Grzybica warg sromowych i sromu – objawy, przyczyny, leczenie

Srom jest zewnętrzną częścią żeńskiego układu płciowego. Zapalenie sromu (potocznie nazywane zapaleniem warg sromowych) wymaga konsultacji lekarskiej i podjęcia stosownego leczenia. Niepoddana terapii infekcja może rozwijać się i obejmować pobliskie narządy. Co istotne, zwykle towarzyszy jej świąd, uczucie pieczenia i bolesność.

Grzybica warg sromowych i sromu – objawy, przyczyny, leczenie

Zapalenie sromu – co warto o nim wiedzieć?

Najczęściej stany zapalne sromu objawiają się pieczeniem i uporczywym swędzeniem, w ich przebiegu pojawia się także zaczerwienienie, obrzęk oraz zmiany skórne.

Co istotne, w wielu przypadkach odczyn zapalny sromu towarzyszy infekcji pochwy (zwłaszcza, gdy występują upławy) – wynika to m.in.

z budowy anatomicznej narządów rodnych kobiety, do sromu zalicza się:

  • wzgórek łonowy,
  • wargi sromowe większe,
  • wargi sromowe mniejsze,
  • przedsionek wspomnianej już pochwy, 
  • łechtaczka,
  • ujście zewnętrzne cewki moczowej, 
  • gruczoły przedsionkowe większe, 
  • opuszki przedsionka. 

Jako główne przyczyny zapalenia sromu wskazuje się uszkodzenia mechanizmów obronnych nabłonka oraz związane z tym infekcje, które wywołują przede wszystkim bakterie, wirusy lub grzyby (drożdżaki).

Warto jednak zaznaczyć, że stan zapalny w okolicach narządów płciowych może wiązać się także z alergicznym zapaleniem sromu, do którego prowadzą m.in. niewłaściwe kosmetyki do higieny intymnej. Zapalenie może mieć charakter ograniczony (w postaci zmiany skórnej w miejscu kontaktu z alergenem) lub rozlany na srom.

Infekcje wirusowe

  • Wirus brodawczaka ludzkiego (Human papilloma virus, HPV)

Odpowiada za wystąpienie kłykcin kończystych, a jego zakażeniu sprzyja m.in. współżycie płciowe z wieloma partnerami.

Infekcja wirusem HPV typu 6 lub 11 prowadzi do rozrostu warstwy nabłonka. W konsekwencji powstają drobne grudki, które z czasem przybierają postać różowych lub czerwonawych wykwitów o kalafiorowatym kształcie.

Zmiany zajmują wargi sromowe większe i mniejsze, przedsionek pochwy, okolicę okołoodbytniczą, a w pewnych wypadkach także szyjkę macicy.

  • Wirus HSV (Herpes simplex virus) typu 2, rzadziej typu 1

W następstwie zakażenia HSV pojawia się opryszczka płciowa. W jej przebiegu dochodzi do wysiewu drobnych wykwitów pęcherzykowych, które obejmują wargi sromowe, ściany pochwy, szyjkę macicy, okolicę okołoodbytniczą. Obraz kliniczny choroby jest zróżnicowany i uwarunkowany stanem immunologicznym organizmu.

Bakteryjne zapalenie sromu

Rozwija się w wyniku zakażenia krętkiem bladym. Przenosi się głównie drogą płciową, lecz istnieje też ryzyko zarażenia drogą przezłożyskową. Obraz kliniczny zależy od stadium choroby.

W kile I-rzędowej pojawia się niebolesna grudka, którą obejmuje owrzodzenie. W kile II-rzędowej powstają szarobiałe kłykciny płaskie z sączącą (zakaźną) wydzieliną.

Rozpoznanie kiły ustala się na podstawie wywiadu, badania fizykalnego i badań serologicznych w kierunku kiły.

Wywołują ją bakterie Gram-ujemne dwoinki rzeżączki. Do charakterystycznych objawów należą ropne upławy, pieczenie, ból w trakcie mikcji, a także zaczerwienienie, obrzęk ujścia zewnętrznego cewki moczowej. W moczu może pojawić się ropna lub śluzowo-ropna wydzielina.

  • Wrzód miękki (inaczej zwany wenerycznym)

Odpowiada za niego bakteria Haemophilus ducreyi. Zwykle owrzodzenie obejmuje wargi sromowe, pochwę, szyjkę macicy, czasem odbyt. W jego przebiegu dochodzi do powiększenia pobliskich węzłów chłonnych (najczęściej okolicy pachwinowej), w przypadku powikłań może dojść do ich owrzodzenia.

