Częstoskurcz przedsionkowy – przyczyny, objawy i leczenie

Gdy serce kurczy się szybciej niż 100 razy na minutę, mówimy o tachykardii.

Naturalnie mogą ją wywołać emocje lub aktywność fizyczna, ciąża czy gorączka, jednak czasem oznacza chorobę i od właściwego rozpoznania zależy, jak będzie leczona.

Normalnie serce w spoczynku powinno się kurczyć nie szybciej niż 100 razy na minutę. Tachykardią nazywamy zatem stan, gdy serce pracuje szybciej niż 100 uderzeń na minutę. 

Tachykardia – przyczyny przyspieszonej akcji serca  

Tachykardia nie musi oznaczać jakiejkolwiek choroby. Przyspieszenie akcji serca jest naturalną odpowiedzią organizmu na wysiłek fizyczny i emocje. Przyspieszoną akcję serca obserwuje się też u kobiet w ciąży, zazwyczaj jednak nie przekracza wtedy 100 uderzeń na minutę.

Tachykardia zatokowa 

Tachykardia zatokowa, czyli taka, która ma źródło w węźle zatokowo-przedsionkowym – miejscu, gdzie impulsy powinny powstawać, może stanowić również objaw innego stanu, np. gorączki, niedokrwistości, nadczynności tarczycy, a także guza chromochłonnego nadnerczy. Zbyt szybka czynność serca może być powikłaniem przyjmowania niektórych leków (np. β-mimetyków).  

Tachykardia nadkomorowa

Z tachykardią nadkomorową mamy do czynienia, kiedy impulsy elektryczne powstają w ognisku znajdującym się w pęczku Hisa (element układu bodźcoprzewodzącego serca, który odpowiada za przekazywanie sygnałów elektrycznych w sercu, znajduje się pomiędzy przedsionkami i komorami) lub powyżej niego.  

Groźniejsze niż wymienione zaburzenia rytmu serca są sytuacje, kiedy dochodzi do częstoskurczu nadkomorowego. Wyróżnia się trzy częstoskurcze nadkomorowe:  

  • częstoskurcz nawrotny w węźle przedsionkowo-komorowym (AVNRT),  
  • częstoskurcz nawrotny przedsionkowo-nawrotny (AVRT),  
  • częstoskurcz przedsionkowy (AT).  

Każda z trzech wymienionych arytmii ma inne podłoże. W przypadku AVNRT w wyniku obecności dodatkowej drogi przewodzenia w obrębie węzła przedsionkowo-komorowego istnieje możliwość nieprawidłowego rozchodzenia się impulsów elektrycznych w sercu.

To wywołuje predyspozycję do częstoskurczu nadkomorowego. Drugi rodzaj częstoskurczu – AVRT – cechuje się obecnością dodatkowego szlaku przewodzenia pomiędzy przedsionkami a komorami, często nazywany zespołem WPW (Wolffa, Parkinsona i White’a).

Obecność dodatkowej drogi łączącej przedsionki z komorami może odbierać pozostałym ośrodkom układu bodźcoprzewodzącego kontrolę nad częstością pracy serca skutkującą częstoskurczami.

Z kolei AT jest efektem powstania w przedsionkach miejsca o zmienionej aktywności elektrycznej powodującej zbyt szybką pracę serca.  

Pozostałe dwie arytmie nadkomorowe, które mają zupełnie inny mechanizm powstawania niż wyżej wymienione, to: trzepotanie i migotanie przedsionków. Spowodowane są one nieprawidłowościami w zakresie elektrycznej aktywności przedsionków i skutkują ich bardzo szybką czynnością.

Trzepotanie przedsionków jest opisywane jako uporządkowany rytm, zwykle o częstotliwości 250-350/minutę, natomiast w przypadku migotania, czyli najczęściej występującej arytmii nadkomorowej, czynność przedsionków jest nieregularna i sięga wartości 350-700/min. Prawidłowo działający układ bodźcoprzewodzący serca nie jest w stanie przekazać tylu sygnałów z przedsionków do komór, dlatego czynność komór jest wolniejsza. Zarówno migotanie, jak i trzepotanie przedsionków występuje głównie u starszych osób. 

Tachykardia komorowa 

O arytmii komorowej mówimy, jeżeli impulsy elektryczne powstają poniżej pęczka Hisa.

Komorowe zaburzenia rytmu mogą występować jako niegroźne pojedyncze dodatkowe pobudzenia, ale także jako złożony częstoskurcz składający się z co najmniej 3 następujących po sobie pobudzeń.

Im więcej nieprawidłowych, dodatkowych pobudzeń komorowych, tym groźniejsza arytmia. Skrajnymi postaciami komorowych zaburzeń akcji serca są trzepotanie i migotanie komór, które są bezpośrednim zagrożeniem życia i wymagają natychmiastowej interwencji. 

Tachykardia – objawy częstoskurczu 

Częstoskurcz nadkomorowy 

Objawy arytmii są zmienne i zależą głównie od częstotliwości pracy komór, im szybsza, tym większe dolegliwości. Dodatkowo ważne są także choroby towarzyszące pacjenta, czas trwania zaburzeń rytmu serca oraz indywidualna wrażliwość.

Chorzy w trakcie napadu arytmii mogą się skarżyć na kołatania serca, zawroty głowy, uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej, może dojść do osłabienia i omdlenia. Niektóre arytmie nawracają, powodując epizodyczne wystąpienie objawów.

 

Arytmie komorowe 

Pojedyncze komorowe pobudzenia dodatkowe zazwyczaj nie są odczuwane przez pacjenta.

W przypadku dłuższych, złożonych arytmii chory będzie zgłaszał kłucie w klatce piersiowej, kołatania serca, a także uczucie „jakby serce miało wyskoczyć”.

W trakcie migotania komór lub częstoskurczu komorowego, czyli zaburzeń rytmu serca powodujących zaburzenia w krążeniu krwi, dojdzie do omdlenia, a w przypadku braku stosownej interwencji do zatrzymania akcji serca.  

Tachykardia – diagnostyka 

Diagnostyka zaburzeń rytmu serca opiera się głównie na badaniu EKG spoczynkowym. Jeżeli arytmia występuje okresowo, a nie stale, może być potrzebne wykonanie 24-godzinnego monitorowania EKG metodą Holtera (Holter EKG). Poza samym wystąpieniem arytmii, urządzenie zarejestruje, jak często na dobę arytmia się pojawia i umożliwi powiązanie tego ze zgłaszanymi przez pacjenta objawami.  

Tachykardia – leczenie 

Schematy leczenia tachykardii zależą od jej typu. Istotne jest działanie przyczynowe polegające na wyeliminowaniu czynnika prowokującego epizody arytmii, np. nadczynności tarczycy.  

