Nadżerka rzekoma i nadżerka prawdziwa

Nadżerka rzekoma i nadżerka prawdziwa Nadżerka jest częstą zmianą patologiczną. W większości przypadków nie daje ona żadnych objawów. 123rf.com

Nadżerka szyjki macicy jest najczęstszą zmianą patologiczną dróg rodnych, jaka jest diagnozowana u kobiet dojrzałych płciowo. Wykrywa się ją najczęściej podczas rutynowego badania ginekologicznego korzystając z wziernika. Nadżerka jest ubytkiem nabłonka, zazwyczaj niepowodującym przykrych objawów. Jednak jeśli nie jest odpowiednio leczona to może doprowadzić do raka szyjki macicy.

Nadżerka jest zmianą patologiczną, powstającą na skutek wyparcia nabłonka walcowatego z kanału szyjki macicy przez nabłonek pochwy. Wskazana zmiana chorobowa atakuje pochwową część szyjki macicy.

Nadżerka jako ubytek prawidłowej tkanki nabłonkowej w danej tkance jest schorzeniem, z jakim zmaga się co czwarta kobieta. Ze względu na brak specyficznych objawów nadżerka szyjki macicy często rozpoznawana jest zbyt późno. Nabłonek nadżerki jest czerwony i zwykle silnie ukrwiony.

Różni się od nabłonka płaskiego bladoróżowego, znajdującego się w normalnych warunkach na szyjce macicy. Można wyróżnić trzy rodzaje nadżerek szyjki macicy:

  • Nadżerka prawdziwa to ubytek nabłonka, pojawiający się na skutek urazu mechanicznego, chemicznego albo toczących się stanów zapalnych.
  • Nadżerka rzekoma to najczęstsza postać nadżerki, kiedy to nabłonek wielowarstwowy płaski zastąpiony jest nabłonkiem jednowarstwowym walcowatym. Zjawisko to określa się jako metaplazję. W badaniu ginekologicznym nadżerka rzekoma widoczna jest jako zaczerwienienie. Związana jest z: zaburzeniami poziomu hormonów, licznymi porodami w przeszłości, częstymi zakażeniami szyjki macicy oraz pochwy, dużą liczbą partnerów seksualnych, czy ze wczesnym rozpoczęciem współżycia. Leczenie rozpoczyna się od zlikwidowania stanu zapalnego.
  • Nadżerka w stanach przednowotworowych, czyli rak szyjki macicy. Jeśli ten rodzaj nadżerki jest podejrzewany to niezbędne jest wykonanie badania cytologicznego.
  • Nadżerka fizjologiczna występująca u kobiet dojrzałych płciowo. Może być wywołana zmianami poziomu hormonów podczas cyklu miesięcznego, stosowaniem doustnej antykoncepcji lub ciążą.

Przyczyny nadżerki

Najczęstsze przyczyny nadżerki to:

  • Uwarunkowania i predyspozycje genetyczne.
  • Urazy mechaniczne powstałe na skutek porodu, stosowania tamponów lub podczas badania ginekologicznego.
  • Stosowanie antykoncepcji hormonalnej.
  • Duża liczba partnerów seksualnych z uwagi na to, że częste zmienianie partnerów wiąże się z ryzykiem stanów zapalnych i zarażeniem chorobami wenerycznymi.
  • Stosowanie środków chemicznych np. pianki antykoncepcyjnej.
  • Brak odpowiedniej higieny osobistej.

Nadżerka rzekoma i nadżerka prawdziwa

Podstawowe badania profilaktyczne, które mogą uratować Ci ży…

Nadżerka bardzo często nie daje żadnych objawów. Czasem jednak jako objawy nadżerki klasyfikowane są obfite upławy. Nadżerka odpowiada bowiem za produkcję dużej ilości zasadowego śluzu zmieniającego fizjologiczne kwaśne pH pochwy. [b]Mogą też pojawić się objawy podobne do infekcji dróg rodnych:

  • Ból.
  • Pieczenie.
  • Zmiana charakteru upławów.
  • Bóle brzucha.

Częstym i zwykle jedynym objawem nadżerki wśród kobiet dojrzałych płciowo są plamienia lub krwawienia po stosunku.

Pacjentka może nie wiedzieć, że miała nadżerkę, a podczas badania ginekologicznego widoczna będzie torbiel.

Powstaje ona wtedy, gdy w trakcie samoistnego gojenia się nadżerki nabłonek płaski zamyka ujście gruczołów produkujących śluz, co doprowadza do pojawienia się torbieli Nabotha.

Diagnostyka nadżerek

Do rozpoznania nadżerki stosowane są trzy metody. Kobieta 2 dni przed badaniem nie powinna współżyć, a jeśli przyjmowane były środki dopochwowe to powinna odczekać do 4 dni.

Cytologia polega na tym, że lekarz pobiera z szyjki macicy materiał do badania przy użyciu szczoteczki, jaką dokładnie pobiera próbkę z komórek błony śluzowej. Materiał przenoszony jest później na odpowiednie szkiełko oraz oddawany do laboratorium.

Pod mikroskopem sprawdza się, jaka jest wielkość komórek, a także ich budowa i kształt. Im niższa jest grupa cytologiczna na wynikach to, tym lepiej dla pacjentki.

Poza diagnostyką nadżerki ginekolog w trakcie cytologii może ocenić stan szyjki macicy, wykryć ewentualne stany zapalne lub nawet raka we wczesnym stadium rozwoju.

Dlaczego regularne wykonywanie cytologii jest tak ważne?

Posiew polega na pobraniu śluzu z szyjki macicy i pochwy przy użyciu specjalnej szpatułki. Ginekolog może ocenić jaki rodzaj infekcji wywołał stan zapalny. Wskazuje się na infekcje wirusowe, bakteryjne i grzybicze.

Kolposkopiato badanie, podczas którego ginekolog wprowadza do pochwy przyrząd przypominający mikroskop połączony bezpośrednio z komputerem, czyli koloskopem. Dokładna obserwacja na monitorze możliwa jest dzięki powiększeniu obrazu.