Zakażenia grzybicze i pasożytnicze

Do stanów zapalnych sromu na tle grzybiczym najczęściej przyczyniają się drożdżaki Candida albicans, rzadziej wywołują je inne grzyby. Z reguły zakażenie obejmuje także pochwę. Na obraz kliniczny kandydozy sromu i pochwy składają się świąd i obrzęk sromu wraz z bólem i zaczerwienieniem, pęknięcia nabłonka oraz białawe, grudkowate upławy.

Do najczęstszych pasożytniczych zapaleń sromu należą:

  • wszawica łonowa (Pediculosis Pubis) – przenosi się podczas stosunków płciowych. Zajmuje m.in. wzgórek łonowy i objawia się błękitnymi zmianami na skórze, wywołanymi przez ukłucia owadów (Phthirus pubis – wesz łonowa); 
  • świerzb – wywołuje go świerzbowiec ludzki (Sarcoptes scabiei), który wnika w naskórek i drąży kilkumilimetrowe nory. Pojawia się uporczywy świąd, który intensyfikuje się nocą;
  • rzęsistkowica sromu – odpowiada za nią rzęsistek pochwowy (Trichomonas vaginalis). W przebiegu choroby występują pieniste, szarawe i dość obfite upławy o wyjątkowo przykrym zapachu, którym towarzyszy odczyn zapalny sromu (z dokuczliwym świądem i uczuciem pieczenia).

Leczenie zapalenia sromu

  • Zapalenie bakteryjne i grzybicze

W terapii zapaleń sromu o etiologii bakteryjnej stosuje się odpowiednie antybiotyki lub chemioterapeutyki (doustne i/lub miejscowe). Leczenie zakażeń o podłożu grzybiczym prowadzi się za pomocą leków przeciwgrzybiczych o szerokim spektrum działania.

Kłykciny wymagają podania leków hamujących namnażanie się komórek warstw nabłonka. Czasem zaleca się zabiegi chirurgiczne (usuwanie brodawek). U kobiet w ciąży z kłykcinami istnieje ryzyko zakażenia noworodka w trakcie porodu fizjologicznego, dlatego z reguły wykonuje się cięcie cesarskie. 

Do leczenia opryszczki narządów płciowych włącza się leki przeciwwirusowe (acyklowir), które zmniejszają nasilenie objawów i skracają czas trwania dolegliwości. Infekcja bywa niebezpieczna u kobiet w ciąży ze względu na ryzyko poronienia lub przeniesienia wirusa na płód. 

W terapii zapaleń pasożytniczych, typu świerzb lub wszawica, stosuje się preparaty przeciwpasożytnicze.

Rzęsistkowicę leczy się chemioterapeutykami o działaniu rzęsistkobójczym, jak nifuratel – lek o szerokim spektrum, który przyspiesza leczenie zakażeń intymnych i zapobiega ich nawrotom.

Przy tym nie niszczy fizjologicznej flory pochwy i nie wywołuje krzyżowej odporności drobnoustrojów na inne leki stosowane w leczeniu infekcji. W terapii rzęsistkowicy można podawać też metronidazol lub tinidazol.

Łagodzenie objawów i profilaktyka zapalenia sromu

Objawy zakażeń intymnych łagodzą roztwory chlorowodorku benzydaminy (do irygacji pochwy lub przemywania zewnętrznych narządów płciowych). Lek wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe, antyseptyczne oraz miejscowo znieczulające.

W profilaktyce zapaleń sromu dużą rolę odgrywa prawidłowa higiena intymna, w tym stosowanie odpowiednich kosmetyków. Nie należy używać mydeł zasadowych i środków zawierających m.in. konserwanty, barwniki, substancje zapachowe. Po podmywaniu/kąpieli powinno się starannie i delikatnie osuszyć krocze (najlepiej ręcznikami jednorazowymi).

Zapalenie łechtaczki – przyczyny oraz leczenie

Jednym z narządów zaliczanych do sromu, którego stanom zapalnym warto przyjrzeć się bliżej, jest łechtaczka (Clitoris). Umożliwia kobiecie odczuwanie przyjemności podczas zbliżenia, jest bardzo wrażliwa na dotyk oraz unerwiona. W momencie podniecenia seksualnego twardnieje i nabrzmiewa. Co jednak istotne, może być nie tylko źródłem rozkoszy, lecz także bólu. 

