Lęk uogólniony (lęk wolnopłynący) – przyczyny, objawy i leczenie uogólnionych zaburzeń lękowych

Kto z nas, choćby przez chwilę, nigdy nie martwił się, że może spotkać go coś złego albo nie podoła jednemu czy drugiemu wyzwaniu zawodowemu czy szkolnemu? Kto z nas, przez tę jedną chwilę, nie poczuł ucisku w gardle czy kołatania serca w odpowiedzi na stresującą sytuację? Zaburzenie lękowe uogólnione (GAD – generalized anxiety disorder) może wydawać się niedostrzegalne, gdzieś ukryte pod stertą codziennych zmartwień. Nie jest jednak zbiorem zwykłych, powszednich obaw. Jest zaburzeniem diagnozowanym wtedy, gdy cała czyjaś codzienność składa się właśnie z takich chwil.

Coraz więcej…

Według danych statystycznych EZOP I z 2012 roku 9,6% Polaków cierpi na zaburzenia lękowe, a 1,1% zmaga się z zaburzeniem lękowym uogólnionym. Częściej chorują kobiety. W Stanach Zjednoczonych do 2015 r. aż 33,7% osób otrzymało diagnozę zaburzeń lękowych. Z GAD zmaga się tam 6,2% osób.

Możemy przypuszczać, że  odsetek osób z zaburzeniem lękowym uogólnionym jest jeszcze większy. Przyczyniła się do tego  sytuacja pandemii koronawirusa, w związku z którą obserwuje się nasilenie objawów depresyjnych i lękowych zarówno u osób, które wcześniej nie zmagały się z zaburzeniami, jak i tych mających już diagnozę.

Po nitce do kłębka

Zmartwienia w zaburzeniu lękowym uogólnionym są jak splątane nici włóczki niedbale wrzucone do koszyka. Każdy kolor reprezentuje inne zmartwienie, inną sferę naszego życia. Czerwony plącze się z niebieskim, żółty z zielonym.

Tworzą razem sieć zmartwień, na pozór niemożliwą do rozwiązania. To porównanie pokazuje też inną właściwość GAD – pojedynczą nicią może być też pojedyncza, lękowa myśl, która niczym po nitce do kłębka prowadzi nas ku większemu zmartwieniu.

Jak jeszcze wygląda GAD?

Według ICD-10, Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych, aby stwierdzić zaburzenie lękowe uogólnione, muszą wystąpić:

  1. Okres co najmniej sześciu miesięcy nasilonego napięcia, martwienia się i odczuwania obaw dotyczących codziennych wydarzeń i trudności.
  1. Co najmniej cztery z następujących objawów, przy czym jednym z nich musi być objaw wymieniony w punktach (1) do (4):
  • Objawy wzbudzenia autonomicznego:
  • (1) odczucia bicia lub ciężaru serca albo przyspieszenie jego czynności;
  • (2) pocenie się;
  • (3) drżenie lub dygotanie;
  • (4) suchość w jamie ustnej
  • Objawy z zakresu klatki piersiowej i brzucha:
  1. (5) utrudnione oddychanie;
  2. (6) uczucie dławienia się;
  3. (7) ból lub dyskomfort w klatce piersiowej;
  4. (8) nudności lub nieprzyjemne doznania brzuszne
  • Objawy obejmujące stan psychiczny:
  • (9) zawroty głowy, brak równowagi, wrażenie omdlewania, uczucie oszołomienia;
  • (10) poczucie nierealności przedmiotów (derealizacji) albo dystansu czy “nierealności” samego siebie (depersonalizacja);
  • (11) obawa utraty kontroli, “zwariowania”, wyłączania się;
  • (12) obawa śmierci
  • (13) uderzenia gorąca, zimne dreszcze;
  • (14) poczucie drętwienia lub swędzenia
  • (15) napięcie, pobolewanie, ból mięśni;
  • (16) niepokój, niemożność wypoczynku;
  • (17) poczucie zamknięcia, znalezienia się “na krawędzi” napięcia psychicznego;
  • (18) poczucie ciała obcego w gardle lub trudności połykania
  • Inne objawy niespecyficzne:
  1. (19) wzmożona reakcja na zaskoczenie lub przestrach;
  2. (20) trudności w koncentracji, poczucie pustki w głowie z powodu lęku i zmartwień;
  3. (21) stała drażliwość;
  4. (22) trudności z  zasypianiem z powodu zmartwień

Lęku, płyń

Typem lęku, z jakim mamy do czynienia w przypadku zaburzenia lękowego uogólnionego, jest tak zwany lęk wolnopłynący (free-floating anxiety).

W odróżnieniu od lęku panicznego, który pojawia się przy zaburzeniu lękowym z napadami paniki i osiąga wysokie nasilenie w krótkim czasie, lęk wolnopłynący jest przewlekły.

Charakteryzuje się uporczywym występowaniem przez cały czas, utrzymuje się jako nieokreślony stan niepokoju, poczucia zagrożenia i napięcia. Osoba cierpiąca z powodu GAD może nie być w stanie się zrelaksować, ponieważ uniemożliwiają jej to stale pojawiające się w umyśle lękowe myśli.

Mogą występować w związku z tym problemy z zaśnięciem oraz wypoczynkiem w czasie snu. Cierpienie powodują zarówno same myśli o przykrej treści, jak i konsekwencje psychiczne i fizyczne wynikające z odczuwania lęku. Lęk wolnopłynący nie poddaje się wpływom, jest w pewien sposób niezależny, a przez to nieadekwatny do sytuacji.

O ile u wszystkich z nas niekiedy pojawiają się zmartwienia, o tyle u osób z GAD przejawiają się one w sposób szczególny i wiążą ze znacznym cierpieniem. GAD zazwyczaj przyjmuje postać zmartwień o sprawy codzienne: rodzinę, zdrowie, finanse, pracę, a w przypadku osób młodych szkołę.

Nawet kiedy nie występują konkretne bodźce zagrażające, osoba cierpiąca z powodu GAD może obawiać się nieszczęścia. Zamartwianie może pełnić różne funkcje, często jest to rola ochronna – osoby dotknięte zaburzeniem wierzą, że martwienie się pozwoli im przygotować się na najgorsze.

Wydaje się to swoistą strategią na stawienie czoła niepowodzeniom.

Osoby z GAD mają pozytywne przekonania na temat martwienia się – wierzą, że rzeczywiście pomoże im ono rozwiązać problemy, są przekonane, że dzięki niemu będą w stanie przewidzieć różne konsekwencje i uda im się uniknąć niebezpieczeństwa.

