Naczyniak gwiaździsty – przyczyny, jak wygląda, sposoby leczenia

Naczyniak gwiaździsty – przyczyny, jak wygląda, sposoby leczenia

Łagodne nowotwory naczyniowe występujące u dzieci, rozwijające się z rozrastających się komórek śródbłonka, często zlokalizowane na twarzy i skórze owłosionej głowy. Przechodzą typowe stadia rozwoju – faza intensywnego wzrostu, stabilizacji i spontanicznej regresji. Większość naczyniaków wchłania się w ok. 7-10 roku życia, czasem pozostają po nich teleangiektazje, przebarwienia i nadmiar rozciągniętej skóry.

  • Naczyniak gwiaździsty – przyczyny, jak wygląda, sposoby leczenia przed
  • Naczyniak gwiaździsty – przyczyny, jak wygląda, sposoby leczenia po
  • Naczyniak gwiaździsty – przyczyny, jak wygląda, sposoby leczenia przed
  • Naczyniak gwiaździsty – przyczyny, jak wygląda, sposoby leczenia

 NACZYNIAK GWIAŹDZISTY

Są to zmiany złożone z drobnych naczyń promieniście rozchodzących się od poszerzonego, większego naczynia centralnego.

Przyczyny powstawania

  • często samoistne u młodych dziewcząt i kobiet,
  • ciąża – często nasila ich występowanie,
  • przewlekłe choroby wątroby,
  • choroby tkanki łącznej.
  • Naczyniak gwiaździsty – przyczyny, jak wygląda, sposoby leczenia naczyniak gwiaździsty przed usunięciem
  • Naczyniak gwiaździsty – przyczyny, jak wygląda, sposoby leczenia naczyniak gwiaździsty po usunięciu

Naczyniak wargi

Występująca na wardze najczęściej dolnej, pojedyncza miękka grudka, zwana jeziorkiem naczyniowym powstająca w skutek  powtarzających się urazów, np. przygryzania wargi.

  • Naczyniak gwiaździsty – przyczyny, jak wygląda, sposoby leczenia przed
  • Naczyniak gwiaździsty – przyczyny, jak wygląda, sposoby leczenia po
  • Naczyniak gwiaździsty – przyczyny, jak wygląda, sposoby leczenia przed
  • po

Naczyniak rubinowy

Drobne, często rozsiane,  grudki złożone ze licznych naczyń włosowatych

Ziarniniak naczyniowy
Granuloma Teleangiectodes

to pojedyncze, sino czerwone, szybko rosnące i niebolesne guzki powstające z tworzących się naczyń włosowatych spowodowane urazami lub zakażeniami bakteryjnymi, zlokalizowane głownie na twarzy, rękach, ale również na wargach i błonach śluzowych jamy ustnej

Leczenie: chirurgia, laseroterapia, zamrażanie płynnym azotem – w przypadku niecałkowitego usunięcia istnieje skłonność do wznowy

  • przed
  • po
  • przed
  • po

LECZENIE NACZYNIAKÓW

Leczenie naczyniaków, ze względu na tendencje do ich całkowitego wchłaniania, jest problematyczne.

Na pewno należy podjąć decyzję o terapii, gdy naczyniak zaczyna gwałtownie rosnąć i może uszkodzić ważne, okoliczne struktury np. oko lub gdy krwawi i ma tendencje do powstawania owrzodzeń.

W zależności od wskazań stosowane jest leczenie farmakologiczne, terapia laserowa lub zabiegi chirurgiczne.

Usuwanie naczyniaków

Naczyniaki w Epi-Centrum usuwamy urzadzeniem Photoderm lub laserem CO2.

CHCESZ ZAPISAĆ SIĘ NA WIZYTĘ?

REZERWUJ

Naczyniak to niegroźny nowotwór

Na Twojej skórze znajdują się niewielkie, czerwone grudki lub plamki, które nie dają jednak żadnych objawów? Jeśli nie rosną i nie zmieniają swojego wyglądu, to prawdopodobnie naczyniaki, będące nowotworami naczyń krwionośnych. Ze względów zdrowotnych z reguły nie trzeba ich usuwać, jednak często robi się to ze względów estetycznych. Jak je leczyć?

Naczyniaki na skórze – skąd się biorą?

Naczyniaki najczęściej powstają u dzieci. Wiele z nich rodzi się z czerwonymi plamami, które jednak najczęściej samoistnie zanikają z biegiem czasu. Czerwone guzki i plamy mogą jednak pojawić się również u starszych dzieci, a nawet u dorosłych. Często występują także u osób w podeszłym wieku.

Są to zmiany nowotworowe powstające z wadliwie rozwiniętych naczyń krwionośnych. Nie stwierdzono jednoznacznie przyczyny powstawania tego typu zmian, jednak wiadomo, że rzadko ulegają zezłośliwieniu.

Naczyniaki – rodzaje zmian

Rozróżnić można kilka rodzajów naczyniaków łagodnych:

  • płaski
  • jamisty
  • włośniczkowy
  • gwiaździsty
  • limfatyczny.

Zdarza się jednak również, że naczyniaki mają charakter złośliwy. Zalicza się do nich:

  • obłoniak złośliwy
  • naczyniakomięsak krwionośny
  • mięsak Kaposiego.

Naczyniaki – kiedy i w jaki sposób je usunąć?

Niewielkie zmiany o łagodnym charakterze nie wymagają z reguły usuwania. Jeśli jednak guzek jest dość sporych rozmiarów lub/i znajduje się w widocznym miejscu (na przykład na twarzy, szyi, dekolcie), bez problemu można usunąć go w gabinecie medycyny estetycznej. Nowoczesne metody, takie jak laser Cutera pozwalają na całkowite usunięcie zmiany, bez pozostawiania blizn.

Naczyniak gwiaździsty – przyczyny, jak wygląda, sposoby leczenia

Naczyniak usuwa się również w przypadku wątpliwości co do łagodnego charakteru zmiany, a także jeśli są bardzo duże, co może wpływać na komfort życia. W przypadku podejrzenia złośliwości zmiany usunięcia powinien podjąć się chirurg, a materiał powinien zostać wysłany do badań histopatologicznych.

Estetyczne usuwanie naczyniaków – laser Cutera

Laser Cutera to nowoczesny i bezpieczny sposób usuwania wszelkich zmian naczyniowych. Nie uszkadza okolicznych tkanek, oddziałując wyłącznie na naczynia krwionośne.

Światło lasera jest pochłaniane przez hemoglobinę i przekształcane w ciepło, dzięki czemu zasklepia ścianki naczyń. W efekcie zmiany na podłożu naczyniowym ulegają wchłonięciu, a skóra odzyskuje naturalny, zdrowy kolor.

Po zabiegu nie zostają żadne blizny i inne ślady, Ty zaś możesz od razu wrócić do normalnego trybu życia.