Poza opisanymi wyżej infekcjami intymnymi, stan zapalny łechtaczki może wywołać także:

  • pochwica – zaburzenie ginekologiczne, które określa się również mianem ,,nerwicy płciowej”. Mimowolne skurcze mięśni wokół wejścia do pochwy uniemożliwiają kobiecie odbycie stosunku (każda próba penetracji, współżycia kończy się bólem). Do rozwoju pochwicy przyczyniają się: cukrzyca, zaburzenia hormonalne, menopauza, infekcje intymne i przyjmowanie niektórych leków;
  • wulwodynia – choroba o nieznanej etiologii, która powoduje dyskomfort, uczucie palenia i nagle pojawiający się ból w okolicy sromu. Pojawić się może także nadwrażliwość, suchość i świąd. Ze względu na fakt, że w przypadku tego zaburzenia nie występują zmiany skórno-śluzówkowe, wciąż zbyt rzadko pada rozpoznanie tej przewlekłej choroby. Zdaniem wielu lekarzy to schorzenie ma podłoże neuropatyczne;
  • dyspareunia – to inaczej ból podczas kontaktów seksualnych, uniemożliwiający kobiecie odczuwanie satysfakcji ze zbliżeń z partnerem. Często ma psychogenne podłoże (np. ból powoduje paniczny lęk przed zajściem w ciążę, wstyd czy złe relacje z partnerem seksualnym).
Leia também:  Wenektazje – rozszerzone naczynka na nogach

Inne potencjalne przyczyny bólu łechtaczki to: urazy mechaniczne, zmiany hormonalne (zwłaszcza w okresie okołomenopauzalnym), otarcia, uczulenie na kosmetyki i detergenty, a także przyjmowanie niektórych leków. 

Łatwo wnioskować z powyższych informacji, że sposób leczenia zależy od postawionej diagnozy.

Jeśli okaże się, że przyczyny nie leżą w zakresie zdrowia somatycznego, wskazana będzie konsultacja z psychoterapeutą, psychiatrą lub seksuologiem.

Warto o to zadbać – sfera seksualności istotnie wpływa na całościowy dobrostan, każdy powinien mieć szansę w pełni z niego korzystać.

Jagła, G., Pitucha, M., Walocha, J., Popiela, W., Dobrogowski, J., Wordliczek, J., Leczenie nienowotworowych zespołów bólowych krocza, Polska Medycyna Paliatywna 2004, 3, 4, 325–334 [dostęp: 15.11.2019] https://journals.viamedica.pl/advances_in_palliative_medicine/article/view/29540/24292

Zapalenie sromu – objawy, przyczyny i leczenie

Swędzenie warg sromowych, pieczenie, zaczerwienie, obrzęk – to najczęstsze objawy zapalenia sromu. Choroby sromu dotykają wielu kobiet, zwłaszcza w stanach obniżonej odporności. Sprawdź, jakie mogą być przyczyny zapalenia sromu oraz jak się wyleczyć.

Zapalenie sromu – przyczyny mechaniczne

Do zapalenia sromu dochodzi najczęściej z powodu naruszenia nabłonka skóry poprzez urazy mechaniczne, takie jak otarcia skóry lub urazy związane z niewłaściwą higieną – zbyt gorąca kąpiel, stosowanie niewłaściwych środków higienicznych, podrażniających skórę.

Zapalenie sromu – przyczyny hormonalne

Niekiedy za zapalenie sromu są odpowiedzialne hormony, a raczej ich brak.

Zbyt niski poziom estrogenów doprowadza do zaburzeń w błonie śluzowej ścian pochwy i zanikania śluzu, który nawilża pochwę i powstrzymuje wnikanie do niej drobnoustrojów odpowiedzialnych za rozwój infekcji intymnych. Dodatkowo suchość w pochwie sprzyja powstawaniu urazów mechanicznych i podrażnień.

Zobacz także: Grzybica pochwy – leki bez recepty i probiotyki ginekologiczne 

Zapalenie sromu – zakażenia bakteryjne i grzybicze

Do zapalenia sromu mogą doprowadzić bakterie i grzyby. Zakażeniu drobnoustrojami sprzyja m.in. niewłaściwa higiena osobista, stosowanie wkładek domacicznych, zbyt częsta zmiana partnerów seksualnych, a także stosowanie antybiotyków.