Zamartwianie się w zaburzeniu lękowym uogólnionym jest o tyle uciążliwe, że nie daje się kontrolować. Jest jak zacięta płyta w kółko odtwarzająca tę samą piosenkę. Konsekwencją tego mogą być problemy z koncentracją i pamięcią, które znacznie wpływają na funkcjonowanie chorych.

Lękowi wolnopłynącemu towarzyszą też liczne komponenty somatyczne, to znaczy nieprzyjemne doznania cielesne związane z różnymi układami organizmu. Może być to powodem częstych wizyt u lekarzy i wykonywania badań kontrolnych.

Mimo że fizycznie ciału nic nie dolega, ból jest realny, dlatego tak ważny jest dobór odpowiedniego leczenia.

Skąd ten lęk?

Powody występowania zaburzeń lękowych, w tym zaburzenia lękowego uogólnionego, są bardzo złożone i utrzymują się na poziomie hipotez. Znaczenie mają zarówno czynniki biologiczne, genetyczne, jak i środowiskowe.

Według jednego z poglądów dziedziczymy pewien typ temperamentu i osobowości, czyli swego rodzaju podatność, a rozwój samego zaburzenia zależy już od czynników środowiskowych.

W zależności od nurtu psychologicznego, nieco inny nacisk kładziony jest na poszczególne doświadczenia i składowe naszego życia.

Według teorii psychoanalitycznych i psychodynamicznych źródłem zaburzeń lękowych są stłumione, nierozwiązane konflikty wewnętrzne.

Lęk jest tu niejako sygnałem ostrzegawczym, a objawy lękowe wytworem kompromisowym pomiędzy tym, czego nieświadomie się pragnie, a tym, czego z różnych przyczyn nie można uzyskać.

Współczesne podejście psychodynamiczne wskazuje także na znaczącą rolę kształtującego się w dzieciństwie typu przywiązania do opiekuna.

W teoriach poznawczo-behawioralnych dotyczących zaburzeń lękowych lęk stanowi wyuczoną, nieadaptacyjną reakcję pojawiającą się w różnych sytuacjach.

Osoby doświadczające zaburzeń lękowych uogólnionych charakteryzują się zniekształceniami w myśleniu i w konsekwencji wadliwymi schematami odpowiadania na bodźce.

Zniekształceniem poznawczym charakterystycznym dla GAD jest katastrofizacja, czyli specyficzne przepowiadanie przyszłości w najgorszym możliwym scenariuszu, przewidywanie zagrożenia i przecenianie szansy na jego pojawienie się.

Konsekwencją takich myśli jest oczekiwanie domniemanego zagrożenia i nieadekwatna do jego stopnia reakcja. Wskazuje się, że odpowiadają za to konkretne przekonania na temat siebie i świata, a także wzorce reagowania na potencjalne zagrożenie. Osoba z GAD, katastrofizując, może zatem myśleć: „Mój przyjaciel nie odpowiada na wiadomości, na pewno coś mu się stało!”.

Według podejścia skupiającego się na psychologii humanistycznej i egzystencjalnej przyczyną występowania zaburzeń lękowych jest między innymi przyjmowanie pragnień i doświadczeń innych osób jako własnych, a więc nierealizowanie własnego potencjału. Wiąże się to z odczuwaniem frustracji i napięcia, które przeradzają się w zaburzenie lękowe uogólnione.

Poskromić GADa

Do rekomendowanych metod leczenia zaburzenia lękowego uogólnionego należą zarówno psychoterapia, jak i farmakoterapia. Decyzja na temat dobrania konkretnej metody leczenia powinna być wynikiem konsultacji ze specjalistami: lekarzem psychiatrą, psychoterapeutą, psychologiem.

Według NICE (Narodowego Instytutu Zdrowia i Doskonałości Klinicznej Wielkiej Brytanii), a także innych jednostek naukowych, nurtem psychoterapii osiągającym najsilniej udokumentowane pozytywne rezultaty leczenia jest nurt poznawczo-behawioralny (CBT).

Psychoterapia w tej modalności trwa zazwyczaj około 10-15 sesji raz w tygodniu. Istotnym elementem leczenia GAD jest wprowadzenie psychoedukacji. Ma ona na celu poznanie natury zaburzenia i pomoc w przystosowaniu się do życia z lękiem.

Efektywne mogą okazać się także metody wspierające – należą do nich techniki relaksacji i medytacji w formie mindfulness.

W farmakoterapii zaburzeń lękowych używa się najczęściej leków z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI).

Do pierwszej grupy należą na przykład escitalopram, sertralina czy też fluoksetyna, z kolei przykładami leków z drugiej grupy będą wenlafaksyna i duloksetyna.

Niekiedy w farmakoterapii GAD stosowana jest także pregabalina oraz krótkoterminowo leki z grupy benzodiazepin.

Jeżeli dostrzegasz u siebie jakiekolwiek objawy zaburzenia lękowego uogólnionego, jesteśmy tu dla Ciebie. Psychologowie z naszego telefonu zaufania czekają i gotowi są Ci pomóc, więc nie wahaj się! 

Źródła:

  • Bandelow, B. i Michaelis, S. (2015). Epidemiology of anxiety disorders in the 21 century. Dialogues in clinical neuroscience, 17(3), 327–335
  • Bourne, E. (2011). Lęk i fobia. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego
  • Cierpiałkowska, L. i Sęk, H. (2016). Psychologia kliniczna. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN
  • Gałecki, P. i Szulc, A. (2018). Psychiatria. Wrocław: Edra Urban & Partner
  • Gorman, J. M. (2002). Treatment of generalized anxiety disorder. The Journal of clinical psychiatry, 63 (8), 17–23
  • Hoge, E. A., Bui, E., Marques, L., Metcalf, C. A., Morris, L. K., Robinaugh, D. J., Worthington, J. J., Pollack, M. H. i Simon, N. M. (2013). Randomized controlled trial of mindfulness meditation for generalized anxiety disorder: effects on anxiety and stress reactivity. The Journal of clinical psychiatry, 74(8), 786–792
  • https://www.nice.org.uk/guidance/cg113/chapter/1-Guidance#principles-of-care-for-people-with-generalised-anxiety-disorder-gad
  • https://ezop.edu.pl/wyniki/?fbclid=IwAR11q6PlBttksJRlv8CpkqdqBxujJC5qAOTnIucsXZLWyIGMZcooPmJG72o
  • Autorką artykułu jest Aleksandra Szewczyk
  • Razem możemy zmienić świat osób z zaburzeniami lękowymi!
  • Lęk uogólniony (lęk wolnopłynący) – przyczyny, objawy i leczenie uogólnionych zaburzeń lękowych
  • WESPRZYJ DZIAŁANIA STOWARZYSZENIA ANIMO
Leia também:  Carros Manual em São Paulo com Direção hidráulica a Eletrico

Zespół lęku uogólnionego. Co warto wiedzieć? | SUPER-ego

Jednymi z najczęściej spotykanych zaburzeń psychicznych są zaburzenia lękowe.