Zabiegi z wykorzystaniem lasera nie wymagają także żadnych szczególnych przygotowań. Istotne jest jedynie to, byś nie opalała się przez około 3 tygodnie przed zabiegiem oraz by obszar skóry mający być poddany zabiegowi, nie był podrażniony i uszkodzony.

Sam zabieg nie jest bolesny, choć dla niektórych klientek może wiązać się z niewielkim uczuciem miejscowego dyskomfortu, który mija jednak od razu po zakończeniu działania lasera.

Po zabiegu skóra może być trochę zaczerwieniona i podrażniona, jednak bez problemu możesz od razu wrócić do domu i codziennych obowiązków.

Jeśli zabieg wykonywany był w obrębie twarzy, powstrzymaj się od nakładania makijażu i mycia buzi przez przynajmniej 2 dni, by skóra mogła się zregenerować. Unikaj także ekspozycji na słońce i zabezpieczaj buzię kremami z wysokim filtrem (SPF 50) przez kolejnych kilka tygodni.

Naczyniaki, czyli łagodne nowotwory: rodzaje, objawy i leczenie

Naczyniak to łagodna zmiana nowotworowa w obrębie naczyń krwionośnych, najczęściej występująca w okresie wczesnodziecięcym.

Może pojawić się na twarzy i głowie, ale też wewnątrz narządów, jako szybko rosnący, intensywnie czerwony guz.

 Większość naczyniaków zanika wraz z wiekiem, dlatego w początkowej fazie rozwoju nie leczy się ich, tylko poddaje obserwacji. 

Naczyniak to zmiana rozrostowa w postaci guza naczyniowego, która powstaje na skutek przerostu małych naczyń krwionośnych – włośniczek.

Naczyniak krwionośny jest łagodnym nowotworem tkanki podskórnej i skóry. Występuje u 5-10 proc.

populacji rasy białej, 3-5  razy częściej (wg niektórych danych do nawet 6 razy częściej) u kobiet niż u mężczyzn.  

Naczyniaki to tzw. guzy bogatokomórkowe, wykazujące wysoką aktywność metaboliczną komórek śródbłonka, komórek tucznych, firboblastów i makrofagów. Ich wielkość, kształt i zabarwienie są zmienne w czasie proliferacji (wzrostu). Naczyniaki mają zdolność do samoistnego zaniku (inwolucji), co odróżnia je od innych łagodnych i złośliwych guzów. 

Naczyniaki najczęściej występują w obrębie głowy i szyi (60-80 proc. przypadków), tułowia (do 25 proc. przypadków), kończyn (15 proc. przypadków), rzadko w obrębie węzłów chłonnych, śledziony, trzustki czy mózgu.

Mogą być zmianami pojedynczymi albo mnogimi, wśród których dominują naczyniaki wątroby, płuc, przewodu pokarmowego czy kręgosłupa.

Zazwyczaj pojawiają się w okresie noworodkowym lub wczesnoniemowlęcym, choć naczyniaki u dorosłych również są spotykane. 

Naczyniaki u noworodków, niemowląt i dzieci 

Naczyniaki należą do najczęściej występujących guzów okresu dziecięcego – dotyczą ponad 10 proc. niemowląt do 1 roku życia. Większość naczyniaków nie jest widoczna w momencie narodzin dziecka, natomiast zostaje zauważona w ciągu pierwszych tygodni życia.

Niewielki odsetek przypadków stanowią naczyniaki wrodzone, czyli takie, z którymi dziecko już się rodzi.

Czynnikiem ryzyka występowania guza naczyniowego jest niska masa urodzeniowa dziecka (poniżej 1000g) – szansa wystąpienia naczyniaka jest wtedy trzykrotnie większa niż u dziecka o prawidłowej masie urodzeniowej. 

Charakterystyczną cechą naczyniaków jest ich szybki, gwałtowny wzrost, zwłaszcza w pierwszym roku życia, a następnie stopniowy zanik. Początkowo naczyniak ma postać plamki o kolorze jaskrawo karmazynowym lub jasno szkarłatnym.

Około 10-12 miesiąca życia dziecka naczyniak zaczyna zanikać, jego kolor blednie, przybiera szarą barwę, a powierzchnia matowieje. Gdy naczyniak zaniknie całkowicie, w miejscu jego występowania może pozostać tkanka włóknista i tłuszczowa.

Uważa się, że blisko 1/3 naczyniaków zanika do końca 3 roku życia, do 7 roku życia inwolucji ulega blisko 70 proc. guzów, choć niektóre naczyniaki mogą utrzymywać się nawet do 16 roku życia. 

Wyróżnia się następujące rodzaje naczyniaków: 

  • naczyniak płaski: występuje zaraz po urodzeniu; 
  • naczyniak włośniczkowy: diagnozowany u noworodków kilka tygodni po urodzeniu. Zazwyczaj znika samoistnie około 6 roku życia dziecka; 
  • naczyniak limfatyczny:pojawia się u dzieci w pierwszych latach życia; 
  • naczyniak jamisty: spotyka się go głównie u kobiet, może się pojawić w każdym przedziale wiekowym; 
  • naczyniak gwiaździsty: pojawia się u dzieci i kobiet, rzadko u mężczyzn;
  • naczyniak starczy: występuje u osób dorosłych, nazywany bywa naczyniakiem rubinowym, ze względu na barwę guzków. Pojawia się na tułowiu i kończynach górnych. 

Naczyniaki na ogół nie są niebezpieczne. Traktuje się je jako guzy łagodne, których rozwój można zatrzymać dzięki leczeniu farmakologicznemu. Rzadko kiedy zdarzają się złośliwe postacie naczyniaków, takie jak: obłoniak złośliwy, mięsak Kaposiego lub naczyniakomięsak krwionośny. 

Naczyniak jamisty 

Naczyniak jamisty należy do dużych guzów naczyniowych. U niemowlaka lokalizuje się głównie w obrębie twarzy lub szyi, czasem w wątrobie.

 Jeśli nie jest to naczyniak jamisty wypukły widoczny gołym okiem, można bardzo długo nie wiedzieć o jego istnieniu.

