Operacja na nietrzymanie moczu

Mimowolny wyciek moczu w trakcie śmiechu, kichania czy wysiłku fizycznego to krępująca codzienność niemal trzech milionów Polaków zmagających się z nietrzymaniem moczu. Zdecydowaną ich większość stanowią kobiety.

Wysiłkowe nietrzymanie moczu jest przyczyną stresu, frustracji, wywołuje poczucie zawstydzenia i skłania do ograniczenia kontaktów towarzyskich, tymczasem osłabiony mechanizm zamknięcia cewki moczowej można skutecznie wzmocnić – wystarczy zdecydować się na zabieg.

Operacja na nietrzymanie moczu

Choć wysiłkowe nietrzymanie moczu jest tematem wstydliwym, który w przestrzeni publicznej praktycznie się nie pojawia, w rzeczywistości to poważny problem o zasięgu globalnym.

Jak wskazują dane National Association of Incontinence, na całym świecie zmaga się z nim ponad 200 milionów osób, z czego większość to kobiety.

Skala problemu jest tak duża, że wysiłkowe nietrzymanie moczu określa się już mianem choroby społecznej (według definicji WHO do tej grupy zalicza się schorzenia, na które cierpi ponad 5% populacji).

Leczenie nietrzymania moczu u kobiet taśmą TVT / TOT – znajdź klinikę

Czym jest wysiłkowe nietrzymanie moczu?

Operacja na nietrzymanie moczu Nietrzymanie moczu powoduje poczucie wstydu i bezradności

Wysiłkowe nietrzymanie moczu polega na mimowolnym wycieku moczu w trakcie kichania, kaszlu bądź wysiłku fizycznego, czyli czynności powodujących zwiększenie napięcia w obrębie jamy brzusznej. Bezpośrednią przyczyną powstawania schorzenia jest osłabienie mięśni dna miednicy oraz mięśni zwieracza cewki moczowej, co następuje w wyniku różnych czynników. U kobiet może to być ciąża i poród. Ryzyko pojawienia się choroby wzrasta wraz z wiekiem, a to ze względu na zachodzące w organizmie zmiany hormonalne.

Negatywnie na sprawność zwieracza cewki moczowej oddziałują również:

  • otyłość
  • nawracające zapalenia pęcherza
  • przebyte operacje cewki moczowej
  • schorzenia neurologiczne

Zabieg TOT – na czym polega?

Operacja na nietrzymanie moczu Współczesna medycyna oferuje wiele metod leczenie NTM

Ze względu na fakt, iż wysiłkowe NTM jest chorobą wstydliwą, większość cierpiących na nią kobiet nigdy nie konsultowała swoich dolegliwości z lekarzem. Tymczasem skuteczne leczenie wysiłkowego nietrzymania moczu jest możliwe, a współczesna medycyna oferuje wiele metod wzmocnienia osłabionej cewki moczowej. Jedną z nich jest operacja TOT, podczas której lekarz używa specjalnych taśm podcewkowych, które wprowadza przezpochwowo, a następnie mocuje w taki sposób, by dobrze podtrzymywały cewkę moczową od strony pochwy. Na koniec wyprowadza je przez nacięcia w pachwinach. Taśma ma na celu odtworzenie naturalnych warunków, gdzie cewka moczowa jest podtrzymywana przez system więzadeł. Gdy słabną one wraz z upływem czasu, mechanizmy kontrolujące oddawanie stają się niewydolne, a cewka zaczyna być nadmiernie ruchoma – wówczas dochodzi do nietrzymania moczu.

TOT – operacja wysiłkowego nietrzymania moczu

Nazwa TOT (ang. transobturator tape) pochodzi od sposobu zakładania taśmy we wnętrzu organizmu. Dochodzi do tego przez tzw. otwory zasłonowe, które umiejscowione są w obrębie kości miednicznych.

Operacja TOT jest przeznaczona dla pacjentek, które cierpią na najczęstszą, wysiłkową postać tego schorzenia. Zabiegprzeprowadza się w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym dolędźwiowym, a czas jego trwania to zazwyczaj około pół godziny.

Operowana pacjentka jeszcze tego samego dnia może powrócić do domu. Przygotowanie do zabiegu TOT jest uzależnione m.in. od wieku pacjentki oraz stopnia nietrzymania moczu. U pacjentek w zaawansowanym wieku, wskazane może być hormonalne przygotowanie pochwy.

Standardowe postępowanie obejmuje profilaktykę przeciwinfekcyjną oraz regulację wypróżnień. Przed zabiegiem TOT konieczna jest również ocena cytologiczna szyjki macicy.

Taśma TOT – zalecenia po zabiegu

Zabieg TOT charakteryzuje niska inwazyjność i bardzo wysoka skuteczność: według dotychczasowych badań przekracza ona 90% i wpływa na zainteresowanie zabiegami z użyciem taśmy TOT.

Powikłania pooperacyjne występują bardzo rzadko – najczęstszym problemem zgłaszanym przez pacjentki są trudności z samodzielną mikcją, które dotyczą 5% pacjentek. W rzadkich przypadkach dochodzi do erozji taśmy TOT – wówczas musi być ona usunięta.

Wszczepiona taśma spełnia swoje zadanie co najmniej przez dziesięć lat, a w przypadku osłabienia mięśni i więzadeł wraz z wiekiem, zabieg może być powtórzony. Rekonwalescencja po zabiegu TOT trwa zazwyczaj około 3 miesiące.

W tym czasie pacjentki powinny unikać intensywnego wysiłku fizycznego. Przez cztery do sześciu tygodni nie należy podejmować natomiast kontaktów seksualnych.