Zespół lęku uogólnionego, inaczej zaburzenie lękowe uogólnione (generalized anxiety disorder, GAD) dotyka nawet 5-8% populacji ogólnej, a istotą problemu jest doświadczenie ciągłego niepokoju, który nie wiąże się z żadnym konkretnym czynnikiem. Co to jest i skąd się bierze lęk uogólniony, czym się charakteryzuje i gdzie szukać pomocy?

Zespół lęku uogólnionego – podstawowe informacje

GAD może rozwinąć się u osoby w dowolnym wieku i płci, choć dolegliwość ta nawet 2-krotnie częściej spotykana jest u kobiet.

Trzeba mieć świadomość, że nie każdy lęk, czy zamartwianie się jest od razu zaburzeniem.

Wręcz przeciwnie – fdy spotykamy się z trudnymi życiowo sytuacjami, stresującymi wydarzeniami lub realnymi okolicznościami wywołującymi strach, odczuwanie lęku jest naturalną i zdrową reakcją.

Zaburzenia lękowe uogólnione objawiają się uporczywie występującym martwieniem się i lękiem nieproporcjonalnym do sytuacji i okoliczności.

Charakterystyczne dla zespołu lęku jest zamartwianie się na zapas, często o błahe sprawy, wybieganie myślami za bardzo w przyszłość i eskalowanie problemu.

Lęk uogólniony określany jest jako wolnopłynący; może pojawić się bez konkretnej przyczyny i sprawia, że osoba z tym zaburzeniem pozostaje w stanie ciągłej czujności, jak gdyby miało się wydarzyć coś złego.

Stan ten jest związany z ciągłym uczuciem dyskomfortu, napięcia, strachu i niemożliwością odprężenia się. Lęki dotyczą wielu aspektów życia codziennego, głównie są to sprawy finansowe, zdrowotne, dotyczące pracy, relacji itd.

Lęk uogólniony – objawy

Lęk uogólniony (lęk wolnopłynący) – przyczyny, objawy i leczenie uogólnionych zaburzeń lękowychObjawy zespołu lęku uogólnionego (GAD) obejmują nie tylko ciągły niepokój, zamawianie się na zapas i uczucie napięcia. Wiążą się z nimi również objawy somatyczne. Lęk uogólniony może powodować takie objawy jak: zwiększenie drażliwości, uczucie ciągłego napięcia mięśniowego, zaburzenia snu, przewlekłe zmęczenie, problemy ze skupieniem uwagi. Nadmierny stres prowadzi do odczuwania duszności, bólów w klatce piersiowej, nudności, zawrotów głowy, kołatania serca itd. Długotrwałe, przeciągające się i uporczywe objawy somatyczne zespołu lęku uogólnionego (GAD) mogą prowadzić do chorób układu krążenia, wrzodów żołądka, przewlekłych bólów migrenowych i wielu innych. Przeczytaj więcej na temat wpływu stresu na zdrowie.

Przyczyny zespołu lęku uogólnionego

Tego typu dolegliwości zwykle nie mają jednego konkretnego czynnika. Zaburzenia lękowe uogólnione mogą brać się z pewnych uwarunkowań genetycznych i biologicznych, społecznych i psychologicznych. Wpływ mają też czynniki, które określa:

  1. podejście poznawczo–behawioralne zakładające poszukiwanie potencjalnych, choć mało prawdopodobnych zagrożeń i skupianie się na negatywnych elementach życia;
  2. podejście psychodynamiczne, zakładające że doświadczenie lęku i napięcia ma związek z nierozwiązanymi i nieświadomymi konfliktami wewnętrznymi.

Rozpoznanie zespołu lęku uogólnionego jest stawiane przez lekarzy psychiatrów. Zaburzenia lękowe należą do jednych z najczęściej występujących schorzeń psychicznych i wymagają odpowiedniego postępowania oraz leczenia, gdyż pozostawione same sobie mogą eskalować.

Diagnoza ustalana jest na podstawie wywiadu, podczas którego lekarz może stwierdzić występowanie GAD lub innego zaburzenia lękowego.

Zespół lęku uogólnionego nierzadko występuje w połączeniu z innymi jednostkami psychiatrycznymi, zwłaszcza z depresją, ważne jest więc kompleksowe podejście do terapii.

Zespół lęku uogólnionego – leczenie

Terapia powinna być prowadzona kompleksowo. O sposobie leczenia decyduje psychiatra, przeważnie wykorzystuje się dwie metody – psychoterapię oraz farmakoterapię.

Psychoterapia (behawioralno-poznawcza lub psychodynamiczna) ma na celu pomóc pacjentowi w zrozumieniu i przeformułowaniu swoich lęków lub skłonić go do odsłonięcia i rozwiązania konfliktów wewnętrznych. Z kolei farmakoterapia opiera się na stosowaniu leków, które mają poprawić nastrój pacjenta oraz charakteryzujących się działaniem przeciwlękowym.

Od momentu rozpoczęcia stosowania leków do osiągnięcia pożądanych efektów moja trochę czasu, nawet do kilku tygodni, dlatego efektów nie należy spodziewać się natychmiastowo, a farmakoterapia powinna być wspierana psychoterapią.

W przypadku zespołu lęku uogólnionego leczenie zazwyczaj przynosi dobre rezultaty, a dzięki farmakoterapii oraz modyfikacji pewnych zachowań i stylu życia pacjenci mogą całkowicie lub częściowo zredukować poziom odczuwalnego lęku.

W celu diagnozy oraz leczenia zaburzeń lękowych, w tym zespołu lęku uogólnionego zachęcamy do kontaktu i wizyty w Dolnośląskim Centrum Psychiatrii i Psychoterapii SUPER-ego we Wrocławiu. Prowadzimy zarówno leczenie psychiatryczne, jak i psychoterapię, a także zajęcia i warsztaty dla osób pragnących usunąć i zredukować skutki stresu.