To dlatego, że nowotwory mają tendencję do osadzania się w różnych okolicach ciała, także głęboko w narządach, a ich objawy są mało charakterystyczne.  Ze względu na lokalizację wyróżnia się następujące rodzaje naczyniaka jamistego: 

  • naczyniak jamisty wątroby: objawia się bólami brzucha po prawej stronie, wymiotami lub nudnościami. Chory po zjedzeniu posiłku może odczuwać ciężar w jamie brzusznej. Naczyniaki wątroby częściowo mogą się wchłonąć, zwykle nie wymagają leczenia, ale konieczne jest wykonywanie kontrolnego badania USG co 12 miesięcy. 
  • naczyniak jamisty kręgosłupa – charakterystyczne dla tego rodzaju naczyniaka są niewielkie bóle w poszczególnych odcinkach (w zależności od lokalizacji zmiany), niekiedy niedowłady lub drętwienie kończyn spowodowane uciskiem naczyniaka na rdzeń; 
  • naczyniak jamisty mózgu lub móżdżku – naczyniaki jamiste w głowie zalicza się do najbardziej niebezpiecznych, ponieważ ich pęknięcie może spowodować szereg komplikacji, np. krwotok śródczaszkowy. Najczęściej występujące objawy w przypadku tych nowotworów to bóle głowy, zaburzenia mowy, zawroty głowy, napady padaczkowe; 
  • naczyniak jamisty u dorosłych zlokalizowany w obrębie oczodołu – zwiastunem jego obecności mogą być zaburzenia widzenia lub wrażenie przepełnienia oka. 

Objawy i wygląd naczyniaka uzależnione są od miejsca jego lokalizacji oraz fazy w której się znajduje (wzrostu lub zanikania). Naczyniaki powierzchowne to jasnoczerwone guzki określane często mianem „naczyniaków truskawkowych„, natomiast naczyniaki umiejscowione głęboko to guzki o odcieniu niebieskawym.

Leia também:  N/d Volkswagen em São Paulo a Gasolina

Część guzów naczyniowych przebiega bezobjawowo.

Jeśli oprócz zmiany skórnej pojawią się inne, nieswoistne objawy kliniczne, takie jak gorączka, wysypka skórna, dolegliwości żołądkowe, bóle jamy brzusznej, mięśni i stawów należy zgłosić się do lekarza pierwszego kontaktu, który skieruje pacjenta do dalszej diagnostyki i specjalistów, takich jak angiolog czy chirurg naczyniowy.

W bardziej zaawansowanym stadium, gdy nowotwór zajmie inne narządy, u pacjenta mogą wystąpić dolegliwości bólowe kręgosłupa w jego dolnym odcinku, małopłytkowość, napady padaczkowe lub kłopoty z koncentracją (częste przy naczyniaku u dziecka). Pojawiają się też objawy neurologiczne, które są skutkiem rozwoju naczyniaka w mózgu.  

Naczyniak – diagnostyka 

Podstawę diagnostyki naczyniaków stanowi wywiad lekarski i badanie przedmiotowe. Łatwe do rozpoznania są jedynie naczyniaki powierzchowne, ponieważ widać je gołym okiem. Naczyniaki głębokie wymagają szczegółowej diagnostyki obrazowej.

Najlepszym i najdokładniejszym badaniem jest rezonans magnetyczny z kontrastem cieniującym (MRI), który wychwyci wszystkie nieprawidłowości. Z jego udziałem można wykona też angiografię (angio-MR).

Badanie jest skuteczne w rozpoznawaniu naczyniaka mózgu. 

Przy naczyniaku w wątrobie sprawdzi się ultrasonografia. USG wykonuje się także metodą Dopplera. Dzięki niemu można w porę ocenić potencjalne ryzyko pojawienia się choroby. Inną metodą do diagnozowania naczyniaków jest scyntygrafia

Naczyniaków powierzchownych nie leczy się, jeśli zmiany są małe, niepowikłane i zlokalizowane w ukrytych miejscach takich jak tułów czy głowa (skóra owłosiona). Mimo to, bardzo ważna jest stała obserwacja zmiany i odpowiednia pielęgnacja – natłuszczanie skóry.

Naczyniaki duże, szybko rosnące, powikłane, zlokalizowane w obszarze naturalnych otworów ciała wymagają podjęcia leczenia.

Terapia farmakologiczna polega na stosowaniuglikokortykosteroidów (doustnie lub w formie zastrzyków) lub niskich dawek beta-blokerów (propranolol), powodujących skurcz naczyń i zwiększenie oporu naczyniowego oraz obniżających ciśnienie krwi. 

Usuwanie naczyniaków operacyjnie jest ostatecznością. Tę metodę wykorzystuje się  w przypadku dużych naczyniaków krwionośnych ( zmiany o średnicy >10 cm), które naciekają na narządy i są oporne na farmakoterapię.

Przed zabiegiem wymagana jest embolizacja guza, która polega na wstrzykiwaniu do wnętrza guza substancji o działaniu niszczącym.  W leczeniu naczyniaków pomocna może być też laseroterapia. Nie eliminuje ona guza, ale hamuje jego wzrost i nieco osłabia barwę.

Jest to ważne w przypadku osób, u których naczyniak jamisty jest zlokalizowany na twarzy i wygląda nieestetycznie. 

Naczyniak – powikłania 

Naczyniaki, które wymagały interwencji lekarskiej, a nie zostały poddane leczeniu, mogą prowadzić do powstania powikłań takich jak: 

  • Zakażenia,
  • Zwężenie dróg oddechowych,
  • Niedowidzenie, zez, wytrzeszcz, astygmatyzm, opadnięcie powieki, krótkowzroczność – w przypadku zmian umiejscowionych w obrębie powiek i oczodołu ,
  • Upośledzenie słuchu – w przypadku zmian w obrębie ślinianki przyusznej, w wyniku ucisku na zewnętrzny kanał słuchowy,
  • Trudności z jedzeniem, wady wymowy i wady zgryzu, owrzodzenia, spowodowane naczyniakami jamy ustnej i warg ,
  • Zaburzenia oddawania moczu i stolca oraz owrzodzenia, gdy naczyniaki występują w okolicy krocza,
  • Niewydolność serca, hepatomegalia, nieprawidłowości tarczycy, najczęściej w przypadku naczyniaka wątroby ,
  •  Blizny, przebarwienia i teleangiektazje w miejscu występowania naczyniaka.

Bibliografia:

  1. Sznurkowska K, D. Wyrzykowski, and B. Kamińska, “Naczyniaki u dzieci-problem interdyscyplinarny,” Forum Med. Rodz., vol. 5, pp. 460–467, 2011.
  2. Kaźmierowski, M.Bowszyc-Dmochowska, Kriochirurgia w chorobach skóry, s. 133–136, Lublin 2017.
  3. Schwartz RA i wsp., “Naczyniaki krwionośne u dzieci: wyzwanie dermatologii pediatrycznej,” Dermatologia po dyplomie, vol. 1, no. 5, 2010. 
  4. Wyrzykowski D, Bukowski M, and Jaśkiewicz J, “Guzy naczyniowe i wrodzone malformacje naczyniowe,” Cancer Surg. , vol. 1, pp. 1–17, 2009. 

Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem.

Naczyniak

Data publikacji: 10.11.2020

Naczyniaki krwionośne to łagodne nowotwory wywodzące się z układu naczyń (tętniczych, żylnych, włosowatych, limfatycznych). Najczęściej występują na skórze twarzy i na tułowiu, nieco rzadziej na kończynach dolnych lub górnych. Przyczyną ich powstawania mogą być zmiany genetyczne i zaburzenia rozwojowe o nie w pełni poznanym mechanizmie.