W części częstoskurczów nadkomorowych pomocna będzie tzw. próba Valsalvy zwiększająca napięcie nerwu błędnego (unerwia między innymi serce) polegająca na wydmuchiwaniu powietrza z płuc przy zamkniętych ustach i zaciśniętych skrzydełkach nosa. Manewr ten często powoduje przerwanie częstoskurczu.  

Niektóre zagrażające życiu arytmie komorowe wymagają interwencji w postaci kardiowersji lub defibrylacji, czyli przerwania częstoskurczu poprzez dostarczenie impulsu elektrycznego.

Pacjentom,  u których występuje wysokie ryzyko nawrotów groźnych arytmii, wszczepia się podskórny kardiowerter-defibrylator (ang. implantable cardioverter defibrillator – ICD).

Działanie ICD polega na stałej rejestracji rytmu serca i w razie potrzeby następuje przerwanie arytmii przez impuls elektryczny.  

Część chorych na arytmie wymaga zabiegu ablacji przezcewnikowej, polegającej na wprowadzeniu przez naczynia specjalnych elektrod do serca, zlokalizowaniu źródła arytmii i zniszczenia go poprzez aplikację prądu o częstotliwości radiowej. Ablacja to lokalne zniszczenie źródła zaburzeń rytmu serca. Leczenie tachyarytmii jest trudnym procesem i wymaga współpracy pacjenta i lekarza.

wróć do bloga czytaj kolejny

  1. J. Brugada, D.G. Katritsis, E. Arbelo i inni, 2019 ESC Guidelines for the management of patients with supraventricular tachycardia, The Task Force for the management of patients with supraventricular tachycardia of the European Society of Cardiology (ESC), “academic.oup.com” [online], https://academic.oup.com/eurheartj/advance-article/doi/10.1093/eurheartj/ehz467/5556821, [dostęp:] 12.12.2019. 
  2. P. Kirchhof, S. Benussi, D. Kotecha i inni, 2016 ESC Guidelines for the management of atrial fibrillation developed in collaboration with EACTS, “European Heart Journal”, vol. 37, nr 38 2016. 
  3. S.G. Priori, C. Blomstrom-Lundqvist, 2015 European Society of Cardiology Guidelines for the management of patients with ventricular arrhythmias and the prevention of sudden cardiac death summarized by co-chairs, “European Heart Journal”, vol. 36, nr 41 2015. 
  4. M. Trusz-Gluza, W. Leśniak, Zaburzenia rytmu serca [w:] Kompendium medycyny praktycznej 2017-2018, pod red. A. Szczeklika, P. Gajewskiego, Medycyna Praktyczna, Kraków 2017.
  • Częstoskurcz przedsionkowy – przyczyny, objawy i leczenie saszetki 3.99 zł
  • Częstoskurcz przedsionkowy – przyczyny, objawy i leczenie kapsułki 28.99 zł
  • Częstoskurcz przedsionkowy – przyczyny, objawy i leczenie tabletka, niedobór minerałów 3.99 zł
  • Częstoskurcz przedsionkowy – przyczyny, objawy i leczenie tabletka, niedobór minerałów, niedobór witamin 11.99 zł

Dokładamy wszelkich starań, aby podane zdjęcie i opis oferowanych produktów były aktualne, w pełni prawidłowe oraz kompletne. Jeśli widzisz błąd, poinformuj nas o tym.

Zgłoś uwagi

  • Częstoskurcz przedsionkowy – przyczyny, objawy i leczenie Ból stopy to dolegliwość, która może mieć rozmaite przyczyny. Ból stóp może pojawić się po intensywnym wysiłku fizycznym, wielogodzinnej pracy w pozycji stojącej, ale także jako objaw poważnych chorób, takich jak cukrzyca, dna moczanowa czy nerwiak Mortona. Sprawdź, jak diagnozuje się ból stóp, jak wygląda leczenie? Poznaj ćwiczenia na bolące stopy.
  • Częstoskurcz przedsionkowy – przyczyny, objawy i leczenie Ból szyi to częsta dolegliwość, która dotyka dużą grupę osób. Przyczyny bolącej szyi mogą być różne, od przeciążenia i napięcia mięśni, spowodowanego np. wielogodzinną pracą przed komputerem przez zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego i urazy odcinka szyjnego kręgosłupa aż po nowotwór. Sprawdź, jak przebiega diagnostyka bólów szyi, w jaki sposób się je leczy oraz jakie ćwiczenia można zastosować, by złagodzić dolegliwości. 
  • Częstoskurcz przedsionkowy – przyczyny, objawy i leczenie Ból pięty pojawiający się podczas chodzenia lub spoczynku może świadczyć o poważnym schorzeniu, np. o chorobie Haglunda czy podagrze. Ból pięty, kłucie pięty czy pieczenie nie zawsze musi jednak oznaczać chorobę. Wzrastające obciążenie spowodowane dużym przyrostem masy ciała również może powodować bóle pięt – może powstawać np. u kobiet w ciąży. Sprawdź, jakie jeszcze mogą być przyczyny bolącej pięty, jakie są metody leczenia i domowe sposoby na ból w pięcie.
  • Ból brzucha po lewej stronie może być wywołany przez chwilową niedyspozycję, ale jest także objawem poważnych chorób układu pokarmowego czy moczowego. Jakim schorzeniom towarzyszy? 
  • Mioklonie (zrywania mięśniowe) to niekontrolowane, intensywne skurcze mięśni. Mogą one obejmować jeden mięsień, grupę mięśni, kończynę, a nawet cały tułów. Przyczyn powstawania mioklonii jest wiele, niektóre mimowolne ruchy są fizjologiczne (np. mioklonie przysenne, czyli szarpnięcia ciała podczas zasypiania) i nie wymagają leczenia, inne mogą oznaczać poważne schorzenia, takie jak zaburzenia metaboliczne, padaczkę czy zatrucie metalami ciężkimi. Wszystkie niekontrolowane skurcze mięśni wymagają konsultacji ze specjalistą.
  • Domowe sposoby na zaparcia, nazywane potocznie zatwardzeniem, obejmują przede wszystkim zmianę stylu życia – włączenie do diety większej ilości produktów zawierających błonnik, wypijanie większej ilości płynów oraz regularną aktywność fizyczną. Na problemy z wypróżnianiem można także zastosować preparaty ziołowe mające właściwości przeczyszczające (np. liście senesu, kłącze rzewienia). Wśród leków bez recepty na zaparcia znajdują się natomiast środki: pęczniejące (np. siemię lniane), osmotyczne (np. laktuloza), zmiękczające (np. glicerol) oraz drażniące (np. olej rycynowy).
  • Choć produkcja gazów w jelitach to proces naturalny, ich nadmierne powstawanie nastręcza wielu trudności. Wzdęty i obolały brzuch oraz uczucie dyskomfortu są nieodłącznymi towarzyszami zwiększonej ilości gazów jelitowych. Czy ich nadmierne powstawanie może oznaczać chorobę? Jak skutecznie zapobiegać zbyt wielkiej produkcji gazów w jelitach?  
  • Suchość gardła może być spowodowana wieloma przyczynami. Zwykle pojawia się podczas infekcji, a także w wyniku odwodnienia, palenia papierosów, nadwyrężenia narządu głosu czy spania z otwartymi ustami. Uczucie suchego gardła dotyczy zarówno dzieci, jak i osób dorosłych. Jak i czym nawilżać gardło? Czego warto unikać, gdy czujemy suchość w gardle?
Leia também:  Jakie Są Objawy Nosówki U Królika?