Podczas badania lekarz może także wykonać biopsję podejrzanej tkanki, co może potwierdzić lub wykluczyć istnienie komórek nowotworowych. Nadżerka szyjki macicy często rozpoznawana jest w ciąży. Kobieta, która wcześniej nie widziała wskazań do wizyty u lekarza w trakcie ciąży, poddaje się rutynowym badaniom i właśnie wtedy wykrywana jest nadżerka.

Nadżerkę zdiagnozowaną podczas ciąży określa się jako ektopię doczesnową. Natomiast, kobiety, które zdają sobie sprawę z tego, że cierpią na nadżerkę, powinny ją wyleczyć jeszcze przed zajściem w ciążę. Ważne jest wyleczenie stanu zapalnego. Podstawą jest wykonanie badania cytologicznego oraz przeprowadzenie wywiadu lekarskiego z pacjentką.

Pozwala to wskazać na przyczyny choroby i pod tym kątem zastosować leczenie.

Leczenie nadżerek wymagane jest w większości przypadków. Metoda leczenia uzależniona jest od rodzaju nadżerki oraz od jej rozległości.

Po rozpoznaniu nadżerki lekarz pobiera wymaz cytologiczny, co pozwala skontrolować prawidłowości w obrębie komórek nabłonka szyjki macicy.

Jeśli wymaz nie wykazuje odchyleń od normy to leczenie nadżerki ogranicza się do obserwacji i powtórzeniu badania cytologicznego po pewnym czasie.

Czasami wystarczy wyeliminować przyczynę odpowiadającą za powstanie stanu zapalnego, żeby stan pochwy wrócił do równowagi. Jeśli natomiast zostanie rozpoznany stan zapalny to, należy wdrożyć leczenie przeciwzapalne, opierające się na stosowaniu globulek dopochwowych. W wielu przypadkach taka kuracja okazuje się wystarczająca.

Usuwanie nadżerek ma miejsce, jeśli nadżerka ma większe rozmiary. W leczeniu nieprawidłowości o dużym obszarze ubytku stosuje się głównie cztery metody.

  • Elektrokoagulacja, potocznie nazywana wypalanką, to oddziaływanie na zmiany w obrębie szyjki macicy przy użyciu prądu o odpowiednio dobranym natężeniu. Zabieg przeprowadza się bezpośrednio po miesiączce, co zmniejsza ryzyko powstania endometriozy szyjki macicy. Całość trwa kilka minut i nie jest wymagane zastosowanie znieczulenia. Objawem gojenia się są obfite i wodniste upławy. Zabieg ten nie jest polecany u kobiet, które jeszcze nie rodziły ze względu na to, że blizny mogą wywołać powikłania w trakcie porodu takie jak rozwarcie szyjki macicy.
  • Kriokoagulacja, czyli wymrażanie nadżerek to metoda lecznicza opierająca się na tym, że na zmiany patologiczne oddziałuje się sprężonym azotem. Niska temperatura doprowadza do martwicy powierzchownych komórek szyjki macicy, jak i samej nadżerki.
  • Fotokoagulacja to oddziaływanie promieniowaniem podczerwonym. Na nadżerkę kieruje się promienie lasera, w wyniku czego komórki odwadniają się i dochodzi do ich obumarcia.

Chemiczne metody stosuje się rzadko, gdyż wykazują małą skuteczność. Ponadto są długotrwałe i podczas ich stosowania należy pozostawać w stałym kontakcie z ginekologiem.

W zależności od zastosowanej metody czas gojenia wynosi od 2 do 6 tygodni. W trakcie rekonwalescencji należy powstrzymać się od współżycia. Szyjka macicy musi mieć czas na zregenerowanie się.Nieleczona nadżerka szyjki macicy może doprowadzić do nowotworu. Dlatego tak ważna jest prewencja raka szyjki macicy, a więc leczenie zmian przednowotworowych.

Profilaktyka w tym zakresie obejmuje:

  • Skrining – badania przesiewowe zdrowych pacjentek pozwalający na zidentyfikowanie grupy kobiet zagrożonych nowotworami
  • Diagnostykę istniejących zmian chorobowych na szyjce macicy.
  • Leczenie zmian przednowotworowych.

Czy nadżerka szyjki macicy jest groźna?

Nadżerka rzekoma i nadżerka prawdziwa Autor: thinkstockphotos.com

Nawet co czwarta kobieta w trakcie swojego życia słyszy od ginekologa, że ma nadżerkę szyjki macicy. Problem ten może, ale nie musi być wcale groźny – nadżerka szyjki macicy nie zawsze wymaga nawet wdrażania jakiegokolwiek leczenia. Pacjentka, która ma nadżerkę powinna jednak znajdować się pod regularną obserwacją ginekologa – dlaczego?

Nadżerka szyjki macicy to problem, w przebiegu którego dochodzi do ubytku nabłonka w obrębie szyjki macicy.

Stan taki określany jest jako nadżerka prawdziwa i bywa on – zasadniczo nawet wyjątkowo często – mylony z innym zjawiskiem, które może dotyczyć szyjki macicy.

Tym innym zjawiskiem jest ektopia szyjki macicy, która (nieprawidłowo) również bywa określana jako nadżerka, a zasadniczo jest to co najwyżej nadżerka rzekoma.

W przypadku ektopii dochodzi do tego, że nabłonek gruczołowy – który prawidłowo znajduje się w wewnętrznej części szyjki macicy, czyli w jej kanale – pojawia się w okolicy tarczy szyjki macicy.

Ten element narządów rozrodczych jest widoczny podczas badania ginekologicznego i w sytuacji, kiedy u pacjentki pojawia się nadżerka rzekoma, na tarczy szyjki macicy typowo widoczne są czerwonawe obszary zmienionego nabłonka.

Ektopia w obrębie szyjki macicy nie musi budzić niepokoju – zazwyczaj nie są z nią związane żadne dolegliwości, a pojawiać się ona może przez… hormony.