Lęk wolnopłynący: objawy, przyczny, sposoby leczenia

Lęk wolnopłynący (ang. free-floating anxiety) to zaburzenie psychiczne, należące do zaburzeń lękowych. Jest to patologiczna forma lęku, która charakteryzuje się przede wszystkim uporczywością. Oznacza to, że jego intensywność ulega tylko niewielkim zmianom i odczuwana jest jako utrzymujące się napięcie, a nie jako gwałtowny napad, jak ma to miejsce w przypadku lęku panicznego. 

Ten rodzaj lęku nie wiąże się z żadnym określonym czynnikiem i nie ogranicza się do jednego określonego źródła.

Lęk wolnopłynący jest często wygórowany nieadekwatnie do sytuacji, czyli nieodpowiedni do rzeczywistego zagrożenia, co odróżnia go od normalnego lęku, którego doświadcza każdy człowiek. 

​Jest on jednym z częściej występujących zaburzeń lękowych. Spotykany jest przede wszystkim w zaburzeniach uogólnionych. Towarzyszą mu różne objawy somatyczne odczuwane w ciele.

Lęk wolnopłynący znajduje swoje ujście w różnorodnych, uzależnionych od wieku i etapu życia, obawach pacjentów.

Lęk wolnopłynący u dorosłych i dzieci

U osób dorosłych lęk często przejawia się obawami o sprawy codzienne, np. pracę, odpowiedzialność za rodzinę, zdrowie swoje i swoich bliskich, problemy finansowe.

U dzieci lęk wolnopłynący często występuje w postaci obaw o to, czy poradzą sobie z różnymi sferami życia codziennego – szkołą, relacją z rówieśnikami. Dzieci i młodzież, z tym rodzajem lęku, często nie zdają sobie sprawy z tego, że ich poziom lęku nie jest adekwatny do sytuacji. 

Chorzy z tym problemem przesadnie koncentrują się na wyimaginowanych problemach, nieszczęściach i zagrożeniach. Często rozmyślają nad tym, co już się wydarzyło lub nad tym, co się wydarzy.

Powoduje to, że nie potrafią zapanować nad swoimi obawami i lękami, a te przeszkadzają im w normalnym funkcjonowaniu. Gdy tak się dzieje można stwierdzić, że nie jest to zwykły lęk, ale właśnie lęk wolnopłynący.

W tego typu lęku niewielkie problemy mogą urastać do olbrzymich rozmiarów. Pacjent nie jest w stanie poradzić sobie z objawami i ich kontrolować.

  • Osoby, u których występuje lęk wolnopłynący, często skupiają swoją uwagę na poszukiwaniu w swoim otoczeniu symptomów nieszczęść.
  • Mają również potrzebę poszukiwania bezpieczeństwa, czyli upewniania się, że ich bliscy są bezpieczni.
  • W tym celu często proszą ich o telefony informujące gdzie są i co się z nimi dzieje, kontrolują swoje wydatki, aby uniknąć finansowej straty.
  • Lęk i napięcie często pojawia się w momencie zniknięcia bliskiego członka rodziny z pola widzenia.
  • Osoby z tym zaburzeniem mają różne przeczucia, że wydarzy się coś złego, a wykluczenie jednego powodu do niepokoju często powoduje pojawienie się kolejnego. 
  • Lęk wolnopłynący często współwystępuje z nadużywaniem alkoholu, depresją i innymi zaburzeniami lękowymi.

Według klasyfikacji ICD-10 o lęku wolnopłynącym możemy mówić wówczas, gdy okres wzmożonego napięcia, lęku i zaniepokojenia trwa co najmniej sześć miesięcy. Ponadto muszą wystąpić przynajmniej cztery z wymienionych poniżej objawów.

Objawy lęku wolnopłynącego

  1. Zespołowi lęku uogólnionego towarzyszy wiele różnorodnych objawów. Wśród najczęstszych należy wymienić:
  2. – pojawianie się ciągłego, chronicznego lęku bez znanej i wyraźnej przyczyny,
  3. – napięcie oraz nieustanne poczucie zagrożenia przed tym, co może się wydarzyć, przed przyszłością,
  4. – trudności z koncentracją uwagi, powodujące problemy w wykonywaniu nawet prostych, codziennych czynności, gdyż większość uwagi skoncentrowana jest na myśleniu o problemach,
  5. – niepokój psychoruchowy wywołujący nieumiejętność spokojnego wysiedzenia w jednym miejscu,
  6. – unikanie uczęszczania do szkoły, pracy,
  7. – niemożność odprężenia się,
  8. – męczliwość,
  9. – częste bóle głowy wynikające ze stanu nieustannego napięcia,
  10. – bóle mięśni,
  11. – podenerwowanie i drażliwość,
  12. – suchość w ustach,
  13. – drgawki,
  14. – duszność,
  15. – nudności,
  16. – płaczliwość,
  17. – wzmożone napięcie mięśniowe,
  18. – nadmierna potliwość,
  19. – zawroty głowy,
  20. – przyśpieszenie bicia serca,
  21. – uczucie ucisku w nadbrzuszu,
  22. – trudności z zaśnięciem spowodowane częstym rozmyślaniem nad problemami przed snem, jak również niespokojny sen, częste wybudzanie się,
  23. – unikanie aktywności społecznej i kontaktów towarzyskich.
  24. Pojawienie się powyższych objawów odróżnia lęk wolnopłynący od lęku o charakterze niepatologicznym, z którym do czynienia ma każdy człowiek.

Biblioteka Zdrowia

Każdy z nas kiedyś się czegoś bał, jest to całkiem naturalne. Strach bowiem pełni bardzo ważną funkcję – chroni nasze zdrowie i życie. To właśnie dzięki niemu nie wejdziemy pod nadjeżdżające auto czy nie skoczymy do wody w miejscu niedozwolonym. Strach jest więc reakcją organizmu na realne zagrożenie.

Inaczej wygląda sytuacja w odniesieniu do lęku.

W literaturze naukowej zaburzenia lękowe stanowią obszerną grupę i zostały ujęte w dziale o nazwie zaburzenia nerwicowe, związane ze stresem i pod postacią somatyczną (somatoform). Wyróżniono w nim m.in.:

Leia também:  Domowe sposoby na katar

Szacuje się, że na zaburzenia lękowe cierpi od 15 do 20% populacji, a największa zachorowalność przypada na wiek między 24 a 44 rokiem życia.