Tachykardia – na czym polega częstoskurcz i czy jest groźny dla zdrowia?

Częstoskurcz przedsionkowy – przyczyny, objawy i leczenie

Tachykardia, inaczej częstoskurcz, to zaburzenie rytmu pracy serca, które zaczyna bić zbyt szybko. Co trzeba wiedzieć o tachykardii, jakie są jej przyczyny, kiedy należy się niepokoić i najważniejsze – czy jest ona zagrożeniem dla życia?

Co to jest tachykardia i na czym polega?

Tachykardia, nazywana także częstoskurczem, jest jednym z rodzajów zaburzeń rytmu pracy serca. U zdrowego człowieka w stanie spoczynku serce wykonuje od 60 do 100 uderzeń na minutę.

O tachykardii mówimy, gdy tempo pracy mięśnia sercowego jest przyspieszone i wynosi ponad 100 uderzeń w ciągu minuty.

Zaburzenia tego nie należy jednak mylić z arytmią – w odróżnieniu od niej tachykardia jest miarowa.

Wyróżniamy trzy podstawowe rodzaje tachykardii: zatokową, nadkomorową i komorową. Czym charakteryzuje się każdy z nich?

Rodzaj tachykardii Charakterystyka
Tachykardia zatokowa Rytm serca ma charakter
fizjologiczny, czyli jest reakcją organizmu na różne bodźce. W tym przypadku
rytm pracy mięśnia sercowego nadawany jest przez węzeł zatokowy, który jest
naturalnym rozrusznikiem serca.
Tachykardia nadkomorowa Ma miejsce, gdy do skurczu serca
dochodzi w jego przedsionkach. Pojawia się wówczas nieskoordynowane drżenie
mięśni przedsionków, czego konsekwencją jest przyspieszona akcja serca.
Często występującymi typami tachykardii nadkomorowej są migotanie oraz
trzepotanie przedsionków. Przy migotaniu przedsionków impuls może być
przekazywany z częstotliwością od 350 do nawet 600 uderzeń na minutę, a przy
trzepotaniu – do około 300 uderzeń.
Tachykardia komorowa Ze stanem mamy do czynienia, gdy
rolę generatora impulsu przejmują komory serca, a nieprawidłowa czynność
skurczowa jest zlokalizowana w mięśniu komór. Odmianą tachykardii komorowej,
która stanowi potencjalne zagrożenie dla zdrowia, jest migotanie komór.
Objawia się szybką i nieskoordynowaną pracą komór nawet do 600 uderzeń na
minutę.

Jakie są przyczyny tachykardii?

Częstoskurcz może mieć wiele, niekiedy prozaicznych przyczyn. Podwyższone ciśnienie, wysoki puls i przyspieszona akcja serca mogą być skutkiem silnego stresu lub intensywnego wysiłku fizycznego.

Szybsze bicie serca może być też powiązane z wydzielaniem adrenaliny, które może być reakcją na stres lub sytuację zagrożenia. Częstoskurcz może być również oznaką odwodnienia.

Do przyspieszenia pracy serca dochodzi także wtedy, gdy wypijemy za dużo kawy, alkoholu lub wypalimy zbyt dużo papierosów.

Częstoskurcz komorowy: przyczyny, objawy, leczenie

Częstoskurcz komorowy jest zaburzeniem rytmu serca polegającym na nieprawidłowym przyspieszeniu jego pracy. Impulsy pobudzające je do skurczu powstają w obrębie mięśniówki komór, a nie jak powinny, w węźle zatokowym.

Powoduje to nieprawidłowe rozchodzenie impulsu, brak jego kontroli i mniej efektywny skurcz serca. Takie zaburzenie pracy serca przynieść bardzo poważne skutki.

Warto dowiedzieć się, u kogo może wystąpić częstoskurcz komorowy oraz jakie są metody zapobiegania tej arytmii.

Spis treści

Częstoskurcz komorowy jest bezpośrednim zagrożeniem życia, ponieważ sam w sobie może powodować zatrzymanie krążenia lub do niego doprowadzać. W nielicznych przypadkach zdarza się, że przebiega on łagodnie i sam ustępuje (tak zwane łagodne częstoskurcze komorowe).

Bardzo istotne jest rozpoznanie przyczyny tej arytmii i jej wyleczenie, ponieważ znacznie zmniejsza to ryzyko nawrotów.

Jeżeli taka terapia nie jest możliwa, wszczepia się podskórny kardiowerter defibrylator, który przerywa napady częstoskurczu lub wykonuje ablację miejsca odpowiedzialnego za powstawanie tego zaburzenia rytmu serca.

Jak powstaje częstoskurcz komorowy?

W zdrowym sercu impulsy pobudzające je do pracy powstają w węźle zatokowym, stamtąd rozchodzą się do przedsionków, a następnie węzłem przedsionkowo-komorowym do komór serca. Tam poprzez pęczki Hisa i włókna Purkinjego pobudzenie rozchodzi się synchronicznie po całym mięśniu komór powodując ich skurcz.

Taki sposób wędrówki sygnału elektrycznego zapewnia odpowiednią pracę serca, a jego powstawanie w węźle zatokowym ważne jest między innymi z względu na możliwość kontroli przez układ nerwowy czy układ hormonalny.

W pewnych przypadkach dochodzi jednak do powstania tak zwanych ośrodków ekotopowych, czyli miejsc w obrębie mięśniówki komór, które generują impulsy elektryczne.

Takie obszary wyłączone są z jakiejkolwiek kontroli i w sposób zupełnie przypadkowy powodują powstawanie pobudzeń. Jeśli dzieje się to bardzo szybko, dochodzi do wystąpienia częstoskurczu komorowego.

  • Innym mechanizmem jest pojawienie się w obszarze mięśnia lewej komory pewnego obszaru, wokół którego dochodzi do nieprawidłowego przewodzenia bodźca elektrycznego.
  • Jeżeli impuls zacznie krążyć w tym miejscu, może dojść do nieustannego, powtarzającego się pobudzenia mięśnia sercowego i rozwoju częstoskurczu.
  • Wystąpienie tej arytmii jest groźne nie tylko z uwagi na brak kontroli nad pracą serca ze strony układu nerwowego, ale przede wszystkim dlatego, że bardzo szybka praca serca, charakterystyczna dla częstoskurczu komorowego, znacznie zmniejsza efektywność skurczu oraz wypełnianie komór krwią w czasie rozkurczu.
  • Skutkiem tego upośledzenie pracy serca i znaczny spadek przepływu krwi w tętnicach.