Ceny zabiegu TOT w Polsce

Operacja na nietrzymanie moczu Leczenie nietrzymania moczu – zastosowanie siatki w metodzie TOT

Polki pragnące poddać się zabiegowi leczenia wysiłkowego nietrzymania moczu metodą TOT mają do wyboru wiele szpitali, kliniki oraz gabinetów urologicznych, zlokalizowanych zarówno w największych miastach, jak i mniejszych miejscowościach. Ceny zabiegu uzależnione są najczęściej właśnie od lokalizacji: ośrodki położone w Warszawie czy we Wrocławiu z reguły oferują ceny na poziomie wyższym niż gabinety i kliniki z mniejszych miast. Operacja TOT w stolicy będzie kosztować od 3500 do 7500 zł. We Wrocławiu średnia cena to 4375 zł za podparcie cewki moczowej. Łódź jest miastem, gdzie za zabieg trzeba będzie zapłacić od 2550 do 5500 zł. W Toruniu jest to już przedział cenowy rzędu 3800 – 4600 zł.

Leczenie nietrzymania moczu u kobiet taśmą TVT / TOT

– sprawdź ceny w 31 klinikach!

Oceń artykuł: 3.8/5 (opinie 190)

Leczenie nietrzymania moczu NTM – Kraków

Niezależnie od rodzaju leczenia, najważniejsza jest gruntowna ocena nietrzymania moczu, dzięki której określić można przyczynę oraz rodzaj NTM, a także wybrać najbardziej odpowiedni program leczenia.

W przypadku wysiłkowego nietrzymania moczu, istnieją metody leczenia zachowawczego (farmakoterapia, fizykoterapia, ćwiczenia) oraz leczenie operacyjne stosowane w cięższych postaciach nietrzymania moczu i w razie niepowodzenia leczenia zachowawczego. Podstawą do zakwalifikowania pacjenta do odpowiedniego typu leczenia operacyjnego jest tzw. badanie urodynamiczne oceniające czynność dróg moczowych w trakcie napełniania oraz opróżniania pęcherza.

W przypadku pęcherza nadreaktywnego wstępne badania, pozwalające na zastosowanie odpowiedniej farmakoterapii to badanie USG narządów jamy brzusznej, ocena zalegania w pęcherzu po oddaniu moczu oraz badanie ogólne moczu wraz z posiewem. Gdy leczenie farmakologiczne jest nieskuteczne należy wykonać tzw. badania urodynamiczne oceniające czynność dróg moczowych w trakcie napełniania oraz opróżniania pęcherza.

Nietrzymanie moczu można leczyć zachowawczo lub chirurgicznie.

W leczeniu wysiłkowego nietrzymania moczu stosowane jest leczenie zarówno zachowawcze (w tym farmakologiczne) jak i leczenie chirurgicznie.

W przypadku nadreaktywności pęcherza leczenie farmakologiczne. W przypadku mieszanego nietrzymania moczu stosuje się oba wyżej wymienione sposoby leczenia.

Rodzaje leczenia nietrzymania moczu NTM

Celem leczenia nietrzymania moczu jest przywrócenie lub poprawa kontynencji (trzymania moczu przez pacjentkę).Istnieją różne opcje leczenia w zależności od przyczyny nietrzymania moczu oraz jego stopnia. Leczenie zachowawcze polega na stosowaniu leków antymuskarynowych, ćwiczeniach mięśni dna miednicy lub treningu pęcherza moczowego.

W leczeniu operacyjnym NTM wykonuje się operacje z użyciem taśmy lub operację wszczepienia sztucznego zwieracza cewki moczowej.

Ćwiczenia mięśni dna miednicy

Mięśnie dna miednicy nazywane mięśniami Kegla mają strategiczne znaczenie dla trzymania moczu zarówno u mężczczyn jak i kobiet.

Mięśnie Kegla stanowią podparcie dla cewki moczowej i szyi pęcherza moczowego co w przypadku ich osłabienia powoduje zaburzenia ze stronych układu moczowego, które mogą skutkować nietrzymaniem moczu.

Największą korzyść z ćwiczeń mięśni dna miednicy odczują pacjenci z wysiłkową postacią NTM.

Leczenie farmakologiczne nietrzymania moczu

Skurcz mięśnia wypieracza pęcherza moczowego, który inicjuje mikcję wywołany jest przez układ przywspółczulny, którego przekaźniki działają na receptory muskarynowe w ścianie pęcherza moczowego (receptory M2 i M3).

Leki antymuskarynowe – solifenacyna, oxybutynina, fesoterodyna lub tolterodyna blokują receptory M3 i M2 hamując skurcze mięśniówki wypieracza. Poprawę po lekach antymuskarynowych odczuwa około 30% pacjentek.

Pozostałe pacjentki zrezygnują z leczenia lekiem antymuskarynowym ze względu na brak efektu lub działania niepożądane leku – suchość śluzówek lub zaburzenia rytmu serca.

Operacyjne leczenie NTM

Wśród najczęściej wykonywanych zabiegów w operacyjnym leczeniu NTM wymienia się operacje z wykorzystaniem taśm syntetycznych (TOT, TVT) lub wszczepienie sztucznego zwieracza cewki moczowej AMS 800.

Operacja na nietrzymanie moczu

  • bezpieczeństwo i wysoka skuteczność (rzędu 90%)
  • przeprowadzanie zabiegu w warunkach ambulatoryjnych
  • nie ma konieczności zastosowania ogólnego znieczulenia
  • śluzówka cewki moczowej nie ulega uszkodzeniu.

Wskazania do operacyjnego leczenia NTM

  • pacjentki z wysiłkowym nietrzymaniem moczu o dużym nasileniu, które nie uzyskały poprawy trzymania moczu po ćwiczeniach dna miednicy lub pacjentki gubiące mocz w czasie chodzenia lub czynności nie wymagających wysiłku
  • pacjentki z mieszaną postacią nietrzymania moczu, u których nie obserwuje się efektu po leczeniu zachowawczym
  • pacjenci po operacjach gruczołu krokowego z wysiłkowym nietrzymaniem moczu
  • pacjenci z nietrzymaniem moczu z parcia, którzy nie uzyskali poprawy kontynencji po leczeniu farmakologicznym.