Z tego właśnie względu nadżerki rzekome spotykane są przede wszystkim u kobiet w wieku rozrodczym, ektopii sprzyjają bowiem przede wszystkim estrogeny.

Zjawisko to może występować również u pacjentek korzystających z hormonalnych środków antykoncepcyjnych, a także u kobiet będących w ciąży.

Leia também:  Carros Ford Ecosport em São Paulo com final da placa 1,2 Não blindado

Nadżerka rzekoma rzeczywiście rozpoznawana może być nawet przypadkiem podczas wizyty ginekologicznej i ona sama nie powinna prowadzić do niepokoju u pacjentki. Odmiennie bywa już z kolei w przypadku nadżerki prawdziwej, do której doprowadzają zupełnie inne przyczyny, i która wymaga zdecydowanie odrębnego postępowania.

Nadżerka szyjki macicy: przyczyny powstawania

Prawdziwe nadżerki szyjki macicy, związane z ubytkiem nabłonka w tej części narządów rodnych, pojawiają się przede wszystkim na skutek uszkodzenia tych delikatnych struktur. Sprzyjać im mogą np.

infekcje okolic intymnych – zakażenia wirusowe, bakteryjne czy grzybicze (szczególnie wtedy, kiedy ich leczenie jest zaniedbywane).

Z tego właśnie powodu zwiększone ryzyko wystąpienia nadżerki mają te pacjentki, które posiadają bardzo wielu partnerów seksualnych, co związane jest przecież z większym prawdopodobieństwem wystąpienia infekcji przenoszonych drogą płciową.

Innymi zjawiskami, które mogą doprowadzić do nadżerki szyjki macicy, są np. urazy doświadczane przez kobiety podczas kontaktów seksualnych. Zwiększoną możliwość wystąpienia nadżerki mają także te pacjentki, które wielokrotnie rodziły – im większa liczba porodów, tym większe jest bowiem ryzyko tego, że delikatne struktury szyjki macicy ulegną osłabieniu.

Jakie są objawy nadżerki?

Najczęściej nadżerki szyjki macicy nie są źródłem żadnych dolegliwości. Czasami zdarza się jednak, że pacjentka zauważa u siebie występowanie różnego rodzaju upławów.

W przypadku nadżerek wydostająca się z pochwy wydzielina może mieć naprawdę różnoraki charakter, może ona bowiem być zarówno śluzowa i biaława, jak i przybierać zdecydowanie bardziej niepokojącą barwę, np. żółtawą czy zielonkawą.

Potencjalnymi objawami nadżerki mogą być jednak i inne dolegliwości. Zdarza się, że przez nadżerkę pacjentki doświadczają plamień pomiędzy miesiączkami, a oprócz tego kobiety z nadżerką mogą odczuwać ból czy innego rodzaju dyskomfort podczas kontaktów płciowych.

Jak rozpoznaje się nadżerkę szyjki macicy?

Rozpoznanie nadżerki szyjki macicy zasadniczo nie jest trudne. Ginekolog może zauważyć istnienie takiej zmiany już podczas samego wziernikowania pochwy.

W celu dokładniejszego przyjrzenia się zmianie, u pacjentki może być wykonane badanie kolposkopowe.

Podczas kolposkopii szyjka macicy oglądana jest w powiększeniu i lekarz ma wtedy możliwość dokonania dokładnej oceny charakteru istniejącej u pacjentki zmiany.

U pacjentek, które mają nadżerkę szyjki macicy, wykonywane może być również i badanie cytologiczne. Zasadność przeprowadzenia tego badania tłumaczy to, że nadżerka może być związana z różnymi groźnymi schorzeniami, których to istnienie u pacjentki należy wykluczyć.

Nadżerka szyjki macicy: czy trzeba ją leczyć?

Tak jak nadżerki rzekome nie są groźne, tak z nadżerkami prawdziwymi jest już inaczej – są one bowiem stanem, który może być związany z rakiem szyjki macicy (ogólnie nadżerka może być objawem świadczącym o nowotworze szyjki macicy).

Z tego właśnie powodu prawdziwe nadżerki szyjki macicy podlegają leczeniu. Początkowo podejmowane mogą być próby leczenia farmakologicznego nadżerki (np.

z wykorzystaniem leków przeciwzapalnych), główną jednak rolę w terapii tej grupy problemów odgrywa leczenie zabiegowe.

Wśród zabiegowych metod leczenia nadżerki wyróżnia się kilka różnych procedur. Jedną z najczęściej przeprowadzanych metod jest elektrokoagulacja, gdzie zmieniony obszar szyjki macicy poddawany jest działaniu prądu elektrycznego.

Innymi zabiegami, które znajdują wykorzystanie w leczeniu nadżerek szyjki macicy, są fotokoagulacja (usuwanie zmienionych tkanek z wykorzystaniem lasera) oraz kriokoagulacja (gdzie zmienione komórki poddawane są działaniu niskiej temperatury).

Nadżerka rzekoma i nadżerka prawdziwa lek. Tomasz Nęcki

Intymne problemy kobiet – nadżerka szyjki macicy

13 sierpnia 2021

„Być kobietą, być kobietą…” – jak mówią słowa popularnej piosenki z lat 70.

Zna je chyba każdy, ale, czy wiemy, co tak naprawdę znaczą? Kobiecość to nie tylko piękno, delikatność i zaradność życiowa, to też uciążliwe miesiączki, bolesne porody, trudne macierzyństwo i…choroby ginekologiczne. W natłoku obowiązków zapominamy o czyhającym niebezpieczeństwie.

Zdajemy się nie dostrzegać sygnałów, jakie wysyła nam nasze własne ciało. Jednym z najczęstszych schorzeń ginekologicznych jest nadżerka szyjki macicy. Co to za choroba? Jak się ją leczy i diagnozuje?

Nadżerka rzekoma i nadżerka prawdziwa

Nadżerka szyjki macicy – statystycznie ma ją co czwarta kobieta!