Częstoskurcz komorowy: objawy i skutki

  1. Częstoskurcz komorowy jest zagrożeniem życia z dwóch względów: sama ta arytmia powoduje znacznie upośledzenie pracy serca, zdarza się, że skurcze są zupełnie nieefektywne i tętno przestaje być wyczuwalne – jest to jeden z mechanizmów zatrzymania krążenia.

  2. Z drugiej strony, częstoskurcz komorowy może przerodzić się w migotanie komór, które również jest mechanizmem zatrzymania krążenia i może skończyć się zgonem.
  3. Spektrum objawów i ich ciężkości jest bardzo szerokie.
  4. Jak wspomniano częstoskurcz komorowy może być przyczyną utraty przytomności i zatrzymania krążenia.

  5. Innymi możliwymi objawami są:
  6. Nierzadko zdarza się, że w rodzinie występowały niewyjaśnione omdlenia, czy zgony z przyczyn sercowych.
  7. Częstoskurcz komorowy może także przebiegać zupełnie bezpiecznie, nie powodować wystąpienia żadnych objawów i ustępować samoistnie, w takich wypadkach jest on najczęściej bardzo krótkotrwały.

  8. Warto wiedzieć, że wystąpienie częstoskurczu jest znacznie bardziej prawdopodobne, może zdarzać się częściej i mieć groźne powikłania, jeśli występuje któraś z wymienionych dalej chorób serca.

Częstoskurcz komorowy: przyczyny

Takie zaburzenie rytmu serca może mieć wiele przyczyn od niezwykle groźnych, aż po zupełnie błahe, niepowodujące żadnych objawów:

  • zawał serca: w przebiegu tej choroby często dochodzi do komorowych zaburzeń rytmu w tym częstoskurczów. Zdarzają się one zarówno bezpośrednio po wystąpieniu zawału, jak i w czasie kilkudniowej obserwacji. Dzięki powszechnemu dostępowi do leczenia inwazyjnego zdarzają się one jednak coraz rzadziej.
  • choroba niedokrwienna serca, czyli choroba wieńcowa: przewlekłe niedokrwienie, podobnie jak zawał może prowadzić do wystąpienia częstoskurczów komorowych.
  • kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardiomiopatia przerostowa: są to choroby serca, w których dochodzi do uszkodzenia jego mięśnia, co przejawiać się może występowaniem częstoskurczów. Niestety w takich wypadkach mają one tendencje do nawracania i zwiększają ryzyko zgonu.
  • zaburzenia elektrolitowe – znaczny niedobór magnezu, czy niedobór potasu
  • zatrucia, np. digoksyną, lekami przeciwdepresyjnymi
  • arytmogenna kardiomiopatia prawokomorowa – wrodzona choroba, która objawia się zaburzeniami rytmu serca, w tym częstoskurczami
  • zespół długiego QT, częstoskurcz komorowy zależny od katecholamin oraz zespół Brugadów to choroby dziedziczne spowodowane uszkodzeniem transporterów jonowych. Prowadzić one mogą do zaburzeń czynności elektrycznej komórek mięśnia sercowego, co z kolei wywołuje częstoskurcz komorowy. Choroby te występują rodzinnie i manifestują się najczęściej u młodych osób, a epizody częstoskurczów wywoływane są przez emocje, czy wysiłek fizyczny.
  • łagodne częstoskurcze komorowe – występują one u osób bez choroby serca, ich przyczyna jest nieznana, przebieg łagodny – zwykle powodują kołatania serca. Nie zwiększają ryzyka migotania komór, ani nie są zagrożeniem życia.
  • zapalenie mięśnia sercowego
  • wady zastawkowe
  • zaawansowana niewydolność serca

Częstoskurcz komorowy: rozpoznawanie

Częstoskurcz komorowy rozpoznajemy na podstawie badania EKG. Jeżeli występują w nim kolejno po sobie tak zwane pobudzenia komorowe z częstotliwością powyżej 100 uderzeń na minutę, możemy postawić rozpoznanie częstoskurczu komorowego.

Dodatkowymi cechami ułatwiającymi postawienie diagnozy jest brak załamków P w zapisie oraz czas trwania zespołów QRS powyżej 120ms (tak zwane szerokie QRS).

Dzięki badaniu EKG częstoskurcz możemy też odpowiednio zaklasyfikować, jeżeli pobudzenia komorowe występują po sobie w liczbie mniej niż 3, takie zaburzenie rytmu nazywamy nietrwałym częstoskurczem komorowym (nsVT), przebiega on łagodniej. Natomiast jeżeli pojawią się kolejno co najmniej 3 pobudzenia komorowe, jest to trwały częstoskurcz komorowy (sVT).

Zdarza się, że arytmia ta jest wywoływana przez nadmierny wysiłek fizyczny, wtedy stwierdzić go można podczas próby wysiłkowej, czyli badania, w którym ocenia się zapis EKG podczas jazdy na rowerku stacjonarnym lub marszu na bieżni.

Rzadziej, gdy lekarz podejrzewa występowanie tych zaburzeń rytmu, a nie udaje się ich wychwycić w czasie badania EKG, konieczne jest wykonanie badania holterowskiego EKG, czyli zapisu czynności elektrycznej serca trwającego dobę.

Kolejną metodą jest badanie elektrofizjologiczne, w którym wykryć można obszary odpowiedzialne za powstawanie zaburzenia rytmu i w czasie tego samego zabiegu “wyłączyć” je z obiegu impulsu. Jeżeli zabieg jest w pełni skuteczny częstoskurcze nie nawracają.

  • Diagnostyka częstoskurczu komorowego nie powinna kończyć się na samym jego stwierdzeniu, należy wykonać szereg kolejnych badań, aby ustalić jego przyczynę.
  • Zależnie od przypuszczalnej etiologii są to:
  • Taka diagnostyka pozwala postawić rozpoznanie podłoża arytmii i umożliwia podjęcie leczenia przyczyny częstoskurczu komorowego.
  • Jeśli ta terapia zakończy się sukcesem, częstoskurcz nie nawraca, a jeśli przyczyny nie udaje się ustalić, najlepszym rozwiązaniem jest badanie elektrofizjologiczne i ablacja miejsca odpowiedzialnego za wywoływanie arytmii lub wszczepienie defibrylatora.
Leia também:  Jakie Sa Objawy Boreliozy U Psa?