Określenie fobia pochodzi z języka greckiego i oznacza obawę, strach lub przerażenie. Jej dokładna nazwa, polegająca na dodaniu odpowiedniego przedrostka, zależy od tego, czego, jakiego przedmiotu bądź sytuacji zaburzenie dotyczy. Czynniki te mają, więc charakter zewnętrzny w stosunku do osoby i nie są obiektywnie niebezpieczne.

Trudno określić rozpowszechnienie fobii w populacji ogólnej, gdyż zwykle szacunki dotyczą konkretnej jej odmiany. Fobia społeczna na przykład występuje u około 2-3% ogółu społeczeństwa, a fobie specyficzne u około 1% .

Istotną cechą zaburzenia lękowego z napadami lęku (lęku panicznego) jest lęk nawracający w postaci paniki, która nie ogranicza się do konkretnej sytuacji. Zazwyczaj napady paniki trwają kilkanaście minut a potem stopniowo ustępują.

Zaburzenie to występuje u około 1-2% populacji. Aby je zdiagnozować, w okresie około 1 miesiąca m.in. musi wystąpić kilka ciężkich napadów lęku z objawami autonomicznymi. Objawy autonomiczne są związane z działaniem funkcji niezależnych od woli człowieka np. połykania, oddychania, bicia serca, pocenia się itp.:

  • W okolicznościach, w których brak obiektywnego zagrożenia.
  • W okolicznościach, które pojawiają się bez związku ze znaną czy przewidywalną sytuacją.
  • Pomiędzy napadami paniki następuje względne uwolnienie się od objawów lęku (chociaż pospolity jest lęk oczekiwania).

Szacuje się, że w ciągu swojego życia u około 9% osób spośród całej populacji, przynajmniej raz wystąpił napad lęku.

Lęk uogólniony

W przypadku zaburzeń lękowych uogólnionych charakterystyczny jest fakt, iż lęk jest tu wolno płynący i występuje niezależnie od zaistniałej sytuacji. Co ważne, objawy muszą dominować „przez większość dni w okresie, co najmniej kilku tygodni, a zazwyczaj kilku miesięcy”.

Jeżeli chodzi o rozpowszechnienie lęku uogólnionego, to jest on najczęściej występującym w swojej grupie i obejmuje 4-6% populacji. Co więcej, częściej występuje u kobiet.  Zaburzenia lękowe uogólnione rzadko występują samodzielnie. Zwykle współistnieją z depresją, innymi zaburzeniami lękowymi oraz np. z nadużywaniem alkoholu. 

Objawy zaburzeń lękowych

Jeżeli chodzi o objawy zaburzeń lękowych, to wykazują one dość dużą zmienność osobniczą. To znaczy, że u każdego człowieka objawy zaburzeń lękowych mogą być inne. Są jednak pewne wspólne symptomy najczęściej występujące u osób cierpiących na róże rodzaje zaburzeń lękowych:

Objawy w przypadku fobii to np.:

  • unikanie miejsc lub przedmiotów, które wywołują napięcie,
  • przyspieszone bicie serca,
  • uczucie omdlewania,
  • zimne poty,
  • wtórny lęk przed śmiercią.

Objawy w przypadku lęku napadowego (panicznego) są to np.:

  • przyspieszone bicie serca,
  • ból w klatce piersiowej,
  • duszność,
  • zawroty głowy,
  • niepokój,
  • wtórny strach przed śmiercią (umieraniem),
  • strach przed utratą kontroli nad sobą,
  • strach przed chorobą psychiczną.

Objawy w przypadku lęku uogólnionego są to m.in.:

  • stałe uczucie zdenerwowania,
  • drżenie,
  • napięcie mięśniowe,
  • pocenie się,
  • zawroty głowy,
  • przyspieszone bicie serca,
  • bezradność,
  • spodziewanie się czegoś negatywnego, nieokreślonego.

Charakterystycznym dla tego zaburzenia jest również fakt, iż pacjenci wyrażają obawy o swoje zdrowie lub o zdrowie bliskich osób.

Przyczyny zaburzeń lękowych

Lęk może powstać na skutek różnorakich czynników. Począwszy od problemów powstałych w dzieciństwie, występujących w okresie dorastania, po kwestie związane z dorosłym życiem. Zaburzenia mogę pojawić się, jako rekcja na niestabilną sytuację rodzinną, zawodową czy finansową. Może to być również odpowiedź organizmu na obawę przed różnymi zmianami w życiu.

Dodatkowo m.in. w przypadku lęku napadowego wskazuje się na czynniki genetyczne. Jeśli chodzi o lęk uogólniony, udowodniono, co prawda częstsze jego występowanie u dzieci, których rodzice cierpieli na zaburzenia lękowe, jednak wyklucza się tu czynniki genetyczne, skłaniając się ku środowiskowym.

Rozpoznanie zaburzeń lękowych

Rozpoznania zaburzeń lękowych dokonuje lekarz internista, psychiatra bądź psycholog na podstawie wywiadu oraz odpowiednich testów. Jeżeli zauważamy u siebie wyżej wymienione objawy bądź choćby podejrzewamy, że cierpimy na któreś z zaburzeń lękowych, konieczna jest wizyta u specjalisty celem postawienia diagnozy.

Warto również zaznaczyć, że opisywane zaburzenia lękowe mogą ze sobą współwystępować. 

Leczenie zaburzeń lękowych

Skuteczną metodą leczenia zaburzeń lękowych jest psychoterapia. Zwykle odbywa się ona w nurcie poznawczo – behawioralnym, opierającym się na przeświadczeniu, że negatywne zachowania wynikają z reakcji, których nauczyliśmy się w ciągu trwania życia. Terapia polega na dotarciu do przyczyn lęku i zmianie wyuczonych zachowań.

W przypadku fobii stosuje się m.in. ekspozycję, która polega na stopniowym zbliżaniu pacjenta do stresogennego bodźca lub pozostawianiu chorego w sytuacji stresogennej przez coraz dłuższy czas.

Dodatkową metodą leczenia może być również farmakoterapia z wykorzystaniem leków przeciwlękowych i przeciwdepresyjnych.

Rokowania i powikłania zaburzeń lękowych

Skuteczność leczenia zaburzeń lękowych zależy od wielu czynników. Można tu wymienić stopień zaawansowania dysfunkcji czy nastawianie samego pacjenta. Rokowania więc są trudne do określenia, sytuacja każdego pacjenta wymaga indywidualnego podejścia i dopiero po poznaniu problemu danej osoby możliwe jest przewidywanie w jaki sposób potoczy się proces terapii.