Sprawdź: Domowe sposoby na grzybicę pochwy (swędzenie pochwy)

Zapalenie sromu – skutek innych chorób

Na zapalenie sromu mogą mieć wpływ także inne choroby, takie jak cukrzyca, zapalenie nerek, anemia, żółtaczka, nietrzymanie moczu. Również kobiety otyłe częściej zgłaszają się do lekarza z podrażnieniem warg sromowych powstałym przez pocieranie fałd skórnych podczas chodzenia.

Zapalenie sromu – objawy

Jeśli doszło do naruszenia nabłonka skóry sromu, kobiety najczęściej skarżą się na:

  • swędzenie warg sromowych
  • pieczenie warg sromowych
  • ból sromu
  • podrażnienie warg sromowych
  • zaczerwienienie sromu
  • szczypanie warg sromowych

Objawów tych nie należy lekceważyć, gdyż nieleczone zapalenie sromu może doprowadzić do znacznie poważniejszych infekcji intymnych – zapalenia pochwy, pęcherza moczowego lub cewki moczowej. Samo uszkodzenie nabłonka skóry sromu sprawia, że bakteriom i grzybom  łatwiej wniknąć do pochwy i doprowadzić do zakażenia.

Zapalenie sromu – jak się leczyć?

Jeśli do uszkodzenia nabłonka skóry sromu doszło na skutek niewłaściwej higieny lub urazów mechanicznych, należy w pierwszej kolejności wyeliminować przyczynę. Czasami wystarczy zmiana płynu do kąpieli czy proszku do prania na hipoalergiczny lub kąpiel w chłodniejszej wodzie, żeby pozbyć się dolegliwości.

Jeśli po wyeliminowaniu tych czynników świąd sromu nadal występuje, należy skonsultować się z lekarzem ginekologiem. Lekarz prawdopodobnie wykona wymaz z pochwy.

Badanie to pozwoli lekarzowi wykryć przyczynę zapalenia sromu i wprowadzić odpowiednie leczenie.

Jeśli badanie wykaże, że za dolegliwości odpowiedzialna jest grzybica warg sromowych lub infekcja bakteryjna sromu, lekarz przepisze antybiotyk i wspomagająco także probiotyk, który pomoże odbudować właściwą florę bakteryjną pochwy i sromu. 

Ulgę na dokuczliwe swędzenie warg sromowych i pieczenie powinny przynieść nasiadówki z manganianu potasu lub ziół – rumianku, kory dębu.

Na grzybicę poleca się okłady z aloesu, pokrzywy, szałwii czy nagietka lekarskiego.

Należy jednak pamiętać, że domowe sposoby na świąd sromu mogą jedynie złagodzić dolegliwości, ale nie doprowadzą do całkowitego wyleczenia.

Jeśli pieczenie warg sromowych nie jest reakcją alergiczną na kosmetyki, należy udać się do lekarza ginekologa, który zleci badania i wprowadzi odpowiednie leczenie.

Czytaj również: Dieta przy grzybicy pochwy (candida dieta) – co jeść?

Grzybica pochwy – objawy, leczenie, przyczyny

Grzybicze zapalenie pochwy i sromu to bardzo częsta przypadłość kobiet i powód do wizyty w gabinecie ginekologa. Objawy grzybicy pochwy to świąd, pieczenie i upławy o serowatej konsystencji. Grzybicę powoduje wiele czynników, m.in.

nieleczona lub rozchwiana cukrzyca, ciąża, błędy w higienie intymnej czy długotrwałe stosowanie antybiotyków. Zdecydowanie rzadziej grzybica pochwy rozwija się w wyniku kontaktów seksualnych.

Jak rozpoznać grzybicę pochwy? Kto jest na nią najbardziej narażony? Jakie są możliwości leczenia grzybicy pochwy?

Statystyki mówią, że aż 75 proc. kobiet w wieku rozrodczym ma na swoim koncie jeden, a 40-50 proc. – dwa lub więcej epizodów grzybiczego zapalenia błony śluzowej pochwy i warg sromowych.

Grzybica pochwy – jak dochodzi do zakażenia?

Schorzenie wywołują drożdżopodobne grzyby z rodzaju Candida. Mikroorganizmy te stanowią składnik prawidłowej flory pochwy i najczęściej nie są inwazyjne.

W okolicznościach, które powodują zachwianie równowagi w tym mikrośrodowisku, grzyby Candida potrafią jednak zmienić oblicze, zacząć się namnażać i kolonizować błonę śluzową, powodując jej stan zapalny. Zakażenie z reguły ma właśnie taki, wewnętrzny charakter. Rzadko przenoszone jest drogą płciową.