Częstoskurcz komorowy: leczenie

Każdy przypadek utrwalonego częstoskurczu komorowego jest wskazaniem do natychmiastowego leczenia oraz diagnostyki jego przyczyny. W stanach nagłych, jeśli w czasie częstoskurczu komorowego tętno nie jest wyczuwalne, konieczne jest wykonanie natychmiastowej defibrylacji i prowadzenie resuscytacji krążeniowo-oddechowej, tak jak przy migotaniu komór.

Jeżeli tętno jest obecne, ale stan pacjenta jest poważny – jest on nieprzytomny lub niestabilny hemodynamicznie, konieczne jest wykonanie kardiowersji (wygląda ona podobnie jak defibrylacja, ale używa się mniejszej energii wyładowania).

Jeżeli osoba z częstoskurczem jest w stanie stabilnym, podaje się leki antyarytmiczne hamujące częstoskurcz komorowy.

Dalsze postępowanie zależy od choroby powodującej to zaburzenie rytmu. W przypadku zawału serca i choroby wieńcowej wykonuje się angioplastykę wieńcową, czyli wszczepianie stentów.

  1. Jeżeli przyczyną są zaburzenia elektrolitowe lub zatrucia należy wdrożyć ich leczenie – podawać brakujące jony lub usuwać toksyny.
  2. Jeśli jednak przyczyny nie udaje się usunąć lub pozostaje ona nieznana, konieczne jest wszczepienie ICD, czyli kardiowertera-defibrylatora. 
  3. Jest to niewielkie urządzenie umieszczane pod skórą, którego zadaniem jest wykonanie defibrylacji lub kardiowersji w razie wystąpienia groźnego zaburzenia rytmu.
  4. W przypadku, gdy przyczynę udaje się ustalić w trakcie badania elektrofizjologicznego, można dokonać “wyłączenia” obszaru serca odpowiedzialnego za powstawanie arytmii, jest to zabieg ablacji.
  5. Leczenie farmakologiczne samych częstoskurczów ma mniejsze znaczenie, jednak należy pamiętać, że konieczna jest terapia przyczyn częstoskurczów oraz niekiedy podawanie leków hamujących występowanie tego zaburzenia rytmu serca.

Częstoskurcz przedsionkowy – przyczyny, objawy i leczenie Absolwent Wydziału Lekarskiego na Uniwersytecie Medycznym im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu. Ukończył studia z wynikiem ponad dobrym. Aktualnie jest lekarzem w trakcie specjalizacji z kardiologii oraz student studiów doktoranckich. Interesuje się szczególnie kardiologią inwazyjną oraz urządzeniami wszczepialnymi (stymulatorami).

Często odczuwasz szybsze bicie serca? Sprawdź, jakie są przyczyny tachykardii

Tachykardia, czyli częstoskurcz, to przyspieszone bicie serca. Z tachykardią mamy do czynienia niemal codziennie, gdy serce bije mocniej po wysiłku, w czasie wzburzenia, z powodu silnego stresu. Zdarza się jednak, że przyspieszony rytm serca jest wynikiem choroby tego narządu lub innych chorób, takich jak nadczynność tarczycy.

Tachykardia (częstoskurcz) to przyspieszone bicie serca. Taki stan stwierdza się, gdy serce wykonuje ponad 100 uderzeń na minutę. W normalnych warunkach u człowieka w stanie spoczynku serce bije z częstotliwością od 60 do 100 uderzeń na minutę, gdy bije szybciej, wtedy mówi się o tachykardii.

Tachykardię można podzielić na: tachykardię zatokową, częstoskurcz nadkomorowy (migotanie i trzepotanie przedsionków), częstoskurcz komorowy, tachykardię węzłową i zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej. Najczęściej występuje tachykardia zatokowa, czyli naturalny częstoskurcz powodowany działaniem katecholamin powstających w wyniku emocji lub wysiłku fizycznego.

Przyczyny tachykardii

Przyspieszone bicie serca to objaw towarzyszący wielu schorzeniom, a także dosyć naturalnym stanom takim jak nagły stres, zdenerwowanie, wzmożony wysiłek fizyczny. Jednak okresowe przyspieszone bicia serca to nie to samo, co tachykardia. 

Do chorób i stanów, które są częstą przyczyną tachykardii zalicza się:

  • nadczynność tarczycy;
  • stany emocjonalne: strach, zdenerwowanie, radość;
  • odwodnienie;
  • stosowanie używek (kawa, papierosy (nikotyna), kofeina w napojach);
  • migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków;
  • niewydolność serca, infekcyjne zapalenie wsierdzia;
  • zapalenie mięśnia sercowego.

Wiele osób narzeka na częstoskurcz, który nie jest związany z patologicznymi zmianami w mięśniu sercowym. Taki stan nazywa się nerwicą serca. Jest on związany z odczuwaniem przewlekłego stresu i nawracającymi stanami lękowymi. Nerwica serca może powodować ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca, zawroty głowy.

Objawy tachykardii

Objawem tachykardii jest przyspieszona praca serca, co odczuwane jest przez ludzi jako kołatanie. Zdarza się, że tachykardii towarzyszą: duszność, problem z zaczerpnięciem powietrza, ból w klatce piersiowej, napadowy kaszel, zawroty głowy, osłabienie, mroczki przed oczami.

Jak diagnozuje się tachykardię?

Tachykardię można potwierdzić w badaniu EKG, czyli za pomocą elektrokardiograficznego zapisu czynności serca. Innym badaniem diagnostycznym jest EKG metodą Holtera.

Leczenie tachykardii

Leczenie częstoskurczu opiera się na terapii farmakologicznej z wykorzystaniem beta-blokerów, blokerów kanału wapniowego, digoksyny lub leków antyarytmicznych, które zmniejszają częstotliwość i nasilenie zaburzeń rytmu serca.

Jeśli leczenie farmakologiczne nie przynosi oczekiwanych efektów i tachykardia wciąż się utrzymuje, konieczne może być zastosowanie kardiowersji elektrycznej, czyli umiarkowania akcji serca za pomocą krótkotrwałych wyładowań elektrycznych.

W naprawdę poważnych przypadkach wykonuje się zabieg ablacji termicznej, która niszczy źródło impulsów przyspieszających pracę serca. Osobom, które cierpią na tachykardię komorową lub przebyły migotane komór, wszczepia się kardiowerter-defibrylator, który w momencie wystąpienia groźnej dla życia tachykardii doprowadza o umiarowienia pracy serca.

Powyższa porada nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku jakichkolwiek problemów ze zdrowiem należy skonsultować się z lekarzem.

Częstoskurcz przedsionkowy (AT)

Powstaje w przedsionkach, najczęściej poza węzłem zatokowym. Może występować u pacjenta bez jawnej choroby serca, jak też u chorych z uszkodzonym mięśniem sercowym.