Istnieje wiele klasyfikacji naczyniaków, najprostsza dzieli je na:

  • naczyniaki wrodzone:
  • guzowate (naczyniak prosty) – zmiany powierzchowne, pośrednie i głębokie: najczęściej zanikają samoistnie u dzieci przed 5. rokiem życia; mogą mieć postać guzka, poszerzonego naczynia lub przypominać palmę
  • znamiona naczyniowe płaskie (malformacje naczyniowe kapilarne) – zwykle obserwowane na twarzy, nie zanikają samoistnie, powiększają się ze wzrostem dziecka
  • naczyniaki żylne (malformacje żylne) – z reguły rozwijają się w tkance i nie wykazują tendencji do zanikania
  • naczyniaki nabyte: ziarniniak naczyniowy, naczyniak gwiaździsty, naczyniak starczy.

Istnieje również podział anomalii naczyniowych na naczyniaki i malformacje naczyniowe, w którym naczyniaki definiowane są jako proliferacja śródbłonka naczyń występująca jeszcze w okresie okołoporodowym i zbudowana z niedojrzałych komórek. Natomiast malformacja naczyniowa jest zmianą o prawidłowym śródbłonku, ale nieprawidłowej liczbie i nieprawidłowym położeniu naczyń. Naczyniaki mogą pojawiać się u noworodków do 2. tygodnia życia, a malformacje naczyniowe ujawniają się już w życiu płodowym.

Ze względu ma budowę wyróżnia się zmiany: kapilarne (port-wine stain), żylne, tętnicze, tętniczo-żylne i limfatyczne.

Naczyniaki położone powierzchownie są jasnoczerwone, stąd ich inne określenia: „plamy łososiowe” lub „plamy czerwonego wina”. Guzki naczyniowe umiejscowione głębiej mają na ogół postać lekko wyniesionej masy, którą pokrywa niebieskawa skóra. Naczyniak płaski leży w poziomie skóry i występuje często na twarzy lub karku.

Naczyniak jamisty unosi się ponad poziom skóry lub lokuje w głębszych warstwach skóry (może mieć charakter mieszany), ma kolor czerwony lub sinoczerwony.

Naczyniak gwiaździsty tworzą liczne, drobne guzki o barwie czerwonej wraz z naczyniami włosowatymi; zwykle pojawia się na tułowiu i twarzy, może wystąpić w ciąży, połogu lub towarzyszyć chorobom wątroby.

Ziarniniak naczyniowy ma postać pojedynczego sinoczerwonego i uszypułowanego guzka z łatwo krwawiącą powierzchnią. Może być sprowokowany urazem lub zakażeniem bakteryjnym, jest niebolesny.

Na znamiona limfatyczne składają się naczyniaki limfatyczne zwykłe i jamiste. Pierwsze z nich są pęcherzykami z przezroczystym płynem, zaś zmiany jamiste mają postać guzowatych, głębiej osadzonych struktur.

Leczenie jest niezbędne w przypadku naczyniaków olbrzymich o dużej dynamice wzrostu, położeniu i wielkości, które stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia. W większości przypadków stwierdza się jednak łagodne zmiany naczyniowe, które stanowią tylko defekt estetyczny, natomiast nie są zagrożeniem dla zdrowia (wskazana jest ich obserwacja).

W leczeniu naczyniaków stosuje się propranolol (lek z grupy niewybiórczych beta-adrenolityków), którego działanie polega na blokowaniu receptorów beta1 i beta2 – powoduje obkurczanie naczyń i redukcję przepływu naczyniowego.

Jednak naczyniaki usuwane są głównie chirurgicznie, najczęściej za pomocą skalpela lub laseroterapii naczyniowej – która jest najnowszą techniką leczenia skórnych zmian naczyniowych.

Metody laserowe mogą być stosowane jako samodzielne leczenie lub terapia poprzedzająca leczenie chirurgiczne.

Leczenie laserowe przeprowadzane jest przede wszystkim u pacjentów dorosłych lub u młodzieży szkolnej. U dzieci zabiegi laserowe wykonywane są tylko ze wskazań leczniczych. Laseroterapia naczyniaków ma charakter etapowy; najczęściej zabiegi powtarza się co 1-2 miesiące. Liczba zabiegów zależy od zaawansowania zmian.

W laseroterapii naczyniaków wykorzystuje się zjawisko selektywnej fototermolizy, prowadzącej do zaniku naczyniaka na skutek absorpcji promieniowania laserowego przez grupę atomów w cząsteczce. Efektem zabiegu jest rozpad naświetlanej zmiany.

Energia laserowa działa wybiórczo na hemoglobinę i melaninę, bez istotnego wpływu na skórę i naskórek, powodując fotokoagulację lub odparowanie zmian naczyniowych. Najczęściej stosuje się lasery KTP, neodymowo-yagowe i barwnikowe. Do nowoczesnych, wysoce precyzyjnych systemów zintegrowanych należą np.:

  • Fotona SP Dynamis ­– kombinacja dwóch długości fali wiązki lasera: Nd:YAG (1064 nm) i Er:YAG (2940 nm),
  • V-laser Nd:YAG KTP o dwóch długościach fali: 1064/532 nm,
  • Cynosure Cynergy o dwóch długościach fali: 1064/585 nm.

W laserowym leczeniu zmian naczyniowych docelowymi chromoforami są hemoglobina i oksyhemoglobina.

Emitowana energia uszkadza śródbłonek naczyń, powoduje skurcz włókien kolagenu otaczającego naczynia i zastój przepływu.

Laserowe usuwanie zmian to metoda wykazująca dużą skuteczność zarówno w przypadku małych, powierzchownych guzów naczyniowych, jak i w przypadku zmian rozleglejszych, położonych w głębszych warstwach skóry.

Dobre efekty terapeutyczne można osiągnąć za pomocą pulsacyjnego lasera barwnikowego (585–595 nm), w przypadku drobnych naczynek dużą skuteczność wykazuje laser KTP (532 nm), a do leczenia zmian położonych głębiej stosuje się laser neodymowo-yagowy (Nd-YAG). Naczyniaki o dużej dynamice wzrostu mogą być ponadto leczone steroidami (iniekcje lub podanie doustne), interferonem lub propranololem.

Poza tym lasery Nd:YAG wykorzystywane są z powodzeniem we wczesnych stadiach naczyniaków oraz w celu leczenia zmian z owrzodzeniem, a pulsacyjne lasery barwnikowe osiągają dobre efekty terapeutyczne w usuwaniu znamion typu czerwonego wina (port-wine stains). Malformacje żylne i limfatyczno-żylne często leczone są metodami hybrydowymi, np. laseroterapią w połączeniu ze skleroterapią. Metody łączone zwiększają skuteczność zabiegu i umożliwiają uzyskanie optymalnych wyników estetycznych i terapeutycznych.