Ze względu na swój charakter zaburzenia lękowe mogą powodować powikłania. Do najczęściej występujących powikłań zaburzeń lękowych należą:

  • depresja,
  • problemy z radzeniem sobie ze stresem,
  • infekcje,
  • zaburzenia snu,
  • problemy z układem pokarmowym,
  • zgrzytanie zębami (bruksizm),
  • zaburzenia odżywiania,
  • alkoholizm,
  • narkomania,
  • poczucie bezradności,
  • uczucie osamotnienia, co może prowadzić do samobójstwa.

Zapobieganie występowaniu zaburzeń lękowych

Najprostszym i zarazem, najważniejszym sposobem na zapobieganie zaburzeniom lękowym jest umiejętność używania właściwych metod radzenia sobie ze stresem. To bowiem on w znacznej mierze przyczynia się do rozwoju opisywanych dysfunkcji.

Zażywajmy więc regularnie ruchu, stosujmy głębokie oddychanie czy rozwijajmy nasze hobby. Pamiętajmy o codziennym relaksie. Nawet niezbyt długi wypoczynek sprawia, że nasz organizm ma więcej sił do zmagania się ż sytuacjami życia codziennego.

  1. Stosuj metody radzenia sobie ze stresem
  2. Wypoczywaj aktywnie
  3. Wysypiaj się
  4. Wierz we własne siły
  5. Zachowaj równowagę między pracą a czasem wolnym
  6. Mów o swoich obawach, problemach

Źródła:

  • a.umed.pl 
  • Bilikiewicz A. (red.) Psychiatria. Podręcznik dla studentów medycyny, PZWL, Warszawa 2007;
  • Klasyfikacja zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania w ICD-10. Opisy kliniczne i wskazówki diagnostyczne. „Vesalius”, Kraków, Warszawa 2000;
  • psychologia.edu.pl
  • J. Rybakowski, Współczesne poglądy na patogenezę i leczenie zaburzeń lękowych. Przewodnik Lekarza 2001.
  • online.synapsis.pl
  • Seligman M.E.P., Walker E.F., Rosenhan D.L. Psychopatologia. Zyski i S-ka, Poznań 2003;
  • psychiatria.pl  
  • healthline.com

Lęk Uogólniony – Objawy, Specyfika, Leczenie, Terapia

Dodano dnia 06.05.2017

Lęk uogólniony, czyli zespół lęku uogólnionego lub zaburzenia lękowe uogólnione (ang.

generalized anxiety disorder, GAD) to zaburzenie, którego wiodącym objawem jest ciągle towarzyszący pacjentowi lęk, niedotyczący konkretnej sytuacji, obiektu.

Zaburzenie to należy do grupy zaburzeń lękowych, co oznacza, że charakteryzuje się objawami, które są podobne do objawów nerwicowych.

Lęk ougólniony ma różne natężenia, jest potęgowany bez konkretnego powodu, można mówić o pewnego rodzaju „lęku wolnopłynącego” (ang. free-floating anxiety).

Lęk wolnopłynący pojawia się nieadekwatnie do sytuacji lub występuje w nadmiernym natężeniu (tym różni się od tak zwanego “zwykłego zamartwiania się”) o sprawy codzienne.

Jak w każdego rodzaju lęku, ma tu miejsce pojawienie się mechanizmu nerwicowego błędnego koła objawów – pojawia się lęk, nie dotyczący konkretnej sytuacji, zaczynają napływać negatywne myśli, do tego dochodzą objawy somatyczne, które stają się już uzasadnionym powodem do nasilania się lęku.

Lęk Uogólniony Objawy

Kryteria diagnostyczne według klasyfikacji ICD-10

Aby zdiagnozować zaburzenia lękowe uogólnione, objawy muszą występować w następujący sposób:

  1. co najmniej sześciomiesięczny okres wyraźnego napięcia, zaniepokojenia i obaw o codzienne wydarzenia i problemy,
  2. co najmniej cztery spośród następujących objawów muszą być obecne, w tym co najmniej jeden spośród objawów od (1) do (4):

Objawy pobudzenia układu autonomicznego

  • palpitacje lub mocne bicie serca lub przyśpieszone bicie serca,
  • pocenie się,
  • drżenie ciała,
  • suchość w jamie ustnej (niewywołana lekami lub odwodnieniem).

Objawy z okolic klatki piersiowej i brzucha

  • trudności z oddychaniem,
  • uczucie dławienia się,
  • ból lub uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej,
  • nudności lub dyskomfort w okolicy brzucha (np. ucisk w żołądku).

Objawy związane z funkcjonowaniem mózgu i umysłem

  • zawroty głowy, trudności z utrzymaniem równowagi lub zasłabnięcia,
  • poczucie depersonalizacji lub derealizacji,
  • lęk przed utratą kontroli, popadnięciem w obłęd lub zemdleniem,
  • lęk przed śmiercią.

Objawy ogólne

  • przypływy zimna i gorąca,
  • odczucia drętwienia i mrowienia.

Objawy napięcia

  • napięcia lub bóle mięśni,
  • niepokój ruchowy i niemożność odprężenia się,
  • uczucia wzmożonej czujności lub napięcia emocjonalnego,
  • uczucie dławienia lub ucisku w gardle lub trudności z przełykaniem.

Inne objawy niespecyficzne

  • tendencja do wygórowanego reagowania przestraszeniem na pomniejsze sytuacje zaskoczenia,
  • trudności z koncentracją uwagi i uczucie pustki w głowie związane z niepokojem i obawami,
  • stała drażliwość,
  • trudności z zasypianiem związane z zamartwianiem się.

Kryteria diagnostyczne według klasyfikacji DSM-5

  1. nadmierny lęk lub obawy przed przyszłymi wydarzeniami, występujący często (częściej występuje niż nie występuje) przez okres co najmniej 6 miesięcy, dotyczący codziennych aktywności (szkoła, praca itd),
  2. dana osoba nie jest w stanie poradzić sobie z objawami i ich kontrolować,
  3. lęk lub obawy są związane z trzema (lub więcej) symptomami, wymienionymi poniżej (a przynajmniej niektóre z tych symptomów są częste – częściej występują niż nie występują – w okresie co najmniej 6 miesięcy):
  • niepokój psychoruchowy, nerwowość lub napięcie emocjonalne,
  • łatwe męczenie się,
  • problemy z koncentracją uwagi lub uczucie pustki w głowie,
  • drażliwość,
  • wzmożone napięcie mięśniowe,
  • problemy z zasypianiem, wstawaniem lub niespokojny sen/niewysypianie się,
  • do symptomów można również zaliczyć nudności, wymioty i przewlekłe bóle brzucha.
Leia também:  Carros Ford Ka em São Paulo com final da placa 7,8 Não blindado

Specyfika Lęku Uogólnionego

Lęk uogólniony najczęściej dotyka 5-10% kobiet w średnim wieku, pojawia się najczęściej u osób, w których rodzinie występowały wcześniej zaburzenia lękowe.