Najczęściej rozwija się między 25. a 35. rokiem życia. W zależności od przyczyny i mechanizmu powstania można wyróżnić nadżerkę prawdziwą oraz rzekomą (ektopię). Nadżerka prawdziwa oznacza ubytek nabłonka pokrywającego szyjkę macicy.

Powstaje najczęściej na skutek urazu mechanicznego, przebytej infekcji, zmian zanikowych w obrębie nabłonka spowodowanych niedoborem estrogenów, ciąży oraz poronień. Może być także następstwem zmian przedrakowych albo zaawansowanego już procesu nowotworowego. Nadżerkę prawdziwą często utożsamia się z ektopią, czyli tzw. nadżerką rzekomą.

Tymczasem są to tak naprawdę dwa odrębne schorzenia, w których powstaniu uczestniczą inne mechanizmy.

Z ektopią mamy do czynienia wtedy, gdy nabłonek wyścielający kanał szyjki macicy wydostaje się na jej tarczę. Skomplikowane? Już wyjaśniamy, o co chodzi.

Mianowicie tarczę pochwowej części szyjki macicy pokrywa nabłonek wielowarstwowy płaski, z kolei kanał szyjki macicy wyścielony jest nabłonkiem jednowarstwowym walcowatym. W różnych okresach życia kobiety granice pomiędzy jednym i drugim nabłonkiem ulegają zmianie.

Przed wystąpieniem pierwszej miesiączki znajduje się ona głęboko w kanale szyjki, stopniowo przesuwając w stronę pochwy. Od momentu wejścia w okres rozrodczy, aż do jego zakończenia granica nabłonków powinna być zlokalizowana pomiędzy kanałem a tarczą szyjki.

Bywa jednak, że wysunie się za bardzo i zacznie na tę tarczę nachodzić – i to właśnie wtedy mamy do czynienia z nadżerką rzekomą, inaczej nazywaną ektopią.

Jak objawia się nadżerka?

Najczęściej w ogóle się nie objawia. Lekarz diagnozuje ją przypadkiem w trakcie rutynowego badania ginekologicznego. Najczęściej nie oznacza jednak, że zawsze. Nadżerka może dawać subtelne objawy, które wychwycimy, jeśli tylko będziemy uważnie  obserwować swój organizm. Mogą to być np.

plamienia międzymiesiączkowe, bóle podbrzusza i w okolicy krzyżowo-lędźwiowej oraz upławy o przykrym zapachu i białawym, żółtawym lub zielonkawym zabarwieniu. Poza standardowym badaniem ginekologicznym diagnostyka nadżerki obejmuje także cytologię oraz tzw. kolposkopię.

Jest to krótkie i nieinwazyjne badanie, które pozwala dokładnie obejrzeć poszczególne narządy kobiecego układu rozrodczego: pochwę, srom jak i szyjkę macicy.

Przeczytaj też: Kobiecość pod ochroną: pałeczki kwasu mlekowego

Czy nadżerki trzeba się bać?

Nie, nadżerka nie jest szczególnie groźną chorobą, zazwyczaj nie wpływa na płodność ani przebieg ciąży. Niemniej jednak jeśli kobieta planuje zajść w ciążę lub już w niej jest, to powinna poinformować o niej swojego lekarza. Hormony ciążowe mogą bowiem zmienić charakter nadżerki, która rozwinie się np.

w polipa albo zacznie podkrwawiać, co kobieta zinterpretuje jako poronienie. Dlatego też nadżerkę warto wyleczyć jeszcze przed poczęciem dziecka. Robi się to na kilka sposobów, a dobór metody uzależniony jest o wielkości nadżerki, wieku kobiety, występujących u niej dolegliwości oraz tego, czy planuje potomstwo.

Mając na uwadze wszystkie te czynniki, lekarz może zaproponować jedno z kilku dostępnych rozwiązań.

Nadżerkę można wymrozić…

Kriokoagulacja to zabieg polegający na wymrożeniu nadżerki przy użyciu ciekłego azotu. Lekarz przykłada do nadżerki końcówkę aparatu, z którego wypływa ciekły azot (o temperaturze -160 lub -180 st. C). Zabieg ten jest bezbolesny i trwa zaledwie kilka minut, jednak szyjka macicy może goić się nawet przez kilka tygodni.

Nadżerkę można wypalić…

Jest to tzw. elektrokoagulacja, czyli zabieg, w którym nadżerka jest wypalana przy pomocy iskry elektrycznej. Choć metoda ta daje dobre efekty, może powodować powikłania, np. w postaci blizny, która doprowadzi do zwężenia kanału szyjki macicy.

Nadżerkę można potraktować specjalną substancją chemiczną

Preparat przykłada się do nadżerki, która po pewnym czasie znika. Zabieg trzeba jednak powtarzać, a szyjka macicy tak jak przy kriokoagulacji może goić się nawet przez kilka tygodni.

Niewielkie nadżerki leczy się także przy pomocy specjalnych globulek i tabletek dopochwowych oraz fotokoagulacji, w której zmiany likwiduje się przy pomocy fal świetlnych. Warto dodać, że niezależnie od wybranego sposobu leczenia, jego cel jest jeden – zlikwidować nadżerkę, by w jej miejscu mógł narosnąć nowy, prawidłowy nabłonek.

Może Cię zainteresować: Poskromienie złośnicy podczas…PMS

Podsumowując, nadżerka jest jednym z najczęstszych schorzeń ginekologicznych wśród kobiet w wieku rozrodczym. Mimo że nie stanowi większego zagrożenia dla zdrowia, trzeba ją obserwować, a razie potrzeby także wyleczyć. Nadżerki usuwa się obecnie kilkoma metodami – poprzez ich wymrożenie, wypalenie albo zastosowanie specjalnych substancji chemicznych.