Operacje taśmowe wykonywane są w przypadku wysiłkowego nietrzymania moczu lub w mieszanej postaci nietrzymania, w której dominuje element wysiłkowy. Ideą operacji jest podparcie środkowego odcinka cewki moczowej, które jest osłabione z powodu nieprawidłowej funkcji mięśni dna miednicy.W zależności od sposobu implantacji taśmy wyróżnia się dwie metody operacyjne z wykorzystaniem taśmy – TVT i TOT.

Leia também:  Kiedy Rozpoczynamy Rehabilitacja Po Endoprotezie Stawu Biodrowego?

Operacja TVT – ang. tension free vaginal tape

Operacja TVT polega na podparciu środkowego odcinka cewki moczowej u kobiety specjalną taśmą.

Zabieg wykonywany jest z dostępu przezpochwowego – lekarz wykonuje niewielkie nacięcie na przedniej ścianie pochwy, wypreparowuje cewkę moczową i przy użyciu specjalnych prowadnic wprowadza taśmę, której końce umieszczane są pod skórą tuż powyżej spojenia łonowego.

W czasie zabiegu wykonywana jest cystoskopia, w czasie której urolog sprawdza czy taśma nie została poprowadzona przez pęcherz moczowy.Operacja TVT charakteryzuje się wysoką skutecznością i stosunkowo niewielkim ryzykiem powikłań.

Operacja TOT – ang. transobturator tape

Operacja TOT polega na podparciu środkowego odcinka cewki moczowej syntetyczną taśmą, której końce wyprowadzone zostają pod skórę w okolicy warg sromowych większych.

Taśma w operacji TOT nie jest przeprowadzana za spojeniem łonowym tylko prowadzona przez otwory zasłonowe. W czasie operacji nie jest wykonywana cystoskopia ze względu na małe ryzyko uszkodzenia pęcherza moczowego.

Skuteczność TOT w porównaniu z TVT jest porównywalna.

Leczenie nietrzymania moczu (NTM) | Poliklinika Arciszewscy

Mało dokuczliwe dolegliwości można w większości przypadków wyleczyć zachowawczo, przez zastosowanie:

  • Farmakoterapii – wiążącej się z przyjmowaniem leków
  • Hormonoterapii – czyli hormonalnej terapii zastępczej

Leczenie operacyjne

W przypadku gdy leczenie zachowawcze okazuje się niewystarczające i nie zwalcza choroby, niezbędne jest wykonanie zabiegu operacyjnego:

  • operacji załonowej
  • operacji z użyciem pętli TOT, TVT – są to mało inwazyjne i wysoce skuteczne metody (81% operowanych tą metodą kobiet wyleczonych zostaje całkowicie, a znacząca poprawa następuje u 16% chorych, źródło: Przegląd Urologiczny 2007/8/3 (43))Metoda operacyjna stosowana jest przeważnie u kobiet z poważnymi problemami, jak nietrzymanie moczu podczas codziennego wysiłku fizycznego. Zabieg ten jest bardzo skuteczny i pozwala na przywrócenie prawidłowej struktury układu moczowego. Czas rehabilitacji wynosi od 2 do 6 tygodni i zwykle po tym okresie pacjentka może powrócić do normalnej aktywności fizycznej.

Stosowanie laserów w leczeniu wysiłkowego nietrzymania moczu (NTM) to nowoczesna, nieinwazyjna terapia oparta o efekt fototermicznego obkurczania tkanek.

Energia lasera dostarczana jest do wybranych tkanek powodując remodelowanie kolagenu, a w rezultacie obkurczanie powięzi miednicy i tkanek dna miednicy. Leczona tkanka wzbogacana jest o nowy kolagen przez co staje się bardziej napięta i elastyczna.

W rezultacie poprawia się wsparcie pęcherza moczowego i znikają objawy wysiłkowego nietrzymania moczu.

W przeciwieństwie do zabiegu operacyjnego, laserowe leczenie wysiłkowego NTM jest praktycznie bezinwazyjne, nie wiąże się z utratą krwi i nie wymaga hospitalizacji. Ponadto od razu po zabiegu pacjentka wraca do pełnej sprawności fizycznej i wykonywania codziennych czynności.

Zabieg przeprowadzany jest w gabinecie na fotelu ginekologicznym. Leczenie trwa przeważnie ok. 30 minut, jednak czas zabiegu dostosowywany jest indywidualnie w każdym przypadku.

Zabieg nie wymaga specjalnych przygotowań, ani znieczulenia.

Po zabiegu zalecane jest przestrzeganie standardowych środków ostrożności związanych z wysiłkowym nietrzymaniem moczu, czyli unikanie wysiłku powodującego nacisk na pęcherz oraz 30-dniową wstrzemięźliwość seksualną.

Laserowe leczenie nietrzymania moczu przynosi najlepsze rezultaty u pacjentek z łagodną i umiarkowaną postacią wysiłkowego NTM oraz mieszanym nietrzymaniem moczu. W ciągu miesiąca po zabiegu następuje stopniowe odzyskiwanie kontroli nad oddawaniem moczu. Zazwyczaj jeden zabieg pozwala pozbyć się dolegliwości, jednak w razie potrzeby po upływie 4 tygodni można powtórzyć leczenie.

W Poliklinice zabiegi laserowe przeprowadzane są przy użyciu nowoczesnego lasera Fotona Spectro SP – jednego z najbardziej zaawansowanych i wszechstronnych systemów laserowych na świecie.

Leczenie nietrzymania moczu w Polsce

Chirurgiczne leczenie nietrzymania moczu można podzielić na dwie podstawowe grupy: zabiegi z użyciem taśm oraz operacje bez ich użycia, czyli wszystkie pozostałe.