Ryzyko wystąpienia kandydozy pochwy i sromu zwiększa wiele czynników różnej natury. Należą do nich m.in.:

  • Ciąża – zapaleniom pochwy sprzyjają typowe dla tego stanu zmiany hormonalne oraz zmiany mikroflory pochwy
  • miesiączka,
  • cukrzyca, namnażaniu się grzybów sprzyja słodkie środowisko, czyli podwyższony poziom cukru we krwi
  • antybiotykoterapia – antybiotyki niszczą bakterie, które naturalnie bytują w pochwie, na ich miejsce „wkraczają” grzyby, co prowadzi do zachwiania równowagi pomiędzy nimi o rozwoju zakażenia
  • sterydoterapia,
  • antykoncepcja hormonalna,
  • noszenie bielizny z włókien syntetycznych,
  • obniżona odporność (np. na skutek AIDS, nowotworów, niedożywienia),
  • niewłaściwa higiena – zakażeniom grzybiczym sprzyja zarówno niedostateczna, jak i nadmierna higiena intymna, w tym częste irygacje pochwy, które ją wyjaławiają z potrzebnej mikrobioty,
  • otyłość,
  • błędy żywieniowe (zbyt duża ilość cukru w diecie),
  • bardzo częste stosunki seksualne (grzybica penisa u partnera).
Leia também:  Żylaki jąder – przyczyny, objawy, leczenie

Objawy grzybicy pochwy

Kandydoza pochwy i sromu może dawać różne symptomy. Kobiety, które zostały nią dotknięte, najczęściej skarżą się na:

  • uporczywy świąd i pieczenie w okolicach intymnych
  • bezwonne upławy o serowatej konsystencji
  • bolesne oddawanie moczu
  • ból w trakcie stosunku płciowego
  • obrzęk i zaczerwienienie pochwy oraz warg sromowych, czasami rozprzestrzeniające się na pachwiny oraz okolice odbytu.

Grzybica pochwy w ciąży

Kolonizacja błon śluzowych sromu i pochwy grzybami z rodzaju Candida nie daje żadnych objawów u 10−20 proc. kobiet w wieku rozrodczym i aż u 30−40 proc. ciężarnych. O ile w przypadku pierwszej grupy leczenie nie jest konieczne, o tyle u kobiet w ciąży zaleca się je ze względu na ryzyko przeniesienia zakażenia w trakcie porodu na dziecko.

W konsekwencji mogą pojawić się u niego pleśniawki. Za pośrednictwem przewodu pokarmowego infekcja może rozprzestrzenić się też na okolicę okołoodbytniczą i spowodować odparzenie pieluszkowe.

Leczenie grzybicy pochwy

  • Drożdżycę pochwy i sromu skutecznie zwalcza się miejscowymi (dopochwowymi) lub ogólnymi (doustnymi) lekami przeciwgrzybiczymi, przy czym ciężarne mogą korzystać tylko z tych pierwszych.
  • Największą skuteczność w leczeniu grzybicy wykazują leki, będące pochodnymi azolowymi oraz nystatyna i jej pochodne.
  • Z leków bez recepty dostępne są jedynie preparaty do stosowania miejscowego, są to między innymi:
  • fentikonazol,
  • klotrimazol,
  • jodopowidon.

Z kolei lekami miejscowymi, dostępnymi na receptę są:

  • izokonazol,
  • mikonazol,
  • natamycyna,
  • nystatyna,

Lekami doustnymi, stosowanymi w grzybicach pochwy i sromu są:

Po zakończeniu leczenia powinno się również przez jakiś czas stosować preparaty z bakteriami kwasu mlekowego. Preparaty te pomagają przywrócić prawidłową florę bakteryjną pochwy.

U kobiet w ciąży przed każdym zastosowaniem leków przeciwgrzybiczych powinno się ten fakt skonsultować z lekarzem.

Nawracająca grzybica pochwy

Z przyczyn jak dotąd nieustalonych, grzybicze zapalania błon śluzowych pochwy i sromu mogą się powtarzać. W tzw. kandydozie nawrotowej (stwierdzanej, gdy wystąpią minimum cztery epizody tego typu w ciągu roku) doustne leki prezciwgrzybicze przyjmuje się przez sześć miesięcy.

Takie przypadki nie występują jednak często. Szacuje się, że kandydoza nawrotowa dotyczy mniej niż 5 proc. zdrowych kobiet w wieku rozrodczym.

Niedobory odporności, stosowanie kortykosteroidów oraz częste stosowanie antybiotyków może stanowić czynniki ryzyka występowania nawracających grzybic.