Pierwsze efekty laseroterapii zmian naczyniowych często widoczne są już po pierwszym zabiegu. Ostateczny wynik leczenia zależy jednak od wielu czynników, w tym od rozległości. stopnia zaawansowania zmian i ich lokalizacji.

Bezpośrednio po zabiegu może pojawić się zaczerwienienie lub obrzęk, które zazwyczaj ustępują w ciągu kilku dni. Leczenie laserowe jest bardzo skuteczne, warto mieć jednak uwadze, że – ze względu na uwarunkowanie genetyczne – po terapii mogą powstawać kolejne zmiany (wymagające leczenia zabiegowego).

Leia também:  Ból w prawym podbrzuszu – jakie są przyczyny bólu z prawej strony podbrzusza?

Leczeniem naczyniaków i znamion naczyniowych zajmuje się dr n. med. Wojciech Rybak w klinice we Wrocławiu i dr n. med. Michał Kowalczewski w klinice w Warszawie.

  • Procedury wyceniane są indywidualnie podczas osobistej konsultacji, która umożliwia ocenę problemu i określenie zakresu zabiegu.
  • W celu umówienia się na konsultację do leczenia żylaków laserem zapraszamy do kontaktu.
  • W przypadku dodatkowych pytań służymy pomocą.

Naczyniak – co to jest? Przyczyny i sposoby leczenia naczyniaków

Naczyniaki to zmiany nowotworowe wywołane nadmiernym rozrostem komórek śródbłonka naczyń krwionośnych. Mogą występować pojedynczo lub w skupiskach.

Najczęściej pojawiają się na powłokach ciała – w skórze lub w warstwie podskórnej, ale mogą też występować wewnątrz organizmu, jak np. naczyniaki wątroby, naczyniaki kręgosłupa czy naczyniaki mózgu.

W zdecydowanej większości mają one charakter łagodny i z biegiem czasu zanikają samoistnie.

ZOBACZ TEŻ: Włókniak miękki i twardy. Jak leczyć włókniaki?

Podział naczyniaków ze względu na miejsce występowania

Naczyniaki powierzchniowe

Naczyniaki powierzchniowe zlokalizowane są najczęściej w obrębie głowy lub szyi. Mają postać różowych, jasnoczerwonych lub jaskrawoczerwonych plamek. Występują najczęściej u dzieci (częściej u dziewczynek niż u chłopców) i zazwyczaj zanikają wraz z wiekiem.

Naczyniaki wewnętrzne

Naczyniaki wewnętrzne dotyczą narządów wewnętrznych, kości lub mięśni. Mogą występować zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Zdecydowanie częściej obserwuje się je u kobiet niż u mężczyzn. Do najczęściej występujących naczyniaków wewnętrznych należą:

  • naczyniak wątroby,
  • naczyniak kręgosłupa,
  • naczyniak nerki,
  • naczyniak mózgu.

Naczyniaki wewnętrzne przebiegają zazwyczaj bezobjawowo i wykrywane są przypadkowo podczas badania ultrasonograficznego (USG). W rzadkich przypadkach mogą towarzyszyć im bóle lub gorączka.

ZOBACZ TEŻ: Czerniak – groźny nowotwór. Jak wygląda diagnostyka i leczenie?

Podział naczyniaków ze względu na strukturę

Naczyniaki płaskie

Naczyniaki płaskie występują w postaci płaskich, różowo-czerwonych lub czerwonych plamek o nieregularnych kształtach. Pojawiają się one najczęściej u dzieci już w momencie urodzenia. Ich kolor może stawać się bardziej intensywny z powodu gorączki lub podczas płaczu dziecka.

Naczyniaki jamiste 

Naczyniaki jamiste mogą być zlokalizowane zarówno na skórze, jak i w mięśniach, kościach lub narządach wewnętrznych. Pojawiają się w każdym wieku, najczęściej pojedynczo – w postaci jam wypełnionych krwią, a objawy, które wywołują, zależą od miejsca występowania naczyniaka.

Naczyniaki gwiaździste 

Naczyniaki gwiaździste występują najczęściej u dzieci i u młodych kobiet. Mają postać poszerzonych naczynek tworzących czerwony guzek, zwany potocznie „pajączkiem”.

ZOBACZ TEŻ: Wysypka na brzuchu – co może być jej przyczyną?

Przyczyny powstawania naczyniaków

Przyczyny powstania naczyniaków nie są do końca poznane. Podejrzewa się jednak, że mają one podłoże genetyczne. Zdecydowanie częściej pojawiają się u kobiet niż u mężczyzn.

Zauważono też ich częstsze występowanie u wcześniaków w porównaniu z dziećmi urodzonymi w terminie. Naczyniaki powstają w wyniku nadmiernego namnażania się komórek budujących ścianę naczynia krwionośnego.

Warto dodać, że ich pojawienie się może być jednym z objawów innych chorób, np:

  • zespołu Sturge’a i Webera,
  • asocjacji PHACE,
  • zespołu PELVIS,
  • zespołu Klippla i Trenaunaya,
  • choroby von Hippla i Lindaua.

Do przyczyn powstania naczyniaków zaliczyć można także:

ZOBACZ TEŻ: Teleangiektazje – jak walczyć z naczynkami na skórze?

Diagnostyka naczyniaków

Naczyniaki to łagodne zmiany, które w większości przypadków nie wymagają specjalistycznego leczenia. Ich obecność zawsze wymaga jednak konsultacji lekarskiej.

Jeśli podejrzewasz u siebie naczyniaka udaj się do lekarza POZ, który w razie potrzeby skieruje do odpowiedniego specjalisty, np. chirurga naczyniowego lub angiologa.

Wizytę możesz umówić bez wychodzenia z domu, za pośrednictwem portalu LekarzeBezKolejki.pl.

Rozpoznanie naczyniaka zewnętrznego nie jest dla lekarza problemem. Zmiany są na tyle charakterystyczne, że zazwyczaj wystarczy ich dokładne obejrzenie oraz wywiad z pacjentem.

W celu wykrycia naczyniaka wewnętrznego w pierwszej kolejności wykonywane jest badanie USG (szczególnie przydatne przy wykryciu naczyniaków jamy brzusznej).

Następnie wykonuje się tomografię komputerową z podaniem środka kontrastowego, a w razie wątpliwości można dodatkowo wykonać rezonans magnetyczny lub scyntygrafię. 

ZOBACZ TEŻ: Tłuszczaki – czy są groźne dla zdrowia?

Leczenie naczyniaków

Większość naczyniaków nie wymaga leczenia, konieczna jest jedynie systematyczna obserwacja i konsultacja lekarska. Czasem niezbędne jest jednak podjęcie leczenia, o którym zawsze decyduje lekarz.