Leia também:  Hatch Ford 2013 Manual em São Paulo

Podejrzewasz u siebie nadżerkę? Nie czekaj z diagnozą. Już dziś umów się na wizytę do poradni ginekologicznej holsäMED

Zadzwoń: 32 506 50 85
Napisz: [email protected]

Nadżerka – co to jest, jak się leczy

Nadżerka szyjki macicy to jedna z najczęstszych zmian narządów rodnych u kobiet. Wyglądem przypomina plamę o intensywnym, czerwonym kolorze. Nie boli, choć może dawać inne objawy, np. upławy lub krwawienia po stosunku. By ją stwierdzić, konieczna jest wizyta u ginekologa.

Lubię to!

Według dr n. med. Ewy Surynt, specjalistki ginekologii i położnictwa z Centrum Medycznego Enel-Med mówiąc o nadżerce w ginekologii, należy odróżnić dwa pojęcia: nadżerki prawdziwej i tzw. nadżerki rzekomej.

Nadżerka prawdziwa

Nadżerka prawdziwa w sensie patologicznym polega na ubytku nabłonka. W ginekologii taki ubytek może wystąpić na szyjce macicy, ale z nadżerką prawdziwą możemy mieć też do czynienia w innych narządach np. w żołądku.

– Nadżerkę prawdziwą szyjki macicy wywołują przede wszystkim infekcje bakteryjne i wirusowe oraz ryzykowne zachowania jak np. duża liczba partnerów seksualnych – wyjaśnia dr Surynt.

Ten rodzaj nadżerki może mieć groźne konsekwencje – jest istotnym czynnikiem ryzyka innych chorób, w tym przednowotworowych i nowotworowych.

Nadżerka rzekoma

Według dr Surynt 80-90 proc. kobiet, u których mówimy o nadżerce ma tak naprawdę erytroplakię, zwaną też nadżerką rzekomą.

– W kanale szyjki macicy jest nabłonek walcowaty, a na tarczy szyjki nabłonek wielowarstwowy płaski. Jeśli dochodzi do jakichkolwiek zmian nowotworowych, to dzieje się to na granicy tych dwóch nabłonków. Często lekarze rozpoznają wynicowanie nabłonka walcowatego z kanału szyjki na jej tarczę jako nadżerkę, choć niekoniecznie jest to stan patologiczny – mówi ginekolog.

Jak dodaje, gołym okiem jest to widoczne jako zaczerwienienie na tarczy szyjki macicy.

Powodem erytroplakii mogą być zaburzenia hormonalne lub stosowanie antykoncepcji hormonalnej. Ta forma nadżerki często rozpoznawana jest u młodych kobiet.

Według ginekolog erytroplakia (nadżerka rzekoma) nie jest groźną patologia i wymaga jedynie obserwacji, a w niektórych przypadkach miejscowego leczenia przeciwzapalnego.

Jakie mogą być objawy nadżerki

Kobieta sama nie zauważy nadżerki. Zmiana nie boli i często jest bezobjawowa. Jedyne objawy, jakie mogą wystąpić, to: nawracające infekcje, upławy i krwawienia kontaktowe po stosunku.

Podstawą w wykrywaniu nadżerki są: badanie ginekologiczne, cytologia (laboratoryjna analiza wymazu z szyjki macicy) i kolposkopia (badanie szyjki macicy pod powiększeniem, które pozwala obejrzeć szyjkę macicy w nawet czterdziestokrotnym powiększeniu, dodatkowo z zastosowaniem testu z kwasem octowym i płynem Lugola).

W zaawansowanych lub wątpliwych przypadkach niezbędne jest pobranie wycinka z szyjki macicy.

Konsekwencje nieleczonej nadżerki

W przypadku nadżerki prawdziwej lekarz po serii badań zdecyduje o odpowiednim sposobie leczenia.

Jeżeli zmiana nie ma cech przednowotworowych czy nowotworowych, można wykonać elektrokoagulację (tzw. przypalanie), krioterapię (wymrażanie), można też zastosować laseroterapię lub leczenie chemiczne. Jeśli zmiana może mieć charakter przednowotworowy lub nowotworowy, stosuje się konizację czyli wycięcie fragmentu szyjki macicy.

Dr Surynt zastrzega, że lekarze zwykle ostrożnie stosują zabiegowe metody leczenia nadżerek u kobiet, które jeszcze nie rodziły, bo powodują one bliznowacenie szyjki macicy, a nawet jej skrócenie, co może powodować kłopoty z donoszeniem ciąży i porodem.

Nieleczona nadżerka może prowadzić do zmian przednowotworowych i nowotworowych czyli raka szyjki macicy.

Nadżerka szyjki macicy – pierwszy stopień do nowotworu

Nadżerki występują u co czwartej kobiety najczęściej w wieku 25-35 lat, aktywnej seksualnie. Dotykają również te panie, które zakończyły życie seksualne, a urodziły kilkoro dzieci.

Nieleczone mogą w konsekwencji doprowadzić do raka szyjki macicy. Dlatego tak ważna jest odpowiednia profilaktyka i badania kontrolne, takie jak cytologia. Warto o tym pamiętać – zwłaszcza w Dniu Kobiet.

Ta zmiana chorobowa powstaje w wyniku ubytku tkanki nabłonkowej w pochwowej części szyjki macicy. Jej postać zależy od stadium rozwoju choroby. W początkowej fazie nadżerki są gładkie i czerwone.

Natomiast, gdy się rozwiną, przybierają postać nadżerki brodawkowatej lub nadżerki krwawiącej. Są dwa typy nadżerek, rzekoma oraz prawdziwa. Nadżerka rzekoma występuje w konsekwencji zmian, jakie zachodzą w strukturze nabłonka.

Z kolei nadżerka prawdziwa związana jest z zanikaniem nabłonka. W konsekwencji może prowadzić do raka szyjki macicy.