Operacje z użyciem taśm

Najpopularniejszymi zabiegami przeprowadzanymi u kobiet cierpiących na NTM są operacje z użyciem taśm. Z danych Centrali Narodowego Funduszu Zdrowia wynika, że w latach 2004-2005 liczba operacji z użyciem taśm była około czterech razy większa od łącznej liczby wszystkich operacji bez użycia taśmy.

Obecnie zabiegi tego rodzaju zaczyna się uznawać za tzw. złoty standard w leczeniu wysiłkowego NTM. W Polsce wykonywane są różne rodzaje operacji z użyciem taśm: TVT (tension free vaginal tape), TOT (atrans obturator tape), IVS (intravaginal sling).

Różnica między nimi polega na rodzaju taśm (mono- i multifilamentowe) oraz ich charakterystyce biomechanicznej, a także instrumentarium służącego implantacji. Skuteczność większości dostępnych na rynku systemów do leczenia operacyjnego nietrzymania moczu jest podobna.

Operacje z użyciem taśmy TVT są wykonywane w Polsce od długiego czasu. W tym roku minęło już dziesięć lat od wprowadzenia ich na nasz rynek. Jedna z firm produkujących taśmy opublikowała wyniki siedmioletnich obserwacji, z których wynika, że 81% operowanych tą metodą kobiet wyleczono całkowicie, a znacząca poprawa nastąpiła u 16% chorych.

Ciągle prowadzone są badania w celu udoskonalenia zarówno metod implantacji taśm, jak i samych materiałów do implantacji. W ich wyniku kilka lat temu wprowadzono TVT-O (operacja z dostępu przez otwory zasłonione), a od września 2006 – TVT Secur (zabieg wymagający jedynie dostępu od strony pochwy).

Procedura TVT Secur umożliwia bardzo szybkie (nawet ambulatoryjne) wykonanie zabiegu w znieczuleniu miejscowym. Według profesora Tomasza Rechbergera – przewodniczącego Sekcji Uroginekologii Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego – “najpopularniejsze obecnie są zabiegi pętlowe typu TVT i pochodne zabiegów TVT, jak np.

IVS, przy czym od mniej więcej dwóch lat bardzo dużą popularnością cieszy się odmiana operacji pętlowej wykonywana przez otwór zasłoniony”.

Mimo tak dobrych notowań nie ma stuprocentowej pewności, że pacjentka zostanie wyleczona. Specjaliści szacują, że po zabiegu z użyciem taśmy ok. 70-90% chorych powraca do zdrowia. Operacje te są obarczone stosunkowo niewielką liczbą powikłań. Według dr.

Roberta Kozłowskiego – ordynatora Oddziału Urologii w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Białymstoku – “częstość występowania powikłań po zabiegach wszczepienia taśmy z powodu NTM jest określana na ok. 6-10%. Część tych powikłań, jak np.

erozja taśmy do światła pęcherza moczowego, erozja taśmy do światła pochwy lub zwężenie cewki moczowej, wymaga leczenia operacyjnego”. W oddziale kierowanym przez dr.

Kozłowskiego w latach 2004-2006 leczono sześć pacjentek operowanych w różnych ośrodkach regionu północno-wschodniej Polski, u których stwierdzono powyższe powikłania.

Czas rehabilitacji po wszczepieniu taśmy wynosi od 2 do 6 tygodni. Zwykle po tym okresie pacjentka może powrócić do normalnej aktywności fizycznej. Oczywiście należy ograniczyć wówczas bardzo ciężką pracę fizyczną.

Operacje bez użycia taśm

W szpitalach wykonywane są również operacje bez użycia taśm.

W przypadku leczenia wysiłkowego NTM metodą najbardziej znaną i mającą stosunkowo duży odsetek powodzeń jest kolposuspensja (podwieszenie ściany pochwy) sposobem Burcha.

Jednak i ta metoda stosowana jest już coraz rzadziej na rzecz równie efektywnych, a mniej inwazyjnych procedur opartych na wprowadzeniu taśm polipropylenowych.

Ze względu na niską skuteczność zaprzestano wykonywania przedniej plastyki pochwy i przezpochwowego igłowego podwieszenia szyi pęcherza. Bardzo rzadko wykonuje się załonowe podwieszenie szyi pęcherza (operacja MMK).

Nadal wykonywane są natomiast operacje pętlowe (sling) z zastosowaniem powięzi własnej ze względu na wysoką skuteczność w przypadkach tzw. skomplikowanego NTM (np.

wcześniejsze niepowodzenia leczenia operacyjnego lub nawroty NTM).

Wszczepienie sztucznego zwieracza hydraulicznego ma zastosowanie u tych chorych, u których nie powiodło się wielokrotne leczenie operacyjne lub u których występuje ciężka niewydolność zwieracza zewnętrznego cewki moczowej. Sztuczne zwieracze cewkowe są urządzeniami trwałymi, ale kosztownymi (w Polsce ok. 25 tys. zł). Zwieracze wszczepia się głównie u mężczyzn, kobiety stanowią zaledwie ok. 10% wszystkich operowanych.

Refundacja

Kwestię refundacji zabiegów reguluje Zarządzenie Prezesa NFZ nr 12/2006 z dn. 23 lutego 2006 r.

Operacyjne leczenie nietrzymania moczu jest w 100% refundowane przez NFZ (wyjątek stanowią materiały wstrzykiwane i neurostymulatory, które nie są refundowane w ogóle).

Implantacja lub wymiana hydraulicznego zwieracza cewki moczowej to zabieg wprowadzony do katalogu procedur refundowanych przez NFZ dopiero jesienią 2005 roku – wcześniej zgodę na refundację można było uzyskać po zaakceptowaniu przez NFZ wniosku indywidualnego.