Naczyniaki charakteryzujące się szybkim wzrostem zazwyczaj leczy się farmakologicznie za pomocą substancji ograniczających ich rozrost (propranololu lub glikokortykosteroidów).

W przypadku dużych naczyniaków konieczne może okazać się ich usunięcie – najczęściej za pomocą skalpela, lasera lub metodą krioterapii.

ZOBACZ TEŻ: Czyrak: rozpoznanie i leczenie. Czy czyrak jest groźny?

Wszystkie treści zamieszczone w Serwisie, w tym artykuły dotyczące tematyki medycznej, mają wyłącznie charakter informacyjny. Dokładamy starań, aby zawarte informacje były rzetelne, prawdziwe i kompletne, jednakże nie ponosimy odpowiedzialności za rezultaty działań podjętych w oparciu o nie, w szczególności informacje te w żadnym wypadku nie mogą zastąpić wizyty u lekarza.

Usuwanie Naczyniaka – 100% Bezpieczeństwa | Medycyna i dermatologia estetyczna i laserowa Kaniowscy Clinic

Usuwanie naczyniaków to zabieg, który znaleźć można w ofercie Kaniowscy Clinic.

Naczyniaki mogą być zarówno punktowymi, drobnymi zmianami skórnymi, jak i zajmować rozległe obszary ciała, stanowiąc znaczny defekt estetyczny i wpływając tym samym na pogorszenie komfortu życia pacjentów.

Te leżące powierzchownie przybierają zazwyczaj czerwonawą barwę, te zlokalizowane głębiej są zwykle niebieskawe. Mogą znajdować się w każdej okolicy ciała, większość jest jednak umiejscowiona w obrębie głowy i szyi.

Spis treści:
Przyczyny powstawania zmian
Naczyniak płaski
Jamisty
Gwiaździsty
Naczyniowy
Metody leczenia
Zabiegi laserowe

Przyczyny powstawania zmian. Kiedy konieczne jest usuwanie naczyniaka?

Usuwanie naczyniaków nie zawsze jest konieczne. Zmiany te rozpoznaje się zazwyczaj u dzieci, mają one tendencję do stopniowego zmniejszania swoich rozmiarów lub nawet całkowitego zanikania. Zdarza się jednak, że u niektórych osób do procesu zaniku nie dochodzi, dlatego można zaobserwować naczyniaki również u dorosłych pacjentów.

Przyczyną powstawania naczyniaków są najczęściej zaburzenia rozwojowe, których mechanizm jest nie do końca poznany. U ich podłoża leżą zmiany genetyczne, których skutkiem jest nadmierne namnażanie komórek śródbłonka budującego ścianę naczynia.

Nieprawidłowości genetyczne mogą też prowadzić do produkcji wadliwych białek występujących w ścianie naczyniowej, co sprawia, że ulega ona poszerzeniu.

Zmiany naczyniowe, potocznie nazywane naczyniakami, to niejednorodna grupa zmian morfologicznych, których wspólną cechą jest pochodzenie z naczyń tętniczych, żylnych i włosowatych. Obejmują dwie główne grupy schorzeń: naczyniaki i malformacje naczyniowe.
Naczyniaki to rodzaj łagodnych nowotworów wywodzących się ze śródbłonka naczyń.

Ujawniają się na skórze w pierwszych tygodniach życia dziecka i mają tendencje do bardzo szybkiego powiększania się. Najczęściej jednak ulegają one regresji trwającej do ok. 10 roku życia. Konsultacja w sprawie naczyniaków powinna być przeprowadzona z lekarzem dermatologiem i ewentualnie chirurgiem naczyniowym.

To pozwoli na postawienie właściwej diagnozy i jeżeli zmian jest więcej, wykluczenie ich obecności w narządach wewnętrznych.

Malformacje naczyniowe to rodzaj zmian widocznych zaraz po urodzeniu (wady rozwojowe naczyń), mające postać czerwonych plam. Zmiany te są zazwyczaj płaskie, nieznacznie i powoli rosną. Zwykle nie dają dolegliwości.

Ten rodzaj zmian naczyniowych nie wycofuje się samoistnie, ich usuwanie odbywa się głównie ze względów estetycznych.

Wśród naczyniaków krwionośnych wyróżniamy między innymi naczyniaki płaskie, jamiste, gwiaździste, ziarniniaki naczyniowe.

NACZYNIAK PŁASKI

Ten rodzaj zmiany występuje we wczesnym dzieciństwie i jest zazwyczaj zmianą łagodną. Umiejscowiony jest głównie poziomo na twarzy lub karku, po jednej lub obu stronach.

Naczyniak ten ma jasnoczerwony kolor, z biegiem czasu może zmienić barwę na ciemnoczerwoną (tzw. plama wina porto).

Każdy naczyniak, który pojawia się na skórze dziecka lub dorosłego powinien zostać skonsultowany z dermatologiem, który wykluczy chorobę nowotworową.

Naczyniak jamisty

Pojawia się na twarzy i skórze owłosionej głowy oraz błonach śluzowych jamy ustnej – może wówczas powodować obrzęk języka i warg.

Naczyniak gwiaździsty

Zlokalizowany na tułowiu lub twarzy. Ma postać licznych drobnych czerwonych guzków z promieniście rozchodzącymi się naczyniami włosowatymi, blednie pod wpływem ucisku.

Ziarniniak naczyniowy

Pojawia się na twarzy, rękach, palcach, błonie śluzowej jamy ustnej. Ma postać sinoczerwonego pojedynczego guzka o wilgotnej powierzchni. Zmiana nie jest bolesna, ale charakteryzuje się szybkim wzrostem. Ziarniniak naczyniowy ma tendencję do krwawienia i do tworzenia owrzodzeń.

LECZENIE NACZYNIAKÓW. JAK PRZEBIEGA USUWANIE ZMIAN?

Nie wszystkie naczyniaki wymagają leczenia, zazwyczaj nie powodują bowiem zagrożenia dla zdrowia i życia. Stanowią one przede wszystkim defekt kosmetyczny i to jest głównym powodem ich usuwania. Inne to – krwawienie zmiany lub zwiększanie jej rozmiarów.

Naczyniaki poddaje się terapii laserowej, krioterapii, w przypadku dużych zmian możliwe jest także leczenie farmakologiczne. W niektórych rzadkich przypadkach wykonuje się także zabieg operacyjny wycięcia zmiany.
Leczenie operacyjne polega na chirurgicznym usunięciu naczyniaka.

Zabiegi takie stosowane są stosunkowo rzadko – tylko w przypadku dużych, szybko rosnących naczyniaków, które bolą, uciskają zagrażają krwawieniem lub dają podejrzenie zmiany złośliwej.