Przyczyny powstawania nadżerek

Istnieje wiele przyczyn, które wpływają na pojawienie się nadżerek u kobiet. Do czynników ryzyka zaliczyć należy:

  • częste lub nieleczone infekcje grzybicze, bakteryjne, wirusowe żeńskich narządów płciowych,
  • zmiany partnerów,
  • niewłaściwa antykoncepcja,
  • zaburzenia hormonalne,
  • uszkodzenia mechaniczne w pochwie,
  • zbyt szybki powrót do współżycia po porodzie naturalnym,
  • podrażnienia dróg rodnych ciałami obcymi,
  • nadwyrężanie szyjki macicy w trakcie porodów.

Objawy nadżerek

Z uwagi na objawy, które towarzyszą również innym schorzeniom nadżerki są często wykrywalne przypadkowo i niestety za późno.

Do objawów, które powinny zaniepokoić kobietę i skłonić do zrobienia zalecanych co pół roku badań ginekologicznych należą plamienia między miesiączkami lub po współżyciu, bóle w podbrzuszu lub okolicy krzyżowo-lędźwiowej, białe, żółte, bądź zielone upławy, niekiedy zabarwione krwią o nieprzyjemnym zapachu. W konsekwencji upławy mogą powodować podrażnienia sromu, a następnie świąd i pieczenie.

Nadżerkę trudno jest wykryć samodzielnie, tym bardziej, że chorobie nie zawsze towarzyszą powyższe objawy. Ból towarzyszący nadżerce pojawia się zazwyczaj dopiero w zaawansowanym stadium. Najczęściej odczuwalny jest w dolnej części brzucha lub w części lędźwiowo-krzyżowej kręgosłupa. 

Badania, które wykryją nadżerkę

Nadżerkę jest w stanie wykryć lekarz podczas badania ginekologicznego z użyciem wziernika.  W celu poszerzenia diagnostyki, ginekolog zleci lub wykona posiew, cytologię oraz w niektórych przypadkach kolposkopię.

Do takich badań nie trzeba się specjalnie przygotowywać. Warto jednak na 2 dni przed wizytą powstrzymać się od współżycia oraz na 3-4 dni przed nie stosować środków dopochwowych oraz nie wykonywać irygacji pochwy.

Posiew to badanie, które polega na pobraniu szpatułką wydzieliny z szyjki macicy oraz pochwy. Na podstawie wyników ginekolog sprawdza rodzaj infekcji, która spowodowała stan zapalny szyjki macicy, tj. infekcja bakteryjna, wirusowa lub grzybicza.

Cytologia jest badaniem, podczas którego specjalista za pomocą specjalnej szczoteczki pobiera próbki, czyli wydzielinę zawierającą komórki błony śluzowej do badania, przenosi je na specjalne szkiełka oraz utrwala odczynnikami.

Kolposkopia to badanie podobne do ultrasonografii przezpochwowej. Obraz takiego badania jest w kolorze, a może być powiększony nawet 40-krotnie. Badanie to ma za zadanie potwierdzić lub wykluczyć obecność komórek nowotworowych.

Metody leczenia nadżerek

Leczenie nadżerek uzależnione jest od jej wielkości, miejsca położenia oraz od wyników cytologii. Pierwszą fazą w leczeniu nadżerek szyjki macicy jest usunięcie stanu zapalnego w żeńskich narządach płciowych. Jeżeli nadżerka jest mała i wynik cytologii prawidłowy, można sobie z nią poradzić lekami dopochwowymi o działaniu przeciwzapalnym. Przy poważniejszych nadżerkach stosuje się:

  • koagulację chemiczną, czyli smarowanie rany preparatem niszczącym uszkodzony nabłonek + przyjmowanie dopochwowow globulek hormonalnych, które w swoim składzie zawierają estradiol. Czas leczenia w tej terapii wynosi ok. 14 dni.
  • wypalanie nadżerek prądem elektrycznym (koagulacja) lub laserem, tą metodę stosuje się przy leczeniu większych nadżerek. Wykonuje się je w znieczuleniu miejscowym. Po zabiegu może zostać mała blizna.
  • krioterapię, czyli zamrażanie. Zabieg polega na zamrożeniu sondą schładzaną ciekłym azotem chorych tkanek śluzówki. Do czasu wygojenia, mogą wystąpić niewielkie upławy, które z czasem zanikną. Blizny, które zostają po zabiegu są bardziej elastyczne, od tych wykonywanych poprzez koagulację. Jest to istotne w kontekście porodu naturalnego. Zabiegi usuwania nadżerek wykonywane są przezpochwowo. Nie ma więc konieczności ingerencji chirurgicznej w powłokach brzusznych.
  • konizację/ elektrokonizację – wycięcie uszkodzonej części szyjki macicy. Taka konieczność zachodzi w przypadku, gdy nadżerka jest dość duża oraz badania cytologiczne wykazały III grupę cytologiczną. Konizację lekarz wykonuje skalpelem, natomiast elektrokonizację nożem elektrycznym. Zabiegi te wykonuje się w znieczuleniu ogólnym, pod narkozą.

Do niedawna główną metodą leczenia nadżerek było wypalanie. Obecnie częściej stosuje się zabieg wymrażania.

Konsekwencje nieleczonych nadżerek

Nieleczone nadżerki prowadzą do zakażeń macicy i jajowodów, a określa się je jako stan przedrakowy. Nieleczone najczęściej prowadzą do nowotworu szyjki macicy lub niepłodności.

Źródła: poradnikzdrowie.pl, zdrowie.tvn.pl

Przeczytaj także: Zero tolerancji dla okaleczania żeńskich narządów płciowych

Nadżerka diagnostyka i leczenie ginekologiczne

Schorzenie to polega na ubytku tkanki nabłonka w pochwowej części szyjki macicy. Zmiana przypomina wyglądem drobną, czerwonawą plamkę na błonie śluzowej narządu. Istnieją pewne symptomy, które z reguły towarzyszą wystąpieniu schorzenia.

To upławy z pochwy, przybierające żółto-zieloną barwę, bóle brzucha oraz bóle w okolicy krzyżowej (efekt wytworzenia się stanu zapalnego), pieczenie lub świąd. Inne, możliwe objawy to krwawienia, obserwowane po przeprowadzeniu badania ginekologicznego, a także po stosunku płciowym.