Grzybica pochwy − dodatkowe zalecenia

W trakcie leczenia drożdżycy pochwy i sromu nie należy stosować środków miejscowo drażniących (np. perfumowanych mydeł, dezodorantów intymnych, zapachowych wkładek higienicznych), a także unikać noszenia bielizny z włókien syntetycznych.

Lekarze zalecają również wstrzemięźliwość seksualną oraz równoległą terapię partnera, ale tylko w sytuacji, gdy ma objawy grzybicy penisa.

Swędzenie sromu – przyczyny, objawy, leczenie

Zapalenie sromu jest często wtórną przyczyną jego świądu. Oprócz objawów swędzenia i pieczenia pojawiają się zaczerwienienia, obrzęk, ucieplenie, a czasami nawet ból. Zmiany tego rodzaju mogą rozprzestrzeniać się na skórę okolic przyległych, szczególnie pomiędzy fałdami skóry.

Do stanów zapalnych sromu mogą doprowadzać bakterie, takie jak gronkowce czy paciorkowce. Infekcje tego typu ułatwiają mechaniczne uszkodzenia skóry sromu, co stanowi wrota dla zakażenia. Wszelkie zadrapania, obtarcia (powstałe podczas intensywnego współżycia), urazy same w sobie mogą być przyczyną wystąpienia zapaleń sromu.

Zmiany o etiologii wirusowej również powodują zapalenie sromu i objawy pod postacią swędzenia. Wirus HSV (szczególnie drugiego typu – HSV-2) wywołuje opryszczkę płciową.

W jej przebiegu powstają swędzące pęcherzyki, które sączą się po pęknięciu i mogą ulegać nadkażeniu. Inną jednostką chorobową wywoływaną przez wirusy są kłykciny kończyste.

Wirus HPV przenoszony drogą płciową jest przyczyną występowania brodawkowatych narośli w obrębie sromu.

Jakie są przyczyny swędzenia sromu?

Oprócz bakterii do zapaleń sromu doprowadzają też grzyby, szczególnie drożdżaki. Istnieje grupa kobiet, która jest szczególnie podatna na zapalenia grzybicze. Są to osoby chore na cukrzycę, ciężarne oraz dziewczynki. Do stanów zapalnych sromu przyczyniają się również choroby pasożytnicze: wszawica łonowa, świerzb czy owsica.

Przyczyną świądu sromu mogą być zmiany całego organizmu i choroby wewnętrzne. Niedobór estrogenów u kobiet po menopauzie i w wieku starczym może wywoływać zmiany zanikowe na sromie, które skutkują dolegliwościami pod postacią świądu. Do występowania świądu sromu mogą również przyczyniać się takie stany ogólne, jak:

  • cukrzyca,
  • mocznica (w chorobach nerek),
  • choroby wątroby (żółtaczka),
  • awitaminozy.

Podobnie różnego rodzaju drażniące substancje (mydła, dezodoranty itp.) mogą wywołać świąd i zapalenie. Również patogenne wydzieliny z wyższych pięter układu rozrodczego (upławy w przypadku nowotworów, ropna wydzielina) działają drażniąco na skórę sromu.

Osobną grupą są zapalenia o etiologii uczuleniowej. Alergia, w tym kontaktowe zapalenie skóry, mogą być przyczyną zapaleń, a przede wszystkim świądu sromu.

Jakie zmiany w obrębie sromu powinny niepokoić?

Dystrofia sromu przyczyną świądu sromu

Dokuczliwy świąd sromu może występować również w przebiegu tzw. dystrofii sromu. Wyróżnia się jej kilka rodzajów.

Postać hipertroficzna polega na zwiększeniu grubości warstwy skóry, która ulega nadmiernemu rogowaceniu. Skóra wygląda wtedy na pogrubiałą, popękaną – stan taki nazywany jest leukoplakią.

Dystrofia to stan zaburzenia rozwoju tkanki na skutek niewłaściwego jej odżywienia, co prowadzi do powstania w tej tkance zmian zwyrodnieniowych.

Dystrofia pod postacią atrofii sromu charakteryzuje się występowaniem skóry pergaminowatej (ścieńczałej), suchej i popękanej. Atrofia jest to zanik tkanek. Postać ta nazywana jest również marskością sromu lub liszajem twardzinowym i zanikowym.

Zmiany te mają tendencję do bliznowacenia i zwężania wejścia do pochwy. Istnieją też mieszane postaci dystrofii. Warto zaznaczyć, iż dystrofie nie są zmianami przedrakowymi.