Refundacji nie podlegają również operacje łączone, np. związane z zaburzeniami statyki dna miednicy i NTM. Pacjentkę, która cierpi na te dwie dolegliwości, trzeba operować dwukrotnie – raz z powodu zaburzeń statyki i kolejny raz, lecząc nietrzymanie moczu.

W roku 2004 na leczenie operacyjne NTM Narodowy Fundusz Zdrowia wydał kwotę 13,7 mln zł. Suma ta jest stosunkowo niewielka w porównaniu do kwoty, jaka w tym samym roku została przeznaczona na refundację środków wchłaniających (101,5 mln zł).

Leia também:  Bakteria W Moczu Jakie Objawy?

Ginekologia czy urologia?

Zabiegi wykonywane są w oddziałach: położnictwa i ginekologii, urologii oraz ginekologii onkologicznej. Do początku lat 90. chirurgicznym leczeniem nietrzymania moczu zajmowali się głównie urolodzy. Wtedy to, po opracowaniu przez Ulmstena i Petrosa (ginekologów) podstaw naukowych tzw.

teorii integralnej, po raz pierwszy wykonano operacje z zastosowaniem taśm. Od tego czasu operacje na nietrzymanie moczu coraz częściej zaczęto wykonywać w oddziałach ginekologicznych. Obecnie zabiegi nietrzymania moczu są wykonywane częściej przez ginekologów niż urologów.

Można to wiązać z większą dostępnością ginekologa dla pacjentek (nie potrzeba skierowania) oraz większą liczbą oddziałów ginekologicznych.

“Jeżeli chodzi o leczenie powikłań po implantacji taśm, to nadal są one leczone głównie w oddziałach urologicznych” – twierdzi profesor Andrzej Borówka, krajowy konsultant w dziedzinie urologii.

Liczba procedur i wydatki NFZ w zakresie lecznictwa szpitalnego związane z NTM

Wyjątek stanowi implantacja sztucznego zwieracza (pełna nazwa: hydrauliczny zwieracz cewki, ang. AUS – artificial urinary sphincter), którą przeprowadza się wyłącznie w oddziale urologii. W Polsce są dwa ośrodki, w których wykonuje się zabieg implantacji lub wymiany hydraulicznego zwieracza cewki moczowej.

Są to Międzyleski Szpital Specjalistyczny w Warszawie oraz Szpital Uniwersytecki im. dr. A. Jurasza w Bydgoszczy. Najdłuższe doświadczenie w wykonywaniu tego typu operacji ma oddział urologii w Międzylesiu, kierowany przez profesora A. Borówkę.

W ciągu ostatnich kilku lat wykonano tam ponad sześćdziesiąt zabiegów wszczepienia sztucznego zwieracza.

W tym miejscu warto wspomnieć o stosunkowo nowej dyscyplinie, która dopiero się rozwija, a mianowicie o uroginekologii.

To dziedzina interdyscyplinarna, która daje pole do działania zarówno urologom, jak i ginekologom. Operację będzie mógł przeprowadzić lekarz, który przejdzie szkolenie i uzyska odpowiedni certyfikat.

Powstanie tej dyscypliny to szansa na podniesienie jakości serwisu uroginekologicznego.

Jakość leczenia w Polsce

Jakość operacyjnego leczenia NTM w Polsce nie odbiega od standardów światowych. Spełniamy wszystkie zachodnie standardy, a skuteczność leczenia nie odbiega od najnowszych danych literaturowych.

Wszystkie nowoczesne techniki są wprowadzane na Polski rynek niemal natychmiast. Klinika Ginekologii Akademii Medycznej w Lublinie, kierowana przez profesora T. Rechbergera, często bierze udział w testowaniu nowych systemów operacyjnych.

Czasami więc są one używane w Polsce nawet wcześniej niż w innych krajach.

W ostatnim Sympozjum Naukowym Sekcji Uroginekologii Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego (Lublin, maj 2005) uczestniczyło ponad tysiąc ginekologów i urologów z całej Polski. Podczas zjazdu prezentowano światowe nowości w tej dziedzinie. Nasi lekarze są zatem szkoleni w zakresie nowoczesnego postępowania z pacjentami chorymi na NTM.

Poprawie powinien natomiast ulec system współpracy pomiędzy szpitalami a NFZ. Problem jest tu taki sam jak na wszystkich innych oddziałach – niewystarczające limity. Według profesora A. Borówki w Polsce brakuje też ośrodków specjalizujących się w leczeniu nietrzymania moczu, które są do tego przygotowane. Ośrodki takie powinny oferować chorym kompleksowe leczenie.

Problemu NTM nie da się bowiem podzielić na oddzielne kawałki, np. operacje z użyciem taśm, wszczepianie zwieraczy czy leczenie farmakologiczne. Zespół lekarzy, który zajmowałby się leczeniem, powinien znać zagadnienie nietrzymania moczu dogłębnie oraz panować nad całościowym leczeniem pacjenta. Bardzo ważne jest indywidualne podejście do pacjenta.

Chirurgia nie polega bowiem wyłącznie na operowaniu. Profesor Borówka twierdzi, że “lekarzem jest się wtedy, kiedy ma się czas na porozmawianie z chorym. Ludzie nie są bowiem przedmiotem, tylko podmiotem leczenia.

Dlatego potrzebny jest lekarz, który zna się na problemie, ma czas dla chorego i poświęca się swojemu zawodowi, bo w przeciwnym razie to wszystko można spłaszczyć i sprowadzić do poziomu hydrauliki”.

Leczenie wysiłkowego nietrzymania moczu

Wysiłkowe nietrzymanie moczu, w skrócie określane jako WNTM, jest mimowolnym oddawaniem moczu, które powoduje częściowe, bądź całkowite opróżnienie pęcherza. Problem ten najczęściej pojawia się w następstwie nadmiernego wzrostu ciśnienia w jamie brzusznej.