Leia também:  Ból w klatce piersiowej i plecach – jakie są przyczyny?

 Jedyną pewną metodą wykrycia choroby jest jednak badanie lekarskie.

Diagnostyką jest wideokolposkopia. Pacjentka sama obserwuje zmiany powstałe w szyjce macicy.

  • Przyczyny i rodzaje
  • Nadżerka pojawia się w efekcie stanów zapalnych miejsc intymnych, ale także infekcji wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych, zaburzeń hormonalnych czy podrażnień mechanicznych.
  • Wyróżnia się trzy odmiany nadżerki:
  • Nadżerka prawdziwa – w tej odmianie obserwuje się zanik nabłonka; jej przyczyną są urazy mechaniczne, infekcje bakteryjne oraz negatywny wpływ substancji chemicznych. Czasami jest ona jednym z pierwszych objawów raka szyjki macicy.
  • Nadżerka rzekoma – zwana inaczej erytroplakią lub ektopią gruczołową; najczęściej spotykany rodzaj nadżerki. Powstaje w wyniku zmian nabłonkowych – jeden typ nabłonka tworzy się w miejscu występowania drugiego.
  • Nadżerka w stanach przednowotworowych – ten rodzaj nadżerki poprzedza rozwój nowotworu, jakim jest rak szyjki macicy. Często można zdiagnozować w tym przypadku zakażenie wirusem brodawczaka (HPV).

Leczenie

Wcześnie zdiagnozowana nadżerka pozwala na przeprowadzenie stosunkowo łatwego i krótkiego leczenia. Warto bowiem pamiętać, że w istocie nie jest ona groźną przypadłością, dopiero jej zaniedbanie może nieść poważne konsekwencje. Rozpoczęcie leczenia poprzedza badanie ginekologiczne, które określa konkretną przyczynę schorzenia.

Konieczne jest pobranie wymazu cytologicznego w celu sprawdzenia stanu komórek nabłonka szyjki macicy. Te czynności z kolei  pozwalają na ustalenie odpowiedniego rodzaju leczenia. Leczenie farmakologiczne polega na aplikowaniu leków przeciwzapalnych i środków stymulujących nadżerkę do gojenia się.

Jest stosowane wtedy, kiedy zmiany są nieznaczne i nie występuje zagrożenie powikłań.

Koagulacja chemiczna to metoda leczenia, polegająca na zastosowaniu specjalnych preparatów chemicznych, mających zlikwidować chory nabłonek. Leczenie zachowawcze jednak nie sprawdza się w przypadku, kiedy nadżerka przybiera większe rozmiary.

W ramach leczenia zabiegowego wyróżnia się m.in. elektrokoagulację (wypalanie), czyli usuwanie nadżerki za pomocą iskry elektrycznej. Zabieg nie jest bolesny, ale może pozostawiać blizny. Gojenie trwa około 3-5 tygodni.

Kriokoagulacja (zamrażanie) to usuwanie nadżerki poprzez zamrożenie jej za pomocą ciekłego azotu. Zabieg także nie jest bolesny, gojenie może potrwać do 30-40 dni.

Fotokoagulacja (laseroterapia) to usuwanie nadżerki za pomocą końcówki, emitującej fale świetlne – zabieg bezbolesny, nie powoduje blizn, służy do leczenia nieznacznych zmian, zaś gojenie się trwa około 2 tygodnie.

Nadżerka szyjki macicy – przyczyny, objawy

Nadżerka szyjki macicy występuje w formie ubytku nabłonka. To nieregularny, zaczerwieniony obszar (erytroplakia), który występuje na szyjce macicy.

Do jego powstania zachodzi w sytuacji, gdy nabłonek z części pochwowej powoduje wypieranie nabłonka walcowatego z kanału szyjki macicy. Nadżerka wyglądem przypomina małą ranę o nierównej powierzchni, która na pierwszy rzut oka nie wygląda na nic groźnego.

Z nadżerką zmaga się stosunkowo sporo kobiet – występuje u co trzeciej, czwartej pacjentki.

Wyróżnia się dwa rodzaje nadżerki – nadżerka prawdziwa i rzekoma. Nadżerka prawdziwa to obszar o wyraźnie kraterowym ubytku ochronnej warstwy nabłonka wielowarstwowego płaskiego.

Obserwowana jest przede wszystkim w zaawansowanych przypadkach raka szyjki macicy.

W przypadku nadżerki rzekomej jest to natomiast obszar powstający w wyniku zastąpienia nabłonka wielowarstwowego płaskiego przez nabłonek gruczołowy, który wyściela kanał szyjki macicy.

W celu odróżnienia jednej nadżerki od drugiej lekarz kieruje kobietę na dodatkową cytologię i kolposkopię. Po prawidłowym rozpoznaniu wyników, przeanalizowaniu historii przebytych chorób i wnikliwym wywiadzie klinicznym, specjalista może podjąć decyzję dotyczącą kolejnego etapu diagnozy – oceny histopatologicznej zmienionych chorobowo miejsc.

Dlaczego powstaje nadżerka szyjki macicy?

Nadżerka występuje u kobiet, które ignorują stany zapalne pochwy i nie poświęcają czasu na ich leczenie. Problem ten dotyka także pacjentki będące po porodzie (wtedy szyjka macicy jest osłabiona), które przeszły poronienie, rodziły wielokrotnie, używają domacicznej antykoncepcji, doznały urazów mechanicznych, a także mają wielu partnerów seksualnych.

Po czym poznać nadżerkę szyjki macicy?

Nadżerce nie towarzyszą specyficzne objawy, które mogłyby jednoznacznie pomóc w trafnej diagnozie.

Często obserwuje się upławy o nieprzyjemnym zapachu podrażniające srom i powodujące infekcje. Kobieta może uskarżać się także na pieczenie i świąd części intymnych.