Jednak w ich przebiegu częściej spotyka się ogniska raka podczas badania histopatologicznego wycinków skóry.

Leia também:  Os 5 carros 1.6 mais econômicos

Powyżej podany podział dystrofii jest przestarzały, jednak łatwiejszy do zrozumienia przez pacjenta. Poniżej podano aktualnie obowiązującą klasyfikację chorób sromu. Według międzynarodowych towarzystw lekarskich ISGP oraz ISSVD choroby te dzieli się na:

  • nienowotworowe choroby nabłonkowe skóry i błon śluzowych sromu: rozrost płaskonabłonkowy, liszaj twardzinowy i inne dermatozy,
  • śródnabłonkową neoplazję sromu: małego stopnia (VIN1), średniego stopnia (VIN2), dużego stopnia (VIN3), rak in situ oraz erytroplazję Queyrata (również określane jako VIN3),
  • dodatkowo wyróżnia się chorobę Pageta oraz czerniaka in situ.

Zmiany nowotworowe złośliwe również dają objawy świądu. Dokuczliwy świąd sromu, zmiana sposobu odczuwania skóry sromu, pieczenie mogą pojawić się wcześniej niż zmiany makroskopowe, widoczne już gołym okiem. W przypadku występowania narośli, brodawek, wrzodziejących ognisk, nietypowych przebarwień na skórze sromu należy zgłosić się do lekarza.

Swędzenie sromu – leczenie farmakologiczne

Leczenie świądu sromu zależne jest od tego, czym świąd został wywołany. Jest ono odmienne dla każdego przypadku. W razie stwierdzenia infekcji, zapalenia bakteryjnego, grzybiczego, należy stosować leki swoiste dla danego czynnika patogennego. Oprócz tego konieczne jest stosowanie działań przeciwko uczuciu swędzenia skóry sromu.

W tym celu stosuje się wilgotne okłady (nasiadówki, np. z rumianku). Po każdym stosowaniu wilgotnych okładów należy dokładnie osuszyć skórę, aby nie pozostawała wilgotna przez długi czas, co grozi maceracją skóry.

Można stosować maści z antybiotykami, natomiast w przypadku opryszczki płciowej – maści z acyklowirem. Czasami konieczne jest stosowanie chemioterapeutyków, antybiotyków doustnie.

W przypadku infekcji przenoszonej drogą płciową należy również leczyć partnera.

W przypadku alergii skuteczne mogą się okazać maści ze sterydami, leczenie przeciwświądowe, leki antyhistaminowe. W razie świądu spowodowanego niedoborem estrogenów w wieku starczym skuteczne bywa miejscowe stosowanie preparatów zawierających estrogeny. Gdy przyczyną świądu są kłykciny kończyste, zasadny bywa zabieg ich usunięcia (łyżeczkowanie, wycięcie, koagulacja).

Swędzenie sromu – leczenie zabiegowe

W razie świądu sromu, z którym nie można sobie poradzić, a jego przyczyna nie jest możliwa do zdiagnozowania, pacjentkom proponuje się zabiegi, które mają na celu ulżenie w dokuczliwych objawach. Wcześniej stosowano różnorodne techniki mające osłabić odczuwanie występujące w obrębie skóry sromu. Są to:

  • zabiegi ostrzykiwania alkoholem, preparatem miejscowo znieczulającym,
  • blokada nerwu sromowego,
  • podcięcie skóry sromu,
  • elektrokoagulacja swędzących miejsc.

W razie występowania patologicznych zmian na sromie należy dokonać biopsji podejrzanych miejsc na sromie. Otrzymany wynik histopatologiczny pozwala na postawienie diagnozy i odróżnienie zmian nowotworowych od zdrowej tkanki.

W razie stwierdzenia dysplazji, raka in situ stosuje się proste wycięcie sromu, częściowe wycięcie sromu lub wycięcie w granicach zdrowych tkanek. Wybór metody zależy od wieku pacjentki, jej stanu immunologicznego, rozległości i rodzaju zmiany.

Alternatywą w przypadku neoplazji sromu jest stosowanie miejscowych terapii 5-fluorouracylem, imikwimodem czy terapii fotodynamicznej.

Stwierdzenie raka sromu stwarza konieczność poważniejszego zabiegu operacyjnego. Zakres zabiegu zależy od stopnia zaawansowania, stanu pacjentki i lokalizacji zmiany.