Patofizjologia

AT często występuje w następstwie zaburzeń elektrolitowych, w chorobach serca zwłaszcza przebiegających z powiększeniem przedsionków, ostrych i przewlekłych chorobach płuc, zaburzeniach metabolicznych, występuje jako objaw przedawkowania naparstnicy, po nadużyciu alkoholu.Częstoskurcz przedsionkowy najczęściej powstaje w mechanizmie reentry, rzadziej zaburzeń automatyzmu czy aktywności wyzwalanej. [rycina 1.]

Klasyfikacja

W zależności od ilości ośrodków arytmogennych, może być:

nawrotne (powstałe w mechanizmie reentry) występują w ok. 90%. W czasie częstoskurczu pobudzenie krąży po pętli dużej, bądź małej, anatomicznej czy elektrofizjologicznej. Warunkiem krążenia pobudzenia jest blok jednokomórkowy i odpowiednie warunki elektrofizjologiczne pętli.

Krążeniu pobudzenia sprzyja budowa przedsionków (pierścienie zastawek, ujścia żył), również blizny w obrębie przedsionków. ogniskowy, występuje w ok. 10% ? powstaje w wyniku wzmożonego lub nieprawidłowego automatyzmu w obejmuje przedsionków.

Rozchodzi się promieniście po przedsionku.

rzadko występujący częstoskurcz powstający w mechanizmie automatyzmu wyzwalanego ? jest najczęściej spowodowany zatruciem naparstnicą.

Chorobowość i śmiertelność

Częstoskurcz przedsionkowy stanowi ok. 10% zaburzeń rytmu serca.U pacjentów o prawidłowej budowie anatomicznej serca AT charakteryzuje się mniejszą umieralnością niż u tych z chorobami serca czy płuc.

Klinika

Pacjenci najczęściej zgłaszają uczucie kołatania serca. Stan kliniczny pacjenta w czasie częstoskurczu w dużej mierze zależy od: częstotliwości rytmu serca, czasu trwania arytmii, od stanu układu krążenia i chorób współistniejących.

U chorych na chorobę wieńcową lub niewydolnością serca może wystąpić zmniejszenie objętości minutowej, co może prowadzić do takich objawów jak: zawroty głowy, omdlenia, dławica piersiowa a czasem nawet wstrząs kardiogenny, Długotrwały częstoskurcz z bardzo szybkim rytmem może doprowadzić do rozstrzeni serca (kardiomiopatia poczęstoskurczowa a takżezgon pacjenta). [rycina 2.] [rycina 3.]

AT rozpoznaje się w zapisie EKG, prawidłowa analiza 12-odprowadzeniowego zapisu pozwala ustalić w ok. 60% przypadków typu częstoskurczu. Cechy charakterystyczne:

  • wąskie, o prawidłowym czasie trwania zespoły QRS (90% przypadków, poszerzone oznaczają zwykle komorowy częstoskurcz ale także w nadkomorowy z blokiem odnogi pęczka Hisa oraz nadkomorowy z aberracją)
  • ujemne P w odprowadzeniach  II, III, aVF, a dodatni w I i aVL ? wskazuje na wsteczne pobudzenie przedsionka

W zależności od częstotliwości rytmu przedsionków rozróżnia się częstoskurcz przedsionkowy, trzepotanie przedsionków, migotanie przedsionków. W czasie częstoskurczu przewodzenie przedsionkowo-komorowe może być zmienne.

U pacjentów z epizodycznymi  napadami częstoskurczu, należy poszerzyć diagnostykę o 24-godzinny zapis EKG metodą Holtera, najlepiej 12-odprowadzeniowy. Przydatna diagnostycznie jest analiza początku i końca AT.

Próba wysiłkowa ? u pacjentów u których dane z wywiadu sugerują, zależność częstoskurczu od wysiłku.

Inwazyjne badanie elektrofizjologiczne ? jest istotne diagnostycznie. Wynik badania pozwala zweryfikować wstępną diagnozę, ustalić miejsce i typ arytmii.

Leczenie

Postępowanie terapeutyczne jest zależne od stanu klinicznego pacjenta.

Przerwanie częstoskurczu

W częstoskurczu przedsionkowym, z wąskimi zespołami QRS zaczyna się od adenozyny lub jej pochodnych. Jej działanie polega na wzmożeniu dokomórkowego prądu potasowego w wyniku czego dochodzi do hyperpolaryzacji komórki.

Adenozynę należy podawać w szybkim bolusie dożylnym, z powodu jej krótkiego okresu półtrwania. Stosuje się ją w leczeniu AT powstałego w mechanizmie reentry. W trzepotaniu przedsionków blokując przewodzenie przedsionkowo komorowe, zwykle ujawnia falę trzepotania, bez przerywania arytmii.

W częstoskurczu ektopicznym również powoduje blok P-K nie przerywając napadu.

Lekami drugiego rzutu w arytmiach przedsionkowych skuteczne często są podawane dożylnie Propafenon, Amidaron. U pacjentów w złym stanie klinicznym należy wykonać kardiowersję elektryczną.

Postępowanie u pacjenta z migotaniem przedsionków, sposób umiarowienia jest zależny do:

  •     czasu trwania arytmii
  •     częstotliwości rytmu serca

Każdy przypadek należy rozważać indywidualnie i postępować według wytycznych Europejskiego i Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego.Dalsze leczenie jest zależne od stanu klinicznego pacjenta.

Obejmuje:

  • farmakoterapię – B-bloker, propafenon, bloker kanału wapniowego.  W przypadku nieskutecznego leczenia można spróbować podać sotalol lub amiodaron. Leki te działają skutecznie na wszystkie typy częstoskurczu nadkomorowego, przy czym lepiej działa amiodaron, jednak uwagi na jego liczne działania niepożądane jest on lekiem ostatniego rzutu. Niekiedy konieczna jest terapia skojarzona.[ rycina 4.]
  • leczenie inwazyjne ablacją RF lub krioablacją zwykle jest bardziej skuteczne do farmakologicznego. W częstoskurczach przedsionkowych w mechanizmie reentry i ogniskowych skuteczność metody jest wysoka, przekracza 80%. W leczeniu migotania przedsionków, skuteczność jest niższa.
  • uszkodzenie łącza przedsionkowo komorowego, z następowym wszczepieniem układu stymulującego serce.

Załączniki

Częstoskurcz nadkomorowy

Częstoskurcz nadkomorowy jest rodzajem arytmii, czyli zaburzeń rytmu serca. Częstoskurcz nadkomorowy to szybki, nieprawidłowy rytm pracy serca, którego częstotliwość wynosi powyżej 100 uderzeń/min, a miejsce powstawania pobudzeń znajduje się powyżej tzw. pęczka Hisa, czyli w uproszczeniu – „nad” komorami.

Leia também:  Jakie Objawy Sa Przed Porodem?

Pęczek Hisa to element tzw. układu bodźcotwórczo-przewodzącego serca. Układ ten to zbiór komórek, które odpowiadają za wytwarzanie i rozprowadzanie w sercu impulsów elektrycznych, nadających sercu rytm.