USUWANIE NACZYNIAKA PŁASKIEGO

Ten rodzaj naczyniaka potrafi zanikać samoistnie, lecz niektóre wymagają szybkiego usunięcia, decyduje o tym lekarz podczas konsultacji. Niebezpieczne są naczyniaki płaskie, mające lokalizację w okolicy oczu, powiek lub ust. Likwiduje się je chirurgicznie, krioterapią lub laseroterapią.

LASEROWE USUWANIE NACZYNIAKÓW u dorosłych i dzieci. Poznaj ceny

Laserowe usuwanie naczyniaka u dzieci odbywa się tylko po kwalifikacji lekarza i jeżeli istnieje takie wskazanie. Ceny zabiegów znajdziesz poniżej.

Laser Cutera Excel V+ to nowoczesne i bardzo skuteczne urządzenie umożliwiające usuwanie zmian naczyniowych. Doskonale radzi sobie z malformacjami naczyniowymi, pozostałościami po nie całkiem wchłoniętych naczyniakach, trądzikiem różowatym, tzw. „pajączkami”. Laser ma możliwość pracy dwoma długościami fal – 532, 1064 nm, co wpływa na zwiększenie skuteczności i zakresu zabiegów.

Cutera Exel V+ wyposażona jest w głowicę chłodzącą, co wpływa na zwiększenie komfortu w trakcie terapii – zmniejsza bolesność i bezpieczeństwo zabiegu. Procedura jest całkowicie nieinwazyjna, laser nie narusza ciągłości tkanek.

Terapia laserowa może być przeprowadzona praktycznie na każdym obszarze ciała, również na delikatnej okolicy powieki górnej czy ustach.
Zabieg likwidowania zmian naczyniowych trwa od kilku do kilkunastu minut.

Bezpośrednio po nim, obszar zabiegowy poddawany jest chłodzeniu. Po terapii może wystąpić obrzęk, który jest naturalną fizjologiczną reakcją organizmu, zniknie samoistnie w ciągu kilku dni.
Częściowe efekty widoczne są już po pierwszej sesji laserowej.

Odstępy pomiędzy zabiegami powinny wynosić minimum 1 miesiąc.

Ostatecznie efekty leczenia zależą od rozległości zmiany naczyniowej i jej lokalizacji.

QUIZ

W leczeniu malformacji naczyniowych oraz łagodnych nowotworów naczyniowych skóry w XXI wieku zdecydowanie dominuje laseroterapia, jednak w zależności od rodzaju zmian skórnych zastosowanie mają też inne metody, jak: chirurgia, elektrochirurgia, skleroterapia, propranolol, a także kriochirurgia. Przedstawione zostaną najczęstsze jednostki z tej grupy i metodyka zabiegów kriochirurgicznych, jednak na wstępie należy wspomnieć o dwóch kwestiach. Po pierwsze, kriochirurgia może być zabiegiem alternatywnym dla zabiegu chirurgicznego czy elektrochirurgicznego w przypadku zagrożenia krwotokiem. Po drugie, dobrze ukrwiona tkanka guza czy zmiany naczyniowej wymaga z zasady co najmniej dwukrotnie dłuższego czasu mrożenia, niższych temperatur, a czasem też ucisku, niż odpowiadająca jej wielkością zmiana nienaczyniowa.

Naczyniak jamisty (haemangioma cavernosum)

Naczyniaki jamiste charakteryzują się szybkim wzrostem do 4-6. miesiąca życia, a w głębokich guzach do 12. miesiąca. Około 60% naczyniaków ustępuje samoistnie do 6. roku życia. Okres zanikania kończy się w wieku około 10 lat, a u połowy pacjentów nie stwierdza się żadnych objawów w miejscu guza.

Metody miejscowego leczenia obejmują stosowanie długotrwałego ucisku, chirurgiczne wycięcie, podawanie środków zakrzepowych, kortykosteroidów, metody kriochirurgiczne.

Niezależnie od faktu samoistnego ustępowania naczyniaków ich leczenie powinno być podjęte w razie owrzodzenia lub krwawienia, zwłaszcza guza w okolicy zgięć i fałdów, gdzie gojenie jest utrudnione, a także przy ich gwałtownym wzroście, zajęciu ważnych narządów jak powieki czy ślinianki.

Wskazaniem do kriochirurgicznego usunięcia są naczyniaki jamiste na błonach śluzowych policzków i warg, a także naczyniaki języka. Podejmując decyzję o leczeniu, należy wziąć również pod uwagę motywy psychologiczne rodziców, a później także dziecka z naczyniakiem. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, leczenie kriochirurgiczne można rozpocząć niezależnie od wieku dziecka.

W materiale M.M. Nowaka wśród 1500 dzieci z różnymi zmianami naczyniowymi u blisko połowy zamrożenie przeprowadzono przed upływem 6. miesiąca życia, a u 70% – przed ukończeniem 1. roku. Jednak w odmianie powierzchownej, typu naczyniaków zwykłych, leczenie powinno być, zdaniem autora, poprzedzone obserwacją wobec wyraźnej w tej grupie tendencji do zanikania.

W razie podjęcia leczenia często wystarczające jest jednorazowe zamrażanie metodą kontaktową, bez wywierania większego ucisku, dobierając aplikator o płaskiej powierzchni do średnicy ogniska. Czas zabiegu jest różny i waha się od 60 do 120 s. Wyraźny ucisk na aplikator wywiera się podczas leczenia głębiej umiejscowionych zmian, większe guzy zamraża się odcinkami.

Metoda natryskowa, według doświadczeń autora, nie jest tu przydatna. Wykonywano przeważnie dwukrotne zamrożenie, a zabieg przerywano po przesunięciu się frontu lodowego o kilka milimetrów poza widoczne granice guza. W.J. Szachow i wsp. wykonywali 3-4-krotne cykle mrożenia przez 2-3 min. Przy niedostatecznej kriodestrukcji po jednorazowym zabiegu powtórne zamrożenie G.

Castro-Ron przeprowadzał po upływie kilku tygodni. W naszej obserwacji nawet uzyskanie tylko częściowego zwłóknienia po leczeniu zatrzymywało niejednokrotnie wzrost lub przyśpieszało ustępowanie pozostałych fragmentów naczyniaka. W rozległych guzach naczyniowych M.M. Nowak stosował skojarzenie kriodestrukcji i po około 4-6 godz. chirurgiczne wycięcie.

Wstępne zamrożenie powodowało pełną hemostazę.

W zmianach na błonach śluzowych jamy ustnej większe guzy leczono etapami w odstępach kilkutygodniowych. Naczyniaki czerwieni warg zamrażano od strony przedsionka jamy ustnej, aby w maksymalnym stopniu ograniczyć uszkodzenie skóry.