Dotyczy głównie kobiet, jednak zdarza się, że przytrafia się także mężczyznom. Nietrzymanie moczu często traktowane jest przez kobiety jako wstydliwa dolegliwość, która istotnie utrudnia codzienne życie.

Wydaje im się, że to przypadłość, z którą trzeba nauczyć się żyć. Nic bardziej błędnego. Współczesna medycyna pozwala na skuteczne leczenie wysiłkowego nietrzymania moczu.

Pacjentki, które zastanawiają się gdzie najlepiej wykonać taki zabieg w Poznaniu i do jakiego specjalisty się udać, powinny przeczytać poniższy artykuł.

Statystyki dotyczące problemu nietrzymania moczu

Problem wysiłkowego nietrzymania moczu dotyczy ponad 15% kobiet powyżej 60 roku życia i liczba ta stale rośnie.

Coraz częściej także młodsze kobiety – między 35 a 60 rokiem życia – mają podobne kłopoty. Nietrzymanie moczu pojawia się zwykle w takich sytuacjach jak kichanie, kaszel, śmiech czy wysiłek fizyczny.

Wyciek przeważnie jest niewielki i nie towarzyszy mu wcześniejsze parcie na pęcherz.

Świadomość dostępnych metod leczenia nietrzymania moczu

Brak odpowiedniej informacji o leczeniu nietrzymania moczu, o dostępnych na rynku środkach i możliwościach ich uzyskania powoduje, że osoby z tym problemem nie szukają fachowej pomocy.

Tymczasem wystarczy zgłosić się na konsultację do specjalisty urologa, który przyjmuje w Prywatnej Lecznicy CERTUS.

Im szybciej, tym lepiej, ponieważ z czasem problem nietrzymania moczu może się nasilać.

Dlaczego warto jak najszybciej podjąć leczenie wysiłkowego nietrzymania moczu?

Początkowo nietrzymanie moczu może zdarzać się podczas kaszlu czy w momencie dźwignięcia ciężkiego przedmiotu. Te objawy zwykle ulegają jednak stopniowemu nasileniu.

Przykładowo, zaczynają pojawiać się już podczas niewielkiego wysiłku, szybkiego chodzenia czy biegu. Najbardziej zaawansowany etap choroby przejawia się niekontrolowanym wypływem moczu nawet podczas spoczynku.

Wysiłkowe nietrzymanie moczu u kobiet i mężczyzn można ogólnie podzielić na 3 stopnie, które różnią się stopniem nasilenia objawów:

  • stopień I, związany z oddawaniem moczu podczas gwałtownego wzrostu ciśnienia, np. kichnięcie, kaszel, śmiech lub w trakcie wysiłku fizycznego
  • stopień II, pojawiający się już przy umiarkowanym wzroście ciśnienia, w trakcie aktywności fizycznej, np. wchodzenia po schodach
  • stopień III, najcięższy, ponieważ na tym etapie nietrzymanie moczu może się pojawiać bezwiednie nawet przy zwykłym staniu, leżeniu czy chodzeniu.

Przyczyny nietrzymania moczu

Zgodnie z opinią lekarzy specjalistów główną przyczyną problemu nietrzymania moczu są zmiany zachodzące w budowie anatomicznej miednicy kobiety, które pojawiają się po porodach, operacjach ginekologicznych oraz na skutek zmian hormonalnych w okresie menopauzy.

Na skutek tych okoliczności następuje obniżenie narządów znajdujących się w miednicy, a to z kolei prowadzi do zaburzeń w mechanizmie odpowiedzialnym za trzymanie moczu.

W czasie wysiłku fizycznego czy kaszlu, kiedy wzrasta ciśnienie w jamie brzusznej, układ zamykający cewkę moczową nie funkcjonuje prawidłowo i kobieta nie jest w stanie utrzymać moczu.

Metoda leczenia z wykorzystaniem specjalnej taśmy – na czym polega zabieg?

Obecnie na świecie największą popularnością cieszy się metoda polegająca na wprowadzeniu pod cewkę moczową specjalnej samoutrzymującej się taśmy, która nie pozwala na obniżenie cewki pod wpływem ciśnienia w jamie brzusznej.

Skuteczność tej metody polega na tym, że – w przeciwieństwie do np. terapii farmakologicznej – przywraca ona w sposób trwały i bezpieczny prawidłowy układ narządów znajdujących się w miednicy.

Zalety tej metody nietrzymania moczu to:

  • krótki czas zabiegu,
  • krótki pobyt w szpitalu,
  • szybki powrót do zdrowia,
  • skuteczność,
  • doskonały efekt kosmetyczny.

Ze względu na wysoką skuteczność i małą liczbę powikłań metoda ta staje się coraz powszechniejsza i kobiety borykające się z nietrzymaniem moczu coraz chętniej się na nią decydują.

Chore mogą udać się do domu już na drugi dzień po zabiegu, a po kilku dniach powrócić do normalnej aktywności zawodowej i życiowej: odwiedzać znajomych, spacerować, tańczyć, a nawet ćwiczyć na siłowni.

Nowość – leczenie wysiłkowego nietrzymania moczu z użyciem kolagenu

Od lipca 2018 wprowadziliśmy do naszych usług leczenie wysiłkowego nietrzymania moczu z użyciem kolagenu.  Zabieg wykonuje się u osób z wysiłkowym nietrzymaniem moczu.

Polega on na podaniu preparatu z kolagenem w okolicę cewki moczowej drogą endoskopową przez cewkę moczową. Wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym trwającym około 30 minut.

Zabiegi z zakresu urologii wykonuje doświadczony zespół specjalistów.  

Leczenie wysiłkowego nietrzymania moczu przy użyciu specjalnej samoutrzymującej się taśmy jest możliwe w Prywatnej Lecznicy Certus, w której pacjentki mogą liczyć na profesjonalną opiekę medyczną oraz przystępną cenę zabiegu.