Przejawia się poprzez problemy z koncentracją uwagi, napięciowymi bólami głowy, zawrotami głowy, problemami z odprężeniem się, odpoczynkiem, szybką męczliwością, potliwością, suchością w ustach, różnego rodzaju bólami somatycznymi, drażliwością, niską tolerancją na frustrację.

Wraz z występowaniem zaburzeń lękowych uogólnionych mogą wspołwystępować inne zaburzenia lękowe (np. lęku napadowego), objawy depresyjne. Pod względem osobowości, najczęściej są to osoby z osobowością zależną lub unikającą.

Zaburzenia lękowe uogólnione nie są tożsame z zaburzeniami lęku panicznego, fobiami, zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi, hipochondrią, nie są również diagnozowane w sytuacji fobii społecznej, odosobnienia od osób bliskich, przyrostu wagi w przebiegu jadłowstrętu psychicznego, zaburzeń somatyzacyjnych.

Podczas diagnozowania lęku uogólnionego należy również wykluczyć lęk wywołany chorobami somatycznymi takimi, jak nadczynność tarczycy, organiczne zaburzenia psychiczne lub zaburzenia związane ze substancjami psychoaktywnymi takie, jak przyjmowanie pochodnych amfetaminy lub zespół odstawienny wywołany uzależnieniem od benzodiazepin.

W przypadku dzieci w diagnozowaniu brane są pod uwagę kryteria F93.80.

Leczenie – Psychoterapia

Jak w niemalże każdym zaburzeniu lękowym, Pacjenci najpierw koncentrują się na tym, by pozbyć się objawów somatycznych. Zamartwianie się przypisywane jest często usposobieniu, jednak gdy pojawiają się niepokojące objawy związane z ciałem, w pierwszej kolejności należy wykluczyć ewentualną chorobę.

Leczenie uogólnionego lęku przebiega dwutorowo – zarówno poprzez farmakoterapię (jeśli zachodzi taka konieczność), jak i psychoterapię. Leczenie farmakologiczne przebiegać musi pod ścisłą kontrolą lekarza, gdyż stosowane w nadmiernej ilości leki mogą powodować natężenie objawów lękowych.

Psychoterapia natomiast może odbywać się zarówno w grupie, jak i indywidualnie. Niektóre techniki i ćwiczenia mają na celu doraźne złagodzenie objawów.

Psychoterapia wglądowa (psychodynamiczna, psychoanalityczna) ma na celu dotarcie do źródła lęku, którego przyczyny tkwią najczęściej we wczesnym dzieciństwie i łączą się ze sposobem budowania więzi w tym okresie życia.

Czym jest zaburzenie lęku uogólnionego?

Zaburzenie lęku uogólnionego dotyczy około 3-5 procent populacji i jest jedną z najczęściej występujących trudności, choć często bagatelizowaną.

Charakterystyczną cechą GAD (Generalized Anxiety Disorder) jest zamartwianie się oraz odczuwany nadmierny lęk, które prowadzą do szeregu różnych trudności.

W tym artykule omówię, czym objawia się zaburzenie lęku uogólnionego i jakie są skuteczne formy terapii.

Charakterystyka zaburzenia lęku uogólnionego

Kryteria diagnostyczne w DSM-5 opierają się na sześciu kluczowych punktach.

Przede wszystkim osoba, u której można zdiagnozować GAD, odczuwa nadmierny lęk lub obawy przed przyszłymi wydarzeniami, który występuje przez większość czasu, w okresie co najmniej sześciu miesięcy.

Lęk ten dotyczy codziennych aktywności, takich jak szkoła, uczelnia, praca. Jedna z osób, które zapytałam o to, jak odczuwa ten stan, napisała:

Drugi punkt mówi o tym, że dana osoba nie jest w stanie poradzić sobie z objawami i ich kontrolować.

Łatwo powiedzieć „nie martw się” lub „będzie dobrze”, natomiast osoba chorująca na lęk uogólniony ma zwykle bardzo utrwalone schematy myślenia, które nie pozwalają jej na przekierowanie uwagi.

Zamartwianie się jest u takiego człowieka istotną częścią dnia, a zatem wzbudza stan niepokoju i sprawia, że osoba realnie cierpi.

Podwyższony poziom napięcia oddziałuje również na ciało i może powodować szereg dolegliwości, wyróżnionych w trzeciej kategorii diagnostycznej. Według DSM-5 lęk i obawy są związane z trzema lub więcej symptomami z poniższych:

  • niepokój psychoruchowy, nerwowość lub napięcie emocjonalne;
  • łatwe męczenie się;
  • problemy z koncentracją uwagi lub uczucie pustki w głowie;
  • drażliwość;
  • Wzmożone napięcie mięśniowe;
  • Problemy z zasypianiem, wstawaniem lub niespokojny sen/niewysypianie się.

Badania EEG pacjentów z GAD wykazały zwiększoną aktywność fal beta w płatach czołowych, odpowiedzialnych za przetwarzanie informacji i analityczne myślenie. Zamartwianie się prowadzi również do zaburzonego snu, ponieważ lękowe myśli i napięcie zakłócają sen.

Osobny punkt mówi o możliwości wystąpienia nudności, wymiotów i przewlekłych bólów brzucha.

Związek dolegliwości układu pokarmowego ze stresem czy zamartwianiem się występuje bardzo często, również u osób zdrowych.

Wiele osób doświadcza bólu brzucha czy biegunek w związku ze stresującym wydarzeniem życiowym. Za to połączenie odpowiedzialna jest oś jelitowo-mózgowa, jak i również stan mikrobioty.

Jedna z osób tak opisała mi swoje objawy somatyczne:

Dwie ostatnie wytyczne mówią o wykluczeniu innych, możliwych powodów występowania lęku. Zaburzenia nie można przypisać skutkom działania substancji, na przykład używek, leków, ani następstwom chorób somatycznych, takich jak nadczynność tarczycy.

