcja była na przestrzeni wieków przedmiotem wielu mniej lub bardziej trafnych badań. Obecnie z dużym prawdopodobieństwem możemy domniemywać, że zatoki te służą nam przede wszystkim do:

  • prawidłowego oddychania (dzięki nim powietrze, które dostaje się do nosa, jest ogrzewane i nawilżane);
  • poznawania świata za pomocą węchu (prawidłowo funkcjonujące zatoki pomagają nam rozpoznawać i przetwarzać zapachy);
  • komunikacji (zatoki biorą udział w procesie tworzenia mowy, a także podczas przetwarzania i przewodzenia zewnętrznych sygnałów dźwiękowych);
  • ochrony głowy przed przeciążeniami i urazami, a także
  • ogrzewania podstawy czaszki i oczodołu.

Zatoki przynosowe możemy podzielić na:

  • zatoki szczękowe, które znajdują się poniżej oczu;
  • zatoki czołowe umiejscowione w przedniej części twarzoczaszki nad oczodołami;
  • zatoki klinowe położone za jamą nosową w obrębie kości klinowej oraz
  • komórki sitowe, czyli zespół drobnych jamek kostnych położonych za jamą nosową w obrębie kości sitowej- przyśrodkowo od obu oczodołów.

Na wygląd zatok ma wpływ wiek człowieka. Zatoki bowiem rozrastają się przez lata wraz z naszą twarzoczaszką.

Przykładowo, komórki sitowe swojego ostatecznego kształtu nabierają około 15 roku naszego życia, natomiast ostatecznie ukształtowanymi zatokami czołowymi może się pochwalić człowiek 20-letni.

  Zdarza się również, ze zatoki czołowe nie rozwijają się w ogóle, a mimo tego stan zapalny innych zatok może dawać bóle w okolicy czołowej.

Objawy zapalenia zatok przynosowych

Zatoki przynosowe, z uwagi na swoje położenie i funkcję, są szczególnie podatne na zmiany temperatury, zakażenia oraz infekcje. Dlatego też o swoim istnieniu zatoki przypominają nam w momencie pojawienia się uciążliwych dolegliwości.

Pierwszą z nich jest przewlekły katar, który nie chce szybko ustąpić, a chory ma wrażenie, że nie może do końca udrożnić nosa.

Jeżeli jeszcze na tym początkowym etapie możemy myśleć o tym, że się lekko zaziębiliśmy, to powodem do niepokoju staje się coraz silniejszy ból głowy, który odczuwamy zwłaszcza w okolicy zatok. Pojawia się również gorączka.

WAŻNE

Zapaleniu zatok przynosowych, obok uporczywego kataru, towarzyszy zwykle dokuczliwy ból głowy. Jego cechą charakterystyczną jest to, że zwiększa się on po nachyleniu głowy, a jego siła zależy od pozycji, którą przybierzemy.

Obok powyższych objawów, przy zapaleniu zatok przynosowych, możemy również zaobserwować:

  • utratę smaku i węchu;
  • nieświeży oddech;
  • niesmak w ustach;
  • „mowę nosową”;
  • kaszel, a także
  • ból zębów spowodowany bólem promieniującym od zatok szczękowych;

Dodatkowo, w przypadku zapalenia zatok wydzielina z nosa może stać się ropna i zielonkawa. Jeżeli jednak wydzielina jest bezbarwna, gorączka nie występuje, lecz jednocześnie obserwujemy pozostałe wskazane wyżej objawy, możemy podejrzewać alergiczne zapalenie zatok.

WAŻNE

Objawów zapalenia zatok nie należy lekceważyć ani przeczekiwać. Jeżeli nie skonsultujemy objawów z lekarzem, nieleczona choroba może doprowadzić do powikłań takich jak np.

ropień mózgu, zapalenie opon mózgowych, czy też zapalenie nerwu wzrokowego. Najczęstszym następstwem zapalenia zatok są też zapalenia gardła, krtani, oskrzeli czy płuc a także uszu środkowych.