W mniej zaawansowanych zmianach stosuje się miejscowe wycięcie, proste wycięcie sromu, w bardziej zaawansowanych stanach – radykalną wulwektomię (wycięcie sromu z marginesem: srom, wzgórek łonowy, łechtaczka), wraz z usunięciem węzłów chłonnych udowych, pachwinowych (celem oceny obecności ewentualnych przerzutów). W leczeniu zaawansowanych zmian znajduje zastosowanie również radioterapia.

Bibliografia:

  1. Lebwohl M. G. i wsp., Leczenie chorób skóry, Wydanie 1. Wydawnictwo Elsevier Urban & Partner, Wrocław 2009.
  2. Florczak K., Sokołowska-Wojdyło M., Dermatozy sromu. Wulwoskopia, Wydanie 1. Wydawnictwo DMITF, Gdańsk 2009.

Jak oceniasz artykuł?

Średnia: 3 (2) Zostaw swoją ocenę.

Dziękujemy!

Grzybica pochwy

Grzybica pochwy zdarza się częściej niż myślisz, a spowodowana jest nadmiernym przyrastaniem naturalnie występujących drożdżaków, głównie Candida albicans. 

Świąd, pieczenie oraz upławy mogą oznaczać infekcję grzybiczą. Pojawia się ona wtedy, kiedy korzystne bakterie wewnątrz pochwy nie są w stanie dłużej kontrolować przyrostu drożdżaków, albo wtedy, kiedy twój układ odpornościowy jest osłabiony.

Skonsultuj się z lekarzem

Dobrze wiemy, jaki dyskomfort może powodować grzybica, ale nie martw się – leczenie zazwyczaj jest łatwe. Jeżeli potrzebujesz pomocy, twój lekarz bądź farmaceuta może pomóc ci wybrać najlepsze leki dla twoich potrzeb.

Infekcję grzybiczą pochwy leczy się środkami dostępnymi bez recepty w aptekach lub na receptę wystawioną przez lekarza.

Leczenie grzybicy nie musi być skomplikowane. Na rynku dostępnych jest wiele postaci leków zawierających jako składnik aktywny m.in. klotrymazol. Możesz wybrać pigułki doustne, tabletki dopochwowe, żelowe kapsułki dopochwowe albo krem do użytku wewnętrznego. Każdy z tych produktów pozwoli ci wyleczyć grzybicę, ale każda z pacjentek może wybrać sposób, jaki preferuje.

Pamiętaj: krem do użytku zewnętrznego złagodzi świąd, ale nie pozwoli ci pozbyć się infekcji, dlatego pamiętaj, aby leczyć grzybicę u źródła przy pomocy tabletek doustnych lub kapsułek dopochwowych.

1 kapsułka dopochwowa miękka i aplikator

DOWIEDZ SIĘ WIĘCEJ

Po prysznicu lub pływaniu dokładnie osusz pochwę i jej okolice.

Podczas infekcji unikaj produktów zapachowych oraz innych środków chemicznych mogących powodować podrażnienia, jak perfumowane mydła, płyny do kąpieli oraz zwykłe zapachowe żele pod prysznic.

W toalecie podcieraj się od przodu do tyłu. W ten sposób unikniesz wnikania drożdżaków do wnętrza pochwy.

To może spotkać każdą z nas. Aż 75% kobiet przechodzi grzybicę pochwy co najmniej raz w życiu.

Grzybicę pochwy zazwyczaj powoduje gatunek grzybów zaliczanych do drożdżaków Candida albicans, które naturalnie występują w mikroflorze pochwy.

Unikanie pokarmów o wysokiej zawartości cukru, stresu oraz prowadzenie zdrowego trybu życia może pomóc ci zapobiegać grzybicy pochwy.

Źródła:

1 Stanowisko zespołu ekspertów Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego w sprawie leczenia ostrego i nawrotowego grzybiczego zapalenia pochwy i sromu – stan wiedzy na 2008 rok. Ginekol Pol. 2008, 79, 638-652. 

2 Per-Anders Mardh, A. G Rodrigues et al. Facts and myths on recurrent vulvovaginal candidosis. International Journal of STD & AIDS 2002; 13: 522± 539 

3 McKinley Health Center. Vaginal Discharge. 2008. https://mckinley.illinois.edu/sites/default/ files/docs/vaginal_discharge.pdf [dostęp z dnia 20.08.2020 r.]. 

4 M. Staniszewska et al. Patogeneza i leczenie zakażeń candida spp. POST. MIKROBIOL. 2014; 53, 3, 229–240.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*