Choć zaburzenia lękowe mogą ze sobą współwystępować, to jednak diagnozując lęk uogólniony należy rozważyć, czy objawy nie są łatwiejsze do wyjaśnienia obecnością innych zaburzeń psychicznych, takich jak zespół lęku napadowego (ataki paniki), fobia społeczna, odosobnienie od osób bliskich, przyrost wagi w przebiegu jadłowstrętu psychicznego, zaburzenia somatyzacyjne lub przekonanie o obecności poważnej choroby somatycznej (hipochondria).

„Martwię się, że się martwię”

Istotą GAD jest tak zwany lęk wolnopłynący. Nazwa nawiązuje do jego uogólnionego charakteru, niewynikającego z konkretnej przyczyny, niezależnego od okoliczności zewnętrznych.

Osoba cierpiąca na zaburzenia lękowe nie potrafi opanować uporczywego niepokoju, który bywa przyczyną bardzo złego samopoczucia, trudności w codziennych zadaniach i w stosunkach z innymi ludźmi.

Bardzo charakterystyczne jest również poczucie zamartwiania się tym, że się zamartwiam.

Jakie są objawy zaburzeń lękowych?

W konceptualizacji terapii poznawczo-behawioralnej wyróżnia się dwa typy zamartwiania się. Pierwszy rodzaj dotyczy codziennych zdarzeń zewnętrznych, takich jak sytuacja w pracy, na studiach, relacja z partnerem, partnerką, bliskimi oraz doznań wewnętrznych, na przykład niepokojący ból czy ucisk w ciele.

Do pewnego stopnia są to zachowania prawidłowe i naturalne dla człowieka — martwi nas to, co dla nas ważne. Ich funkcją jest wówczas przygotowanie do trudnego wydarzenia lub konfrontacji z kimś.

Drugi typ zamartwiania się dotyczy charakteru i występowania samych myśli, obecnych na poziomie pierwszym.

Osoba martwi się, tym, że się martwi, na przykład obawiając się, że doprowadzi ją to do obłędu lub straci kontrolę.

Dostrzeżenie z metapoziomu, że zamartwianie się ma tak znaczną rolę w życiu osoby powoduje efekt błędnego koła i podtrzymywanie objawów. Jedna z osób, która opisała mi swoją historię z GAD-em wspomniała tak: .

Ciągły lęk łatwo rozprzestrzenia się z jednej rzeczy na drugą, utrudnia podejmowanie decyzji i rozwiązywanie problemów, prowadzi do myślenia katastroficznego, bo każdy scenariusz wydaje się niebezpieczny. Istotnym aspektem lęku uogólnionego jest również utrzymujące się napięcie w ciele.

Kiedy życiem rządzi lęk…

Lęk uogólniony wpływa na to, jak osoba postrzega siebie i otoczenie. Przekonania na temat siebie obejmują autokrytycyzm i brak wiary w siebie.

Jedna z osób, która podzieliła się ze mną swoją historią, wyliczyła takie myśli towarzyszące lękowi: „stanie mi się coś złego”, „ktoś mnie porwie, napadnie, zrobi krzywdę moim bliskim”, „w niczym nie jestem dobra”, „wszyscy są lepsi ode mnie”, „a co jak nadejdzie wojna”. O samym uczuciu napisała tak:

Inna osoba tak opowiadała o początku swojej choroby:

Na przykładzie historii tej osoby dobrze widać, w jaki sposób realizuje się funkcja zamartwiania się: Zawsze wychodziłam z założenia, że »lepiej być pozytywnie zaskoczonym niż rozczarowanym« więc w głowie wymyślałam najczarniejsze scenariusze i martwiłam się tym, że wszystko, co robię, trafi szlag.

Zespół lęku uogólnionego wpływa na to jak osoba cierpiąca postrzega samą siebie.

Osoba cierpiąca na zaburzenia lękowe postrzega siebie samego jako przedmiot zagrożeń, ponieważ nie ma wystarczającej kontroli, aby zwiększyć swoje poczucie bezpieczeństwa.

Tak również było w przypadku mojej rozmówczyni: „Okazało się też, że nieświadomie lubię mieć kontrolę nad wszystkim, więc każda zmiana planu, który sobie wymyślę, powodowała tygodnie lęku i martwienia się o to, jak to będzie, skoro plan się zmienił”.

Leczenie zaburzenia lęku uogólnionego

W przypadku GAD wskazana jest zarówno konsultacja z psychiatrą, w celu dobrania leczenia, jak i psychoterapia, podczas której osoba będzie mogła przyjrzeć się schematom myślenia i źródłom lęku. Kolejna moja rozmówczyni tak opisuje swoje leczenie:

Pokazuje też, jak ważna w procesie zdrowienia jest sama psychoedukacja i świadomość, co się przeżywa: „jestem teraz o wiele bardziej uważna na swoje nastroje i nie karcę samej siebie za to, że choruję.

Daję sobie więcej czasu, nie podejmuje już impulsywnych decyzji, tylko otwarcie mówię »mam zaburzenia lękowe i potrzebuje czasu, zanim się zbliżymy, czy zmienię pracę«, a potrafiłam działać tak, że w jednym miesiącu zmieniałam mieszkanie, związek i pracę, mimo lęku.

Byłam totalnie przytłoczona, ale nie wiedziałam, że mam zaburzenia i jak to jest poważne”.

Terapia poznawczo behawioralna, a zaburzenia lękowe

Psychoterapia zaburzeń lękowych w nurcie poznawczo-behawioralnym daje możliwość przyjrzenia się schematom zachowań, przeformułowania lękowych myśli i dysfunkcyjnych założeń, jak również obniżenia poziomu lęku poprzez narzędzia, takie jak trening oddechowy czy relaksacyjny.

Kolejna osoba również podzieliła się ze mną efektami zdrowienia:

Cytaty pochodzą z wiadomości i maili, które otrzymałam po zapytaniu na Instagramie @psychoedu_ o to, jak osoby przeżywają zaburzenie lęku uogólnionego. Osoby wyraziły zgodę na anonimowe opublikowanie fragmentów ich wypowiedzi.

Bibliografia:

Popiel A., Pragłowska E. (2008). Psychoterapia poznawczo-behawioralna. Warszawa: Wydawnictwo Paradygmat.Seligman, M. E. P., Walker, E. F., Rosenhan, D. L. (2003). Psychopatologia. Poznań: Wydawnictwo Zysk i S-ka;Wells A., (2010). Terapia poznawcza zaburzeń lękowych. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Psychoterapia online zaburzeń lękowych w nurcie poznawczo behawioralnym – sprawdź wolne terminy na wellbee.pl

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*