Leia também:  Kiedy Wystąpią Objawy Koronawirusa?

Leczenie wysiłkowego nietrzymania moczu metodą TOT Ginekologia

     Powszechnie sądzi się, że nietrzymanie moczu to nieodłączny objaw starzenia i trzeba się z nim pogodzić.

Nic bardziej mylnego!!! Problem nietrzymania moczu dotyka nawet kobiet trzydziestoletnich, głównie tych, które mają za sobą poród naturalny. Mówi się, że z tym problemem boryka się co 3. kobieta.

Dla większości kobiet jest to problem niezwykle wstydliwy, co potwierdzają także statystyki.

Specjaliści realizujący usługę:

Wysiłkowe nietrzymanie moczu jest schorzeniem, polegającym na mimowolnym wycieku moczu w trakcie kichania, kaszlu bądź wysiłku fizycznego, powodującego zwiększenie napięcia w obrębie jamy brzusznej ten poważny, wstydliwy problem to krępująca codzienność dla niemal trzech milionów Polaków, wśród których zdecydowaną większość stanowią kobiety.

PRZYCZYNY

Bezpośrednią przyczyną powstawania schorzenia jest osłabienie mięśni dna macicy oraz mięśni zwieracza cewki moczowej, następujące w wyniku różnych czynników.

Najczęstszym czynnikiem wywołującym osłabienie mięśni jest ciąża i poród, które na funkcjonowanie pęcherza oddziałują na poziomie fizjologicznym oraz hormonalnym. Ryzyko pojawienia się choroby wzrasta wraz z wiekiem, również ze względu na zachodzące w organizmie kobiety zmiany hormonalne.

Negatywnie na sprawność zwieracza cewki moczowej oddziałują również otyłość, nawracające zapalenia pęcherza, przebyte operacje cewki moczowej oraz schorzenia neurologiczne.

OPIS ZABIEGU

Wśród najczęściej stosowanych metod leczenia wysiłkowego nietrzymania moczu wymienia się zabiegi z zastosowaniem syntetycznej taśmy – TOT. Zabieg operacyjny wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym, dożylnym trwającym u pacjentki kilkanaście minut.

Metoda TOT zakłada wyprowadzenie taśm przez nacięcia w pachwinach. Metoda polega na wszczepieniu pod cewkę moczową syntetycznej, polipropylenowej taśmy. Z czasem taśma przerasta tkankami pacjentki i stymuluje miejscową produkcję kolagenu, dzięki czemu podpiera cewkę moczową i zapobiega wyciekowi moczu. Zabieg wykonywany jest drogą przezpochwową, a więc bez naruszenia powłok brzucha.

OPIEKA POOPERACYJNA

Przez kilka tygodni po operacji można odczuwać dyskomfort w okolicy pochwy, bo pojawia się wydzielina zabarwiona krwią (oznaka gojenia i oczyszczania się pochwy). Zwykle po zabiegu kobieta otrzymuje zwolnienie lekarskie (ok. miesiąca), aby mogła dojść do formy.

W okresie pooperacyjnym wskazane jest unikanie wysiłku fizycznego, dźwigania ciężarów, intensywnego uprawiania sportu.

Jeśli przydarzy się przeziębienie, należy poprosić lekarza o środki powstrzymujące kaszel, aby nie nadwerężać mięśni dna miednicy ani nie naruszyć umocowania taśmy.

Miejsce operowane goi się ok. 6 tygodni i w tym czasie należy powstrzymać się od stosunków tradycyjnych, aby rana po zabiegu mogła się ostatecznie wygoić. Potem można wrócić do normalnego współżycia. Partner nie będzie niczego odczuwał.

Po operacji zalecane jest unikanie intensywnego wysiłku fizycznego przez około trzy miesiące.

Jeśli borykasz się z problemem nietrzymania moczu umów się na konsultację. Wspólnie z lekarzem znajdziecie najlepsze rozwiązanie Twojego problemu.

  Jeśli chcielibyście Państwo zadać dodatkowe pytania lub też skonsultować konkretny przypadek, prosimy o kontakt z pracownikami naszej placówki – TEL. 81 53 40 400

Dodatkowe informacje
      Przedstawiona oferta  ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty handlowej w rozumieniu Art.66 par.1 Kodeksu Cywilnego

Leczenie nietrzymania moczu – zabieg, laser, operacja

Nietrzymanie moczu?

Sprawdź konsultacje

Chirurgiczne leczenie nietrzymania moczu zalecane jest pacjentom, u których zawiodły metody farmakologiczne i fizjoterapeutyczne. Należy jednak pamiętać, że zabiegi na nietrzymanie moczu nie zawsze są stuprocentowo skuteczne, wiele z nich generuje zaś ryzyko niepożądanych skutków ubocznych.

Leczenie nietrzymania moczu

Leczenie nietrzymania moczu zakłada kilka komplementarnych wobec siebie lub alternatywnych ścieżek terapii. Wyróżnić wśród nich można:

  • leczenie zachowawcze – m.in. redukcja masy ciała, zerwanie z nałogiem tytoniowym, leczenie chorób sprzyjających inkontynencji, takich jak stany zapalne układu moczowo-płciowego, cukrzyca czy zaburzenia neurologiczne;
  • rehabilitacja, w tym: ćwiczenia mięśni dna miednicy, biofeedback, elektrostymulacja;
  • leczenie farmakologiczne, z udziałem takich substancji jak:leki antycholinergiczne (oksybutynina, tolterodyna, fesoterodyna, darifenacyna, solifenacyjna), inhibitory acetylocholinoesterazy (distygmina), leki alfaadrenomimetyczne (midodryna), trójpierścienne leki antydepresyjne (imipramina), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (duloksetyna), alfa-blokery (prazosyna, doksazosyna, terazosyna, tamsulosyna, alfuzosyna), agoniści receptorów GABA (baklofen), neurotoskyny (toksyna botulinowa, rezynyferatoksyna);
  • leczenie chirurgiczne, przez pochwę lub przez powłoki brzuszne;
  • leczenie laserowe, przezpochwowe.