Głównym, nadrzędnym ośrodkiem, który wytwarza pobudzenia i narzuca sercu rytm, jest węzeł zatokowo-przedsionkowy. Impuls z węzła biegnie za pośrednictwem pęczka Hisa i jego odnóg do mięśnia prawej i lewej komory, powodując ich skurcz.

Tak w uproszczeniu wygląda cykl pracy serca.

Nazwa częstoskurcz nadkomorowy wiąże się z tym, że nieprawidłowe bodźce powstają w miejscu zlokalizowanym anatomicznie ponad komorami serca.

Wyróżnia się rodzaje częstoskurczu nadkomorowego:

  • częstoskurcz nawrotny w węźle przedsionkowo-komorowym
  • częstoskurcz nawrotny przedsionkowo-komorowy
  • częstoskurcz przedsionkowy.

Szerszym pojęciem jest arytmia nadkomorowa, która obejmuje oprócz częstoskurczu nadkomorowego dodatkowo takie zaburzenia, jak np. migotanie i trzepotanie przedsionków.

Jakie są mechanizmy częstoskurczu nadkomorowego i jak często on występuje?

Częstość występowania częstoskurczu nadkomorowego wynosi około 0,2–0,35%.

Częstoskurcz nadkomorowy może występować u osób bez choroby serca lub na skutek m.in. nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca, wad serca, zapalenia mięśnia sercowego, nadczynności tarczycy, infekcji, chorób płuc, stosowania toksyn (w tym alkoholu), leków, zaburzeń elektrolitowych i innych. Częstoskurcz nadkomorowy może mieć też tło wrodzone.

Mechanizm powstawania nieprawidłowych pobudzeń zależy od rodzaju częstoskurczu nadkomorowego.

W przypadku częstoskurczu nawrotnego w węźle przedsionkowo-komorowym oraz częstoskurczu nawrotnego przedsionkowo-komorowego, które stanowią w sumie 90% przypadków częstoskurczu nadkomorowego, generowanie nieprawidłowych bodźców wiąże się z tzw. mechanizmem pobudzenia zwrotnego.

Polega on na tym, że w sercu występują zamknięte pętle przewodzenia, po których krążą impulsy elektryczne. Dzięki krążeniu impulsów po zamkniętej pętli serce pobudzane jest wielokrotnie przez ten sam, pojedynczy bodziec, co prowadzi do nieprawidłowego przyspieszenia częstotliwości rytmu serca.

W przypadku częstoskurczu przedsionkowego mamy najczęściej do czynienia ze zjawiskiem tzw. wewnętrznego automatyzmu komórek mięśnia sercowego (kardiomiocytów).

W warunkach niedotlenienia dochodzi do uszkodzenia kardiomiocytów, które mogą ulegać samoistnemu pobudzeniu.

Częstoskurcz przedsionkowy najczęściej wiąże się z występowaniem chorób serca, płuc, tarczycy, zaburzeniami wodno-elektrolitowymi, przedawkowaniem niektórych leków i nadużyciem alkoholu.

Jakie są objawy częstoskurczu nadkomorowego?

Częstoskurcz nadkomorowy może wystąpić jako pojedynczy epizod (zwłaszcza jeśli był skutkiem przejściowego zaburzenia, np. nadużycia alkoholu), jednak zwykle obserwuje się jego nawroty. Częstoskurcz nadkomorowy może mieć charakter napadowy lub ustawiczny (trwający ponad 50% czasu doby).

Objawy, zależą od częstotliwości rytmu komór, obecności podstawowej choroby serca, czasu trwania częstoskurczu i indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Częstoskurcze nawrotowe występują głównie u osób młodych, bez towarzyszącej choroby organicznej serca, w związku z czym osoby te lepiej tolerują częstoskurcz. Czasem, jeśli częstoskurcz pojawia się w postaci krótkotrwałych „wstawek” w prawidłowy rytm pracy serca, może nie powodować żadnych dolegliwości.

U osób w starszym wieku, dodatkowo obciążonych chorobami serca, u których występuje częstoskurcz przedsionkowy objawy mogą być bardzo nasilone.

Objawy to najczęściej:

  1. kołatanie serca, czyli uczucie szybkiego, nierównego bicia serca
  2. zmęczenie
  3. zawroty głowy
  4. uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej
  5. duszność
  6. zasłabnięcie lub omdlenie
  7. częste oddawanie dużych ilości moczu (w czasie napadu lub bezpośrednio po nim)
  • Ustawiczny częstoskurcz nadkomorowy (trwający ponad połowę doby) może prowadzić do rozwoju niewydolności serca.
  • U niektórych pacjentów napady częstoskurczu nadkomorowego mogą być prowokowane przez następujące czynniki:
  • nadużywanie alkoholu
  • palenie papierosów
  • spożywanie nadmiaru kawy, herbaty, napojów energetyzujących
  • zaburzenia przewodu pokarmowego (np. przepuklina rozworu przełykowego)
  • stosowane leki (glikozydy naparstnicy)
  • nadczynność tarczycy.

Ryzyko napadów można zmniejszyć:

  • unikając używek,
  • zapobiegając wzdęciom (dieta lekkostrawna),
  • lecząc choroby współistniejące (zwłaszcza nadczynność tarczycy i zaburzenia elektrolitowe).

Kołatanie serca może występować także u osób zdrowych, np. w sytuacjach stresowych czy zmęczenia. Jeśli jednak utrzymuje się dłużej lub powtarza bez uchwytnej przyczyny, należy skonsultować się z lekarzem. Dotyczy to zwłaszcza osób z innymi chorobami układu krążenia. Nawracające omdlenia są również objawem wymagającym dalszej diagnostyki.

W jaki sposób lekarz postawi diagnozę częstoskurczu nadkomorowego?

Pacjent z częstoskurczem nadkomorowym powinien pozostawać pod opieką poradni kardiologicznej.

Podejrzenie częstoskurczu nadkomorowego lekarz stawia już na podstawie wywiadu i badania pacjenta, jednak podstawą rozpoznania zaburzeń rytmu serca jest badanie elektrokardiograficzne (EKG) lub elektrofizjologiczne (EPS). Badanie elektrokardiograficzne w zależności od potrzeb można wykonać w różnych formach:

EKG spoczynkowy – czyli „zwykłe”, standardowo wykonywane EKG pozwala rozpoznać rodzaj arytmii, jeśli badanie wykonano w czasie napadu. Między napadami zapis EKG może być zupełnie prawidłowy. Uchwycenie rzadko pojawiających się i krótkotrwałych napadów arytmii za pomocą EKG spoczynkowego może być bardzo trudne lub niemożliwe.