Jeżeli dolegliwości występują powyżej 7 dni, koniecznie umów się na wizytę lekarską.

Leczenie zapalenia zatok przynosowych

W przypadku wystąpienia niepokojących objawów, osoba chora powinna jak najszybciej odwiedzić lekarza. Wprowadzenie „domowych metod leczenia” może się bowiem  okazać nieskuteczne i doprowadzić do dalszych powikłań. Dlaczego tak się dzieje?

Zapalenie zatok przynosowych może zostać wywołane przez wiele czynników. Należą do nich zarówno bakterie, wirusy oraz grzyby, jak i nieleczona alergia przejawiająca się np. uczuleniem na roztocza kurzu domowego.

Dlatego też to lekarz powinien rozpoznać przyczynę choroby, aby wdrożyć właściwe leczenie.

Szczególnie skomplikowane jest w takim wypadku diagnozowanie dzieci, kiedy to doświadczony otolaryngolog musi rozpoznać, czy mamy do czynienia z bakteriami, czy też z wirusami lub alergią.

W tym celu lekarz bierze pod uwagę takie czynniki jak: rodzaj wydzieliny, występowanie gorączki, a także czas występowania objawów.

W zależności od ustalonych przyczyn zapalenia zatok, lekarz zaleca właściwą terapię. Tym samym, leczenie następuje m.in. poprzez:

  • zażywanie odpowiednio dobranych antybiotyków (w przypadku infekcji bakteryjnej);
  • stosowanie środków zmniejszających obrzęk błony śluzowej nosa;
  • stosowanie leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych
  • płukania nosa roztworami z soli czy też
  • zażywanie leków przeciwhistaminowych.

W przypadku przewlekłego zapalenia zatok przynosowych w niektórych przypadkach chory zostaje poddany operacji, która ma na celu usunięcie zmian takich jak np. torbiele, polipy czy zmiany przerostowe błony śluzowej, ograniczające drożność nosa i i drożność ujść zatok.

Do podjęcia właściwej decyzji jak należy leczyć danego pacjenta, laryngolog może zlecić badania dodatkowe np. badania laboratoryjne krwi,wymazy z nosa lub gardła z posiewem i antybiogramem,  rtg zatok lub ich badanie ultradźwiękowe, w razie konieczności tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny

Z uwagi na fakt, że proces właściwego diagnozowania zapalenia zatok jest skomplikowany, w celu odpowiednio wczesnego podjęcia leczenia należy:

  • obserwować wszelkie objawy, które towarzyszą przeziębieniu (bóle, wydzielina, temperatura);
  • obserwować czas występowania objawów;
  • jeżeli chorym jest nasze dziecko – należy je w miarę możliwości dokładnie wypytać o miejsce występowania bólu oraz o wszelkie inne dolegliwości, które odczuwa;
  • niezwłocznie umówić wizytę u otolaryngologa w przypadku wystąpienia objawów takich jak ból głowy, w tym zatok, który trwa ponad 7 dni;
  • powstrzymać się od samodzielnego dobierania terapii (np. poprzez zakup ziół zalecanych w internecie);
  • wszelkie przypisane leki stosować zgodnie z zaleceniami lekarza, tj. przede wszystkim nie zwiększać ani nie zmniejszać zaleconych dawek według własnego uznania, a także regularnie zażywać leki.

Ponadto, jeśli obserwujemy, że objawy zapalenia zatok co prawda szybko przechodzą, lecz cyklicznie powracają, jest to również powód do tego, aby nasz stan zdrowia skonsultować z lekarzem.

Właściwa obserwacja objawów oraz odpowiednio wcześnie wdrożone leczenie pozwoli nam uniknąć dolegliwości oraz wszelkich powikłań, które są związane z zapaleniem zatok przynosowych.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*