Operacja na nietrzymanie moczu

Do operacji pacjent kwalifikowany jest po stwierdzeniu nieskuteczności metod nieinwazyjnych. W praktyce zabiegi chirurgiczne wykonuje się niemal wyłącznie w przypadku tzw. wysiłkowego NTM, ewentualnie mieszanego.

Rzadkością jest natomiast operacja na nietrzymanie moczu z tzw. parć naglących.

W zależności od charakteru, natężenia i patogenezy zaburzenia, a także wieku pacjenta i ogólnego stanu jego zdrowia, dostępne są takie zabiegi na nietrzymanie moczu, jak:

  • zabiegi pętlowe (po angielsku: sling) polegające na wprowadzeniu specjalnej taśmy pod cewkę moczową, w celu uniesienia jej i podparcia. Operacje te uchodzą za mało inwazyjne. Przeprowadzane są laparoskopowo przez brzuch, ale też przezpochwowo, z użyciem naturalnych materiałów biologicznych (taśmy wykonuje się m.in. z powięzi mięśni, pozyskiwanych od pacjenta lub ze zwłok). Są bardzo skuteczne (do 95 procent wyleczeń). Wyraźną ich wadą jednak jest duża liczba niepożądanych powikłań, w tym utrudnienia w oddawaniu moczu;
  • załonowe podwieszenia szyi pęcherza (m.in. operacja Burcha) – przyszycie sklepienia pochwy do więzadeł nad spojeniem łonowym lub przytwierdzenie tkanek okołocewkowych do spojenia łonowego. Jest to typowa, silnie inwazyjna operacja, gwarantująca jednak bardzo wysoką skuteczność na poziomie około 90 proc.;
  • przezpochwowe igłowe podwieszenia szyi pęcherza, którą przytwierdza się szwami do mięśni brzucha (zabiegi Pereyry, Raza, Stameya, Gittesa). Metoda mało inwazyjna, ale też mało skuteczna (od kilku do około 30 procent);
  • laparoskopowa kolposuspensja (sposobem Burcha);
  • plastyka przedniej ściany pochwy – mało skuteczna i coraz rzadziej stosowana.

Pętlowy zabieg na nietrzymanie moczu

Spośród wyżej wymienionych, najczęściej obecnie wykonywany zabieg na nietrzymanie moczu tosling.

Operacje tego typu uchodzą za najbardziej uniwersalne – mogą być stosowane w różnych postaciach NTM, także w sporadycznych przypadkach tzw. pęcherza nadreaktywnego.

Oprócz klasycznej postaci, wyróżnia się też różne mutacje i odmiany operacji pętlowych, w tym przede wszystkim zabieg TVT (ang. tension free vaginal tape).

W czasie operacji wykorzystuje się w tym przypadku taśmę z siatki prolenowej, zakładanej na środkowy odcinek cewki moczowej, a nie na szyję pęcherza. TVT wykonuje się przezpochwowo.

Skuteczność również jest na bardzo wysokim poziomie (95 proc.), zabieg niesie jednak ryzyko przebicia igłą pęcherza a w sporadycznych sytuacjach nawet jelita.

W drugim z wymienionych przypadków skutki mogą być nawet śmiertelne.

Laserowe leczenie nietrzymania moczu

W ostatnich latach coraz częściej pacjentkom oferowane jest laserowe leczenie nietrzymania moczu. Metoda ta polega na fototermicznym obkurczaniu ścianek pochwy za pomocą wiązki światła. Efektem ma być:

  • stymulacja włókien kolagenowych do namnażania się,
  • poprawa tzw. kąta cewkowo-pęcherzowego,
  • wzmocnienie powięzi pochwowo-pęcherzowej.

Zabieg ten wykonywany jest bez znieczulenia, a pacjentki nie muszą być hospitalizowane.

Laserowe leczenie nietrzymania moczu wykonuje się przede wszystkim w stanach lekkich i średnich NTM o charakterze wysiłkowym, najczęściej u pacjentek w młodym wieku, u których zaburzenie rozwinęło się w wyniku porodu.

Warto w tym miejscu zaznaczyć, że zabieg ten wywołuje niemałe kontrowersje. Kilka lat temu głośnym echem w środowisku lekarskim odbiło się stanowisko Polskiego Towarzystwa Uroginekologicznego odnośnie stosowania laserów do leczenia inkontynencji.

Było ono jednoznacznie negatywne:

„Kierując się dbałością o interes polskich pacjentek i zapewnienie im rzetelnego leczenia, PTUG nie popiera leczenia nietrzymania moczu i obniżenia narządów miednicy mniejszej z użyciem lasera, uznając tę metodę za eksperymentalną, niesprawdzoną, wątpliwie skuteczną i możliwie obarczoną późnymi powikłaniami.”

Nietrzymanie moczu – cena leczenia laserem

Cena leczenia laserem nietrzymania moczu różni się w zależności od miasta i renomy konkretnej kliniki. W Warszawie koszt jednego zabiegu waha się od 800 do nawet 3500 złotych plus 150-180 zł za wstępną konsultację.

We Wrocławiu ceny rozpięte są od 1500 do 3200 zł, a w Łodzi od 750 do 2500 zł. Należy pamiętać, że w poważniejszych przypadkach często wykonuje się nie jedną, a dwie sesje, co podwaja koszty.

Czy istnieje możliwość tego typu leczenia za darmo?

Czy NFZ refunduje zabieg laserowy na nietrzymanie moczu? Nie – Fundusz nie pokrywa kosztów nawet w niewielkim odsetku. Oferuje jednak pełną refundację innych, typowo operacyjnych zabiegów mających na celu eliminację problemu NTM.

Czytaj też:

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*