EKG rejestrowany metodą Holtera to inaczej długotrwały zapis EKG związany z  wyposażeniem pacjenta w przenośne urządzenie rejestrujące aktywność elektryczną serca. Holter EKG umożliwia monitorowanie rytmu serca przez 24 godziny na dobę lub dłużej, uwzględniając normalną aktywność pacjenta i sen.

Zapis rejestrowany jest na taśmie magnetycznej lub w postaci cyfrowej, a następnie odczytywany i interpretowany przez lekarza. Pacjent powinien odnotować wystąpienie ewentualnych objawów, a także godziny snu i wysiłku fizycznego; pomaga to ocenić związek zaburzeń rytmu z aktywnością i dolegliwościami.

Badanie elektrofizjologiczne (EPS) jest badaniem inwazyjnym, które wymaga wprowadzenia elektrod do serca. Wiąże się z hospitalizacją na oddziale kardiologicznym. Badanie umożliwia precyzyjną lokalizację miejsca, będącego źródłem arytmii. Ponad to zazwyczaj wykonuje się je w połączeniu z zabiegiem terapeutycznym – tzw. ablacją, czyli zniszczeniem ogniska będącego źródłem arytmii.

Występowanie częstoskurczu nadkomorowego wymaga dokładnej oceny układu krążenia i stanu zdrowia.

Dlatego lekarz kardiolog prawdopodobnie skieruje pacjenta na dodatkowe badania w celu oceny stanu serca i płuc (badanie ciśnienia tętniczego, ECHO serca, RTG klatki piersiowej), badania laboratoryjne krwi, a w przypadku podejrzenia choroby niedokrwiennej serca rozważy wykonanie testu wysiłkowego i koronarografii.

W jaki sposób leczy się częstoskurcz nadkomorowy?

Leczenie zależy od wielu czynników.

Jeśli u osoby bez dodatkowych obciążeń, choroby serca częstoskurcz występuje rzadko, to leczenie polega na przyjmowaniu leków oraz wykonywaniu zabiegów mających na celu przerwanie arytmii.

W przerwach między napadami nie ma na ogół potrzeby leczenia przewlekłego. Można powiedzieć, że leczenie ma charakter doraźny. Zazwyczaj leczenie wygląda następująco:

  1. zabiegi zwiększające napięcie nerwu błędnego, które są najprostszym sposobem przerwania napadu częstoskurczu; można to osiągnąć poprzez:• wykonanie tzw. próby Valsalvy (wydech przy zamkniętej głośni, np. przy parciu na stolec)• zanurzenie twarzy w zimnej wodzie lub wypicie szklanki zimnej wody

    • masaż zatoki szyjnej – kilkusekundowy ucisk nieco powyżej połowy szyi nad wyczuwalną tętnicą – należy zachować szczególną ostrożność ze względu na możliwość zbyt dużego zwolnienia akcji serca. Nigdy nie wolno uciskać zatoki szyjnej po obu stronach równocześnie!

  2. leki zwalniające częstotliwość rytmu serca (zazwyczaj podaje się dożylnie)
  3. w razie braku skuteczności powyższych metod można zastosować metody wykorzystujące impulsy elektryczne tzw. kardiowersję elektryczną, która wiąże się z koniecznością krótkotrwałej narkozy.

U niektórych pacjentów napady występują często i są długotrwałe. Wówczas lekarz może zalecić leczenie przewlekłe, polegające na przyjmowaniu leków (farmakoterapii) lub terapii inwazyjnej.

Leczenie inwazyjne, tzw. ablacja, polega na zniszczeniu ogniska w sercu, które powoduje powstanie częstoskurczu najczęściej za pomocą prądu elektrycznego lub fali radiowej. Czasem wykonuje się krioablację, czyli niszczy się ognisko, stosując zimno.

Ablacja poprzedzona jest badaniem elektrofizjologicznym (EPS), które ma na celu zlokalizowanie źródła arytmii. Ablację wykonuję się na specjalistycznych oddziałach kardiologicznych wyposażonych w odpowiedni sprzęt.

Zabieg wiąże się z koniecznością krótkotrwałej hospitalizacji, często poprzedzony jest badaniem echokardiograficznym (echo serca) przezprzełykowym w celu wykluczenia obecności skrzepliny w sercu, będącej bezwzględnym przeciwwskazaniem do wykonania zabiegu.

Ablacja nie wymaga znieczulenia ogólnego, może być przeprowadzona po podaniu silnego środka przeciwbólowego i leku uspokajającego. Jest to zabieg precyzyjny i długotrwały i  może potrwać nawet kilka godzin.

Wykonanie zabiegu wiąże się z narażeniem pacjenta na promieniowanie rentgenowskie, w związku z czym zabiegu nie wykonuje się u kobiet ciężarnych. Skuteczność zabiegu jest bardzo duża, często powoduje całkowite zniesienie objawów.

Należy jednak pamiętać, że efekt zabiegu nie pojawia się od razu i nawet trzy miesiące po ablacji pacjent może odczuwać nadal objawy arytmii, co wynika z procesu zabliźniania się tkanki mięśnia sercowego. Jest to także procedura bezpieczna.

Do zabiegu ablacji odpowiednio przygotowuje prowadzący kardiolog, na ogół należy odstawić przyjmowane leki antyarytmiczne na ściśle ustalony czas w celu łatwiejszego wygenerowania arytmii i znalezienia jej źródła.

Zabieg zaleca się przede wszystkim osobom z często nawracającymi, uciążliwymi lub długotrwałymi objawami arytmii, a nawet osobom dobrze znoszącym arytmię, ale pragnącym całkowicie uwolnić się od jej objawów.

Czy możliwe jest całkowite wyleczenie częstoskurczu nadkomorowego?

Tak, przy czym ablacja jest jedyną możliwą metodą leczenia przyczynowego – leki w większości przypadków stanowią tylko profilaktykę występowania częstoskurczu.

Ablacja jest wysoce efektywnym sposobem leczenia. U chorych z częstoskurczami nadkomorowymi jej skuteczność jest wyższa od 90%.

W Polsce z roku na rok zwiększa się liczba wykonywanych ablacji, zwłaszcza u chorych z częstoskurczem nawrotnym w węźle przedsionkowo-komorowym.

Dotychczasowe wyniki pozwalają mieć nadzieję, że ta nowoczesna metoda leczenia już wkrótce będzie szerzej dostępna dla chorych z różnymi rodzajami tachyarytmii nadkomorowych.

Co trzeba robić po zakończeniu leczenia?

Wskazana jest okresowa kontrola w poradni kardiologicznej. Ważny jest także zdrowy styl życia, unikanie używek, zapewnienie odpowiedniej ilości snu, unikanie nadmiaru kawy, herbaty, napojów energetyzujących oraz leczenie chorób towarzyszących, w szczególności tarczycy.

Seja o primeiro a comentar

Faça um comentário

Seu e-mail não será publicado.


*