Częstym powodem, z którym zgłaszają się kobiety to także krwawienia występujące w trakcie stosunku płciowego.

Objawy, które mogą świadczyć o nadżerce, wymagają pilnej konsultacji lekarskiej. Co prawda większość dolegliwości tego rodzaju musi być tylko obserwowana, a nie leczona, ale nie wszystkie z opisanych objawów to podstawa na wskazanie od razu występowania nadżerki. Kobiety powinny regularnie badać się u ginekologa, aby zapobiegać schorzeniom.

Jak przebiega diagnostyka nadżerki szyjki macicy?

Przed wykonaniem badań diagnostycznych kobiety nie powinny na 2 dni wcześniej współżyć, odczekać 3 – 4 dni jeśli przyjmowały środki dopochwowe. Najczęstszymi badaniami, które stosują ginekolodzy w celu rozpoznania nadżerki to m.in.:

  • Cytologia, podczas której lekarz pobiera z szyjki macicy materiał do badania za pomocą specjalnej szczoteczki. Materiał przenosi się następnie na szkiełko, z którym przekazywany jest do laboratorium. Tam pod mikroskopem cytolog obserwuje, jakiej wielkości są pobrane komórki, jaką mają budowę i kształt. Cytologia to proste badanie w diagnostyce nadżerki. Za jej pomocą lekarz może ocenić stan szyjki macicy, wykryć stany zapalne, a nawet raka we wczesnym etapie rozwoju.
  • Posiew, czyli pobranie z szyjki macicy i pochwy śluzu. W tym celu stosuje się specjalną szpatułkę. Badanie umożliwia ocenę rodzaju infekcji, które wywołują stan zapalny.
  • Kolposkopia, podczas której ginekolog aplikuje do pochwy przyrząd podobny do mikroskopu połączonego z komputerem. Dzięki temu specjalista może wszystko zobaczyć na monitorze – obraz jest kilkukrotnie powiększony, co z kolei ułatwia dokładną analizę zmian. Podczas badania ginekolog może przeprowadzić także biopsję. Pozwoli ona potwierdzić lub wykluczyć istnienie komórek nowotworowych.

Jak przebiega leczenie nadżerki szyjki macicy?

Leczenie nadżerki szyjki macicy uzależnione jest od diagnozy i wyniku cytologii, badania kolposkopowego lub histopatologicznego, rozległości zmiany, a także wielu innych czynników. W przypadku nadżerki o niewielkich rozmiarach stosuje się leczenie środkami farmakologicznymi. Tabelki w formie leków przeciwzapalnych przyczyniają się do gojenia nadżerki.

Niewielkie zmiany leczone są także za pomocą koagulacji chemicznej. To bezbolesne leczenie niepowodujące blizn. Na małe zmiany przykłada się specjalistyczne środki niszczące stary nabłonek.

Jedną ze skuteczniejszych metod leczenia jest elektrokoagulacja, która polega na wykonywaniu serii błyśnięć elektrycznych spalających nadżerkę. Technika ta pozwala specjaliście dotrzeć do każdego chorego miejsca. Podczas zabiegu można wyczuć specyficzny zapach, który nie jest jednak niczym niebezpiecznym dla kobiety.

Gdy zmiany są niewielkie, lekarz może zlecić leczenie za pomocą koagulacji chemicznej. To całkowicie bezbolesna metoda i nie powoduje blizn. Na nadżerkę aplikuje się właściwe środki niszczące stary nabłonek, który z czasem zastępowany jest przez nowy.

Ginekolog może także skierować pacjentkę na zabieg zamrażania, który polega na wykorzystywaniu specjalnej elektrody zamrażającej tkanki szyjki macicy. Zabieg nie trwa długo – od 4 do 6 minut. W sytuacji gdy nadżerki mają spore rozmiary, zamrażanie wykonuje się za pomocą kilku końcówek. Zamrażanie przeprowadza się po miesiączce.

Inny sposób na usuwanie nadżerki to fotokoagulacja, która wykorzystuje końcówkę emitującą fale świetlne. Fotokoagulacja jest bezbolesna i nie powoduje powstawania blizn. Technika wyróżnia się dużą skutecznością przy niewielkich nadżerkach, a gojenie po zabiegu trwa około 14 dni.

Na czym polega postępowanie po leczeniu?

Po przeprowadzonym leczeniu nadżerki zalecane jest, aby powstrzymać się od współżycia, w szczególności głębokiej penetracji. Po wykonanym zabiegu szyjka macicy potrzebuje czasu, aby w pełni się zregenerować, co może być trudne przez nieustanne podrażnianie jej prąciem i nasieniem. W rezultacie może to doprowadzić do następnego uszkodzenia i krwawień.

Dlaczego warto leczyć nadżerkę szyjki macicy?

Nadżerka szyjki macicy może przekształcić się w groźny nowotwór szyjki macicy. Działaniem prewencyjnym, które może zapobiec rozwojowi raka szyjki macicy, jest leczenie wczesnych zmian.

W tym celu wykonuje się skrining zdrowych pacjentek (umożliwia zidentyfikowanie grupy kobiet zagrożonych nowotworem), diagnostykę istniejących zmian chorobowych na szyjce macicy oraz leczenie zmian przednowotworowych.

Nadżerka szyjki macicy w zaawansowanej formie może także utrudniać zajście w ciążę. Powoduje to, że przed planowaną ciążą należy wyleczyć zdiagnozowaną nadżerkę. W sytuacji, gdy podczas ciąży zostanie wykryta nadżerka, w większości sytuacji stosuje się farmakologię. Zabiegi chirurgiczne są odkładane na czas po porodzie.

Warto pamiętać, że nadżerka nie jest zagrożeniem dla ciąży. Inaczej sytuacja wygląda z patogenami, które są za nią odpowiedzialne. Nadżerkę zawsze należy skonsultować z lekarzem, który wykona odpowiednie testy. Każda sytuacja jest inna i wymaga dokładnej diagnostyki.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*