Najczęściej krioaplikator wstępnie wychładza się, tam natomiast, gdzie jest pożądane uzyskanie bardzo głębokiej nekrozy, obieg azotu włącza się po przyłożeniu końcówki do błony śluzowej. W okolicach trudno dostępnych do leczenia posiadanym zestawem aplikatorów stosowano natrysk. Zabiegi wykonywano po znieczuleniu lignokainą w aerozolu lub stosowano znieczulenie przewodowe.

W materiale Kliniki Dermatologii Akademii Medycznej w Poznaniu leczenie kriochirurgiczne naczyniaków jamistych 61 pacjentów w wieku od 6 miesięcy do 32 lat, w tym u 22 z guzami na błonach śluzowych, spowodowało ustąpienie u 14. Wyraźne spłaszczenie obserwowano u 33 leczonych, zaś brak poprawy u 5 spośród 52, którzy zgłosili się do kontroli. Liczba zabiegów wahała się od 2 do 8, co wydłużało czas leczenia do kilku miesięcy. W.J. Szachow ustąpienie naczyniaków po 1-2 zabiegach, tj. 3-6-krotnych zamrożeniach, obserwował u 34 spośród 52 dzieci. U naszych chorych starano się, aby w naczyniakach skóry blizna po kriochirurgii była jak najmniejsza, tak aby w przyszłości ewentualna korekcja chirurgiczna była ograniczona. Pierwszym celem w każdym przypadku było zatrzymanie wzrostu guza. Nie stwierdzano blizn przerostowych w polu mrożenia, na co zwraca uwagę M.M. Nowak, który po upływie roku operacyjnie je usuwał. W naczyniakach warg u kontrolowanych chorych, mimo kilkakrotnych zamrożeń, obserwowano uwypuklenie miękkiej jasnej blizny. Po zamrożeniu obserwuje się szybko narastający obrzęk, a guz przybiera ciemniejsze zabarwienie. Po kilku dniach reakcji wysiękowej pojawia się strup, pod którym przebiega naskórkowanie. Przedwczesne usunięcie strupa może być przyczyną krwawienia. Zalecano stosowanie opatrunków z maścią z antybiotykiem. Okres gojenia do wytworzenia blizny wahał się od 2 do 7 tygodni. W dużych naczyniakach jamistych w razie oddzielenia strupa M.M. Nowak zaleca krótkie (15-20 s) zamrożenie dna i brzegów owrzodzenia, co ma skrócić naskórkowanie do 7-9 dni.

Leczenie naczyniaków błon śluzowych policzków i języka przeprowadzano w trakcie hospitalizacji pacjenta. Po zabiegu stosowano osłonowo antybiotyk i celem zmniejszenia obrzęku podawano przez kilka dni kortykosteroidy. Gojenie przebiega z rozmiękaniem tkanki nekrotycznej.

Utrudnia to choremu odżywianie, a także powoduje nieprzyjemny zapach z ust. Te uciążliwości po zamrażaniu można częściowo zmniejszyć przez bardzo częste płukanie jamy ustnej. Ziarninowanie owrzodzeń trwa od 3 do 4 tygodni i pozostawia miękkie, niezaburzające funkcji blizny.

Naczyniak typu jeziorka żylnego (venous lake)

Ten rodzaj naczyniaka pojawia się wyłącznie na wargach najczęściej w starszym wieku, po urazie, jako guzek o średnicy kilku milimetrów i jest w istocie rozszerzonym naczyniem żylnym w górnych warstwach skóry, bez proliferacji naczyniowej. Kriochirurgia może być skuteczną metodą leczenia. Najlepiej sprawdza się zamknięty aplikator kontaktowy chłodzony ciekłym azotem lub podtlenkiem azotu, o wymiarach zbieżnych z guzkiem. W trakcie zabiegu należy wywierać ucisk na zmianę. Anemizację wykwitu uzyskuje się również przez dodatek noradrenaliny do znieczulenia, jak i przez rozciągnięcie podczas zabiegu guzka między palcami. Zależnieod wielkości zmiany stosuje się jedno- lub dwukrotne zamrożenie w czasie 20-45 s. U niektórych chorych leczenie wymaga dodatkowego zabiegu w trakcie kontroli.

Ważne aby w trakcie zabiegu front zamrożenia nie przesunął się wyraźnie poza obrąbek czerwieni, co może spowodować zatarcie w tym miejscu jego granicy. Gojenie trwa około 3 tygodni. Kriochirurgiczne usunięcie naczyniaka, aczkolwiek przebiega z pewnym dyskomfortemdla pacjenta, nie pozostawia na ogół żadnych śladów. Bardzo dobry wynik kosmetyczny metody podkreślają również inni autorzy.

Naczyniak gwiaździsty (angioma stellatum)

Usunięcie tych drobnych naczyniaków nie stanowi problemu. Najczęściej stosowana elektrokoagulacja tętniczki środkowej jest u większości skuteczna, podobnie jak fotokoagulacja laserowa.

Zamrożenie wiąże się z większym miejscowym odczynem, ale metoda jest skuteczna, również w zmianach zbliznowaciałych – nawrotach po innym leczeniu. Konieczne jest zastosowanie końcówek punktowych średnicy 1-2 mm lub ostro zakończonych.

Wstępnie wychłodzony aplikator przykłada się na 15-20 s, wywierając przy tym minimalny ucisk na zamrażaną tętniczkę. Po wygojeniu odczynu może niekiedy pozostawać przemijające zaróżowienie. Powtórne zamrożenie jest bardzo rzadko konieczne.

Umiejętnie wykonany zabieg nie pozostawia żadnych śladów. S.A. Zacarian obserwował odbarwienie i zanik i nie zaleca tej metody w angioma stellatum, co jest odosobnionym spostrzeżeniem.

Naczyniak starczy (cherry angioma, Campbell de Morgan spots)

To bardzo popularny rodzaj łagodnego naczyniaka występującego u dorosłych w postaci licznych rubinowych miękkich guzków o średnicy 1-2 mm, rzadko osiągających rozmiar 3-4 mm, rozsianych na tułowiu i kończynach górnych. Pod mikroskopem jest to polipowaty guzek wypełniony poszerzonymi kapilarami skupionymi pod naskórkiem.

Nie ma tendencji do samoistnego krwawienia, ustępowania ani złośliwienia. Leczeniem z wyboru jest fotokoagulacja laserowa lub elektrochirurgia. Większe naczyniaki starcze mogą być zamrażane z dobrym efektem w podobny sposób jak ziarniniaki naczyniowe.

Mniejsze, z uwagi na większy odczyn obrzękowy, sączenie i dłuższe gojenie, lepiej leczyć laserowo lub elektrokoagulacją.

Źródło:

Kaźmierowski M., Bowszyc-Dmochowska M.: Kriochirurgia w chorobach skóry. Wydanie II, Wyd. Czelej, Lublin 2017; ss. 41-47.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*